Τις περισσότερες καταστάσεις στην ζωή μας τις ξεπερνάμε ανάλογα με την ψυχική δύναμη που διαθέτουμε. Όσες συμβουλές και αν παίρνουμε, η δική μας δράση έχει τα όρια της. Η στιγμή συνήθως είναι το κλειδί για όλα. Το τωρινό συναισθηματικό φορτίο είναι η χαρισματική βολή για όλες τις αποφάσεις.
Σίγουρα είναι μεγάλο προνόμιο να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους να μας στηρίζουν, και κυρίως αναφερόμαστε σε επίπεδο κατανόησης. Γιατί μέχρι εκεί είναι η γραμμή βοήθειας που μπορούμε να δεχτούμε, μιας και κανείς δεν περπατάει στα παπούτσια κανενός. Μια ευγενική και θερμή κουβέντα είναι υπέρ αρκετή σε αρχικό στάδιο για να δούμε τα πράγματα και από διαφορετική σκοπιά.
Ευτυχώς ή δυστυχώς η αντίληψη του καθενός επειδή είναι διαφορετική, υπάρχουν φορές που κάποιοι χρειάζονται όμορφες κουβέντες, υπάρχουν όμως και άλλοι που προτιμούν τις πιο τραχιές και βαριές κουβέντες για να ξεκολλήσουν από τις δικές τους σκέψεις. Ασχέτως με το τι χρειάζεται ο καθένας πάντα μια διαφορετική άποψη βοηθάει.
Η επιβράβευση δεν έχει να κάνει με την ηλικία. Η επιβράβευση είναι ένα είδος αναγνώρισης του κόπου και της πάλης που δίνει ο καθένας σε καθημερινή βάση, σε ότι και αν κάνει. Δεν την δίνουμε μόνο σε μεμονωμένες περιπτώσεις, ή μόνο σε μεγάλες επιτυχίες κάποιου. Και η παραμικρή προσπάθεια μας στην καθημερινότητα για ένα καλύτερο αύριο είναι αιτία επιβράβευσης. Μια μικρή λέξη όπως το << μπράβο>> ισοδυναμεί με χίλια μετάλλια για κάποιον που προσπαθεί να γίνει καλύτερος.
Ξεκινώντας από τα παιδιά που θέλουν να καμαρώνουν οι γονείς για τις πράξεις τους, μέχρι σε έναν ενήλικα που μέσα στην δύσκολη εποχή που διανύουμε δεν το βάζει κάτω, η επιβράβευση είναι σαν τον θεό που τους δίνουν σημάδι να συνεχίσουν το έργο τους. Σαν να είναι κάθε μέρα γιορτή με ένα δώρο να ξεκινάει η μέρα τους. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τα καταφέρει απολύτως μόνος του. Γιατί η ψυχολογική υποστήριξη είναι εκείνο που φορτίζει τις μπαταρίες μας.
Η επιβράβευση επίσης δεν σημαίνει πάντα ότι κάναμε κάτι <<καλό>>. Όπως παραδείγματος χάριν το να παραιτηθούμε από μια δουλειά που ψυχικά μας φόρτιζε, ή να αφήσουμε ακατάλληλους ανθρώπους πίσω μας, και αυτά είναι καταστάσεις που χρειάζονται επιβράβευση, γιατί χρειάστηκε κουράγιο και μεγάλη θέληση να βγάλουμε αταίριαστα πράγματα από την ζωή μας.
Η επιβράβευση είναι μια ακτίνα φωτός στο μονοπάτι μας.
Πόσο περήφανους μας έκανε για μια ακόμη φορά ο Λευτέρης Πετρούνιας; Ο “άρχοντας των κρίκων” κατάφερε να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στον τελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος της Βασιλείας, κερδίζοντας τον πέμπτο ευρωπαϊκό τίτλο της καριέρας του και μάλιστα με μεγάλη άνεση.
Βλέποντας τους αθλητές, τους ολυμπιονίκες να κάνουν τα αδύνατα δυνατά με σκοπό να χαράξουν το όνομα τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία του αθλητισμού, μας πλημμυρίζει μια τεράστια συγκίνηση. Παρατηρούμε πως οι αθλητές κάνουν τα αθλήματα να φαίνονται τόσο εύκολα, εκτελούν κάθε κίνηση με τόση μαεστρία και έπειτα προκύπτουν τα εξής ερωτήματα: “πως το κάνουν αυτό;”, “είναι όντως εφικτό;”
Η αλήθεια είναι πως η πραγματική αξία του αθλητισμού δεν προβάλλεται στις οθόνες. Κανείς δεν ξέρει πόση δουλειά, πόση εξάσκηση, πόσο ιδρώτα έχουν ρίξει αυτοί οι άνθρωποι για να φτάσουν στην κορυφή.
Αυτοί οι άνθρωποι ξεπερνάνε κάθε μέρα τα όρια τους και μας αποδεικνύουν πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Η δύναμη της ψυχής, η δύναμη του ανθρώπου είναι άπειρη και όταν χρησιμοποιηθεί σωστά σε οδηγεί πάντα στον δρόμο σου. Χρειάζεται να κοπιάσεις για να πετύχεις τους στόχους σου.Χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ, να υπερβείς εμπόδια προκειμένου να φτάσεις στην άλλη άκρη, όμως ξέροντας πως εκεί σε περιμένουν τα όνειρα σου, αξίζει ο κόπος.
Ο Λευτέρης Πετρούνιας ταλαιπωρήθηκε αρκετά από τραυματισμός κατά την διάρκεια της καριέρας του. Μια σοβαρή χειρουργική επέμβαση τον κράτησε δύο χρόνια έξω από τον χώρο του αθλητισμού, όμως αυτό δεν τον σταμάτησε. Επέστρεψε δριμύτερος και όχι μόνο κατάφερε να στεφθεί χρυσός, αλλά ξεπέρασε τον θρύλο του αγωνίσματος των κρίκων , Γιούρι Κέκι, ενώ παράλληλα έφτασε τα δέκα χρυσά μετάλλια σε μεγάλες διοργανώσεις!
Οι δυσκολίες μας κάνουν πιο δυνατούς, ασταμάτητους. Αυτό μας έδειξε ο Λευτέρης Πετρούνιας. Τίποτα δεν μπορεί να σταθεί στον δρόμο μας όταν είμαστε αποφασισμένοι να πετύχουμε.
Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία, σ’ αγαπώ γιατί είσαι εσύ.
Και αγαπώ, και αγαπώ όλο τον κόσμο γιατί ζεις κι εσύ μαζί.
Αυτός είναι ένας υπέροχος ύμνος στην συντροφική αγάπη. Πανέμορφα λόγια αγάπης και έρωτα. Επέλεξα να δώσω στο άρθρο τον τίτλο από ένα γλυκό τραγούδι που πηγάζει μέσα από τη λαϊκή παράδοση. Η αγάπη της ομορφιάς και η ομορφιά της αγάπης, η αλήθεια της ομορφιάς και η ομορφιά της αλήθειας ήταν πάντα γνωρίσματα του βασικότερου κυττάρου της κοινωνίας, που είναι η οικογένεια. Αν μερικές φορές νιώθουμε ότι κάποια πράγματα σήμερα φαίνεται να αλλάζουν και μάλιστα προς το χειρότερο, οφείλεται στο ότι φύγαμε μακριά από αυτές τις αλήθειες της ζωής τις οποίες κάποτε οι άνθρωποι τις έζησαν με τον πιο δυνατό τρόπο.
Ποιος μπορεί να αφιερωθεί σε έναν άνθρωπο αν δεν φλέγεται από αγάπη και έρωτα γι’ αυτόν; Οι δυο γίνονται ένα και αυτό που καταργεί την απόσταση είναι η αγάπη. Η αγάπη είναι μια κίνηση της καρδιάς, μια κίνηση εκστατική και μια πορεία έξω από τον εαυτό μας. Αγάπη δεν σημαίνει να μένουμε στον εαυτό μας, να κλείνομαστε σε αυτόν. Αγάπη είναι να κινούμαστε και να βγαίνουμε από τον εαυτό μας για να συναντήσουμε τον άλλον.
