Το άλλο μας μισό με βάση το “Συμπόσιο” του Πλάτωνα

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρώπινης φύσης είναι ο έρωτας. Είναι αρκετά περίπλοκο να ερμηνεύσει κανείς τον ορισμό του έρωτα διότι ο καθένας βιώνει αυτό το συναίσθημα διαφορετικά. Άλλωστε το ίδιο το συναίσθημα είναι αρκετά περίπλοκο από μόνο του, μα συνάμα πολύ όμορφο. Πολλοί από εμάς συνδέουν τον έρωτα με τη συνεχή αναζήτηση του ανθρώπου για να ανακαλύψει το άλλο του μισό, για να γνωρίσει τον άνθρωπο που θα εκπληρώσει τις πιο κρυφές του επιθυμίες, τον άνθρωπο δηλαδή με τον οποίο θα μοιραστεί αμοιβαία όσα συναισθήματα τον πλημμυρίζουν.

Η αντίληψη αυτή υπάρχει από την αρχαιότητα, αφού προκύπτει απο το περίφημο έργο του Πλάτωνα, «Συμπόσιο».

Πιο συγκεκριμένα, το Συμπόσιο του Πλάτωνα πρόκειται για μια “πραγματεία για τον έρωτα“, που παραπέμπει σε ένα συμποσίο το οποίο διαδραματιζεται στην αρχαία Αθήνα. Εκεί ο ποιητής Αγάθωνας καλει κάποιους εξέχοντες άντρες στην οικία του , προκειμένου να γιορτάσουν μια βράβευσή του.Οι καλεσμένοι αποφασίζουν να περάσουν τη βραδιά συζητώντας. Το κύριο θέμα του διαλόγου τους ήταν ο έρωτας, οπότε ο κάθε παρευρισκόμενος που επαίρνε το λόγο, εξέφρασε τις απόψεις του σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα. Η άποψη του Αριστοφάνη, του προτελευταίου ομιλητή στο Συμπόσιο, έχει αρκετό ενδιαφέρον καθώς διηγήθηκε ένα μύθο για να εξηγήσει τις περιπέτειες της ανθρώπινης φύσης, αλλά και για να προβάλει την αρχή της σωματικής έλξης των ανθρώπων.Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά :

“Υπήρχε λοιπόν τότε το ανδρόγυνο, που και στην εμφάνιση και στο όνομα αποτελούσε συνδυασμό του αρσενικού και του θηλυκού.Το σώμα κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλό, έχοντας ολόγυρα τη ράχη και τα πλευρά. Χέρια είχε τέσσερα και πόδια ίσα με τα χέρια, και πρόσωπα δύο πάνω από κυκλικό αυχένα, ολόιδια μεταξύ τους. Κεφάλι ένα πάνω από τα δύο πρόσωπα που βρίσκονταν το ένα απέναντι στο άλλο και αυτιά τέσσερα και διπλά γεννητικά όργανα, και όλα τα άλλα, όπως θα μπορούσε κανείς από αυτά να εικάσει.

Και ήταν τρία τα γένη, το αρσενικό που γεννήθηκε από τον ήλιο, το θηλυκό από τη γη κι εκείνο που μετείχε και των δύο από τη σελήνη. Προχωρούσε όρθιο, όπως και τώρα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση ήθελε, αλλά και όταν επιθυμούσε να τρέξει γρήγορα, όπως οι ακροβάτες, που φέρνοντας τα πόδια επάνω κινούνται κυκλικά, έχοντας τότε οχτώ σκέλη, στηριζόταν σ’ αυτά και μετακινούνταν γρήγορα κυκλικά. Ήταν φοβερά ως προς τη δύναμη και τη σωματική τους αντοχή και είχαν πολύ μεγάλη έπαρση. Τα έβαλαν μάλιστα και με τους θεούς, και αυτό που λέει ο Όμηρος για τον Εφιάλτη και για τον Ώτο, για εκείνους το λέει, το ότι δηλαδή προσπάθησαν να ανεβούν στον ουρανό για να επιτεθούν στους θεούς. Ο Ζευς τότε και οι άλλοι θεοί σκέφτονταν τι πρέπει να τους κάνουν και δεν έβρισκαν λύση, γιατί δεν μπορούσαν ούτε να τους σκοτώσουν, όπως τους Γίγαντες, και να τους κατακεραυνώσουν για να αφανίσουν το γένος τους (γιατί έτσι οι τιμές προς αυτούς και οι θυσίες των ανθρώπων θα χάνονταν), ούτε όμως και να τους αφήσουν να παρεκτρέπονται.

