Το άρθρο αυτό δεν έχει σκοπό ούτε να «θεοποιήσει» άλλο ένα άτομο που έρχεται μέσω των social media στην επιφάνεια, ούτε και φυσικά να προωθήσει τον λογαριασμό του ατόμου αυτού περαιτέρω στον κόσμο των ΜΜΕ. Ο λόγος για την συνέντευξη που δόθηκε στον Γρηγόρη Αρναούτογλου, την προηγούμενη εβδομάδα, απο την Κική Λιτσάκη ή αλλιώς Super Kiki.

Είχε αρκετό καιρό για να μην πω χρόνια, να γίνει μία τέτοια συνέντευξη με θέμα όχι μόνο τα ναρκωτικά και την φυλακή αλλά και την ενδοοικογενειακή βία. Το γεγονός πως η Κική τα βίωσε όλα αυτά πρωτού καν ενηλικιωθεί, σημαίνει πολλά για την κοινωνία μας. Μη έχοντας κάτι να κρύψει, μιλώντας για τις εμπειρίες της τόσο ως παιδί όσο και ως έφηβη, περνάει μηνύματα δύναμης σε αυτούς που είτε βρίσκονται σε παρόμoιο στάδιο της ζωής τους είτε βιώνουν τον μετέπειτα στιγματισμό.

Θέλω να σταθώ στο γεγονός πως ενα παιδί, στην ηλικία των 14-15, βρίσκονταν μπλεγμένο με τα ναρκωτικά και ενώ «όλοι γνώριζαν» όπως είπε, κανείς δεν βοήθησε την Κική και τα υπόλοιπα παιδιά που ενεπλάκησαν στην ομάδα των «Locos» όπως χαρακτηριστικά λεγόντουσαν, να απεξαρτηθούν και να ενσωματωθούν με τους κανόνες του κοινωνικού συνόλου. Είναι σίγουρα μια κατάσταση η οποία συναντάται όχι μόνο σε κλειστές κοινωνίες αλλά και στο ευρύτερο φάσμα του κοινωνικού συνόλου αφού οι αρμόδιοι φορείς παρουσιάζουν σοβαρές ελλείψεις.

Με τον εγκλεισμό των ανηλίκων στις φυλακές να θεωρείται η μόνη λύση για τον σωφρονισμό τους υπογραμμίζεται και το πρόβλημα της κατάστασης. Είναι ξεκάθαρο πως μέχρι σήμερα η κοινωνία παραβλέπει την παραβατικότητα των ανηλίκων ή τουλάχιστον δεν της δίνει την προσοχή που χρειάζεται ώστε το σημερινό ανήλικο που δικάζεται και φυλακίζεται να μην είναι ένας ενήλικος εγκληματίας στο μέλλον. Ο εγκλεισμός αυτός με τη σειρά του δημιουργεί μια πληθώρα ψυχολογικών τραυμάτων που ευθύνεται στο κλίμα της φυλακής. Όπως όλες οι κοινωνικές ομάδες, έτσι και οι φυλακές έχουν τους δικούς τους κανόνες με τους οποίους πρέπει οι κρατούμενοι να συμβαδίζουν διαφορετικά τα πράγματα γι’αυτούς θα είναι δύσκολα-πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ηλικίες εφήβων. Το ΚΕΘΕΑ προσφέρει στήριξη σε άτομα που ήταν χρήστες και όπως είπε και η Κική προσπαθεί να τους κάνει να δουν το εύρος του προβλήματος (αφού ένας χρήστης δεν παραδέχεται ποτέ πως έχει πρόβλημα) και μετέπειτα να τους ετοιμάσει για την επανένταξή τους με μέσα όπως η εργασιοθεραπεία η ψυχοθεραπεία.

Διαβάστε ακόμη:  Εντυπωσιακός υποβρύχιος δρόμος κάτω από τον Ατλαντικό

Από αυτήν την κατάσταση σίγουρα κάποιοι θα κερδίσουν την ελευθερία τους πίσω. Κάποιοι πάλι,όχι. Η Κική, ως ένα κορίτσι κλειστής κοινωνίας, βρέθηκε ξαφνικά πίσω απο τα κάγκελα να αναρωτιέται ποιό ήταν το λάθος της-αφού δεν υπήρξε ποτέ καμία μέριμνα για αυτά τα παιδιά απ’ την κοινωνία-και να προσπαθεί να βρει έναν τρόπο για να πραγματοποιήσει τα όνειρα της εκτός της φυλακής. Οκτώ χρόνια μετά, αυτή η κοπέλα βρίσκεται στους τηλεοπτικούς μας δέκτες ή στα social media μας κάνοντάς μας να γελάμε, να αναρωτιόμαστε για καταστάσεις που δεν είχαμε μπει στον κόπο να σκεφτούμε και κυρίως να δίνει ένα μήνυμα σε όσους βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση. Κατάφερε να ξεπεράσει τα πάντα με το χιούμορ της, να μη το βάλει ποτέ κάτω και το κυριότερο να αγαπήσει πρώτα τον εαυτό της και έπειτα τους υπόλοιπους, υπαίτιους και μή.

Για την Κική λοιπόν και για την κάθε Κική οφείλουμε όλοι σαν κοινωνία να νοιαζόμαστε παραπάνω, να μην εθελοτυφλούμε, να ψάχνουμε τρόπους πρόληψης, να καταλαβαίνουμε την επίπτωση των ουσιών στην ανθρώπινη ζωή και το τραύμα που δημιουργείται μέσω της ενδοοικογενειακής βίας σε όποια μορφή κι αν αυτή προέρχεται.