Αγαπώ σημαίνει συναντώ, συνδέομαι με τον άλλον. Αυτό είναι κάτι που θέλω να τονίσω γιατί πάντα ελοχεύει ένας κίνδυνος, να χρησιμοποιούμε τον άλλον και όχι να τον αγαπάμε, να μην είναι ο άλλος το αντικείμενο της αγάπης μας αλλά το αντικείμενο της χρήσης μας. Τότε είναι που φτωχαίνει ο ίδιος ο εαυτό μας.
Είναι διαφορετικό το «μου αρέσεις» από το «σ’ αγαπώ». Το ένα είναι ένα στοιχείο εγωισμού ενώ το δεύτερο, στοιχείο αλτρουισμού. «Σ’ αγαπώ γιατί είσαι εσύ», δηλαδή αγαπώ τον άλλο επειδή ο είναι κάτι διαφορετικό από μένα. Αγαπώ τον άλλο γιατί δεν θέλω να τον διαμορφώσω όπως είμαι εγώ, γιατί δεν επιθυμώ να επιβάλλω το δικό μου θέλημα. Όταν νιώθουμε την αληθινή αγάπη θέλουμε να χαρίζουμε στον σύντροφό μας την ομορφιά της ελευθερίας. Βασική προϋπόθεση της αγάπης είναι να δέχομαι τον άλλο για όλα αυτά που συγκροτούν την προσωπικότητά του.
Όταν νιώθουμε έλξη για κάποιον άνθρωπο επειδή μοιάζει με εμάς ή γιατί θα μας υπηρετήσει τότε δεν πρόκειται για αγάπη αλλά για εγωισμό.
Στην αληθινή αγάπη μας έλκει στον άλλο αυτό το «ατόφιο» που είναι και επιθυμούμε να το ζήσουμε. Αυτή είναι η έκπληξη της ζωής και της αγάπης. Η έκπληξη της ομορφιάς, να επικοινωνήσουμε με τον κόσμο του άλλου. Να πλουτίσουμε μέσα από αυτό και όχι να τον συρρικνώσουμε στον δικό μας ναρκισσισμό. Όταν είμαστε με κάποιον για να τον αλλάξουμε τότε δεν τον αγαπάμε. Ουσιαστικά τον πλησιάζουμε με λάθος τρόπο, προσπαθούμε να τον χειραγωγήσουμε, να τον υποτάξουμε, στερούμε από τον εαυτό μας την έκπληξη από την ομορφιά από ό,τι αντιπροσωπεύει ο άνθρωπος αυτός. Είναι πολύ σημαντικά όλα αυτά, γιατί πολλές φορές αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχουμε ομορφιά στη ζωή μας.
Η ελευθερία και η αγάπη είναι οι βασικές προϋποθέσεις της κάθε σχέσης που οφείλει να είναι αληθινή. Χωρίς αυτές, η αγάπη πάσχει. Όταν δεν ανεχόμαστε αυτή την ελευθερία αλλά αντιθέτως τη χαιρόμαστε, τότε αγαπάμε πραγματικά.
«Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία»… Τι μπορεί να γεννήσει την αγάπη;
Ο στίχος αισθάνομαι ότι δεν αναφέρεται μόνο στην εξωτερική ομορφιά και στα κάλλη του προσώπου. Όταν λέμε ωραίος άνθρωπος δεν εννοούμε εξωτερικά όμορφος, αλλά αναφερόμαστε στην εσωτερική του ομορφιά. Ο έρωτας είναι μια σχέση προσωπικοτήτων. Δεν ερωτεύομαστε ένα ανθρώπινο κορμί, ερωτευόμαστε έναν άνθρωπο για την έλξη που μας ασκεί, για εκείνο το ιδιαίτερο που νιώθουμε μέσα μας και για όλα αυτά που εκφράζει και εκδηλώνει όλη του η παρουσία. «Ωραίος ή ωραία» σημαίνει αυτό το εσωτερικό κάλλος το οποίο αντανακλάται και στην εξωτερική μορφή. Υπάρχουν πρόσωπα τα οποία εκπέμπουν μια ακτινοβολία της προσωπικότητας τους, όχι με την έννοια του ανθρώπου του ισχυρού, αλλά με αυτό που εκφράζει ο εσωτερικός τους κόσμος.
Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει ανθρώπους που δεν περιποιούνται ολημερίς κι όμως έχουν μια χάρη, έχουν τόση γλυκύτητα στην έκφραση, στην μορφή και στην συμπεριφορά και όλα αυτά μαζί φανερώνουν την εσωτερική ποιότητα. Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει και το αντίθετο, ανθρώπους που όσο κι αν φροντίζουν την εξωτερική τους εμφάνιση, οι μύες του προσώπου τους, το βλέμμα τους, δεν μπορούν να κρύψουν την αγριότητα και το σκοτάδι που κρύβεται μέσα τους. Οπότε η ομορφιά είναι μια σύνθετη έννοια.
Θα έχουμε ακούσει κάποιες φορές να μας έχει πει κάποιος «μ΄αρέσεις εξωτερικά αλλά δεν είμαι ερωτευμένος», που σημαίνει ότι δεν με έλκεις σαν προσωπικότητα. Είναι δηλαδή διαφορετική η σεξουαλική έλξη από την ερωτική έλξη, η οποία εμπεριέχει και αγάπη. Σαφώς και η αγάπη εμπεριέχει ερωτική έλξη.
Στις μέρες μας υπάρχουν άνθρωποι ανίκανoι να αγαπήσουν, να ερωτευτούν, να νιώσουν την ομορφιά του άλλου. Ακόμα και όταν αυτή η ομορφιά τους προσφέρεται, είναι ανίκανοι να την εκτιμήσουν και να τη σεβαστούν γιατί υπάρχει ασχήμια μέσα τους και αυτή η ασχήμια δεν επιτρέπει και δεν ανοίγεται στην ανακάλυψη του ωραίου. Για να ανακαλύψει ένας άνθρωπος την ομορφιά ενός άλλου ανθρώπου πρέπει να έχει κάνει τον δικό του εσωτερικό αγώνα. Και ποιος είναι ο αγώνας του καθενός μας; Να φανερώσουμε το πρωτότυπο κάλλος μας, αυτή την ομορφιά την ψυχική που έχουμε όταν είμαστε παιδιά. Αυτή η ομορφιά, η γλυκύτητα, η αθωότητα είναι που κάνει τα μικρά παιδιά να έχουν τόσο γλυκά και όμορφα πρόσωπα. Ο έρωτας έχει ταπεινότητα, με αυτόν τον τρόπο δίνουμε χώρο στον άλλο, δεν προβάλλουμε συνεχώς τον εαυτό μας και ενωνόμαστε για να ζει και ο άλλος άνθρωπος μέσα μας.
Όταν αγαπάμε αληθινά, ανοίγεται στον κόσμο η αληθινή αγάπη, γιατί μέσα σε αυτόν ζει και ο άνθρωπος που αγαπάμε. Γι’ αυτό οι άνθρωποι που ξέρουν να αγαπούν νοιάζονται και για την κοινωνία και είναι και αλτρουιστές. Θέλουν να είναι όμορφος ο κόσμος για αυτούς που αγαπούν. Έτσι από το «εσύ» μπορούμε να φτάσουμε και στο «εμείς», γιατί μόνο μέσα από την αγάπη των προσώπων φτάνουμε στην αγάπη των συνανθρώπων μας.
