Κάποιες φορές νιώθεις πως ένας άνθρωπος ειναι το στήριγμά σου, οι σκέψεις σου, τα πάντα σε σένα. Αλλά δεν ειναι πάντα έτσι γιατί εσύ μόνο το νιώθεις. Εσύ κάνεις τα πάντα για να είσαι κοντά στον άνθρωπο σου κι εκείνος φεύγει.

Καμιά φορά πρέπει να είμαστε σκληροί με την πραγματικότητα αλλά δεν μπορείς να παραβλέψεις. Υπάρχουν και αντίο που δεν αντέχεις να πεις. Υπάρχουν στιγμές που δεν θές να έρθουν. Δεν αντέχεις να τις αντικρίσεις ούτε να τις αντιμετωπίσεις γιατί μέσα σου τίποτα δεν έχει τελειώσει.

Πρέπει πρώτα να νιώθεις έτοιμος να ξεπεράσεις την κατάσταση και μετά να πεις αντίο. Μετά θα το κουβαλάς μέσα σου ως μια καλή ανάμνηση , ως κάτι ωραίο που έχει συμβεί σε σένα.

Πριν όμως πρέπει να διαλέξεις. Την καρδιά ή τη λογική; η καρδιά σίγουρα δεν θελει να ξεχάσει. Η λογική όμως σου λέει να πεις αντίο. Γιατι δεν αξίζει να χαλιέσαι για κάτι που δεν σε σέβεται; για κάποιον που δεν σέβεται εσένα αλλά και κάθε εσένα .

Δεν θες να το παραδεκτείς αλλά έτσι είναι, αυτή ειναι η αλήθεια. Δεν αντέχεις να πεις αντιο γιατί περιμένεις ότι κάτι θα αλλάξει, περιμένεις πως όλα θα ειναι όπως πριν.

Ξέρω ειναι δύσκολο, αλλά πρέπει να αποφασίσεις. Κάντο εσύ απλό. Γιατί μετά θα ειναι δύσκολο για σένα. Η ζωή ειναι μικρή, πολύ μικρή. Οι στιγμές φεύγουν, ακόμα και οι άνθρωποι. Να θυμάσαι όμως πως εμείς έχουμε το κλειδί στη ζωή μας και εμείς την ορίζουμε.

Οι άνθρωποι δεν φαίνονται στην αρχή, αλλά στο τέλος… αποκαλύπτονται και μαθαίνεις πολλά. Μαθαίνεις, βλέπεις κι έτσι καταλαβαίνεις τι αξίζει να κρατήσεις και τι όχι… Απο την άλλη αν πληγώθηκες στο χέρι σου ειναι να θες να πάρεις χρόνο και να φτιάξεις το μέσα σου.

Όλα θα φτιάξουν και όλα μα όλα περνούν..

Τελικά τι αξίζει περισσότερο νομίζεις; να χάσεις εσένα και την αξιοπρέπεια σου; ή να αντέξεις το αντίο που πρέπει να πεις; ΕΣΎ θα αποφασίσεις για αυτό και μόνο εσύ. Κανείς άλλος.

Υπάρχουν και αντίο που δεν αντέχεις να πεις, και πάντα θα υπάρχουν γιατί κάποιοι ανθρωποι έχουν καταφέρει να χαρακτούν βαθιά μέσα σου αλλά και στην καρδιά σου.

Γράφει η Κρυστάλλω Αρχοντίδου

Πηγή