Ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος σε μια μεστή συνέντευξη μιλά για τη στάση της Εκκλησίας που «επιτέλους κατάλαβε ότι είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου», τις ηγετικές ικανότητες του Μητσοτάκη, την αδεξιότητα και την ειλικρίνεια του Σωτήρη Τσιόδρα και την ευκαιρία των Ελλήνων να σταματήσουν να είναι «μικρά παιδιά» και να βγουν κερδισμένοι.

Κλεισμένος στο σπίτι του στην Πεντέλη, σε καραντίνα για έβδομη μέρα, δουλεύοντας εντατικά στο γραφείο του, ο φιλόσοφος και συγγραφέας Στέλιος Ράμφος μου ομολογεί ότι νιώθει οικεία, άνετα μέσα σε αυτή τη συνθήκη της απομόνωσης. Παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και παραδόξως, μέσα στο γενικό κλίμα αβεβαιότητας και φόβου, νιώθει αισιόδοξος για το πώς αυτή η πανδημία μπορεί να οδηγήσει τους Έλληνες σε μια χρυσή ευκαιρία μεγάλης εσωτερικής αλλαγής και εκσυγχρονισμού του νεοελληνικού πολιτισμού.

Ως εξοικειωμένος με την απομόνωση, έχετε κάποια συμβουλή για εμάς που με την καραντίνα βιώνουμε μια νέα συνθήκη;

Βεβαίως, είναι μια μεγάλη ευκαιρία να αρχίσουμε να γυρνάμε τον χρόνο προς τα μέσα μας. Διότι η εξωστρέφεια έχει και αρνητικά. Δηλαδή, κυνηγάμε το έξω και ξεχνάμε το μέσα. Κυνηγάμε το αποτέλεσμα και ξεχνάμε τα όρια. Ε, νομίζω είναι ώρα να τα ξανασκεφτούμε. Θεωρώ ότι μέσα σε αυτή τη γενική δυστυχία υπάρχουν εξαιρετικές ευκαιρίες.

Τέταρτη μέρα καραντίνας και ήδη έχει αρχίσει να εμφανίζεται ένας εκνευρισμός σε συνδυασμό με μια κατάθλιψη σε αρκετούς…

Το καταλαβαίνω απόλυτα. Είναι άνθρωποι που είχαν δύσκολες σχέσεις με τον εαυτό τους. Προχωρούσαν σε υποκατάστατες ενέργειες και σχέσεις, για να κρύψουν την εσωτερική πίεση. Τώρα είναι υποχρεωμένοι να σταθούν ενώπιοι ενωπίοις.

Άρα, θα καταλάβουμε αν πραγματικά φταίγαμε για πράγματα που αποδίδαμε σε άλλους;

Ήταν οι συνηθισμένες υπεκφυγές που τις αντιμετωπίζαμε με την εγγύτητα, ξεπερνούσαμε προβλήματα βγαίνοντας από τον εαυτό μας. Τώρα, το μεγάλο στοίχημα είναι ότι πρέπει να μάθουμε την απόσταση. Αυτή η απόσταση που σημαίνει να σκεφτούμε περισσότερο, να στραφούμε μέσα μας και να μάθουμε στο αργό. Η μεγάλη ταχύτητα μας είχε μάθει σε κάτι γρήγορο που ήταν ένα περιτύλιγμα του αγχώδους. Τώρα ήρθε η ώρα για το αργό: αργά διαβάσματα, αργά ενδιαφέροντα, να σκεφτόμαστε πολύ τα πράγματα, να τα ζυγίζουμε. Εκεί που κυνηγούσαμε αποτελέσματα, τώρα πρέπει να πλουτίσουμε τον χρόνο με μεγάλες στιγμές.

Τι είναι οι μεγάλες στιγμές;

Ενεργά παρόντα που διαρκούν. Παλιά οι ασκητές, οι άνθρωποι που προσεύχονταν, εμπλούτιζαν τον χρόνο. Διότι τώρα, ξέρετε, βρισκόμαστε σε κάτι πολύ σημαντικό και θετικό…

Θετικό;

Βέβαια θετικό. Για πρώτη φορά από εκεί που περιφρονούσαμε τον δημόσιο χώρο και ήταν βρώμικος ενώ είχαμε καθαρά τα διαμερίσματά μας, τώρα που αποσυρόμαστε στα διαμερίσματά μας παίρνουμε στα σοβαρά το έξω. Καταλαβαίνουμε ότι αυτά τα πράγματα είναι απολύτως συνδεδεμένα.

Αντιλαμβανόμαστε την αξία του δημόσιου χώρου δηλαδή…

Βεβαίως, γιατί από εκεί εξαρτάται και ο εσωτερικός χώρος. Υποχρεωνόμαστε σε νέες στάσεις και αντιλήψεις για τα πράγματα. Αυτό που περιλαμβάνει η αρχή της ατομικής ευθύνης, την οποία χθες η Εκκλησία προσπάθησε να παρακάμψει κρατώντας το 7 με 8 κάθε Κυριακή.

Με ένα πείσμα θα έλεγε κανείς…

Δεν είναι μόνο πείσμα. Είναι μια προσπάθεια να κρατηθούν όλα αυτά τα συλλογικά, συμβολικά στοιχεία από τα οποία παίρνει περιεχόμενο μια πίστη που καταλαβαίνει ακριβώς τον εαυτό της. Δεν έχει σημασία η πίστη μέσα από τελετουργικά και μυστηριακά δεδομένα, είναι η ανάγκη να στραφώ μεσολαβημένα σε κάτι υψηλό. Και αυτό σε κάποιο βαθμό είναι κατανοητό, αλλά θα μπορούσε κανείς, όπως στις παλιές πρακτικές των ασκητών, και αδιαμεσολάβητα να πάει προς τα εκεί.

Ποιο ήταν για εσάς το μεγαλύτερο πρόβλημα με την αντίδραση της Εκκλησίας;

Ηταν ότι δεν ήθελε να βάλει τον χρόνο στην αναζήτηση του θείου. Ενώ ο χρόνος που ζητούσε η κυβέρνηση στην πραγματικότητα είναι η ευθύνη. Με την ευθύνη εμπλουτίζεται η εμπιστοσύνη στον χρόνο. Για πρώτη φορά στην Ανατολική Εκκλησία θα βάλουν μέσα στο παιχνίδι τον χρόνο με τη μορφή της ευθύνης. Με την έννοια της εσωτερικής στρατεύσεως για το κοινό καλό. Αυτό είναι κάτι εξαιρετικά σημαντικό και στο μέτρο που θα ζυμωθεί μέσα μας και δεν θα το ξεχάσουμε, πάμε για μια μεγάλη αλλαγή σε βάθος. Για πρώτη φορά θα μπει ο χρόνος, δηλαδή η αίσθηση του πραγματικού, μέσα στις πνευματικές ανάγκες. Αυτό ήταν ο λόγος που δεν μπορούσε να εξελιχθεί η κοινωνία μας. Ηταν διαφορετικά πράγματα ο χρόνος και η ανάγκη για το υψηλό και το απόλυτο. Τώρα με τον κορωνοϊό πρέπει να τα αφομοιώσουμε.