Αυτή η συντροφική αγάπη είναι το θεμέλιο της οικογένειας. Ο βασικός σκοπός της οικογένειας δεν είναι να κάνουμε μόνο παιδιά να αγαπάμε. Γιατί η οικογένεια χωρίς αγάπη είναι κόλαση για τα παιδιά, αλλά ακόμα και για ένα ζευγάρι χωρίς παιδιά είναι στέρηση της ευτυχίας.
Αληθινή αγάπη είναι όταν ξέρουμε να μοιραζόμαστε χωρίς αντάλλαγμα. O άνθρωπος για να μπορεί να δίνει πρέπει πρώτα να είναι ανοιχτός μέσα του. Αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε αυτό που δίνει είναι προβληματικό και αρρωστημένο. Ανιδιοτελής, απόλυτη σχέση είναι όταν δεν προβάλλεται η ατομικότητα του καθενός, όταν δεν είμαστε πλέον δύο αλλά ένας άνθρωπος, όταν υπάρχει αμοιβαιότητα του συντροφικού έρωτα που δεν στηρίζεται σε βιολογικές απαιτήσεις και νομικούς διακανονισμούς αλλά στην μεταξύ του ενός και του άλλου πηγαία και ελεύθερη αυτοπροσφορά και αυτοθυσία. Μέσω της αμοιβαίας αναγνώρισης του καθένα, αναπτύσσεται αγάπη και τρυφερότητα που τα χρόνια δεν μπορούν να σβήσουν. Είναι δύσκολη η αγάπη αλλά είναι και το πολυτιμότερο δώρο της ζωής. Στις μέρες μας βιώνουμε την ασχήμια του εγωισμού και είμαστε ανίκανοι να αναγνωρίσουμε να σεβαστούμε και να εμπνευστούμε από την ομορφιά έτσι αποκαλύπτεται η δική μας εσωτερική παραμόρφωση και η ανικανότητα για αγάπη.
Αυτό το τραγούδι ας γίνει μια πρό(σ)κληση να ξαναβρούμε την ομορφιά της αγάπης και την αγάπη της ομορφιάς, να γνωρίσουμε μέσα από την αγάπη τον εαυτό μας και τον άλλον.
Να λέμε στους συντρόφους μας λόγια αγάπης, να τους θυμίζουμε πόσο πολύτιμοι είναι για εμάς, χωρίς να θεωρούμε δεδομένο ότι το ξέρουν.
Οι άνθρωποι δημιουργούν σε μια κόλλα χαρτί τα όνειρα τους γράφοντας τα με στυλό κάνοντας τα καθημερινά πλάνα τους, τα παιδιά μαθαίνουν να ονειρεύονται ζωγραφίζοντας. Γιατί λοιπόν, τα όνειρα δεν πραγματοποιούνται ποτέ; Που χάνονται; Τελείωσε το μελάνι η σκίστηκαν τα χαρτιά;
Γίνε ξανά παιδί και φτιάξε το δικό σου καμβά με τα πιο φανταχτερά και ανεξίτηλα χρώματα. Ζωγράφισε ένα τοπίο πράσινο, με άγρια φύση και δέντρα, προστάτεψε τα και δώσε στο ανθρωπάκι το πιο όμορφο χαμόγελο. Νιώσε τη δύναμη της φύσης, αυτό το αίσθημα απόλυτης ελευθερίας και ευτυχίας να σε κατακλύει και το χαμόγελο να αχνοφαίνεται στα χείλη σου.
Βγες έξω, βοήθησε, προσέφερε, δράσε μην κάθεσαι άλλο πια και μην δικαιολόγησε, γίνε εσύ η αλλαγή που ψάχνεις γύρω σου.
Δεν χρειάζεται να σπουδάσεις για να βοηθάς ανθρώπους και με αυτό να μην παρεξηγηθούμε δεν εννοούμε την ιατρική επιστήμη. Σύγχρονε άνθρωπε, βρες αυτό που αγαπάς και βοήθα τους γύρω σου, μόνο τότε θα είσαι ευτυχισμένος! Που πήγε εκείνη η μαγική δύναμη της ενσυναίσθησης που φρόντιζες τα χαλασμένα παιχνίδια όταν ήσουν μικρός; Που χάθηκε το όνειρο; Ξύπνησες μια μέρα και είδες γκρίζο ουρανό; Κι αν έχει και γκρίζο ουρανό τι έγινε; Δεν είναι πάντα έτσι, δεν θα είναι για πάντα έτσι, δεν αξίζει να θυσιάσεις το χαμόγελό σου για έναν γκρίζο ουρανό. Είσαι πολύ δυνατός, πίστεψε στον εαυτό σου σε αυτό που κρύβεις μέσα σου, μόνο τότε όλα θα αλλάξουν όταν είσαι έτοιμος να τα βιώσεις!
Η ενέργεια και η δύναμη που κρύβει ο κάθε άνθρωπος είναι μαγική, σχεδόν ονειρική και η σκέψη,αχ η σκέψη αυτή και αν κρύβει μέσα της μαγεία, αυτή είναι ο οδηγός σου στην ευτυχία, κάνε μικρά πλάνα, θέσε καθημερινούς στόχους και γίνε ότι καλύτερο μπορείς στην καθημερινή σου ζωή, ποτέ μην είσαι αρνητικός, άνοιξε τα πλάνα σου γιατί η τύχη και η ευκαιρία είναι εκεί. Είναι σε εκείνο το χαμόγελο που ξέχασες, κρύβεται σε εκείνο το “ευχαριστώ” που μονολόγησες, σε εκείνο το σ’αγαπώ που αρνήθηκες, σε εκείνη την αγκαλιά που φοβήθηκες.
Αύριο λοιπόν είναι μια καινούργια μέρα, μια καινούργια εβδομάδα ξεκινά σιγά σιγά. Η εβδομάδα αυτή σε όσους ζουν στην Ελλάδα, είναι ξεχωριστή, γιορτινή μα και πονεμένη. Δώσε αγάπη στους γύρω σου, δώσε ευκαιρίες, δώσε απλόχερα ότι μπορείς. Μην αφήνεις στιγμές χαμένες, λόγια ανείπωτα, χαρές κρυμμένες προσπάθησε να είσαι ότι καλύτερο μπορείς και ίσως εσύ νιώσεις ευτυχισμένος και ο κόσμος μας γίνει καλύτερος!
by Eleftheria Athanasiadou
Πασχαλινές δραστηριότητες
Πλησιάζουν οι Άγιες μέρες, όπου ο Ιησούς Χριστός έπαθε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε για την σωτηρία του ανθρώπινου γένους. Σήμερα, λόγω των χαλεπών καιρών με την ανεξέλικτη κατάσταση του παγκόσμιου ιού, που πλήττει την υφήλιο, και του καταναγκαστικού «εγκλεισμού» των πολιτών στα σπίτια τους, το Cityvibes.gr προτείνει πασχαλινές δραστηριότητες, εφικτά πραγματοποιήσιμες με μετοχή τόσο των παιδιών -ανεξαρτήτου ηλικίας-, όσο και των γονέων.
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ Πρόκειται για μια αυτοσχέδια ιστορία, με κάποιον κεντρικό ήρωα επιλεγμένο από τα παιδιά με θέμα, φυσικά, το Πάσχα. Εκείνα λένε προτάσεις και έπειτα αναλαμβάνουν να τις απεικονίσουν σε ζωγραφιές. Όταν συγκεντρωθούν όλες αυτές οι εικονογραφήσεις, και το αντίστοιχο κείμενο που τις συνοδεύει, δηλαδή οι προτάσεις των παιδιών που προηγήθηκαν, το βιβλίο του Πάσχα είναι έτοιμο.
