Αγκάλιασε τον καρκίνο!

Written by on 04/02/2022

image_print

Αγαπημένε μου εαυτέ  μέρες σαν τη σημερινή συμβολική, ο νους ταξιδεύει στο παρελθόν και όχι άδικα. Λες και ανάβει ένας διακόπτης και έρχονται εικόνες μιας ταινίας που θες να ξεχάσεις μα πάντα θυμάσαι. Μιας ταινίας σαν μικρή βιογραφία που νιώθεις πως κάθε σκηνή είναι ένα μικρό κομμάτι της ψυχής σου. 4 Φεβρουαρίου, Παγκόσμια ημέρα κατά του Καρκίνου. Τι να ξεχάσεις και τι να πρωτοθυμηθείς;

Απρίλιος 2015 ξεκινά το ταξίδι. Πάσχα ήταν που έμαθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά με τους λεμφαδένες στο λαιμό μου. Αξονική, βιοψία και άλλες εξετάσεις που τρυπούσαν το κορμί μου μέχρι να φτάσω στην άκρη του νήματος. Να μάθω τι έχω! Είχα λέμφωμα, καρκίνο στους λεμφαδένες. Και τότε όλη η ζωή μου άλλαξε, χωρίς να το θέλω και ούτε να το ζητήσω. Η γη έφυγε κάτω από τα πόδια μου και εγώ ανήμπορη να προσπαθώ να βρω τη δύναμη.

Δεν ξέρω πως βρήκα τη δύναμη. Νομίζω πως ο Θεός δίνει τη δυσκολία, μα δίνει και τη μαγική ικανότητα να ψάξεις βαθιά μέσα σου και να έρθεις αντιμέτωπος με τις καταστάσεις. Να προσευχηθείς για το σημαντικότερο αγαθό σου την υγεία και να ζητάς από το Θεό τη δύναμη να συνεχίσεις να παλεύεις. Ο καρκίνος ,αγάπη μου, δεν είναι αγώνας δρόμου αλλά μαραθώνιος. Ακολουθείς τη διαδρομή και προσπαθείς να πιάσεις σταθερό ρυθμό που με στάσεις θα κατορθώσεις να τερματίσεις.

Το λέμφωμα μου λοιπόν έπρεπε να αντιμετωπιστεί με χημειοθεραπείες. Φάρμακα που εισέρχονται στο σώμα σου ενδοφλέβια και πρέπει να σκοτώσουν τον εχθρό που έχει κατοικήσει στο κορμί σου και είναι άτρωτος. Μένει μέσα σου και διαλύει ότι όμορφο υπάρχει στον οργανισμό σου και εσύ του ρίχνεις φάρμακα που το σώμα σου τα αντιδρά. Αχ, εκείνα τα μαλλάκια που έπεσαν πόσο στεναχωρήθηκα..Φόρεσα την ωραία μου περούκα, σηκώθηκα μαζεύοντας τρίχες και συνέχισα. Μετά βέβαια έκανα και ακτινοβολίες που το ραντεβού ήταν επώδυνο και καθημερινό.

Στο μαραθώνιο δεν έχεις επιλογή να σταματήσεις, να δειλιάσεις και να πεις πως έφτασα στα όρια μου! Οφείλεις μόνο να τα ξεπεράσεις και να προχωράς με περισσότερο θάρρος και θράσος! Ο καρκίνος να τον παλέψεις θέλει θράσος και κότσια για να του πας όσο κόντρα σε πηγαίνει. Έχεις χρέος στον εαυτό σου να μη σταματήσεις να ζεις την κάθε στιγμή με χαμόγελο και καλή ψυχολογία. Εκεί καταλαβαίνεις πως η ψυχολογία παίζει το σημαντικότερο ρόλο στη ζωή μας.

Πόσοι δεν απορούσαν γιατί βγαίνω και ξενυχτάω; Πόσοι απορούσαν γιατί πήγαινα σε πάρτυ και περνούσα τέλεια απλά πίνοντας χυμό; Δεν ένιωθα; Ήμουν αναίσθητη; Όχι φυσικά. Απλά πολεμούσα με ότι όπλα είχαν απομείνει. Μια ψυχή γεμάτη ζωντάνια και δίψα για ζωή. Είχα δίπλα όμως μια οικογένεια που στάθηκε βράχος ακόμη και να πονούσε. Φίλους που γνώρισα μέσα σε εκείνο το ταξίδι και ξενυχτούσαμε μαζί όλα εκείνα τα βράδια με χορούς, γλέντια. Όταν γύριζα από μια χημειοθεραπεία που έπιαναν το χέρι και με έβγαζαν από το σπίτι και με οδηγούσαν στην έξω ζωή. Αν ένα ζευγάρι το αντέξει αυτό, μια οικογένεια τα βγάλει πέρα, όταν μια φίλια επιβιώσει από ζόρια, τότε έχει ρίξει γερά μπετά. Βέβαια, να σου πω και κάτι συνάντησα  φίλους μετά από τον αγώνα μου που τους ανέλυσα τον καρκίνο μου και τον αγκάλιασαν.

Στον καρκίνο παλεύεις με τις επιθυμίες σου και την ψυχοσύνθεση σου. Θα αγωνιστείς νιώθοντας πως η ζωή προχωράει και εσύ μένεις αμέτοχος. Να σου πω και κάτι : η ζωή σου κάνει επανεκκίνηση και όταν το κοντέρ χτυπήσει ξανά μηδέν τότε ζεις μια δεύτερη ζωή. Και όταν ο καρκίνος χτυπήσει την πόρτα του διπλανού σου μη δείξεις λύπηση. Να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων και να συνεχίσεις απλά να χαμογελάς. Να λυπάσαι κάποιον όταν στέκεται με τα χέρια σταυρωμένα και δεν παλεύει για τη ζωή. Τους ανθρώπους που αγωνίζονται για το σημαντικότερο αγαθό, την υγεία, να μην τους λυπάσαι, αλλά να τους χαίρεσαι. Να χαίρεσαι που βρίσκουν τη δύναμη και το παλεύουν. Να χαίρεσαι που τίποτα δεν τους σταματά. Να παραμείνεις δίπλα τους κι η συμπεριφορά σου να μην αλλάζει απέναντί τους.

Μακάρι μια μέρα ο καρκίνος να είναι απλά ένα ζώδιο.Η νίκη προσφέρει έναν πλούτο από εμπειρίες και συναισθήματα. Τα άσχημα περνούν, άλλωστε για κάποιο λόγο μας συμβαίνουν όσα ζούμε. Να θυμάσαι ότι ο καρκίνος είναι ένα μικρό αγκάθι και η όλη μας η ζωή είναι τριαντάφυλλο που πάντα όταν το αγγίζεις πονάει αλλά όμως το αποτέλεσμα είναι κόκκινο και πανέμορφο.

Βασιλική Κόντε

image_print

CityVibes.gr

Read, Listen, Feel

Current track

Title

Artist


 



Current show

Larry’ s House

10:00 12:00









 



Current show

Larry’ s House

10:00 12:00