Εντέλει και μακροπρόθεσμα μπορούμε να βγούμε κερδισμένοι;

Εξαρτάται από το πώς εμείς θα το αντιμετωπίσουμε.

Έχετε πίστη στους Έλληνες για το πώς θα το αντιμετωπίσουμε; Είδατε τις μαζικές εξόδους σε παραλίες και καφέ…

Αυτά τα φαινόμενα μαζικών εξόδων είναι αντανακλαστικές φοβικές επιστροφές στην ομαδικότητα. Ενώ στην Εκκλησία σου ζητούν να είσαι ταπεινός, με την επιμονή ακριβώς την ιδεολογική στο μυστήριο γίνεσαι αλαζόνας. Είχαμε μια υπόθαλψη αλαζονείας του πιστού επειδή έπρεπε να μείνει πιστός στην ταυτότητά του ως πιστού και όχι στην εσωτερική του ζωή ως πιστού. Η εμμονή στην ταυτότητα είναι μια μορφή παραμονής αλαζονικής σε έναν εαυτό που δεν καταλαβαίνει άλλο από το δικό του πείσμα. Στο μέτρο που θα αρχίσουμε να τα κατανοούμε αυτά, θα μπορούσε να γίνει μια αρχή για διαφορετική τοποθέτηση απέναντι στο πρόβλημά μας.

Ποιο είναι το πρόβλημά μας, των Ελλήνων;

Το πρόβλημά μας είναι ότι είμαστε μικρά παιδιά με ανεξέλεγκτες συναισθηματικές συμπεριφορές Αυτό μπορεί να το συγκρατήσει η ευθύνη, γιατί εκεί το συναίσθημα αποκτά μορφή. Όχι να καταργηθεί το συναίσθημα, αλλά να μπορεί να ελεγχθεί προς όφελος πια του άλλου. Όταν είναι ατομικό το συναίσθημα, είναι αλαζονεία. Όταν το συναίσθημα είναι ευθύνη, τότε είναι προσφορά και άνοιξη. Έχει μεγάλη σημασία, γιατί τώρα κρίνονται βασικότατα ζητήματα του νεοελληνικού πολιτισμού.

Όπως;

Όπως το θέμα της σχέσης μας με το κράτος. Υποχρεούμαστε πια να είμαστε πολίτες μετά τα γεγονότα με τον κορωνοϊό. Ενώ μέχρι τώρα ακολουθούσαμε την τακτική «εγώ πάω στα καφενεία, πάω όπου θέλω, κάνω ό,τι θέλω». Σαν αναρχούμενοι ιδιώτες. Κρίσιμο πρόβλημα του νέου ελληνισμού ήταν και είναι η αντίδρασή μας προς το κράτος. Τώρα γεννιέται κάτι καινούργιο και μάλιστα με ένα κράτος που το τελευταίο διάστημα έδειξε δείγματα ότι υπάρχει: την επιτυχία στον Έβρο και τη διαχείριση του κορωνοϊού. Δηλαδή πια βλέπουμε ότι υπάρχει ένα κράτος και εξαρτάται από τη δική μας στάση, τη δική μας ευθύνη να συντονιστούμε και να προχωρήσουμε μαζί του ως πολίτες του. Αυτή είναι η προϋπόθεση του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας μας, στο μέτρο που αυτό γίνεται και που τα στοιχεία ταυτότητας υποχωρούν μπροστά στην ευθύνη -γιατί η αλήθεια είναι ότι η ταυτότητα γυρνά στον εαυτό μας, έχει έναν εγωκεντρισμό, ενώ η ευθύνη μας υποχρεώνει σε διαφορετικές συμπεριφορές. Δυστυχώς θα φτάσουμε σε αυτό μέσα από νεκρούς, μέσα από κινδύνους. Μπορούμε να το δούμε όμως ως τρομερή ευκαιρία εσωτερικής αλλαγής. Ουδέν κακόν αμιγές καλού.

Πιστεύατε ότι ο Μητσοτάκης θα είχε τέτοια αποτελέσματα; Δεν λέω η κυβέρνηση Μητσοτάκη…

Προς τα Χριστούγεννα τα πράγματα είχαν αρχίσει να δυσκολεύουν όσον αφορά κάποιες οικονομικές αποφάσεις που δεν μπορούσαν να προχωρήσουν, όμως μετά με τον Εβρο και στη συνέχεια με τον κορωνοϊό -όπου εκεί έπαιξε, κατά τη γνώμη μου, προσωπικά ρόλο ο ίδιος ο Μητσοτάκης- η εικόνα άλλαξε.

Άρα μιλάτε για χαρακτηριστικά ενός ηγέτη…

Βεβαίως. Και μετά το χθεσινό, με τη αντίδρασή του σε αυτή την αμφίθυμη απόφαση της Ιεραρχίας, η συμπεριφορά του Μητσοτάκη ήταν καθαρά ηγετική.