ΣΤΟΙΧΙΣΜΕΝΑ ΑΒΓΑ Μια χειροτεχνία -αυτή τη φορά- αρκετά διασκεδαστική είναι τα «αβγά στην σειρά». Με υλικά χαρτί, ψαλίδι και μολύβι εύκολα δύναται να υλοποιηθεί. Μαζί με τα παιδιά οι γονείς σχηματίζουν και κόβουν κομμάτια χαρτιού σε σχήμα αβγών. Έπειτα, συνοπτικά σε έκαστο «αβγό» αναγράφουν τα γεγονότα που είναι αφιερωμένα για κάθε μια μέρα της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδας -από την Κυριακή των Βαΐων έως το Μεγάλο Σάββατο. Ειδικότερα αυτά είναι, ο Πάγκαλος Ιωσήφ, οι Δέκα Παρθένες, η μετάνοια της αμαρτωλής γυναικός, τα σωτήρια γεγονότα κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου, ο Ιερός Νιπτήρας, η παράδοση της Θείας Ευχαριστίας, η Αρχιερατική Προσευχή του Κυρίου και η Προδοσία του Ιούδα, τα άγια, σωτήρια και φρικτά Πάθη Του, η θεόσωμος Ταφή Του και την εις Άδου Κάθοδόν Του. Στόχος είναι η ορθή στοίχιση των αβγών ανάλογα με την χρονολογική ταξινόμηση των άνωθεν συμβάντων.
Αλφαβητάρι του Πάσχα Περιλαμβάνει κάρτες αναφοράς, όπου για κάθε γράμμα γονείς και παιδιά βρίσκουν λέξεις σχετιζόμενες με το Πάσχα ενδεικτικά, Α για την Ανάσταση, Β για τα Βάγια, Γ για τον κήπο της Γεσθημανής, Δ για τον Μυστικό Δείπνο, Ε για τον Επιτάφιο, Ζ για την ανάσταση του Λαζάρου, Η για τα Ήθη τα πασχαλινά, Θ για τα Θαύματα του Χριστού, Ι για τον Ιούδα, Κ για το Κόκκινο χρώμα, Λ για τη Λαμπρή, Μ για τους 12 Μαθητές του Χριστού, Ν για τη Νηστεία της Σαρακοστής, Ξ για το τίμιο Ξύλο του σταυρού, Ο για τον οβελία, Π για το Πάσχα, Ρ για τη μαγειρίτσα της Ανάστασης, Σ για τη Σταύρωση, Τ για τα Τσουρέκια, Υ για την «Υπερμάχω», τον Ακάθιστο Ύμνο, Φ για τα Φαναράκια της Λαμπρής, Χ για το «Χριστός Ανέστη», Ψ για τους Ψαλμούς και Ω για το «Ωσαννά».
ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΠΟΙΗΜΑ Αρχικά, γονείς και παιδιά, συνιστούν μια λίστα με λέξεις σχετικές με το Πάσχα. Στη συνέχεια, επιτυγχάνεται η αναζήτηση ομοιοκατάληκτων λέξεων με αυτές. Μετά την συγκέντρωσή τους τίθεται η αφετηρία για την δημιουργία του ποιήματος, το οποίο, φυσικά, μπορεί ακόμη και να εικονογραφηθεί.
ΟΜΑΔΙΚΗ ΑΦΙΣΑ Σε ένα μεγάλο χαρτόνι, γονείς και παιδιά συγκεντρώνουν φωτογραφίες, εικόνες και ζωγραφιές με ήθη και έθιμα ή την φύση της εποχής του Πάσχα, είτε είναι αναβρισκόμενες από το διαδίκτυο, είτε από περιοδικά. Κάτω από κάθε εικόνα τα παιδιά γράφουν το όνομα του εθίμου και συμπληρώνουν καινούργια για κάθε φορά που μαθαίνουν κάποιο. Στόχος είναι η δημιουργία μιας αφίσας, που να «διαφημίζει» τα όμορφα αφενός του τόπου, και αφετέρου τις ομορφιές του την περίοδο του Πάσχα. Επίσης, μπορούν να γράφουν μηνύματα, τα οποία προσκαλούν τους ξένους να τον επισκεφτούν.
Ο τίτλος του άρθρου ίσως σε προϊδεάζει για το τι θα διαβάσεις . Για το τι θα ακολουθήσει. Για αυτούς που δεν γνωρίσανε ποτέ τους χωρισμό , το τελευταίο αντίο πονάει πολύ . Το τελευταίο αντίο πονάει περισσότερο από όλα σε μια σχέση . Αυτό το είδος αντίου , δεν περικλείει λέξεις του τύπου επανένωση , έσμιξαν και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Το τελευταίο αντίο περιέχει κλάμα , αγωνία , συνειδητοποιήσει , βλέμματα και πόνο. Ποιος να τολμήσει από τους δύο να το πει , όταν κανείς δεν θέλει ; Ποιος να τολμήσει να το ξεστομίσει όταν βλέπεις τον άλλον έτοιμο να καταρρεύσει. Οι αναίσθητοι μόνο χαμογελάνε στην όψη του τελευταίου αντίου και αφήνουν πίσω τους σκόνη και ερείπια. Ανθρώπινα ερείπια θα έλεγε κανείς . Το τελευταίο αντίο είναι το πιο σκληρό χάδι του έρωτα από μεριάς του. Διότι ξαφνικά , από εκεί που πετούσες στα ουράνια ευτυχισμένος ,προσγειώνεσαι άτσαλα στην γη επάνω . Θα μπορούσα να γράψω και να αναλύσω σε τόμους ολόκληρους για το τελευταίο αντίο . Πως διαφέρει από σχέση σε σχέση , από άνθρωπο σε άνθρωπο , από άκρη σε άκρη του πλανήτη . Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για το πόσο μας κόστισε, πόσο στοίχισε τελικά η τιμή του τελευταίου αντίου . Έχουμε όμως την ψυχική δύναμη να αποδεχτούμε ότι πράγματι αυτό είναι το τελευταίο αντίο ;
Υπάρχουν διάφορα είδη αντίου . Το αντίο θα σε δω στο πλοίο entered the chat. Αστειεύομαι. Το αντίο της αποχώρησης. Καλό αντίο δεν λέω , σου αφήνει μια γεύση ευθυμίας και προσμονής για την επόμενη φορά που θα συναντηθείτε. Αντίο θα τα πούμε , λες στους φίλους σου , στην μάνα σου , στους συμφοιτητές σου. Με την προϋπόθεση ότι θα τους δεις ξανά , θα ξαναμιλήσεις με εκείνους , θα τους αντικρίσεις. Και εδώ τίθεται το εύστοχο ερώτημα – γιατί αυτό το αντίο δεν σε πονάει ; Δεν σε γεμίζει ενοχές και τύψεις ; Δεν σου προκαλεί τίποτα ; Μα φυσικά επειδή δεν είναι τελειωτικό , πάρα μόνο προσωρινό . Γνωρίζεις ότι θα ξαναδείς το πρόσωπο που επιθυμείς για αυτό και δεν σε παίρνει από κάτω . Το αντίο της αποχώρησης είναι ένδοξο , ηρωικό , το προτιμάμε σίγουρα από τα άλλα . Ύστερα , έρχεται το αντίο στην οικογένεια . Μεγαλώνεις , ωριμάζεις, ανεξαρτητοποιείσαι , δημιουργείς οικογένεια. Αντίο λες στην παλιά σου λοιπόν . Τους διαγράφεις ; Όχι προφανώς . Είναι και θα είναι πάντοτε εκεί για να σε στηρίζουν και εσύ το ίδιο θέλω να πιστεύω. Ούτε αυτό το αντίο είναι μόνιμο . Είναι απλώς η φυσική εξέλιξη του ανθρώπου . Για το αντίο του θανάτου , δεν μπορώ να σου το αναλύσω εδώ μέσα . Ολόκληρος τόμος , ξεχωριστή παράγραφος , σοβαρό θέμα , δεν αγγίζεις. Το αντίο του θανάτου το διαχειρίζεσαι μόνος σου , και δεν υπάρχουν συμβουλές για αυτό , πάρα μόνο η ίδια σου η ψυχή θα βρει την δική της λύση στο μόνιμο αυτό αντίο. Το τελευταίο αντίο του χωρισμού είναι μια κατηγορία από μόνο του . Ιδιαίτερο , διαχρονικό , αναμφισβήτητο.
