Μαζί μιλάμε και χώρια συνεννοούμαστε

Η απόλυτη ασυνεννοησία. Είμαστε τόσο απεγνωσμένοι να δείχνουμε τον καλύτερο μας εαυτό, να κάνουμε την καλύτερη εντύπωση, σε σημείο που αυτό που δείχνουμε μπορεί να μην είμαστε πλέον εμείς. Το χειρότερο φυσικά μέσα σε όλα αυτά είναι η έγκριση που ζητάμε από τους άλλους. Εδώ προκύπτει και το ερώτημα γιατί αναζητάμε άλλους να μας πουν ποιοι είμαστε;

Βγαίνουμε με παρέες, και με μια απλή παρατήρηση, όλοι φαίνονται τόσο παντογνώστες και σίγουροι για τον εαυτό τους, που σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως εγώ κάνω κάτι λάθος; Το μαρτύριο φυσικά δεν σταματάει εκεί, βάζοντας φωτιά και στις υπόλοιπες σκέψεις. Παλαιότερα όπως και σήμερα άλλωστε, όλοι ψάχνουμε για σημάδια, για μηνύματα μέσα σε μηνύματα, για ενδείξεις που θα μας ξεκαθάριζαν πιο εύκολα τα λεγόμενα των άλλων.

Ξεδιπλώνουμε και αναλύουμε κάθε λέξη, μη τυχόν και μας ξεφεύγει κάτι. Το δυστυχώς σε τέτοιες καταστάσεις, είναι δύο απλές οι επιλογές – έννοιες. Αν κάποιος ήθελε όντως κάτι από σένα θα ήταν τόσο ξεκάθαρες και ευθύς οι λέξεις που δεν θα χρειαζόταν να σπας το κεφάλι σου, για το τι θα μπορούσε να εννοεί με τα λεγόμενα του. Και η άλλη εκδοχή είναι όταν εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να δούμε την αλήθεια κατάματα, γιατί μας πρόλαβε η φαντασία μας και δημιούργησε φαντασιόπληκτες εικόνες στο μυαλό μας. Όλοι αναζητάμε και προφανώς θέλουμε τα καλύτερα, ή ότι θεωρούμε ότι μας ταιριάζει, αλλά κανείς δεν σκέφτεται στην ώρα του, ότι πρέπει να κυνηγήσει ότι του ΑΞΙΖΕΙ.

Έτσι περνάμε χρόνια ατελείωτα σε αυτήν την απειροελάχιστη ζωή σκεπτόμενοι κουβέντες που τις περισσότερες φορές δεν αφορούν καν εμάς τους ίδιους. Όπως όλοι γνωρίζουμε οι αντιδράσεις των ανθρώπων συχνά δεν αφορούν τον ακροατή, αλλά τον ίδιο τον ομιλητή. Αυτό είναι που ξεχνάμε πάντα σε μια επικοινωνία, και καταλήγουν πολλές φορές οι συζητήσεις σε ρήξη. Μεταφράζουμε λάθος τις προθέσεις των άλλων, γινόμαστε ένα με τις λέξεις τους και χάνουμε την παρτίδα. Είμαστε στην εποχή που, άλλα λέμε και άλλα εννοούμε. Σαν το τραγούδι της Μερκούρη << Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε >>. Άλλα σου λέω και άλλα μου λες, άλλα σε ρωτάω και άλλα μου απαντάς, αινιγματικές συζητήσεις.

Σαν χαλασμένο τηλέφωνο πλέον οι σχέσεις μας, χωρίς όμως καμιά πρόθεση για αποκατάσταση των γεγονότων. Ο εγωισμός μας έχει δώσει την ψευδαίσθηση ότι αν << ρίξουμε>> τα μούτρα μας, θα φανούμε αδύναμοι. Μας έχει δημιουργήσει την ιδέα ότι εμείς πρέπει να έχουμε πάντα δίκαιο, ώστε να μην καταλήγουμε το θύμα. Δεν ξέρω αν όμως, μήπως πλέον, είναι φυσιολογικό το να μην συνεννοούμαστε, ή να μην λαμβάνουμε τα σωστά μηνύματα από μια συζήτηση. Μπορεί πλέον αυτό να είναι ο καινούργιος τρόπος επικοινωνίας, και εμένα να μου φαίνεται περίεργος.

Δεν ξέρω για το αύριο, αλλά σίγουρα ξέρω για το σήμερα, ότι οι ξεκάθαρες κουβέντες θα δημιουργήσουν ένα πιο όμορφο αύριο, και κυρίως πιο πιστευτό. Με ότι δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε και μας δυσκολεύει την ζωή, το παραμερίζουμε και προχωράμε παρακάτω, ο χρόνος κυλάει, ο χρόνος δεν είναι Πηνελόπη, ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν.    

Ιωάννα Γκαβριλίου