Μήπως όμως άργησε να το κάνει; Έπρεπε να έχουν κλείσει νωρίτερα οι εκκλησίες…

Δεν άργησε, διότι θέλησε να ακούσει με προσοχή την αντίδραση της Εκκλησίας. Είναι κρίσιμο αυτό. Η Εκκλησία εκφράζει την ανάγκη μας για το απόλυτο. Την αποφυγή του χρόνου –και αυτό είναι πρόβλημα για τον εκσυγχρονισμό της Εκκλησίας μας. Προσπάθησε να αποφύγει τον χρόνο, όμως αν θέλουμε να αναλάβουμε την ευθύνη μας ο χρόνος δεν αποφεύγεται. Χθες, η Εκκλησία κατάλαβε ότι είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Κατάλαβε ότι είναι κομμάτι του κράτους –εκτός αν θέλει η ίδια να αποχωρήσει…

Η φράση που κυκλοφορεί είναι ότι το κράτος είναι σωστό και οι πολίτες όχι -κάπως πιο εκλαϊκευμένα…

Για πρώτη φορά το κράτος δεν θέλησε να εξυπηρετήσει τους πολίτες για ψηφοθηρικούς λόγους. Ε, έχω την εντύπωση ότι το χθεσινό ήταν και ψηφοθηρικά ευτυχές. Ο Έλληνας αρχίζει και καταλαβαίνει ότι το κράτος, οι δημόσιες υπηρεσίες, το σύστημα Υγείας υπάρχουν για αυτόν. Αλλά πρέπει και αυτός να υπάρξει για εκείνα. Για να συμβεί αυτό πρέπει ο Έλληνας να μεγαλώσει. Το μεγάλο θέμα είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν κατορθώσει να μεγαλώσουν μέσα από τη στενή και κυρίαρχη δομή της οικογένειας στην κοινωνία μας. Δεν λέω να διαλυθεί η οικογένεια, αλλά να μην καθορίζει την ψυχοσύνθεση και τον χαρακτήρα του παιδιού όπως ως τώρα. Η ευθύνη είναι να πάρουμε τον εαυτό μας στα χέρια μας. Μέχρι τώρα αφηνόμασταν σε άλλους να κανονίζουν για εμάς. Το ψυχολογικό είναι πλέον διαφορετικό, είμαστε έτοιμοι για μια ωρίμανση που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ως τώρα. Πάμε για μια πίστη που μπορεί να συμβιβαστεί με τη λογική. Και ο τρόπος που η πίστη συμβιβάζεται με την λογική λέγεται ευθύνη. Αυτό, μπροστά στον κίνδυνο του κορωνοϊού αποκτά τεράστια δυναμική.

Αν η κατάσταση αυτή κρατήσει πολύ; Καραντίνα μηνών, απαγόρευση κυκλοφορίας… Μήπως τελικά βγουν τα χειρότερα χαρακτηριστικά μας και δεν φτάσουμε σε αυτή την ωρίμανση;

Ο φόβος είναι αυτός που μπορεί να οδηγήσει σε τέτοιες καταστάσεις. Και αυτό τον φόβο μπορεί να τον αποτρέψει ένα οργανωμένο κράτος. Έχει μεγάλη σημασία αυτό: από τη στιγμή που βλέπουμε έναν αποτελεσματικό κρατικό μηχανισμό και οι άνθρωποι που τον στελεχώνουν είναι άξιοι, μικραίνουν τα περιθώρια για τέτοιες εκδηλώσεις. Αν δεν γίνουν αυτές οι συμπεριφορές που περιγράφετε, τότε θα πάμε μπροστά. Αλλιώς ο φόβος είναι κακός σύμβουλος.

Μιλάμε για πρόσωπα και η αλήθεια είναι ότι οι Έλληνες κρεμόμαστε από το στόμα του Σωτήρη Τσιόρδα, ενός χαμηλών τόνων επιστήμονα, χωρίς μιντιακή επιδεξιότητα, που δεν επιζητούσε ποτέ τα δημόσια φώτα.

Γιατί αυτή η αδεξιότητά του ακριβώς έπεισε τους Έλληνες για την ειλικρίνειά του και για την καλή του θέληση. Είναι εκείνος που υπάρχει για να συνομιλεί το κράτος με τους πολίτες.

Έχει μεγάλο βάρος πάνω του…

Ναι. Ομως η ταπεινοφροσύνη και η ειλικρίνεια τού δίνουν αντοχή.

Ένα τόσο διαφορετικό πρότυπο μέσα στον ναρκισσισμό και τον εκκωφαντικό λόγο που έχουμε συνηθίσει στη δημόσια σφαίρα…

Ακριβώς, κάτι τελείως διαφορετικό, γιατί μέχρι στιγμής ο φόβος εν πολλοίς βοηθάει. Αν περάσουμε και το καινούργιο που έρχεται με τον αποκλεισμό της κινήσεως, θα έχουμε στα χέρια μας το τελικό κριτήριο. Έχει μεγάλη σημασία να σκεφτούμε επιτέλους τον εαυτό μας. Μέχρι τώρα τα φορτώναμε όλα στους άλλους. Το γεγονός ότι πρέπει να πλένουμε τα χέρια μας είκοσι φορές την ημέρα σημαίνει ότι έχουμε προσωπική ευθύνη, δεν φταίει πια ο άλλος. Αυτά είναι σημαντικά ως ψυχολογικά κέρδη που μεθαύριο θα βαρύνουν στην κοινωνική ζύμωση όταν βγούμε από αυτή την ιστορία. Θα κοιτάξουμε και θα πούμε «και τώρα πώς προχωράμε;».

Αυτό το «και τώρα»…

Αυτό το «και τώρα» είναι ότι έχουμε προϋποθέσεις για συμφιλίωση με το πραγματικό το οποίο αντικαθιστούσαμε με φαντασιώσεις ως σήμερα.

Εκκλησιάζεστε; Είστε κοντά στην Εκκλησία;

Είμαι κοντά της με την έννοια ότι είναι ένα στοιχείο θεμελιώδες για την εθνική μας παράδοση. Την υπολήπτομαι, χρειάζεται σεβασμός απέναντι στην Εκκλησία, όμως πρέπει και η ίδια να σκεφθεί τον εαυτό της. Η ίδια, επειδή αισθανόταν πάντα κοντά στη Βασιλεία των Ουρανών δεν σκεφτόταν τον εαυτό της. Δεν σκεφτόταν τη σχέση της με τον χρόνο και το πραγματικό. Έρχεται η ώρα να το σκεφθεί. Και είναι η ώρα που και η Εκκλησία θα έχει μεγάλες αλλαγές. Ήδη μετά τα χθεσινά αρχίζει ένας συντονισμός με την πραγματικότητα, έστω και δειλός.