Το τελευταίο αντίο του χωρισμού πάντα το λέει ο ένας . Σπάνια και οι δύο μαζί . Ποιος να θελήσει να τερματίσει με αυτόν τον τρόπο όνειρα, φιλοδοξίες και δύο σώματα που ενώθηκαν κάτω από το φως του υπέρλαμπρου έρωτα ; Το τελευταίο αντίο μπορεί να γίνει και σκέτο αντίο . Με ημερομηνία λήξης , μα σπάνια . Μπορεί να σκάσει και ως βόμβα , από εκεί που δεν το περιμένεις και να καταρρεύσουν σε μόλις λίγα λεπτά οι κόποι μιας σχέσης , ή στον αντίποδα , να προετοιμάζεται καιρό το έδαφος για τούτο. Το τελευταίο αντίο σε όποια γλώσσα και αν το εκφράσεις την ίδια ζημιά κάνει. Goodbye , Au revoir , Auf Wiedersehen, Adiós, addio. Σε όλες τις γλώσσες του κόσμου , το τελευταίο αντίο αφήνει πάντα την ίδια πικρία , όπως και να γράφεται ή προφέρεται. Ο λυγμός του τελευταίου αντίου σε ισοπεδώνει , σε διαλύει , σε εξουθενώνει . Ακολουθούν λέξεις όπως ξανασκέψου το , όχι , δεν το δέχομαι. Άρνηση της δεδομένης κατάστασης αυτό συμβαίνει . Δεν παραδέχεσαι ότι αυτό είναι το τελευταίο σας αντίο. Το οριστικό , το τελειωτικό. Μετά δεν έχει άλλο , ποιες λέξεις να συμπληρώσουν την φράση που τα λέει όλα ; Ποια γλώσσα είναι ικανή να περιγράψει τι γίνεται μετά το τελευταίο αντίο ;
Το τελευταίο αντίο συνοδεύεται από δάκρυα. Πάντα από δάκρυα . Εμπεριέχει ίχνη συναισθηματικής φόρτισης και αποπνικτικής ατμόσφαιρας . Το τελευταίο αντίο είναι πάντα βουβό , δίχως μουσική στο προσκήνιο. Και σαν ειπωθεί , κανένας δεν τολμάει να κοιτάξει τον άλλον κατάματα. Οι κόρες των ματιών διαστέλλονται και η μπόρα δεν αργεί να ξεσπάσει . Το τελευταίο αντίο παγώνει τα άκρα του σώματος και αδρανοποιεί το σώμα , το μυαλό και την καρδιά. Δεν νιώθεις την ζεστασιά στο κορμί σου , που σε συνεπαίρνει όταν βρίσκεσαι μαζί με τον άνθρωπο σου. Μόνο πάγο . Μόνο θλίψη. Μουδιάζεις , ανασηκώνεις το βλέμμα , μισανοίγεις το στόμα , προσπαθώντας να ξεστομίσεις δύο λέξεις. Και μια φράση. Τίποτα δεν βγαίνει , η βουβαμάρα παραμένει. Τα βλέμματα κυριαρχούν ,όχι η γραμματική και οι εκφράσεις. Και αυτό φτάνει , φτάνει για να συνειδητοποιήσετε τι κάνετε και πως ορίζετε την ζωή σας, από δω και πέρα. Το τελευταίο αντίο σε φέρνει προ των ευθυνών σου και σε βάζει σε διαδικασία ωρίμανσης και σκέψης. Αν ξέρεις από τελευταία αντίο , από άλλες φορές , το ξέρεις το εργάκι , το έχεις ξαναπαίξει άλλωστε και με επιτυχία. Αν είσαι πρωτάρης , το τελευταίο αντίο θα σου βουνό και θάλασσα μαζί. Ίσως να σε γλυκάνει η σκέψη ότι υπάρχουν περιπτώσεις που το αντίο δεν γίνεται τελευταίο. Μην τρέφεις όμως αυταπάτες. Κάποιοι άνθρωποι είναι γραμμένο από το ριζικό μας να μπαίνουν στην ζωή μας ωσάν αστραπές του φωτός και γρήγορα πάλι να φεύγουν. Μην δεσμεύεσαι από εκείνους , αυτοί είναι που σίγουρα θα σου πουν το τελευταίο αντίο και θα νιώθεις τον κόσμο σου να καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Και πονάει το ρημάδι. Πονάει που να μην πόναγε , καταραμένη καρδιά , γιατί όλα πρέπει να τα περνάς εσύ;
Και ύστερα , θα με ρωτήσεις ; Ύστερα τι γίνεται από το τελευταίο αντίο ; Εντάξει τα κλάματα , οι φωνές , το ξέσπασμα , ο πόνος ; Τι κάνουμε μετά το τελευταίο αντίο; Συνειδητοποιούμε , θα ‘λεγα. Τι πρόκειται να γίνει και μέλλει να έρθει. Κανένα τελευταίο αντίο δεν σου προσφέρει ηδονή , αυτό να μου το ξέρεις. Η υπομονή νικάει το τελευταίο αντίο , στην άνιση αυτή μάχη. Του καλού και του κακού, της θλίψης και της ευτυχίας. Το τελευταίο αντίο είναι ουσιαστικό το κλείσιμο ενός κεφαλαίου. Η σφραγίδα στο χαρτί , η υπογραφή με μελάνι , η τελείωσις του Αριστοτέλη . Και όσο για αυτόν που σου είπε το τελευταίο αντίο , άσε τον να φύγει. Τι έχει να χάσει ; Πήρε ό,τι ήθελε. Μην του δείξεις πως σε άγγιξε , πως τόλμησε να αμαυρώσει την ψυχή σου. Το τελευταίο αντίο δεν θέλει παρακάλια , αξιοπρέπεια μόνο και ένστικτο. Ας πάρει παρέα το τελευταίο του αντίο και από δω παν και άλλοι. Θα βρει άλλους υποψηφίους – μνηστήρες του τελευταίου αντίου. Σκέψου , αφουγκράσου το σώμα σου και άσε την οργή να κυλήσει. Σιγά σιγά , θα το χωνέψει το αντίο ο οργανισμός σου , ακόμα , να ακόμα και αν δηλαδή είναι το τελευταίο. Κανένα αντίο δεν μπορεί να χωνέψει το σώμα μας , ακόμα και αν είναι παροδικό. Θέλει χρόνο και θυσίες , με κόπο χτίζεις την άμυνα σου απέναντι στις συνέπειες του αντίου και οχυρώνεσαι όλο και περισσότερο στο απόρθητο κάστρο που έχεις φτιάξει για να σε προστατεύει από τους γύρω σου.
