Από πού κλείνουν οι γνώμες των άλλων είπαμε;

Να μην γίνω ποτέ έτσι , είπα εκείνο το βράδυ στον εαυτό μου χωρίς να τον καθησυχάζω…Στη ζωή μαθαίνεις κολύμπι αφότου πρώτα πνιγείς σε κουταλιές από νερό. Χρειάζεσαι προσωπικό χρόνο , να επενδύσεις στο ξεκαθάρισμα σου , κι εσύ αφήνεις τον καθένα να εισβάλει με το έτσι θέλω στη ζωή σου , να προγραμματίζει και να ξεδιαλύνει σκέψη σου.Γεμίζεις με ακόμη περισσότερη νευρικότητα , τοξικότητα , άγχος – τα απλά μοιάζουν σύνθετα. Μα έλα που σου διαφεύγει πως “Σε ό,τι δίνεις την ενέργεια σου σε εξουσιάζει πνευματικά.”

Οι άνθρωποι που μας βγάζουν έναν εαυτό γεμάτο αναποδιές , στήνουν ενέδρες και εμπόδια , μας τροφοδοτούν με το πνευματικό , επικριτικό δηλητήριο τους και πυροδοτούν τις μεγαλύτερες εκρήξεις μας , δεν έχουν καμία θέση στη ζωή μας κι αυτό το γνωρίζουμε κι ας αρνούμαστε να το χωνέψουμε.

Όλα τα πράγματα έχουν μια λύση , αλλά και σε κάθε λύση μπορεί κανείς να φτάσει με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Γεγονός που απαιτεί σεβασμό προς κάθε άποψη και όχι επιβολή της μιας , ως μοναδικής αυθεντίας.

Από πού κλείνουν οι γνώμες των άλλων είπαμε; Για ποιό λόγο μας επηρεάζουν τόσο και μας γκρεμίζουν ψυχικά είπαμε; 

Ο καθένας πορεύεται αλλιώς , θέτει προτεραιότητες και στόχους που αφορούν την εξέλιξη του , έχει τις δικές του προτιμήσεις και τον τρόπο σκέψης του, το πρόγραμμα και την κοσμοθεωρία του βρε αδερφέ. Κι όμως συχνά ξεχνά από που ξεκίνησε και που θέλει να φτάσει, παίρνει τοις μετρητοίς τα επικριτικά σχόλια και αφομοιώνει τα θέλω των άλλων με αποτέλεσμα να αποπροσανατολίζεται από την αυτοεκτίμηση του και να νιώθει ευάλωτο θύμα απέναντι στους άλλους.

Επιλέγουμε να κρατάμε δίπλα μας ρουφήχτρες ενέργειας και συναισθημάτων του ελέους και απομακρύνουμε όσους μας στηρίζουν . Η ζωή δεν μας ήρθε με οδηγίες χρήσης , είναι μια συνειδητή σύνθεση των επιλογών μας , επιδέχεται τα λάθη μας αλλά και τις βελτιώσεις αυτών. Όταν λοιπόν διαρκώς πατάμε τα όρια και τις προτεραιότητες μας , απεκδυόμαστε κάθε υπαιτιότητα που μας αποδίδεται , παρατάμε τον εαυτό μας και την ψυχική ηρεμία μας … γιατί παραπονιόμαστε πως φταίνε οι άλλοι ; Η ευθύνη ποτό βαρύ , δεν το σηκώνουν όλοι , υπό την επήρεια του παραφρονούν , συνεπώς επιλέγουν τη νηφαλιότητα για να μπορούν να καλύψουν τάχα τις ενοχές τους .

Πάντα για άλλα μιλάμε , πάντα για άλλους μιλάμε , υπεκφεύγουμε και ξεγλιστράμε αριστοτεχνικά τη στιγμή που πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας και να δηλώσουμε παρόντες στη ζωή μας, το βάζουμε στα πόδια σαν απλοί περαστικοί ενώ μας δόθηκε ο ρόλος του πρωταγωνιστή.

Νένα Ευθυμιάδου