Το δύσκολο σημείο ήταν ότι έπρεπε να κρατηθεί ο συμβολισμός του μυστηρίου…

Μα το μυστήριο και η Θεία Κοινωνία δεν είναι το αθάνατο νερό. Είναι για τις ψυχές των ανθρώπων, είναι για το τι θα το κάναμε μέσα μας. Αλλιώς δεν θα αρρώσταιναν οι παπάδες… Το πρόβλημα με τη στάση της Εκκλησίας είναι ότι όταν ο άνθρωπος σκέφτεται πάντα το καλύτερο, τότε δυναμώνει τον εγωισμό του. Ο άνθρωπος ταπεινώνεται όταν σκέφτεται το ανώτερο. Το πρόβλημα είναι ότι η Εκκλησία άρχισε να σκέφτεται το καλύτερο μέσα από διαδικασίες τύπου θεραπευτικές, μαγικού χαρακτήρος. Δινόταν μεγάλη έμφαση στο τελετουργικό απ’ ό,τι στην ίδια την πίστη των ανθρώπων. Γιατί ο αγιασμός είναι αγιασμός της πραγματικότητας όχι των «αγιασμένων». Και η Εκκλησία θα περάσει μέσα από το καμίνι αυτής της φοβερής περιπέτειας. Έρχεται η ώρα για όλους μας να σκεφτόμαστε την αλλαγή, ξεκινώντας από τον εαυτό μας και όχι από τους άλλους. Είναι σημαντικό να πιστεύουμε και να μην διαγράφουμε τον χρόνο, για να δραπετεύουμε διαρκώς προς την αιωνιότητα. Όσο κυνηγάμε την αιωνιότητα και αφήνουμε τον χρόνο, τόσο γινόμαστε παθητικοί. Η παθητικότητα φέρνει την κατάθλιψη. Δεν αντέχουμε λοιπόν τη ζωή στα δωμάτια, γιατί δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Μας πνίγει η παθητικότητά μας. Θυμάστε, στην Κίνα ένας μαραθωνοδρόμος έτρεχε μέσα στο δωμάτιό του. Έχει μεγάλη σημασία να εκτεθούμε στα προβλήματά μας. Ο κορωνοϊός μπορεί να εξελιχθεί έτσι σε ευλογία.

Η κυρίαρχη ρητορική των διεθνών ηγετών είναι τόσο έντονη, φορτισμένη.

Αυτή η ρητορική είναι και η δική μας συμπεριφορά ως τώρα στη ζωή. Αποδεικνύεται ότι εκείνοι τους οποίους αναδεικνύαμε σε ηγετικές θέσεις, εκφράζουν το βαθύτερο αίτημα του δικού μας παλιού εαυτού -αν έχει παλιώσει όντως.

Στην Ελλάδα η αντιπολίτευση έχει δείξει υπεύθυνη στάση, υπάρχει ενότητα. Λέτε και εδώ να αλλάξουμε;

Θα το δούμε στην πορεία των πραγμάτων, γιατί όπως ξέρουμε όλοι ο ελληνικός διχασμός είναι μεγάλο πρόβλημα και οφείλεται στην ένταση του συναισθήματος μιας μειονεξίας μας επειδή δεν αντέχουμε τον εαυτό μας δεύτερο. Ε, όταν μάθουμε ότι και ως δεύτεροι είμαστε υποψήφιοι για πρώτοι, τότε τα πράγματα θα αλλάξουν.

Βγήκατε να χειροκροτήσετε την Κυριακή νοσηλευτές και γιατρούς; Διάβαζα  στο New Yorker ότι τη στιγμή που κλείνει ο δημόσιος χώρος, τα χειροκροτήματα, τα τραγούδια, γίνονται μορφές περφόρμανς.

Δεν το γνώριζα ότι θα γίνει αυτό με τα χειροκροτήματα. Εγώ χειροκροτώ μέσα μου αυτά τα παιδιά κάθε μέρα, ξέρω τι ζουν. Ξέρετε, έχει σημασία η περφόρμανς να μην έχει το νόημά της στον εαυτό της. Να μην αθωώνεσαι εσύ για αυτά που δεν κάνεις μέσα από τη συγκεκριμένη κίνηση.

Μου είπατε ότι έχετε πολλή δουλειά. Με τι ασχολείστε αυτό το διάστημα;

Κάνω διορθώσεις σε ένα βιβλίο μου με το οποίο ασχολούμαι τα τελευταία πέντε, έξι χρόνια. Ένα βιβλίο για πραγματικά όνειρα και οράματα που βλέπουμε μέσα στους αιώνες. «Η Ελλάδα των ονείρων», είναι ο τίτλος και θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο.

Το πιο επίμονο όνειρό σας;

Δεν υπάρχει κάποιο. Τα όνειρα είναι πάρα πολύ δυνατά στο μέτρο που είμαστε αδύνατοι απέναντι στον εαυτό μας. Γιατί μας πιέζει ο εαυτός μας να του μιλήσουμε. Όταν κυνηγάμε πολύ τον εαυτό μας τότε συντονίζονται τα όνειρα, είναι ήρεμα.

Ιστορικά, πότε πριν έχει κληθεί ο Έλληνας τόσο έντονα και ακαριαία να αναλάβει την ευθύνη του;

Ποτέ πριν δεν έχει συμβεί αυτό. Γι’ αυτό θεωρώ ότι είναι μια συνθήκη που ενδεχομένως να παίξει ρόλο στην αλλαγή της κοινωνίας και των νοοτροπιών μας, υπό την προϋπόθεση ότι θα πάει καλά. Αν όμως βγουν στην επιφάνεια τα φοβικά μας στοιχεία με αντιδράσεις αντικοινωνικές και σπασμωδικές, τότε θα έχουμε μια φοβερή παλινδρόμηση. Όμως στην πραγματικότητα το μεγάλο μυστικό του κλεισίματος στο δωμάτιο είναι ότι αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση ανοίγματος. Ανοίγουμε όσο σκεφτόμαστε, κλεινόμαστε όσο τρέχουμε προς τα έξω.

Πηγή

To φράγμα «Three Gorges» («Τρία Φαράγγια») της Κίνας ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1994 και ολοκληρώθηκε το 2003. Είναι ο μεγαλύτερος σταθμός υδροηλεκτρικής ενέργειας στον κόσμο, με την Κίνα να ισχυρίζεται αρχικά πως επρόκειτο για το πιο θαυμαστό έργο μηχανικής στην ιστορία της χώρας.

Από την αρχή, επιστήμονες και ακτιβιστές ήταν σκεπτικοί. 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάστηκαν να αλλάξουν τόπο διαμονής, ενώ πολλοί πιστεύουν πως το φράγμα προκαλεί μόλυνση του περιβάλλοντος, σεισμούς και καταστρέφει ιστορικές τοποθεσίες. Οι 34 γεννήτριες του, που βρίσκονται στον ποταμό Γιανγκτσέ, έχουν συνολική ισχύ που φτάνει τα 22.500 μεγαβάτ, η οποία είναι ίση με 15 πυρηνικούς αντιδραστήρες. Όταν τα επίπεδα του νερού είναι στο μάξιμουμ, μπορεί να κατακλύσει 632 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης, ενώ ζυγίζει περίπου 42 δισεκατομμύρια τόνους.