Κανένας δεν άκουσε αντίο και την ίδια στιγμή γέλασε γιατί ήξερε πως σε λίγο καιρό δεν θα θυμάται ακόμα και αυτόν που του το είπε , κανένας δεν θέλησε να διαγράψει αυτομάτως συνθήκες και καταστάσεις κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα το αντίο . Δικαιολογείς , δικαιολογείς και ψάχνεις να βρεις αιτίες , ακόμα και αν είναι μπροστά στα μάτια σου . Δεν έφταιγε ο άλλος , το αντίο έπρεπε να έρθει , τι να έκανα άραγε και διάφορα τοιούτα . Ερωτήσεις αναπάντητες να σε βασανίζουν μέσα στην σκοτοδίνη που επιπλέει η πορσελάνινη καρδιά σου , εκεί που υπέπεσε μετά την αποχώρηση και το συνοδευτικό πιάτο του αντίου. Δεν μπορείς να σταματήσεις να αισθάνεσαι , όσο και αν προσπαθείς και δυστυχώς το όμορφο καλησπέρα που σε παρασέρνει στα δόλια δίχτυα της αγάπης , το ίδιο καλησπέρα μεταμορφώνεται σε τελευταίο αντίο , έτσι απλά, σαν μια σπίθα σε σπίρτο που ξαφνικά πήρε μπρος . Και αυτή , η ίδια σπίθα που νιώθεις τόσο καιρό , αυτή η σπίθα θα σε κάψει και θα σου μαραζώσει τα όμορφα συναισθήματα που άπλωνες οσαν πέταλα λουλουδιού , προσέχοντας να μην καεί το τελευταίο πάντα. Το τελευταίο αντίο δεν επιδιώκει συγχώρεση και εξιλέωση αμαρτιών. Δεν θέλει στεναγμούς και γέλια , παρά μονάχα την σιωπή που ορίζει ο άλλος . Και αν κάπου κάποτε , βρεθεί κανένας άνθρωπος , που θελήσει να μετατρέψει το τελευταίο αντίο σε αιώνια αγάπη, που θελήσει να σταματήσει το ανάποδο , που συνειδητοποιήσει την ζημιά του αντίου , τότε ναι. Ο έρωτας θα έχει βρει την αλήθεια που αξίζει και το αντίο την τιμωρία που του αρμόζει. Μέχρι τότε ας προσπαθήσουμε εμείς να μετατρέψουμε το τελευταίο αντίο σε νέα ελπίδα. Γιατί το τελευταίο αντίο δεν είναι πια η δική σου αμαρτία…..
Από την αρχή βρισκόμαστε παρατηρητές μιας κατάστασης πρωτόγνωρης θα έλεγε κανείς για τα ελληνικά δεδομένα. Προπονητές, ηθοποιοί , σκηνοθέτες, άνθρωποι του θεάματος, βλέπουν τα κρυμμένα τους μυστικά και τις πτυχές του άλλου τους εαυτού να βγαίνουν στην επιφάνεια χωρίς να υπάρχει σταματημός. Η κακοποίηση σε κάθε της μορφή είναι καταδικάσιμη και αυτό είναι κάτι που δεν πέρασε λεπτό απο το μυαλό των προαναφερθέντων όταν κατέληγαν να κακοποιούν είτε σωματικά είτε ψυχολογικά άτομα τα οποία θεωρούσαν κατώτερα, άτομα τα οποία πάσχιζαν για ένα καλύτερο αύριο και έπρεπε αναγκαστικά να υποκύψουν αλλιώς θα έβρισκαν παντού κλειστές πόρτες.
Αξίζει άραγε κανείς για μια κλειστή πόρτα να κουβαλάει για όλη του τη ζωή το βάρος της κακοποίησης; Αξίζει για ένα «αλλιώς» να γίνει λεία κάποιου αρρώστου;
Αφού η αρχή των καταγγελιών έγινε με αυτήν της αθλήτριας Σοφία Μπεκατώρου κατά παράγοντα της Ομοσπονδίας που ανήκε, όλο και περισσότερα άτομα του αθλητικού χώρου αλλά και του θεάτρου-κινηματογράφου βγαίνουν να καταγγείλουν παρόμοια περιστατικά που υπέστησαν στον εργασιακό τους χώρο.
Δεν θα σταθώ σε ερωτήσεις που τολμούν να κάνουν κάποιοι ασυνείδητοι-γιατί περί ασυνείδητων πρόκειται- «γιατί τα θύματα μίλησαν τώρα και όχι τότε;» ή «τώρα το θυμήθηκαν;» αλλά σε ερωτήσεις όπως ποιοι είναι στην τελική οι άνθρωποι {θύτες} που μπηκαν στα σπίτια μας (βλ.ηθοποιοί) και μας έκαναν να ξεχαστούμε και να γελάσουμε; Ποιοι είναι στα αλήθεια αυτοί οι αψεγάδιαστοι άνθρωποι που μας έφτιαχναν τόσα χρόνια τη διάθεση μέσα απο τα δημιουργήματά τους;
Βάζοντας κάτω τα πράγματα,μπορεί εύκολα να ειπωθεί πως οι παραπάνω εκμεταλλεύτηκαν την τέχνη τους ώστε να περάσουν τα δικά τους «εγώ» σε άλλους. Άλλωστε, από την δικογραφία του γνωστού σκηνοθέτη ήρθαν στο φως μαρτυρίες νέων ανθρώπων που έψαχναν έναν τρόπο να ακολουθήσουν το όνειρό τους στο θέατρο. Δυστυχώς, για τα θύματα, γνώρισαν την άσχημη πλευρά του χώρου του θεάματος πρωτού καν μπορέσουν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Αρκετοί από αυτούς που είχαν υψηλή θέση στον επαγγελματικό τους χώρο εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός για να εκπληρώσουν τις επιθυμίες τους-κυρίως στον σεξουαλικό τομέα- προσεγγίζοντας τους στόχους τους με τη δικαιολογία μιας ευκαιρίας για καριέρα. Μετά τις μηνύσεις- μαρτυρίες των θυμάτων,οι κινήσεις των θυτών φούντωσαν ακόμα περισσότερο τις συζητήσεις περί κατάχρησης της δύναμης που είχαν επαγγελματικά και της αδυναμίας των «κατωτέρων» τους να αντισταθούν. Μπορεί να αντιμετωπίζουν κατηγορίες κατά της γενετήσιας ελευθερίας τώρα, το λάθος όμως έχει γίνει και ειδικά ο χώρος του θεάτρου έχει στιγματιστεί περισσότερο από κάθε άλλον τομέα.
Το ερώτημα είναι αν μπορεί να θεωρηθεί η επαγγελματική πορεία των συγκεκριμένων ανθρώπων ασπίδα για να δρουν ανενόχλητοι ως υπεράνω πάσης υποψίας άτομα. Βάσει και των τελευταίων γεγονότων αποτελεί για αυτούς την απόλυτη κάλυψη αφού το κοινό κρίνει την δημόσια εικόνα τους και την προσφορά τους στο σύνολο και σαφώς, δεν είναι σε θέση να γνωρίζει την ιδιωτική ζωή του κάθε ατόμου. Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως εξαιτίας τέτοιων συμβάντων θα πρέπει να στιγματίζεται και ένας ολόκληρος κλάδος όπως για παράδειγμα αυτός των ηθοποιών. Όπως συγκεκριμένα ανέφερε και η Αθηνά Οικονομάκου «Ας μην συγχέουμε το σύνολο με τις εξαιρέσεις».
Η τέχνη δεν χαρακτηρίζεται απο κανέναν ορισμό. Ο άνθρωπος ελκύεται από αυτήν και αυτή με την σειρά της χρειάζεται τον άνθρωπο για την εξέλιξή της. Στο όνομα της τέχνης έχουν δημιουργηθεί έργα αιώνων, έχουν γραφτεί ποιήματα, έχουν παιχτεί έργα και χίλια δυό άλλα πράγματα απείρου κάλλους. Γίνεται να αμαυρωθεί για παράδειγμα ο θεσμός του θεάτρου ή του κινηματογράφου επειδή υπήρξαν παρεκκλίνουσες συμπεριφορές από άτομα του χώρου; Η απάντηση είναι όχι. Δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στην Αρχαία Αθήνα σαν μία εξέλιξη του διθυράμβου. Ο θεσμός συνεχίστηκε επί αιώνες, τα έργα δεν σταμάτησαν και ο κόσμος τα θαύμαζε και θα συνεχίσει να το κάνει. Αλίμονο σε αυτούς που πιστεύουν πως κάτι τέτοιο μπορεί να καταρακωθεί. Το θέατρο, ο κινηματογράφος, η τέχνη εν ολίγοις, θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι που το πλαισιώνουν και δίνουν και την ζωή τους για αυτό. Θα υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι με το α κεφαλαίο να συνεχίζουν την ιστορία της τέχνης.
