Είναι πράγματι όλοι ίδιοι ;

Written by on 17/09/2021

image_print

Δεν ξέρω τι μου φαίνεται πιο δυστυχισμένο. Να κατατάσσεις τους ανθρώπους σε μια κατηγορία ή να προσποιείσαι πως είναι ο καθένας τους διαφορετικός. Ενώ μέσα σου θάβεις την ωμή αλήθεια . Την αλήθεια που εσύ διαλέγεις να αποκαλείς αλήθεια , που φυλάς καλά κρυμμένη στα ενδόμυχα της ψυχής . Την αλήθεια που δεν τολμάς να πεις , επειδή ξέρεις πως φταίει κάποιος για εκείνη. Την αλήθεια που κανένας δεν δέχεται επειδή δεν το έχουν νιώσει . Και πως να το έχουν νιώσει . Το συναίσθημα της ψυχικής αλλοίωσης , το τέλμα της ανθρώπινης ύπαρξης . Ή έτσι θέλουμε να παρουσιάσουμε την απογοήτευση που γευόμαστε όταν θέτουμε κάποιον πολύ πιο υψηλά από ότι του άξιζε. Ή έτσι νιώθουμε μάλλον και κανείς μας δεν είναι ικανός να ανακαλύψει τι είναι τελικά αυτό που μας προκαλεί να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους σε μια μόνο κατεύθυνση.

Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί . Δεν υπάρχουν ευγενείς και αγενείς . Ούτε λάθος και σωστοί. Προσανατολισμένοι προς το λάθος , το λάθος που πρόκειται να κάνουμε , όλοι εκείνοι που γνωρίζουμε στην ζωή μας . Και αναρωτιόμαστε τι ίσως να έφταιξε και τους κατηγορούμε άδικα έτσι . Και αν μας συναντήσουν και μάθουν για την κατάταξη τους , θα μας ζητήσουν εξηγήσεις. Επιχείρημα . Και εσύ τι να τους πεις. Τα ρέστα στον προηγούμενο . Έτσι ωμά , απλά και ρεαλιστικά . Δίχως γιατί ξέρεις εγώ , σε θεωρώ καλό αλλά , και διάφορα άλλα προηγούμενα . Ο προηγούμενος . Ο πρώην . Ο παλιός . Ο εκείνος . Όπως θέλεις αποκάλεσε τον , αλλά για μας είναι κοινός παρονομαστής . Ο άνθρωπος που προκαλεί την κατάταξη των άλλων , προς μια μόνο πλευρά . Και αυτή , θα ναι κακιά πάντα , έτσι γιατί μας έμαθε έτσι . Έτσι , γιατί βάλαμε το χέρι μας στην φωτιά και βιαστικά το τραβήξαμε γιατί κάηκε . Έτσι , γιατί μας έμαθε να μην πιστεύουμε τίποτα , πάρα μόνο να εμπιστευόμαστε την σκιά του εαυτού μας . Και εκείνη σκοτεινή καθώς είναι , μας τρομάζει και δεν τολμάμε να εκμυστηρευτούμε τα πιο απόκρυφα μυστικά μας , ούτε στο ίδιο μας το  είναι . Έτσι , γιατί μια φορά μαθαίνεις πως δεν τίθεται θέμα εμπιστοσύνης. Γιατί όλοι σου φαίνονται κακοί . Γιατί στο προσωπάκι τους , βλέπεις όσα έχεις περάσει .

Κοιτάζεις τα μάτια των ανθρώπων και πάνω σε αυτά , αντικατοπτρίζεται όλος ο πόνος που βίωσες . Όλο εκείνο το συναίσθημα θυμού που έχεις κρύψει καλά , μέσα στα δικά σου μάτια και δεν λέει να βγει παρά έξω . Κοιτάζεις την θωριά τους και ανατριχιάζει το χέρι σου γιατί θυμάσαι πως δεν πρέπει να ακουμπάς. Γιατί θα καείς. Θαυμάζεις το σκοτάδι των ματιών τους , και κανείς αυτόματα ένα βήμα πίσω γιατί σου θύμισε τι απέγινες εσύ , όταν έμπλεκες με τα σκοτάδια. Αφουγκράζεσαι τα όνειρα τους και τις ανησυχίες σου και ταυτόχρονα αδιαφορείς γιατί δεν έχει μείνει μήτε στάλα , μήτε ίχνος ευαισθησίας εκεί που θέλουν να ψάξουν . Εκεί που έχεις κλειδώσει καλά και φοβάσαι μήπως κάποιος από αυτούς , δει με μια διαπεραστική , τυχαία ματιά , κομμάτια του παρελθόντος. Ανιχνεύεις την ύπαρξη τους και σκιάζεσαι στην ιδέα να ειπωθούν δύο τρία λόγια μεταξύ σας . Γιατί θυμάσαι καλά , πως καταλήγει όλο αυτό . Γιατί τα τραύματα , νωπά ακόμα , πάνω στο δέρμα σου , είναι σημάδια που δείχνουν την σωστή κατεύθυνση. Τον σωστό δρόμο , εκείνον που θεωρείς αλήθεια . Εκείνον που στο διάβα του , έχει ταμπέλα ” Προσοχή κίνδυνος “. Και μετά , αφού τα σκεφτείς όλα αυτά , κατηγοροποιείς τους ανθρώπους . Όχι δεν μου κάνει , ούτε αυτός , ούτε εκείνος , ούτε κανένας άλλος . Γιατί άραγε . 