Στην φυσική υπάρχει κάτι που ονομάζεται «ροπή αδράνειας» ή «γωνιακή μάζα» η οποία στην μηχανική εκφράζει την κατανομή των υλικών σημείων ενός σώματος ως προς έναν άξονα περιστροφής, δηλαδή η μάζα περιστρέφεται πιο αργά, όσο μεγαλώνει η απόσταση της από τον άξονα περιστροφής. Για παράδειγμα, οι αθλητές του πατινάζ, μαζεύουν τα χέρια τους κοντά στο σώμα τους, ώστε όταν το περιστρέφουν, αυτό να γίνεται πιο γρήγορα.

Η συγκέντρωση λοιπόν αυτής της τεράστιας ποσότητας νερού και μάλιστα σχεδόν 200 μέτρα ψηλότερα από την στάθμη της θάλασσας, αυξάνει την ροπή αδράνειας της Γης, με αποτέλεσμα να επιβραδυνθεί η περιστροφή της. Βέβαια, η περιστροφή της Γης αλλάζει συχνά, όπως όταν το φεγγάρι απομακρύνεται από αυτήν ή όταν συμβαίνουν μεγάλοι σεισμοί, ενώ όπως ανακοίνωσε η NASA η επιβράδυνση της περιστροφής που προκλήθηκε από το φράγμα είναι της τάξης του 0,06 μικροδευτερολέπτου.

Όπως και να έχει, μια ανθρώπινη κατασκευή κατάφερε να επιβραδύνει έστω και λίγο την περιστροφή του πλανήτη και αν συνδυαστεί με άλλους παράγοντες, πόσο μπορεί να επιβαρύνει το περιβάλλον και την ζωή;

Πηγή

Τα αποτελέσματα μιας πρόσφατης έρευνας έδειξαν πως όσοι αυνανίζονται συχνά μπορούν να γίνουν managers. Είτε ισχύει, είτε όχι, δεν μπορεί κανείς να πει πως ο αυνανισμός είναι κάτι για το οποίο θα έπρεπε να ντρέπεσαι. Ίσα ίσα όταν γίνεται σε λογικά πλαίσια, μπορεί να έχει ακόμα και ευεργετικές ιδιότητες για τον οργανισμό σου.

Από την άλλη βέβαια, επειδή ο κόσμος βαριέται εύκολα και συνεχώς ψάχνεται για νέα πράγματα, τώρα τελευταία κάνει το γύρο του διαδικτύου μια νέα μέθοδος αυνανισμού, η οποία δεν εμπεριέχει καθόλου τη χρήση χεριών. Τι;

Ναι, ναι πολύ καλά διάβασες. Κι αυτό μπορεί να το επιτύχει κανείς μέσω της ερωτικής ύπνωσης. Ουσιαστικά μιλάμε για ένα βήμα πέρα από τα ερωτικά podcasts, που ούτως ή άλλως είναι η νέα τάση του πορνό. Η ερωτική ύπνωση είναι κάτι μεταξύ ερωτικού podcast και ενός ASMR video, το οποίο θέλει να διεγείρει όλες τις αισθήσεις σου στο έπακρο.

Ακόμη κι αν οι περισσότεροι είναι παραδοσιακοί όσον αφορά τον αυνανισμό, υπάρχουν αρκετοί που το έχουν δοκιμάσει και έχουν μάλιστα μείνει έκπληκτοι από την επιτυχία του. Στο διαδίκτυο και ειδικότερα στο Youtube κυκλοφορούν διάφορα videos ερωτικής ύπνωσης για αρχάριους, με την πλειοψηφία τους να είναι στα αγγλικά.

Η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε βρει μια ελληνική εκδοχή του σε κάποιο video, η οποία πιθανότητα θα είχε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στους Έλληνες χρήστες. Τι είναι ακριβώς, όμως, ο αυνανισμός χωρίς χέρια που λέγεται ότι μπορεί να προκαλέσει η ερωτική ύπνωση;

Αρχικά, κλείνεις τα μάτια και πατάς το play στο video ή στο ηχητικό. Στη συνέχεια, ακούς μια γυναικεία φωνή να σου συστήνεται με άκρως ερωτική φωνή και να προσπαθεί να σε αποπλανήσει με τα λόγια της.

Όσο προχωράει το video, μιλάει όλο και περισσότερο για πράγματα, τα οποία θα ήθελε να σου κάνει ή να της κάνει, ενώ σε προετοιμάζει πως όταν πει τη λέξη κλειδί της, εσύ θα ολοκληρώσεις. Στο λέει συνεχώς για να μπει για τα καλά στο μυαλό σου πως έτσι πρέπει να γίνει. Αυτή να δίνει εντολές και εσύ απλά να υπακούς, χωρίς να μπορείς να κάνεις αλλιώς.

Μπορεί να φαίνεται αστείο, όμως, σύμφωνα με αρκετούς χρήστες του Reddit που το έχουν ήδη δοκιμάσει, πιάνει. Και μάλιστα είναι και πολύ πιο έντονο από το να δεις μια ερωτική ταινία στο κινητό σου και να ακολουθήσεις τον παραδοσιακό τρόπο.

Νέοι καιροί, νέα ήθη.

Πηγή

Λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Σπάρτης και στο βαθύτερο τμήμα του έχουν βρεθεί σκελετοί.

Εσείς γνωρίζατε πως η μυθική και τόσο πολυσυζητημένη καταβόθρα της Αρχαίας Σπάρτης Καιάδας υπάρχει στην πραγματικότητα;  Κι όμως ο Καιάδας υπάρχει και βρίσκεται στο χωριό Τρύπη της Λακωνίας λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Σπάρτης.

Μπορεί να μην έχει την μορφή που οι περισσότεροι φαντάζονται, δηλαδή ένας τεράστιος κρατήρας στην γη με ατελείωτο βάθος όμως είναι εξίσου εντυπωσιακός ειδικά από κοντά.

Δείτε το βίντεο:

Ο Καιάδας αρχικά μοιάζει με μια σχισμή σε ένα κονικό ύψωμα στο τελείωμα του χωριού όταν όμως πλησιάσεις κοντά του τότε το θέαμα γίνεται άκρως εντυπωσιακό. Στην βάση της σχισμής δημιουργείται μια διπλή είσοδος με κάθετη ροή από όπου βγαίνει πολύ έντονος και κρύος αέρας και για όσο μπορείς να διακρίνεις μέσα σε αυτό σου δίνει την εντύπωση πως οδηγεί στα τάρταρα της γης.

