Η σημασία του παραδείγματος….

Η εφηβεία είναι η πρώτη μας περίοδο στην οποία παίρνουμε μια μικρή γεύση του έρωτα. Επειδή όμως είμαστε μικροί, όσο και αν νομίζουμε ότι πλέον έχουμε μεγαλώσει και πλέον τα ξέρουμε όλα, τα συναισθήματα μας ευτυχώς παραμένουν σαν ενός μικρού παιδιού, αγαθά και ανυποψίαστα. Τόσο έντονα και ειλικρινή που στην κυριολεξία πετάμε στα σύννεφα. Οι ώρες και οι μέρες περνάνε τόσο γρήγορα που φαντάζει ότι έτσι θα είναι μία ζωή, ή ακόμη ότι θα κρατήσουν μια ζωή.

Η πρώτη μας επαφή με την αγάπη και τον έρωτα όμως ξεκινάει από το σπίτι. Η πρώτη μας εικόνα για το πώς είναι και τι σημαίνει έρωτας και αγάπη είναι εκείνη που βλέπουμε στους γονείς μας. Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται μεταξύ τους, είτε μπροστά στα παιδιά είτε όχι είναι η εικόνα που θα διαμορφώσει την σκέψη μας πάνω στο θέμα, και γύρο από αυτήν θα εξελιχθεί όλη μας η ζωή. Τα πρότυπα των γονιών είναι τα πρώτα βοηθητικά μαθήματα για το πώς θα έπρεπε να συμπεριφερθούμε στο ταίρι μας.

Φυσικά ανάλογα με τι παραδείγματα είχε ο καθένας, θα του γίνει μια ευχάριστη εμπειρία ή και όχι. Επειδή οι περισσότεροι εφηβικοί έρωτες σπάνια κρατάνε μια ζωή, ανάλογα με τα παραδείγματα που είχαν, είτε θα πληγωθούν τόσο πολύ που θα τους αλλάξουν ριζικά τον τρόπο αντίληψης πάνω στο θέμα, και θα το αποφεύγουν μια ζωή γιατί θα το φοβούνται, είτε θα καταλάβουν ότι η ζωή δεν τελειώνει εκεί, αντιθέτως εκεί ξεκινάει. Και όχι απλά εκεί ξεκινάει, αλλά θα έχουν αναπτύξει την δική τους κατανόηση του πράγματος, που σημαίνει ότι πλέον ξέρουν πώς να το χειριστούν, με βάση τα δικά τους πρότυπα και θέλω.

Δηλαδή ακόμα και ακατάλληλα να ήταν τα παραδείγματα των γονέων, υπάρχουν παιδιά που έχουν θέληση για μια καλύτερη αισθηματική ζωή και καταλαβαίνουν ότι είναι στο δικό τους χέρι, η επιλογή του ταίρι τους, ανάλογα με το τι έχουν οι ίδιοι ανάγκη. Χωρίς να γίνονται θύματα της ίδιας τους της ψυχής και κυρίως της ίδιας τους της ζωής. Σίγουρα δυστυχώς δεν μπορούν όλες οι οικογένειες να δίνουν το καλό παράδειγμα, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι εμείς δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, και να διαλέξουμε το δικό μας μονοπάτι.

Όσο μεγαλώνουμε όμως το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι κάποια στιγμή φτάνουμε στο σημείο να αναζητάμε όχι απλά κάτι που να μας ταιριάζει, αλλά κάτι που να ηρεμεί την ψυχή μας, να καταλαβαίνει την ψυχή μας. Όταν επιτέλους φτάνουμε σε εκείνο το σημείο, και χωρίς να το έχουμε καταλάβει η συμπεριφορά μας θα είναι ανάλογη με αυτό που ζητάμε, και μόλις τότε επιτέλους θα ζήσουμε τον έρωτα όπως τον θέλαμε από μικρά παιδιά. Μόλις τότε και πάλι θα νιώσουμε εκείνο το φτερούγισμα στην καρδιά μας, το χαμόγελο μας να έχει πάρει μια μόνιμη μορφή μέχρι τα αυτιά, οι οποιεσδήποτε δυσκολίες που θα έχει η καθημερινότητα θα είναι σχεδόν μηδαμινής σημασίας γιατί θα ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι, θα νιώθουμε ασφαλής, ότι όλα είναι πιθανά και εύκολα, γιατί η ευτυχία που έχει φωλιάσει μέσα μας κάνει τα πάντα δυνατά.  Εκείνη θα είναι και η στιγμή που θα αντιληφθούμε το μεγαλείο του πραγματικού έρωτα, της πραγματικής αγάπης.

Το αληθινό νόημα και ύπαρξης αυτού του συναισθήματος το βρίσκουμε μόνο όταν θα είμαστε διατεθειμένοι όχι απλώς να δώσουμε αυτά που ζητάμε, αλλά και με το παραπάνω. Πέραν από το γεγονός ότι η αγάπη είναι ένα από τα νοήματα της ζωής μας, είναι εκείνο που στην πραγματικότητα μας κρατάει ζωντανούς. Για όλους υπάρχει κάτι, το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε εμείς, είναι να το δούμε και οι εμπειρίες μας, να μας έχουν μάθει τι αξίζει και τι όχι. Όλα τα υπόλοιπα θα κυλάνε με έναν αρμονικό τρόπο, πολύ απλά επειδή εκεί θα ανήκουν και οι δύο.

Ιωάννα Γκαβριλίου