Και κανένας δεν είναι έτοιμος ψυχικά να ζητήσει τα ρέστα . Υπάρχει κανένας γενναίος , ανάμεσα μας , που θα κυνηγήσει την απόδειξη από τα σπασμένα που άφησε κάποιος ; Αλίμονο σε εκείνους που δέχονται να καθαρίσουν τα υπολείμματα. Δεν έφταιξε κανένας τους , σε τίποτα . Δεν είναι υπαίτιοι , δεν έσπασαν εκείνοι, δεν ήξεραν , δεν ήθελαν να μάθουν . Οι φήμες λένε , πως ακόμα μαζεύεις τα σπασμένα. Και εκείνα , σου θυμίζουν να κατατάσσεις τους ανθρώπους προς μια οδό . Την οδό αλήθειας , έτσι την έχεις ονομάσει . Την οδό που διαβαίνουν , όσοι έρχονται και πάνε στην ζωή σου . Και είναι στρωμένη με τα σπασμένα . Και μόνο οι κακοί στρίβουν επί της οδού αυτής και δοκιμάζουν την τύχη τους . Και αν περάσουν όλοι από εκεί , σημαίνει πως όντως είναι όλοι κακοί ; Τολμάς να ερωτήσεις την καρδιά σου , τα σπασμένα όμως θρυψαλα σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα . Όλοι ίδιοι , όλοι προς μια κατεύθυνση. Και δεν αλλάζεις γνώμη , επιμένεις . Δεν υπάρχει diversity. Δεν υπάρχει διαφορετικότητα , κανένας τους δεν διαφέρει . Και αν είναι όλοι κακοί , ας είναι . Δεν επιμένεις , ξέρεις , άλλωστε μια φορά το έζησες .

Και ας παραπονιούνται μερικές φορές πως είναι κρίμα να τοποθετούμε τους ανθρώπους προς μια κατεύθυνση . Σε μια κατηγορία , διαμαρτυρόμενοι πως δεν τους αξίζει . Αν ήξεραν , θα καταλάβαιναν . Αν γνώριζαν , θα έλεγαν καταλαβαίνω . Αν ένιωθαν , θα μπορούσαν να κατανοήσουν . Αλλά όχι . Αλλά ποτέ , δεν συνέβη αυτό . Πάντα κρίνουμε τους άλλους , για την απόλυτη στάση τους , δίχως να βλέπουμε τα τραύματα τους . Τους κρίνουμε, με την αγαθή μας φύση , νομίζοντας πως είναι εύκολο να τους πλησιάσουμε . Χωρίς να γνωρίζουμε πως έχουν καεί και έχουν χορτάσει από δαύτα . Χωρίς να γνωρίσουμε τα trust issues που έχουν αναπτύξει , αγνοώντας τα πλήρως. Ξέρεις , μερικές φορές ζωγραφίζουμε στο μυαλό μας , πως όλα είναι όπως την πρώτη φορά . Την πρώτη φορά που γνωρίζεις κάποιον και θέλεις να μάθεις για κείνον. Για κάποιους , όμως , όλες οι γνωριμίες είναι ίδιες . Καταλήγουν στο ίδιο άτοπο συμπέρασμα, στην ίδια φαρσοκωμωδία , στην ίδια θεατρική παράσταση . Δεν χρειάζεται να τους κατευθυνθούμε. Ξέρουν την αλήθεια . Αλλά την αγνοούν για το καλό τους . Γιατί , κουράστηκαν. Γιατί απηυδήσσαν . Γιατί σιχσθηκαν τον κόσμο που αναπνέουν και κινούνται. Γιατί κανένας τους δεν απέδειξε πως αξίζει να μοιραστούν το όνειρο . Και μετά , δεν θέλησαν να ξαναδοκιμάσουν.

Δεν ξέρω αν είναι σωστό ή λάθος . Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσουμε για υπευθυνότητα , σε μια κοινωνία που έχει χαθεί η αξία της. Γιατρειά θα βρεις , μα όταν εσύ το θελήσεις . Όταν συνειδητοποιείς πως ή όλοι είναι ίδιοι ή ο καθένας είναι διαφορετικός. Εσύ διαλέγεις και παίρνεις . Εσύ επιλέγεις τι θέλεις να ορίσεις ως αλήθεια. Η ζωή μας , όλη , μια πλάνη , που παλεύουμε να βρούμε κάποιον να ρίξουμε το φταίξιμο και να πάμε παρακάτω . Ή μήπως πρέπει . Πρέπει να επιρρίπτουμε τις ευθύνες , εκεί που πρέπει . Κανένας μας δεν θέλει να ξέρει , πως είναι η αιτία που κάποιος μαζεύει τα σπασμένα . Μα σε κάποιους αξίζει . Γιατί θέλησαν να χαλάσουν , ο,τι όμορφο είχε χτίσει κάποιος . Που με έκανες και σ’ αγαπώ , και τώρα μαραζώνω , λένε οι στίχοι . Και τους πιστεύουμε. Και μαραζώνεις , όχι γιατί θέλεις να επιστρέψεις , αλλά γιατί αναγκάζεσαι να ξεφύγεις προς την κατάταξη . Και είναι κρίμα για τους άλλους. Αλλά δεν φταις εσύ . Δεν ξύπνησες μια μέρα και είπες να μην πιστέψεις ξανά ποτέ κανέναν. Μπορούμε να αποδώσουμε ευθύνες , εκεί που πρέπει λοιπόν. Εκεί που ξέρεις . Και ας κάνουν πως δεν κάνουν . Ξέρουν πως έχουν ευθύνη και ας μην το παραδέχονται. Αργά ή γρήγορα , όλοι το παραδέχονται.

Το θέμα είναι , είναι πράγματι όλοι ίδιοι ;

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

image_print

CityVibes.gr

Read, Listen, Feel

Current track

Title

Artist


 



Current show









 



Current show