Είναι σπηλαιοβάραθρο με ερευνημένο τμήμα μήκους περίπου 50 μ. Η σημερινή είσοδός του, πλάτους περίπου 0,50 μ., βρίσκεται περίπου 30 μ. ψηλότερα από τον δρόμο. Η αρχική είσοδος, σε ακόμα ψηλότερο επίπεδο, δεν είναι ορατή σήμερα.

Ο κύριος όγκος των ανθρώπινων οστών είναι συγκεντρωμένος στο βαθύτερο τμήμα του σπηλαιοβάραθρου. Οστά βρέθηκαν και σε φυσικές σχισμές ή εσοχές αρκετά ψηλότερα από το σημερινό δάπεδο. Πρόκειται, σύμφωνα με τα συμπεράσματα της ανθρωπολογικής μελέτης, για σκελετούς κυρίως ώριμων ανδρών και λίγων γυναικών που κατέληξαν εκεί ως ακέραια σώματα και όχι ως διαμελισμένα οστά. Το σπηλαιοβάραθρο μπορεί να συνδεθεί με τις ιστορικές μαρτυρίες σχετικά με τη μορφή και τη χρήση του σπηλαίου Καιάδα από τους Σπαρτιάτες κατά τη διάρκεια των Μεσσηνιακών πολέμων (8ος-5ος αιώνας π.Χ.), για κατακρήμνιση των εχθρών και των καταδίκων τους. Λείπουν όμως προς το παρόν τεκμήρια για την ακριβή χρονολόγηση του οστεολογικού υλικού.

Το σπήλαιο δεν αποτελεί οργανωμένο αρχαιολογικό χώρο.

Ο κατακρημνισμός σε βάρα­θρο εφαρμοζόταν ακόμη και στην Αθήνα, στην Κόρινθο,στους Δελφούς.και στην Θεσσαλία. Στη Θεσσαλία αυτός ο τόπος τιμωρίας ονομαζόταν ”Κόρακες”.Ακόμη και σήμερα πολύ συχνά όταν κάτι ή κάποιος μας θυμώνει, του βγάζουμε εισιτήριο χωρίς επιστροφή για τον κόρακα…λέμε δηλαδή την γνωστή σε όλους μας φράση “άι στον κόρακα!” Η φράση που συναντάται στα αρχαία κείμενα είναι “πέμπειν ἐς κόρακας”. Εκτός από το αυτονόη­το μαρτύριο, η ποινή εμπεριείχε και με­ταφυσικές προεκτάσεις, καθώς το σώμα παρέμενε άταφο και η ψυχή αδυνατούσε να λυτρωθεί.Υπήρχαν όμως μέρη στα όποια άφηναν τα δύσμορφα και άρρωστα μωρά να τα μεγαλώσουν οι είλωτες. Ο Καιάδας έχει μάλλον κακώς ταυτιστεί με τους Αποθέτες τον τόπο δηλαδή που οι Σπαρτιάτες απέθεταν τα μη αρτιμελή βρέφη, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος και μόνον αυτός, στον βίο του Λυκούργου

Οι σύγχρονοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι αυτή την τύχη είχαν μόνο τα παιδιά με βαριές δυσμορφίες και όχι ελαφρές αναπηρίες, αλλά και παιδιά από ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες.

Πηγή

Τελικά κάτι κάναμε σωστά τόσο καιρό.

ν θέλεις να έχεις μια λαμπρή σταδιοδρομία στον εργασιακό τομέα, τότε θα πρέπει να αγαπήσεις περισσότερο τον εαυτό σου, σύμφωνα με μια νέα έρευνα. Την έρευνα έτρεξε η Univia και σε αυτήν πήραν μέρος 1012 άτομα, τα οποία ρωτήθηκαν για τη συχνότητα αυνανισμού τους, αλλά και τη δουλειά τους.

Τα αποτελέσματα, λοιπόν, έδειξαν πως όσοι αυνανίζονταν τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα είχαν καλύτερες θέσεις εργασίας, αλλά και καλύτερους μισθούς.

Η Univia εξήγησε σχετικά πως “όσοι αυνανίζονταν συχνά, είχαν περισσότερες πιθανότητες να βρουν δουλειά, να κρατήσουν καλές θέσεις και να διεκδικήσουν υψηλότερες μισθούς”.

Στη συνέχεια της έρευνας φαίνεται πως όσοι δεν αυνανίζονταν συχνά είχαν κατά μέσο όρο ένα μισθό που έφτανε τα 44.000 δολάρια το χρόνο, ενώ αντίθετα όσοι το έκαναν τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα είχαν κατά μισθό κατά μέσο όρο 47.000 δολαρίων.  Επίσης, οι δεύτεροι είχαν 8% περισσότερες πιθανότητες να ζητήσουν αύξηση και να την πάρουν.

Αν και δεν υπάρχει ακόμα ασφαλής εξήγηση, οι ερευνητές επισημαίνουν πως ο αυνανισμός συνδέεται με την αυτοπεποίθηση.

Όπως εξήγησαν, “ο αυνανισμός μπορεί να συνδέεται με την αυτοπεποίθηση, αλλά και το θάρρος που χρειάζεσαι για να ζητήσεις από τον ανώτερό σου να σου δώσει αυτό που αξίζεις και τελικά να καταφέρεις να το πάρεις”.

Κάτι παραπάνω φαίνεται πως ξέρουν στην εταιρεία LELO UK, που έχουν αποφασίσει να κάνουν σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις ‘δώρο’ στους εργαζομένους τους μια μέρα ρεπό για αυνανισμό. Όπως υποστηρίζουν αυτό τους κάνει χαρούμενους και έξτρα παραγωγικούς.

Πηγή

Κάθε χρόνο, από τα μέσα Φεβρουαρίου έως τα μέσα Μαρτίου, ένα μεγάλο γεγονός συμβαίνει στο Εθνικό Πάρκο Wapusk που βρίσκεται στον Καναδά: Για πρώτη φορά οι πολικές αρκούδες βγαίνουν από τις σπηλιές τους μαζί με τα τεσσάρων μηνών μωρά τους.