Μια κακοποιημένη παιδική ψυχή
Πόσο εύκολα βγάζουμε συμπεράσματα εμείς οι άνθρωποι. Μας αρέσει να υποβαθμίζουμε τους γύρω, με την κρυφή ελπίδα ότι θα νιώσουμε ανώτεροι. Πόσο γελοία κοινωνία, ευνουχίζουμε ψυχές πριν ακόμα μάθουν να μετράνε, και περιμένουμε εκείνοι οι άνθρωποι να βγουν εγκεφαλικά υγιείς. Ο χρόνος ωρίμανσης της κάθε ψυχής δεν έχει κανέναν συγχρονισμό με το είδος ζωή που εξελίσσεται εδώ και αιώνες πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.
Προσπαθούμε να περιορίσουμε την εγκεφαλική δραστηριότητα των ανθρώπων, και όταν έρθει η στιγμή να βγει στην κοινωνία, τον κρίνουμε για τον τρόπο σκέψεις, συμπεριφοράς και οτιδήποτε άλλο. Όλοι μας από την στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι την τελευταία μας ανάσα, προσπαθούμε να προσαρμοστούμε στα δεδομένα της κάθε κοινωνίας. Κανείς όμως δεν έχει σκεφτεί, πως ένας ενήλικας έφτασε να είναι όπως είναι. Κανείς δεν ξυπνάει μια μέρα και διαλέγει να γίνει εγκληματίας, κανείς δεν ξυπνάει ένα πρωινό και λέει σήμερα θα γίνω δολοφόνος, κανένας δεν λέει εκεί που τρώει το κολατσιό του, σήμερα θα πηδήξω από μια ταράτσα. Καθώς μεγαλώνουμε ασυνείδητα γεμίζουμε το μέσα μας με καταστάσεις που δεν λύθηκαν στην ώρα τους, και αργότερα ξεχύνονται ύπουλα στο παρών και τα κάνουν όλα άνω κάτω.
Ένα παιδί, που προφανώς και ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του παιδί αφού έτσι τον μάθανε, πέρα από την απόλαυση της ημέρας του, δεν παιδεύει το μυαλό του με άλλο είδος σκέψεων. Κανένα παιδί όταν ζει σε ένα άσχημο οικογενειακό περιβάλλον, δεν φαντάζεται εκείνη την στιγμή, πως μπορεί όλη αυτή η κατάσταση να επηρεάσει την ζωή του αργότερα. Μέχρι την ενηλικίωση του ο άνθρωπος μαζεύει τόσες συμπεριφορές και σκέψεις που θα μπορούσε να γεμίσει μισή βιβλιοθήκη. Όλα εκείνα αφήνουν με τον τρόπο τους ένα σημάδι που αργότερα θα το προβάλει ο εαυτός μας, σε καταστάσεις που δεν θα ξέρουμε ούτε εμείς οι ίδιοι από πού προέκυψαν.
Συναντάμε κατά καιρούς ανθρώπους κρύους και απόμακρους, και γελοιοποιούμε τον τρόπο τους χωρίς να ξέρουμε την αιτία του αποτελέσματος. Τα παιδικά τραύματα είναι εκείνα που εν τέλει μας κάνουν αυτό που είμαστε αργότερα στην ζωή μας, και ας μην το καταλαβαίνουμε. Ότι παίρνει ο καθένας σαν παιδί εκείνο γίνεται στην συνέχεια.
Η ειρωνεία σε αυτό είναι ότι πολλοί άνθρωποι λόγο της δύσκολης παιδικής ηλικίας ορκίζονται ότι σαν ενήλικες δεν θα χειριστούν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο και καταλήγουν να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από την μίμηση, και όχι από τα λόγια. Η κοινωνία όσο και αν φαίνεται ότι αλλάζει, είναι σαν μια παγίδα, φαίνεται διαφορετική, αλλά οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει όταν μέσα τους οι άνθρωποι παλεύουν με τους ίδιους δαίμονες αιώνες τώρα, χωρίς καμιά επιτυχία.
Όταν καταστρέφεις μια παιδική ψυχή μην περιμένεις αργότερα να ανοίξουν οι πύλες του παραδείσου, όταν εσύ τον έμαθες πρώτα τι είναι η κόλαση. Το μυαλό του ανθρώπου είναι σαν ένα σφουγγάρι, τα απορροφάει όλα, αλλά χωρίς την σωστή καθοδήγηση, εύκολα μπορεί να χαθεί στην διαδικασία. Λίγοι άνθρωποι μεγαλώνοντας έχουν το κουράγιο να αντιστρέψουν τις πληροφορίες τόσων χρόνων, και ειδικότερα όταν βρίσκονται ένα βήμα πριν το ποτήρι ραγίσει. Λέμε κάλιο αργά παρά ποτέ. Ναι έχει μια ισχύει, αλλά όχι δυνατή εφαρμογή σε όλα και σε όλους τους χρόνους.
Η παιδική ψυχή από μόνη της έχει όλα τα απαραίτητα εφόδια να εξελιχθεί σε ένα πρότυπο προς μίμηση, ώστε εκείνη η ψυχή αργότερα στην ζωή του να είναι περήφανο για τους κόπους τους. Ότι σπέρνουμε, εκείνο θερίζουμε.
Το άλλο μας μισό με βάση το “Συμπόσιο” του Πλάτωνα
Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρώπινης φύσης είναι ο έρωτας. Είναι αρκετά περίπλοκο να ερμηνεύσει κανείς τον ορισμό του έρωτα διότι ο καθένας βιώνει αυτό το συναίσθημα διαφορετικά. Άλλωστε το ίδιο το συναίσθημα είναι αρκετά περίπλοκο από μόνο του, μα συνάμα πολύ όμορφο. Πολλοί από εμάς συνδέουν τον έρωτα με τη συνεχή αναζήτηση του ανθρώπου για να ανακαλύψει το άλλο του μισό, για να γνωρίσει τον άνθρωπο που θα εκπληρώσει τις πιο κρυφές του επιθυμίες, τον άνθρωπο δηλαδή με τον οποίο θα μοιραστεί αμοιβαία όσα συναισθήματα τον πλημμυρίζουν.
Η αντίληψη αυτή υπάρχει από την αρχαιότητα, αφού προκύπτει απο το περίφημο έργο του Πλάτωνα, «Συμπόσιο».
Το συμπόσιο του Πλάτωνα – Άνσελμ Φόιερμπαχ 1873
Πιο συγκεκριμένα, το Συμπόσιο του Πλάτωνα πρόκειται για μια “πραγματεία για τον έρωτα“, που παραπέμπει σε ένα συμποσίο το οποίο διαδραματιζεται στην αρχαία Αθήνα. Εκεί ο ποιητής Αγάθωνας καλει κάποιους εξέχοντες άντρες στην οικία του , προκειμένου να γιορτάσουν μια βράβευσή του.Οι καλεσμένοι αποφασίζουν να περάσουν τη βραδιά συζητώντας. Το κύριο θέμα του διαλόγου τους ήταν ο έρωτας, οπότε ο κάθε παρευρισκόμενος που επαίρνε το λόγο, εξέφρασε τις απόψεις του σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα. Η άποψη του Αριστοφάνη, του προτελευταίου ομιλητή στο Συμπόσιο, έχει αρκετό ενδιαφέρον καθώς διηγήθηκε ένα μύθο για να εξηγήσει τις περιπέτειες της ανθρώπινης φύσης, αλλά και για να προβάλει την αρχή της σωματικής έλξης των ανθρώπων.Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά :
“Υπήρχε λοιπόν τότε το ανδρόγυνο, που και στην εμφάνιση και στο όνομα αποτελούσε συνδυασμό του αρσενικού και του θηλυκού.Το σώμα κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλό, έχοντας ολόγυρα τη ράχη και τα πλευρά. Χέρια είχε τέσσερα και πόδια ίσα με τα χέρια, και πρόσωπα δύο πάνω από κυκλικό αυχένα, ολόιδια μεταξύ τους. Κεφάλι ένα πάνω από τα δύο πρόσωπα που βρίσκονταν το ένα απέναντι στο άλλο και αυτιά τέσσερα και διπλά γεννητικά όργανα, και όλα τα άλλα, όπως θα μπορούσε κανείς από αυτά να εικάσει.
