Φόβος και ανερχόμενος γονιός

Written by on 21/02/2021

image_print

Σίγουρα οι εποχές έχουν αλλάξει, και οι μέρες κυλάνε διαφορετικά. Άλλες προτεραιότητες, άλλες ανησυχίες. Τα αρνητικά συναισθήματα όπως και οι αρνητικές σκέψεις χρειάζονται και αυτά για να μην καβαλάμε το καλάμι και περάσουμε τα όρια που θα μας οδηγήσουν σε επιπόλαιες αποφάσεις. Το καλό και το κακό αντίστοιχα υπάρχουν για να υπάρχει μια ισορροπία, μιας και ο άνθρωπος εύκολα παρασύρεται.

Δεν είμαι υποστηρικτής του φόβου, αλλά ακόμη και αυτό πρέπει να υπάρχει, γιατί είναι το κυρίως συναίσθημα που σε βάζει σε σκέψεις, σε φρενάρει πριν να είναι πολύ αργά. Το πρόβλημα με αυτό το συναίσθημα είναι ότι καμιά φορά του δίνουμε περισσότερο χώρο στο μυαλό και στην ζωή μας, με συνέπεια να χάνουμε και ευκαιρίες και ανθρώπους. Εννοείται όμως όσοι άνθρωποι είναι να είναι δίπλα μας πάντα θα είναι ασχέτως αν εμείς τους απομακρύνουμε ή όχι.   

Όσο μεγαλώνουμε αλλάζουν και τα θέλω μας, πέραν των βασικών μας  στόχων , που σημαίνει ότι αλλάζει και ο τρόπος σκέψεις μας πάνω σε κάποια ζητήματα, όπως η απόκτηση οικογένειας. Για άλλους είναι μια απλή διαδικασία, μια φυσιολογική εξέλιξη στην ζωή, χωρίς περαιτέρω σκέψη. Για άλλους όμως είναι μια πιο βαθυστόχαστη απόφαση, ειδικότερα όταν οι δικές τους ηθικές αξίες έρχονται σε αντιπαράθεση με εκείνα της τωρινής κοινωνίας. Εκείνοι που δεν μπαίνουν σε τέτοιου είδους προβληματισμούς είναι και εκείνοι που έχουν και τις περισσότερες πιθανότητες να γίνουν μέτριοι γονείς, αλλά και μέτριοι σύντροφοι, μιας και ο συναισθηματικός κόσμος των γύρο του δεν έχει τόση πολύ σημασία σε σύγκριση με τον υλικό κόσμο, που πιστεύουν ότι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία.

 Οι άνθρωποι που αφήνουν στα χέρια της τύχης τον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού, βασιζόμενοι στα δικά τους παιδικά τραύματα ότι εν τέλει όλοι τα ξεπερνάμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αντί να φέρει στον κόσμο μια ευτυχισμένη ψυχή, αυτοί ήδη το έχουν καταδικάσει να ταλαιπωρηθεί. Η μεγαλύτερη αμαρτία, τα δικά τους τραύματα να μην τους έχουν γίνει μάθημα, και αντιθέτως να τα μεταφέρουν στις επόμενες γενιές, με την δικαιολογία και τι έγινε μωρέ θα στρώσει, έτσι όπως έστρωσα και γω. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που όσο πλησιάζει αυτή η σκέψη τόσο τους πιάνει ένα σφίξιμο στο στομάχι, ένας φόβος τους κυριεύει αν θα είναι αρκετοί, αν θα είναι σωστοί, αν θα μπορέσουν να ισορροπήσουν τις δικές τους ηθικές με εκείνα της κοινωνίας, αλλά κυρίως αν θα μπορέσουν να τα μεταδώσουν όλα αυτά σε αυτήν την καινούργια ψυχή που προφανώς θα είναι κάτι ενδιάμεσο του παλιού και του μελλοντικού.

 Ο φόβος σε αυτήν την περίπτωση είναι καλός μέχρι ένα σημείο, γιατί έτσι σκέφτεσαι και διαλύεις τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες σου πριν ακόμα έρθει εκείνη η ώρα που θα κρατήσεις εκείνο το πλασματάκι στα χέρια σου και πέραν των απροόπτων και εξωτερικών παραγόντων έχεις αποφασίσει ότι θα δώσεις τον καλύτερο σου εαυτό. Επίσης όταν ήδη έχεις φιλτράρει εκείνα που είδες στην ανατροφή ενός παιδιού από άλλους γονείς και αποφάσισες ότι δεν σου αρέσουν, δεν θα έπρεπε να σε φοβίζει αν θα είσαι αρκετά καλός, γιατί εσύ ήδη διάκρινες τι είναι σωστό και τι λάθος. Οπότε μόνο και μόνο από αυτό είσαι σίγουρα πιο έτοιμος γονιός, γιατί αυτό δείχνει επίσης ότι ξέρεις ποιος είσαι, γνωρίζεις τον εαυτό σου, ξέρεις τι ζητάς και το κυριότερο δεν θα προσπαθείς απλά για το καλύτερο, αλλά θα ψάχνεις και για τον πιο σωστό τρόπο για να κάνεις το καλύτερο. Οπότε μην φοβάσαι, σε αυτό ο φόβος είναι σύμμαχος σου, ακολούθα τον και θα βγεις νικητής.

Ιωάννα Γκαβριλίου

image_print

CityVibes.gr

Read, Listen, Feel

Current track

Title

Artist


 



Current show









 



Current show