Πέρυσι, η Ντέιζι Τζιλαρντίνι, μια επαγγελματίας φωτογράφος άγριας φύσης, αποφάσισε να πάει στο πάρκο για να αποθανατίσει με τον φωτογραφικό της φακό αυτές τις όμορφες στιγμές.

Αλλά το εγχείρημα της ήταν κάθε άλλο παρά εύκολο.. Η Ντέιζι έμεινε έξω στο πολικό κρύο 13 ολόκληρες ημέρες, περιμένοντας μπροστά από το σπήλαιο τις αρκούδες να εμφανιστούν. Η θερμοκρασία εκείνων των ημερών: -50 ° Κελσίου! Χρειάζεται κουράγιο και μόνο να το σκεφτείς!

Δείτε μερικές από τις φωτογραφίες της..

Πηγή

Μπορείτε να φανταστείτε πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος χωρίς αδέσποτα σκυλιά;

Η Ολλανδία πήρε το προβάδισμα και τους έσωσε βρίσκοντας σε όλους ένα σπίτι.

Η κυβέρνηση έλαβε συγκεκριμένες ενέργειες για να το επιτύχει με την εφαρμογή της μεθόδου PSVIR (επιλογή, αποστείρωση, εμβολιασμός, αναγνώριση και επιστροφή).

Από τον 19ο αιώνα, η Ολλανδία είχε έναν τεράστιο πληθυσμό σκύλων. Σχεδόν κάθε οικογένεια στη χώρα είχε ένα σκυλί ως κατοικίδιο, επειδή οι άνθρωποι το έβλεπαν ως σύμβολο της κοινωνικής κατάστασης.

Αλλά ο μεγάλος αριθμός σκύλων που ζούσαν εκεί πυροδότησε ένα ξέσπασμα λύσσας που σύντομα έγινε μια από τις κύριες αιτίες θανάτου. Από φόβο, πολλοί ιδιοκτήτες άρχισαν να εγκαταλείπουν τα κατοικίδια ζώα τους και από τότε που η ενέργεια αυτή θεωρήθηκε νόμιμη, οι δρόμοι γέμισαν με αδέσποτα σκυλιά όλων των ειδών.

Ημέρες στείρωσης

Η Ολλανδία ήθελε να αλλάξει αυτές τις ατυχείς περιστάσεις. Άρχισαν να το κάνουν με την οργάνωση ημερών κατά τις οποίες η στείρωση και ο ευνουχισμός ήταν υποχρεωτικοί. Όλα ήταν δωρεάν. Η κυβέρνηση κάλυψε όλα τα έξοδα. Κάθε σκύλος είχε επίσης δωρεάν ιατρικές εξετάσεις για να επαληθεύσει ποια εμβόλια και ιατρικές υπηρεσίες χρειάζονταν.

Νόμοι κατά της εγκατάλειψης

Για να πάρει περισσότερο έλεγχο και να τερματίσει το πρόβλημα μια για πάντα, η κυβέρνηση ψήφισε ένα νόμο που προστατεύει τα ζώα και ενέκρινε έναν άλλο νόμο σχετικά με την υγεία και την καλή διαβίωση των ζώων.

Η νέα νομοθεσία ενθάρρυνε τους ιδιοκτήτες να παρέχουν στα κατοικίδια ζώα κατάλληλη μεταχείριση και να εξαλείφουν τις καταχρήσεις. Εάν οι ιδιοκτήτες δεν τους ακολούθησαν, θα μπορούσαν να τιμωρηθούν με φυλάκιση έως 3 χρόνια και πρόστιμο μεγαλύτερο από 16.000 δολάρια.

Υψηλότεροι φόροι για την αγορά σκύλων αναπαραγωγής

Οι άνθρωποι που αποφασίζουν να έχουν σκύλο στο σπίτι συνήθως επιλέγουν να υιοθετήσουν ή να αγοράσουν σκυλιά αναπαραγωγής επειδή θεωρούν ότι είναι πιο όμορφα και υγιή.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ολλανδική κυβέρνηση αποφάσισε να αυξήσει τους φόρους για την αγορά σκύλων στα καταστήματα.

Κατά συνέπεια, αυτό το πρόσθετο βάρος ανάγκασε τους ιδιοκτήτες σκύλων να αρχίσουν να εξετάζουν άλλους τρόπους για να πάρουν κατοικίδια ζώα και αύξησαν την πιθανότητα αδέσποτου υιοθεσίας σκύλου.

Εκστρατείες ευαισθητοποίησης

Το κράτος άρχισε επίσης να εκτελεί μια άλλη εκστρατεία ευαισθητοποίησης. Αυτή τη φορά οι άνθρωποι είχαν την ευκαιρία να φροντίσουν τα άστεγα κουτάβια.

Σιγά-σιγά οι άνθρωποι δέθηκαν μαζί τους και πάνω από ένα εκατομμύριο αδέσποτα σκυλιά κατάφεραν να βρουν μια οικογένεια και ένα ασφαλές μέρος για να ζήσουν.

Η επιχείρηση αυτή είχε τεράστιο αντίκτυπο στους πολίτες και οδήγησε το 90% του πληθυσμού να υιοθετήσει ένα σκυλί ως κατοικίδιο ζώο.

Ένα ευτυχές τέλος για τα κουτάβια

Σήμερα, τα κουτάβια που ζουν στην Ολλανδία δεν ζουν μόνο άνετα στα σπίτια, αλλά είναι επίσης αποδεκτά στα περισσότερα καταστήματα, εστιατόρια και άλλες εγκαταστάσεις της χώρας.

Πηγή

Το NBA αποχαιρέτησε χθες με το δικό του μοναδικό τρόπο τον αδικοχαμένο Kobe Bryant με ένα συγκλονιστικό video.

Σύμφωνα με τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών, 129 εκατομμύρια εκτάρια δάσος, έκταση ίση με το μέγεθος της Νότιας Αφρικής έχουν χαθεί για πάντα από τη γη από το 1990. Κάθε χρόνο επίσης χάνεται σε δάσος μία περιοχή ίση με το μέγεθος του Παναμά.

Το 15% των εκπομπών αερίου του θερμοκηπίου προέρχεται από την αποψίλωση των δασών. Αμέτρητα είδη φυτών και ζώων χάνουν τον οικότοπό τους κάθε ημέρα, εξέλιξη που είναι απόλυτα καταστροφική για τον πλανήτη μας και δεν μπορούμε πολύ απλά να επιτρέψουμε να συνεχιστεί.