Ο Ζευς σκέφτηκε :” Μου φαίνεται, πως μηχανεύτηκα έναν τρόπο ώστε και να διατηρηθούν οι άνθρωποι και να πάψει ο εκτραχηλισμός τους. Θα κόψω τον καθένα στη μέση, κι έτσι και ασθενέστεροι θα είναι και χρησιμότεροι σ’ εμάς, γιατί θα είναι πολυπληθέστεροι. Θα βαδίζουν όρθιοι πάνω στα δύο σκέλη. Αν όμως εξακολουθήσουν να παρεκτρέπονται και δεν θελήσουν να ησυχάσουν, και πάλι θα τους κόψω στα δύο, ώστε να περπατούν πάνω στο ένα πόδι σα να παίζουν κουτσό.” Αφού τα είπε αυτά, έκοψε τους ανθρώπους στη μέση. Και όποιον έκοβε, έβαζε τον Απόλλωνα να του γυρίζει το πρόσωπο και τον μισό λαιμό προς την τομή, ώστε βλέποντας το κόψιμό του να γίνει ο άνθρωπος φρονιμότερος. Τραβηξε από παντού το δέρμα προς αυτό που λέμε τώρα κοιλιά και όπως τα σουρωτά πουγκιά το έδενε στη μέση της κοιλιάς αφήνοντας ένα στόμιο, αυτό που λέμε αφαλό.

Επειδή λοιπόν η φύση διχοτομήθηκε, ποθώντας ο καθένας το μισό του, πήγαινε μαζί του. Και τυλίγοντας τα χέρια του ο ένας γύρω από τον άλλον αγκαλιασμένοι μεταξύ τους, θέλοντας να ξαναενωθούν, πέθαιναν από την πείνα και την απραξία, γιατί δεν ήθελαν να κάνει τίποτα ο ένας χωρίς τον άλλον. Και όποτε πέθαινε το ένα από τα δυο μισά και παρέμενε το άλλο, εκείνο που παρέμενε επιζητούσε άλλο και αγκαλιαζόταν μαζί του, είτε τύχαινε να είναι το ήμισυ μιας γυναίκας, είτε ενός άντρα, και έτσι χάνονταν. Τους λυπήθηκε όμως ο Ζευς και μηχανεύτηκε κάτι άλλο, μεταθέτοντας τα γεννητικά τους όργανα μπροστά, ώστε μ’ αυτά να γίνεται η γονιμοποίηση μέσα τους, με το αρσενικό μέσα στο θηλυκό, ώστε με το αγκάλιασμα ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, να γίνεται γονιμοποίηση και να αναπαράγεται το γένος.

Είναι λοιπόν από τόσο παλιά ο έρωτας έμφυτος στους ανθρώπους και τους επαναφέρει στην αρχαία φύση, και επιχειρεί να κάνει από τα δύο ένα, και να γιατρέψει την ανθρώπινη φύση. Ο καθένας λοιπόν από μας είναι κομμάτι ανθρώπου, σαν κομμένος από ένα στα δύο κι αναζητεί πάντοτε ο καθένας το κομμάτι που του λείπει…”

Σύμφωνα λοιπόν με τον πλατωνικό αυτό μύθο, η επιθυμία μας να νιώθουμε ολοκληρωμένοι και η ανάγκη μας να επιστρέψουμε στην πρωταρχική μας φύση ψάχνοντας το άλλο μας μισό ώστε να δημιουργηθεί το ολόκληρο, ονομάστηκε έρωτας.

Υπάρχουν εκατοντάδες “μισά” στον κόσμο, σε κάθε γωνιά του πλανήτη περιμένοντας να ολοκληρωθούν. Κάπου εκεί έξω κρύβεται και το δικό μας μισό και μας αναζητεί όπως το αναζητούμε. Μπορεί να είναι ίδιο με εμάς και να μας ταιριάζει απόλυτα , ή μπορεί να διαφέρει από εμάς αλλά να μας συμπληρώνει με κομμάτια που μας λείπουν.

Κάνεις δεν μας εγγυάται πως ο έρωτας κρατάει για πάντα αλλά όταν τον βρεις θα θέλεις να τον ζήσεις όσο πιο έντονα γίνεται.
Κάποιοι άνθρωποι βρίσκουν το άλλο τους μισό, κάποιοι αργούν να το βρουν, αλλά όπως και να χει η αναζήτηση για το πολυπόθητο αυτό συναίσθημα, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.
Κάποιοι άλλοι ίσως και να μην βρουν ποτέ το άλλο τους μισό, αλλά μην σας αγχώνει αυτό. Στο κάτω κάτω η ευτυχία μας δεν εξαρτάται από κανέναν πέρα από τον εαυτό μας. Μπορείς να βρεις την ευτυχία με ή χωρίς το άλλο σου μισό.

Πρώτου προχωρήσουμε σε αυτήν την αναζήτηση πρέπει να βεβαιωθούμε πως το δικό μας “μισό” είναι εντάξει. Ένα “σπασμένο μισό”, όταν βρει αυτό που ποθεί αντί να το ολοκληρώσει , άθελά του θα το ραγίσει. Δύο σπασμένα μισά, με την πρώτη ματιά δείχνουν πως κουμπώνουν, όμως στην πραγματικότητα φτιάχνουν ένα “σπασμένο ολόκληρο” . Ένα ολόκληρο χωρίς δυνατά θεμέλια αργά ή γρήγορα θα γκρεμιστεί, γιαυτό πρέπει να φροντίσεις πως οι βάσεις σου θα είναι γερές πριν αρχίσεις να ψάχνεις να βρεις τον δικό σου ορισμό για τον έρωτα.