Το κέρασμα…

Written by on 23/01/2020

image_print

Συχνά καμαρώνω για τη καταγωγή μου..Τρίκαλα κ Μεσολόγγι, αλλά και μοιραία Κρήτη.. συχνά μακαρίζω και τη τύχη μου και για τη γερμανική μου ανατροφή, σε πολλά με βοήθησε..οργανωτικοί, τακτικοί, δεν χάνουν το βλέμμα από το στόχο και έτσι έμαθα κι εγώ.. ταυτόχρονα όμως μεγάλωσα και σε ένα παραδοσιακά ελληνικό σπίτι, τόσο από τους αγαπημένους θείους μου, όσο και από τους γονείς, έμαθα στη ζεστασιά, το ανοιχτό σπίτι, τη φιλοξενία, το κέρασμα..

Η μητέρα μου διηγούνταν ιστορίες για το εργοστάσιο, όπου οι Έλληνες μεταξύ τους, κερνούσε ο ένας τον άλλον στο κολατσιό κ στο διάλειμμα, ενώ οι Γερμανοί απορούσαν:
“τι έχουμε και γιορτάζουμε κάθε μέρα και κερνάμε;” 

Θυμάμαι τη γερμανιδούλα φίλη μου την Μάριον με τον Ούντο τον αδερφό της. Παίζαμε στη γειτονιά κι όταν ερχόταν σπίτι μας, η μητέρα μου έφερνε γύρω σα τη μέλισσα, όλο κάτι να μας κεράσει..έφτιαχνε τηγανίτες βουτηγμένες στη κανελοζάχαρη..έτρεχαν τα σάλια στα γερμανάκια..όταν έφευγαν να πάνε σπίτι τους, η μητέρα μου τύλιγε τηγανίτες σε αλουμινόχαρτο να στείλει κεράσματα!

Όταν πήγαινα σπίτι τους κάνεις δεν μας έβαζε ούτε νερό! Μια μέρα η Μάριον παραπονέθηκε στη μητέρα της πως η κυρία Αθηνά μας ταΐζει στο στόμα όταν είμαστε σπίτι της κι εσύ δεν κάνεις τίποτα! Έτσι μια φορά θυμάμαι αναψυκτικά κ μπράτβουρστ!! 
Δε βαριέσαι..καλοί άνθρωποι, άλλη νοοτροπία!

Το πιο όμορφο περιστατικό αυθεντικής φιλοξενίας είναι μια μικρή ιστορία με τη θεία Χρυσώ στη Κρήτη..που μου είπαν τα παιδιά της.

Ένα βραδάκι καλοκαιριού ένα ζευγάρι ξένων τουριστών, βρέθηκε στο χωριό, χάνοντας πιθανόν το δρόμο κ με το αμάξι τους, ένα μικρό ενοικιαζόμενο με βλάβη. Το χωριό είναι ορεινό, μικρό.. ήταν εντελώς “έξω από τα νερά τους” οι τουρίστες, τους έβαλαν μπροστά οι ντόπιοι στο καφενείο με κάτι “τσατρα πατρα” αγγλικά και χειρονομίες συνεννοήθηκαν για συνεργείο, τους πότισαν ρακές με τα σχετικά μεζεκλίκια, άμαθοι καθώς ήταν στο δικό μας ποτήρι που είναι τρύπιο, δεν μπορούσαν οι άνθρωποι σε λίγο να σηκωθούν απ’ τη καρέκλα από το πιοτί…

Η θεία Χρυσώ, που άνθρωπος δεν περνούσε απ’ το χωριό χωρίς να τον φιλέψει κάτι, είπε με την απλότητα των ανθρώπων του χωριού, ας κοιμηθούν οι ξένοι στο δώμα που “έσαξε ο γιος της πίσω απ’τη κουζίνα που ήταν κελάρι μια φορά..” (έφερνε τις φιλενάδες του εκεί ο νεαρός, κάτι “προκομμένες” έλεγε η θεία και κουνούσε το κεφάλι)

Τους έφερε καθαρές πετσέτες και τους έστρωσε τα σεντόνια, όταν ήρθαν κι αυτοί “έτσι πρέπει να ιδούνε πως είναι φρέσκα τα σκεπάσματα κι όχι πως κείτονταν κι άλλοι εκεί”

Πέρασε η βραδιά και το πρωί η θεία Χρυσώ κάτω από τη κληματαριά και μες στον εκκωφαντικό ήχο από τα τζιτζίκια, τους έφτιαξε κάτι για πρωινό “δεν είχα και τίποτα να τους προσφέρω, εγώ βλέπεις καφέ και παξιμάδι κρίθινο βάζω στο στόμα μ το πρωί”

Τους έσαξε κι αυτούς καφεδάκο ελληνικό και λίγο παξιμάδι, λίγα σύκα και μέλι και μυζήθρα που είχε πήξει μόνη της. 

Είχε να λέει πως της φάνηκε παράξενο που όλο έβγαζαν φωτογραφίες το πρωινό που τους ετοίμασε. “Εμ τέτοια θεία Χρυσώ δεν έχουν στα 5αστερα ξενοδοχεία” . 

Οι ξένοι πήγαν να της δώσουν χρήματα για το δωμάτιο και το πρωινό κι η θεία ντράπηκε κι έφυγε λέγοντας “Κέρασμα ! Κέρασμα

Πάει έφυγαν πήγαν στο καλό..

Το χειμώνα ο γιος της θείας έλαβε ένα φάκελο, με μια κάρτα από τη πατρίδα του ζευγαριού κι ένα απόκομμα της τοπικής τους εφημερίδας με τη φωτογραφία του ταπεινού πρωινού και η λεζάντα έγραφε το ελληνικότατο “Kerasma” 

Στο μικρό κείμενο εξιστορούσαν την επαφή τους με τους ντόπιους στο χωριουδάκι και το κέρασμα που ήταν ό,τι καλύτερο είχαν γευτεί..

Σοφία Άγγελος

image_print

CityVibes.gr

Read, Listen, Feel

Current track

Title

Artist


Αν σταματήσετε τον player

χρειάζεται η σελίδα refresh

Πατήστε εδώ



Current show

Group Therapy

16:00 17:59









Αν σταματήσετε τον player

χρειάζεται η σελίδα refresh

Πατήστε εδώ



Current show

Group Therapy

16:00 17:59