Τι μπορείς όμως να κάνει μπροστά στη μεγάλη καταστροφή; Μπορεί να γίνει κάτι από τον καθένα ώστε να υπάρξει διαφορά προς το καλύτερο; Ο Βραζιλιάνος φωτογράφος Sebastião Salgado και η γυναίκα του Lélia Deluiz Wanick Salgado αποφάσισαν να δείξουν πως μια μικρή ομάδα παθιασμένων και αφοσιωμένων ανθρώπων μπορεί να αντιστρέψει την αποψίλωση των δασών και να ξεκινήσει πετυχημένες προσπάθειες αναδάσωσης.

Ο Salgado είναι ένας ιδιαίτερα αναγνωρισμένος και πετυχημένος φωτογράφος, ο οποίος έχει κερδίσει κάθε σημαντικό βραβείο στο φωτορεπορτάζ και έχει κυκλοφορήσει πολλά βιβλία. Στη δεκαετία του ’90 εξουθενωμένος σωματικά και συναισθηματικά από τη γενοκτονία στη Ρουάντα, επέστρεψε στην πατρίδα του στη Βραζιλία, σε μια περιοχή που κάποτε ήταν ένα πλούσιο τροπικό δάσος. Αντικρίζοντας το θέαμα σοκαρίστηκε, καθώς η περιοχή είχε γίνει άγονη και είχε μείνει χωρίς άγρια ζωή. Παρόλα αυτά η γυναίκα του Lelia πίστευε ότι μπορούσε ο τόπος να βρει πάλι τη χαμένη του ομορφιά.

«Η γη ήταν τόσο άρρωστη όσο εγώ – τα πάντα ήταν κατεστραμμένα», δήλωσε ο Salgado στον Guardian το 2015. «Μόλις το 0,5% της γης ήταν καλυμμένο από δέντρα. Τότε η σύζυγός μου είχε μια υπέροχη ιδέα να φυτεύσουμε και να ζωντανέψουμε το δάσος. Και όταν αρχίσαμε να το κάνουμε, τότε όλα τα έντομα, τα πουλά και τα ψάρια επέστρεψαν. Χάρη στην αύξηση των δέντρων, αναγεννήθηκα κι εγώ».

Ο Sebastiao και η Lelia ίδρυσαν το ινστιτούτο Terra, μια μικρή οργάνωση που έχει φυτέψει από τότε 4 εκατομμύρια φυτά και έχει αναστήσει το δάσος. «Ίσως έχουμε λύση», ανέφερε ο Salgado. «Υπάρχει μια οντότητα στον πλανήτη μας που μπορεί να μετατρέψει το διοξείδιο του άνθρακα σε οξυγόνο, που είναι το δέντρο. Πρέπει να ξαναφυτέψουμε τα δάση.»

Ωστόσο σημειώνει ότι η αναδάσωση πρέπει να είναι προσεκτική: «Χρειαζόμαστε δάση από γηγενή δέντρα. Διαφορετικά τα ζώα δεν πρόκειται να έρθουν και τα δάση θα παραμείνουν σιωπηλά.»

Αφού εξασφάλισαν να φυτευθούν μόνο γηγενή φυτά, η περιοχή γνώρισε αξιοσημείωτη ανάπτυξη τα επόμενα 20 χρόνια. Η άγρια ζωή επέστρεψε και εκεί όπου υπήρχε θανατηφόρα σιωπή, τώρα υπάρχει μια «κακοφωνία» από καλέσματα πουλιών και ζουζουνίσματα εντόμων.

Συνολικά έχουν επιστρέψει 172 είδη πουλιών, όπως και 33 είδη θηλαστικών, 293 είδη φυτών, 15 είδη ερπετών και 15 είδη αμφίβιων. Ένα ολόκληρο οικοσύστημα ξαναχτίστηκε από το μηδέν.

Το πρότζεκτ ενέπνευσε εκατομμύρια κόσμου, καθώς έδωσε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα οικολογική δράσης που δείχνει πόσο γρήγορα το περιβάλλον μπορεί να επανέλθει με συλλογικές και μελετημένες δράσεις.

Πηγή

Η Amy Hehe είναι η γυναίκα που επέλεξε ν’ αφήσει τη ζωή της πίσω και να ξεκινήσει μία νέα, ανοίγοντας νοσοκομείο για τα ορφανά παιδιά στην Κένυα.

Η ιστορία της Amy Hehe πρέπει να διαδοθεί με οποιονδήποτε τρόπο σε όλον τον κόσμο. Είναι η επιλογή της ζωής μιας νεαρής Αμερικανίδας που αποφάσισε να δώσει ζωή στο όνειρό της, να βοηθήσει αυτούς που είναι άρρωστοι και έχουν ανάγκη.

Η Amy άφησε τα πάντα για να ανοίξει ένα νοσοκομείο και κέντρο βοήθειας στην Κένυα, με ασθενείς ορφανά και άρρωστα παιδιά, των οποίων η ζωή δεν έχει σίγουρα παρουσιάσει την καλύτερη πλευρά της.

Στο πλευρό της ο σύζυγός της

Μόλις 13 ετών, η Amy είχε ήδη καταλάβει ποια θα ήταν η πορεία της ζωής της. Πέταξε τα πάντα και άνοιξε ένα νοσοκομείο, έχοντας στο πλευρό της τον Ρομπ, τον σύζυγό της, ο οποίος είναι χαρούμενος που μοιράζεται ένα έργο ζωής.

Η Amy αντιμετωπίζει, βοηθά και δίνει ελπίδα σε πολλά μικρά παιδιά που πάσχουν από υποσιτισμό, ελονοσία, τραύματα πολέμου, HIV, τα οποία χωρίς την υποστήριξη της, θα είχαν εγκαταλειφθεί στον εαυτό τους.

Παραδέχεται ότι είναι δύσκολο το όλο εγχείρημα

“Αν και αυτή η ζωή είναι η πραγματοποίηση ενός ονείρου μου, είμαι η πρώτη που παραδέχομαι ότι δεν είναι καθόλου εύκολο”, ανέφερε η Amy σε πρόσφατη συνέντευξη.

Το περιβάλλον της Κένυας στην πραγματικότητα, εκτός από το ότι είναι ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων, παρουσιάζει δυσκολίες και παγίδες κάθε είδους.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η επιλογή να ρίξετε τα πάντα και να ανοίξετε ένα νοσοκομείο και ένα κέντρο εξυπηρέτησης καθιστά αυτή την ιστορία μοναδική και απόλυτη αξία.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που μας προσκαλούν να προβληματιστούμε και σίγουρα να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Πηγή