Η παρακμή του θεάτρου στον ελληνικό Μεσαίωνα

Το θέατρο στην αρχαία Ελλάδα υπήρξε ακμαίο και κεντρικό στοιχείο της πολιτισμικής ζωής, αναδεικνύοντας σημαντικά έργα δραματουργίας και κοινωνικής κριτικής (Taplin, 1977). Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του ελληνικού Μεσαίωνα (περίπου 4^ος έως 15^ος αιώνας μ.Χ.), το θέατρο γνώρισε σημαντική παρακμή, λόγω πολιτικών, κοινωνικών και θρησκευτικών μεταβολών που επηρέασαν τη δημιουργία και την παρουσίαση θεατρικών έργων.

Αίτια της παρακμής

Η κυριαρχία της Χριστιανικής Εκκλησίας στον Μεσαίωνα συνέβαλε στην αποδοκιμασία του αρχαίου θεάτρου, θεωρώντας το πολλές φορές ως έκφραση ειδωλολατρίας και αμαρτίας (Cartledge, 1997). Η μετατόπιση από την πολυθεϊστική κοσμοθεωρία στην μονοθεϊστική και η επικράτηση των θρησκευτικών τελετουργιών οδήγησαν σε αλλαγή του χαρακτήρα της θεατρικής τέχνης.

Παράλληλα, η οικονομική και κοινωνική αστάθεια, οι συνεχείς επιδρομές και η συρρίκνωση των πόλεων μείωσαν την υποδομή και το κοινό για θεατρικές παραστάσεις (Beaton, 1996). Η γλωσσική μετάβαση από την αρχαία ελληνική στη βυζαντινή και μετά στη δημοτική καθυστέρησε την αναβίωση του θεατρικού λόγου.

Θεατρικές μορφές στον Μεσαίωνα

Παρά την παρακμή του αρχαίου θεάτρου, κατά τον Μεσαίωνα εμφανίστηκαν άλλες μορφές θεάτρου με θρησκευτικό χαρακτήρα, όπως τα θρησκευτικά δρώμενα και τα μυστηριακά παίγνια, τα οποία όμως διέφεραν σημαντικά από το κλασικό δράμα (Wilson, 2000). Στον Βυζαντινό κόσμο, το θέατρο περιορίστηκε σε μορφές ψυχαγωγίας όπως οι παρεμβάσεις σε γιορτές ή τα παγανιστικά έθιμα, τα οποία όμως απαγορεύτηκαν σταδιακά.

Η απομάκρυνση από το αρχαίο θεατρικό πρότυπο και η μετατροπή της θεατρικής έκφρασης σε θρησκευτικές τελετές αντικατοπτρίζει ευρύτερες κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές του Μεσαίωνα (Pavis, 1998). Αυτή η μετάβαση συνέβαλε στη διαμόρφωση νέων μορφών θεατρικής έκφρασης που τελικά οδήγησαν στην αναγέννηση του θεάτρου κατά την Αναγέννηση. Η παρακμή του ήταν αποτέλεσμα θρησκευτικών και κοινωνικοπολιτικών μεταβολών, οι οποίες κατέστησαν την αρχαία θεατρική παράδοση μη βιώσιμη. Ωστόσο, αυτή η περίοδος αποτέλεσε γέφυρα για τη διαμόρφωση νέων θεατρικών μορφών που αναπτύχθηκαν στη συνέχεια, καθιστώντας την παρακμή όχι οριστική κατάργηση αλλά μια φάση μετάβασης.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός

• Beaton, R. (1996). Byzantine Literature and Theatre. Routledge.
• Cartledge, P. (1997). The Cambridge Companion to Greek Tragedy. Cambridge University Press.
• Pavis, P. (1998). Dictionary of the Theatre: Terms, Concepts, and Analysis. University of Toronto Press.
• Taplin, O. (1977). Greek Tragedy in Action. Routledge.
• Wilson, P. (2000). The Byzantine Theatre. Clarendon Press.