Η πανδημία του covid-19 μας φέρνει αντιμέτωπους με αυτό που συνηθίζουμε αποφεύγουμε: Την ευθύνη, την προσωπική αλλά και τη συλλογική!!!

Το πρόσφατο ξέσπασμα της πανδημίας του κορονοϊού (κορονοβαριους, covid-19 ) μας αναγκάζει να αναθεωρήσουμε κάποιες από τις προσωποπαγείς μαθημένες συμπεριφορές μας και αδιάσειστες σταθερές μας! 

Πάντα σε καταστάσεις αβεβαιότητας και όσο υφίστανται  διφορούμενες  πληροφορίες ή επικρατούν πρωτόγνωρες καταστάσεις οι άνθρωποι χάνουν την εμπιστοσύνη στον διπλανό τους και  ο καθένας συνηθίζει να κοιτάει μόνο την πάρτι του. Αυτή είναι μια πολυπαντημένη και αναμενόμενη συμπεριφορά που άλλη μια φορά καλούμαστε, αυτή τη φορά επιτακτικά, να τροποποιήσουμε. Ας το πάρουμε όλοι χαμπάρι! Η ασφάλεια η δική μας αλλά και της οικογένειας μας, των δικών μας ανθρώπων, με την εξασφάλιση για ένα σίγουρο αύριο  δεν περνούν, όσο τουλάχιστον επαιρόμασταν από τα χέρια μας!

Ναι μάλιστα πολύ καλά ακούσαμε!

Όλα αυτά για τα οποία χαλάσαμε τις καρδιές μας με κάποιους, αδικήσαμε φρικτά άλλους, φερθήκαμε σκληρά κι απάνθρωπα σε πρόσωπα που γνωρίζαμε ή μη…

Όλα ήταν τελικά δίχως αντίκρισμα! Τις στιγμές που χωρίς δισταγμό, χωρίς καμία αιδώ παραδώσαμε οικειοθελώς την ψυχή μας στον διάολο για χατίρι μιας κάποιας σιγουριάς και μιας οικογενειακής ευμάρειας επίπλαστης και έωλης όπως αποδεικνύεται περίτρανα σήμερα τόσο πολύ όσο ποτέ άλλοτε. Κι ότι αυτή η προσωπική μας παραχώρηση και εγωιστική μας καταχώρηση μας “ανταμείβει” με το ίδιο νόμισμα, αυτό ακριβώς που αξίζαμε…

Με μια αόρατη σιγουριά και μια χάρτινη ασφάλεια!!!

Αυτές τις στιγμές που λόγω της έκτακτης κατάστασης του κορονοϊού, covid-19 είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι μας δεν μπορούμε να μοιραστούμε την ενοχή μας με άλλους ενδυόμενοι την αθωότητα του αγώνα της καθημερινότητας κι ούτε μπορούμε να την βάλουμε στο αλεστικό χωνευτήρι του “έτσι κάνει κι άλλος κόσμος”. Με την δυστοπική αυτή συνθήκη έχουμε όλοι μας τον χρόνο να σκεφτούμε το μάταιο της εγωκεντρικής μας συμπεριφοράς και την ευκαιρία να τροποποιήσουμε τις βεβαιότητες στρέφοντας την σκέψη μας προς τα μέσα μας! Εκεί θα βρούμε πολλά!!! Κι όχι οπωσδήποτε θετικά!!!

Υπάρχει όμως κι άλλη μια εύκολη κι εν πολλοίς άκριτη κατηγορία που στρέφουμε εναντίον όλων αυτών που έχουν νοσήσει, όπως βέβαια θα μπορούσε να συμβεί στον καθέναν μας. Ένας άλλος ιός το ίδιο πιθανά επικίνδυνος είναι αυτός του εύκολου στιγματισμού σε όσους νοσούν. Με δεδομένη την επιρρεπή συμπεριφορά μας σε αυτόν αλλά και τον επιπολασμό του την κοινωνία είμαστε ικανοί να καταστρέψουμε ανθρώπινες ζωές που απλά έτυχε να έχουν μια περιστασιακή ίωση.

Ας αποτελέσει αυτή η κρίσιμη κατάσταση αφορμή για αναστοχασμούς του τύπου “όλοι έχουμε ανάγκη όλους” κι ότι η ιδιωτεία δεν φέρνει την ευτυχία!!! (από εκεί οι Αγγλοσάξωνες επινόησαν το idiot=χαζός).

Σημασία έχει ο καθένας μας να αποκτήσει αυτήν την ατομική ευθύνη και ότι η δική μας συνειδητοποιημένη στάση επηρεάζει όλους τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας!

Όχι ότι τούτο αν το σκεφτεί κανείς καλά δεν συμβαίνει καθημερινά στο μικρό Παγκόσμιο χωριό μας!
Μπορούμε να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία προσεγγίζοντας τον διπλανό μας και συναισθανόμενοι ότι: “Μοναχός σου ούτε στον παράδεισο “, όπως σημειώνει ο θυμόσοφος λαός μας!!!

Μάνθος Μυριούνης
Ψυχολόγος-Ομαδικός ψυχοθεραπευτής-Οικογενειακός θεραπευτής