Η κόλαση που εμείς φτιάξαμε

Μια παράνοια, μια τρέλα επικρατεί σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα άσχημα νέα πέφτουν βροχή σε καθημερινή βάση. Ανοίγουμε κάθε πρωί την εφημερίδα, ή τις διαδικτυακές ενημερώσεις και από τα 10 νέα που θα διαβάσουμε τα 9,5 είναι από στενάχωρα μέχρι αδιανόητα. Αστείο βέβαια πως κάτι μπορεί και μας φαίνεται αδιανόητο όταν εμείς οι ίδιοι το κάναμε με το χεράκι μας.

Τα μόνα άρθρα που το περιεχόμενο τους περιέχουν κάτι σωτήριο, γιατί εκεί έχουμε φτάσει, να χρειαζόμαστε σωτηρία, είναι άρθρα παιδιών μιας και πλέον είναι τα μόνα πλάσματα σε αυτήν την υδρόγειο που βλέπουν τις πραγματικές μας ανάγκες. Είναι τα μόνα που ακόμα μπορούν να διακρίνουν την αγάπη μπροστά στις υποτιθέμενες ανάγκες μας. Διεξάγουμε πολέμους στο όνομα της ειρήνης. Στο όνομα της αγάπης, σκοτώνουμε. Στο όνομα του σεβασμού, ζηλεύουμε. Πόσο ειρωνικό και αστείο ταυτόχρονα, χωρέσαμε σε μια πρόταση δύο αντίθετες έννοιες με την ελπίδα ότι θα ξεγελάσουμε τους εαυτό μας για τις μη ελεγχόμενες πλέον πράξεις μας.

Ένα ακόμη μέγιστης σημασίας πρόβλημα στο οποίο έχουμε κλείσει τα μάτια ή κάνουμε ότι δεν βλέπουμε είναι η λάθος αντίληψη μας περί ζωντανών οργανισμών. Δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι ακόμη και ο ίδιος ο πλανήτης μας είναι ένας ζωντανός οργανισμός, οτιδήποτε τον περιλαμβάνει εκτός από εμάς εννοείται, είναι ζωντανοί οργανισμοί. Που σημαίνει, πώς εμείς αντιδράμε σε οτιδήποτε δεν μας αρέσει, με την σειρά του και αυτός δείχνει την δυσαρέσκεια του σε ότι τον καταπιέζει. Φυσικά εμείς σαν πρωτοπόροι που θέλουμε να θεωρούμαστε έχουμε επέμβει ακόμα και στην δική του ροή, χωρίς όμως να σκεφτούμε τις επιπτώσεις. Όλοι γνωρίζουμε την έννοια, αίτιο και αιτιατό. Και όμως όταν έρχεται η ώρα της πληρωμής ζητάμε από τον θεό βοήθεια, λες και ο θεός πήρε τις αποφάσεις για εμάς και όχι εμείς οι ίδιοι.

Ολόκληρος ο πλανήτης πλέον βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης είτε από γεωλογική άποψη, είτε από πολιτισμική. Όλα βρίσκονται στα όρια και εμείς αντί να κάνουμε ένα βήμα πίσω, πυροδοτούμε με όλο μας το είναι το ήδη γεμάτο ποτήρι, που στην επόμενη σταγόνα θα ξεχειλίσει. Δημιουργήσαμε μια κόλαση, αλλά ονειρευόμαστε τον παράδεισο. Ποτίζουμε την γη με χημικές και ραδιενεργές ουσίες, και μετά αναρωτιόμαστε για τις ατμοσφαιρικές μολύνσεις και τα καινούργια αναπτυσσόμενα βακτήρια. Υποτίθεται αναζητάμε ασταμάτητα θεραπείες για καινούργιες και παλιές αρρώστιες, τις οποίες στην πραγματικότητα εμείς τις έχουμε δημιουργήσει. Η ειρωνεία σε όλα αυτά είναι, ότι πλέον η κόλαση για πολλούς ανθρώπους σε πολλά σημεία του πλανήτη έχει γίνει μια αυτονόητη καθημερινότητα. Σαν μια πλύση εγκεφάλου ότι έτσι είναι η ζωή, και ότι και οι ίδιοι πρέπει να συντηρούν αυτήν την κόλαση.

Η κυνικότητα μας και η ύβρις που πλέον ξεπερνά όλα τα κατεστημένα περί αγάπης και αλληλεγγύης, σαν μονόφθαλμο όν με επιπρόσθετες παρωπίδες. Μήπως ακόμα και ο παράδεισος που ελπίζουμε να γνωρίσουμε μια μέρα είναι μια φανταστική δημιουργία του μυαλού μας, όταν απλά καλούμαστε να εξωτερικεύσουμε τις σκέψεις μας σε μια συζήτηση απλά για να φαινόμαστε ταιριαστοί.  

Η κόλαση και ο παράδεισος δεν βρίσκονται σε κάποιο άγνωστο και απομακρυσμένο τόπο, είναι ακριβώς μπροστά στα μάτια μας σε καθημερινή βάση, γιατί βρίσκεται μέσα μας. Εμείς είμαστε και τα δύο, ότι επιλέγουμε αυτό ζούμε!

Ιωάννα Γκαβριλίου