Και ήταν τρία τα γένη, το αρσενικό που γεννήθηκε από τον ήλιο, το θηλυκό από τη γη κι εκείνο που μετείχε και των δύο από τη σελήνη. Προχωρούσε όρθιο, όπως και τώρα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση ήθελε, αλλά και όταν επιθυμούσε να τρέξει γρήγορα, όπως οι ακροβάτες, που φέρνοντας τα πόδια επάνω κινούνται κυκλικά, έχοντας τότε οχτώ σκέλη, στηριζόταν σ’ αυτά και μετακινούνταν γρήγορα κυκλικά. Ήταν φοβερά ως προς τη δύναμη και τη σωματική τους αντοχή και είχαν πολύ μεγάλη έπαρση. Τα έβαλαν μάλιστα και με τους θεούς, και αυτό που λέει ο Όμηρος για τον Εφιάλτη και για τον Ώτο, για εκείνους το λέει, το ότι δηλαδή προσπάθησαν να ανεβούν στον ουρανό για να επιτεθούν στους θεούς. Ο Ζευς τότε και οι άλλοι θεοί σκέφτονταν τι πρέπει να τους κάνουν και δεν έβρισκαν λύση, γιατί δεν μπορούσαν ούτε να τους σκοτώσουν, όπως τους Γίγαντες, και να τους κατακεραυνώσουν για να αφανίσουν το γένος τους (γιατί έτσι οι τιμές προς αυτούς και οι θυσίες των ανθρώπων θα χάνονταν), ούτε όμως και να τους αφήσουν να παρεκτρέπονται.
Ο Ζευς σκέφτηκε :” Μου φαίνεται, πως μηχανεύτηκα έναν τρόπο ώστε και να διατηρηθούν οι άνθρωποι και να πάψει ο εκτραχηλισμός τους. Θα κόψω τον καθένα στη μέση, κι έτσι και ασθενέστεροι θα είναι και χρησιμότεροι σ’ εμάς, γιατί θα είναι πολυπληθέστεροι. Θα βαδίζουν όρθιοι πάνω στα δύο σκέλη. Αν όμως εξακολουθήσουν να παρεκτρέπονται και δεν θελήσουν να ησυχάσουν, και πάλι θα τους κόψω στα δύο, ώστε να περπατούν πάνω στο ένα πόδι σα να παίζουν κουτσό.” Αφού τα είπε αυτά, έκοψε τους ανθρώπους στη μέση. Και όποιον έκοβε, έβαζε τον Απόλλωνα να του γυρίζει το πρόσωπο και τον μισό λαιμό προς την τομή, ώστε βλέποντας το κόψιμό του να γίνει ο άνθρωπος φρονιμότερος. Τραβηξε από παντού το δέρμα προς αυτό που λέμε τώρα κοιλιά και όπως τα σουρωτά πουγκιά το έδενε στη μέση της κοιλιάς αφήνοντας ένα στόμιο, αυτό που λέμε αφαλό.
Επειδή λοιπόν η φύση διχοτομήθηκε, ποθώντας ο καθένας το μισό του, πήγαινε μαζί του. Και τυλίγοντας τα χέρια του ο ένας γύρω από τον άλλον αγκαλιασμένοι μεταξύ τους, θέλοντας να ξαναενωθούν, πέθαιναν από την πείνα και την απραξία, γιατί δεν ήθελαν να κάνει τίποτα ο ένας χωρίς τον άλλον. Και όποτε πέθαινε το ένα από τα δυο μισά και παρέμενε το άλλο, εκείνο που παρέμενε επιζητούσε άλλο και αγκαλιαζόταν μαζί του, είτε τύχαινε να είναι το ήμισυ μιας γυναίκας, είτε ενός άντρα, και έτσι χάνονταν. Τους λυπήθηκε όμως ο Ζευς και μηχανεύτηκε κάτι άλλο, μεταθέτοντας τα γεννητικά τους όργανα μπροστά, ώστε μ’ αυτά να γίνεται η γονιμοποίηση μέσα τους, με το αρσενικό μέσα στο θηλυκό, ώστε με το αγκάλιασμα ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, να γίνεται γονιμοποίηση και να αναπαράγεται το γένος.
Είναι λοιπόν από τόσο παλιά ο έρωτας έμφυτος στους ανθρώπους και τους επαναφέρει στην αρχαία φύση, και επιχειρεί να κάνει από τα δύο ένα, και να γιατρέψει την ανθρώπινη φύση. Ο καθένας λοιπόν από μας είναι κομμάτι ανθρώπου, σαν κομμένος από ένα στα δύο κι αναζητεί πάντοτε ο καθένας το κομμάτι που του λείπει…”
Σύμφωνα λοιπόν με τον πλατωνικό αυτό μύθο, η επιθυμία μας να νιώθουμε ολοκληρωμένοι και η ανάγκη μας να επιστρέψουμε στην πρωταρχική μας φύση ψάχνοντας το άλλο μας μισό ώστε να δημιουργηθεί το ολόκληρο, ονομάστηκε έρωτας.
Υπάρχουν εκατοντάδες “μισά” στον κόσμο, σε κάθε γωνιά του πλανήτη περιμένοντας να ολοκληρωθούν. Κάπου εκεί έξω κρύβεται και το δικό μας μισό και μας αναζητεί όπως το αναζητούμε. Μπορεί να είναι ίδιο με εμάς και να μας ταιριάζει απόλυτα , ή μπορεί να διαφέρει από εμάς αλλά να μας συμπληρώνει με κομμάτια που μας λείπουν.
Κάνεις δεν μας εγγυάται πως ο έρωτας κρατάει για πάντα αλλά όταν τον βρεις θα θέλεις να τον ζήσεις όσο πιο έντονα γίνεται. Κάποιοι άνθρωποι βρίσκουν το άλλο τους μισό, κάποιοι αργούν να το βρουν, αλλά όπως και να χει η αναζήτηση για το πολυπόθητο αυτό συναίσθημα, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Κάποιοι άλλοι ίσως και να μην βρουν ποτέ το άλλο τους μισό, αλλά μην σας αγχώνει αυτό. Στο κάτω κάτω η ευτυχία μας δεν εξαρτάται από κανέναν πέρα από τον εαυτό μας. Μπορείς να βρεις την ευτυχία με ή χωρίς το άλλο σου μισό.
Πρώτου προχωρήσουμε σε αυτήν την αναζήτηση πρέπει να βεβαιωθούμε πως το δικό μας “μισό” είναι εντάξει. Ένα “σπασμένο μισό”, όταν βρει αυτό που ποθεί αντί να το ολοκληρώσει , άθελά του θα το ραγίσει. Δύο σπασμένα μισά, με την πρώτη ματιά δείχνουν πως κουμπώνουν, όμως στην πραγματικότητα φτιάχνουν ένα “σπασμένο ολόκληρο” . Ένα ολόκληρο χωρίς δυνατά θεμέλια αργά ή γρήγορα θα γκρεμιστεί, γιαυτό πρέπει να φροντίσεις πως οι βάσεις σου θα είναι γερές πριν αρχίσεις να ψάχνεις να βρεις τον δικό σου ορισμό για τον έρωτα.
