Πηγές και νεράιδες

Written by on 30/05/2020

image_print

Απόψε έξω βρέχει μια ξαφνική μπόρα δυνατή ..και το τζάκι καίει..ναι Μάη μήνα στη Κρήτη με θέα το Λιβυκό πέλαγος..αυτή η εποχή σε τίποτα δεν μοιάζει με άλλες.

Το απόγευμα βγήκα να ποτίσω τα λουλούδια μου κι έπαθα ένα σοκ! Στα δύο τρία μέτρα με κύκλωσε μια ομίχλη πυκνή “που κοβόταν με το μαχαίρι” .. μπήκα μέσα κατευθείαν και φρόντισα το τζάκι . Είδα τα δύο αδεσποτάκια μου γατιά που κούρνιασαν σε μια κουρελού που έβαλα γι αυτά στη πόρτα της αποθήκης με τα ξύλα! ευτυχώς η ομίχλη έσβηνε στη σκεπαστή αυλή και είχα λίγη ορατότητα..

Θυμήθηκα ξαφνικά που έχω “ξαναζήσει” μια τέτοια στιγμή..τζάκι να καίει, απόλυτη ησυχία, γατάκια στην αποθήκη με τα ξύλα και πυκνή ομίχλη!  Μα φυσικά ! Νοέμβρη μήνα στο Βουτύρο! 

Έμεινα τότε κάνα 3ημερο στο ξενώνα Αμαδρυάδες..όλο πέτρα, ξύλο, τζάκι και στο καθιστικό ένας πίνακας με νεράιδες που χόρευαν σε ένα ξέφωτο στο δάσος . 

“Αυτές είναι οι Αμαδρυάδες, οι νεράιδες του δάσους” μου είπε η Νικάνδρα η εξυπηρετική κοπέλα του ξενώνα, ενώ χάζευα το σκηνικό στο πίνακα με όλες τις λεπτομέρειες.. 

την επόμενη μέρα αποφάσισα να κάνω λίγο περπάτημα στο αγαπημένο παραδοσιακό οικισμό και να χωθώ και λίγο στο δάσος..

Από τη μικρή πλακόστρωτη πλατεία μέχρι την άκρη του χωριού συναντούσες πηγές με ολόδροσο νερό κ αρκετά ορμητικό αυτή τη περίοδο .. υπέροχες κρήνες σκαλιστές από τεχνίτες της πέτρας , πλανόδια μπουλούκια μαστόρων της πέτρας που και σε αυτή τη περιοχή άφησαν τα σημάδια τους και την τέχνη τους.

Γύρω από τις πηγές, χτίζονταν κάποτε οικισμοί, δρόμοι φτιάχνοταν ώστε να περνάνε μπροστά από πηγές , για να έχουν κάπου να κάνουν μια στάση οι χωρικοί να ξεδιψάσουν, όταν έβγαιναν για τα χωράφια ή οι περαστικοί που έμπαιναν κι έβγαιναν στο χωριό.. στη πιο κεντρική πηγή του χωριού συναντιόταν κάθε μέρα οι γυναίκες που κουβάλαγαν με τα λαΐνια νερό για τα σπίτια τους .. προξενιά πλέκανε στη βρύση οι μανάδες που είχαν παιδιά της παντρειάς! Έρωτες ξεκίναγαν με μια ματιά από τα παλικάρια τ’χωριού προς τη κοπέλα που ερχόταν για νερό..κρυφά κλείνονταν οι συναντήσεις την ώρα που έκαναν πως ξεδίψαγαν, τυχαία από κει. Ειδικά στα χρόνια της κλεφτουριάς πόσοι ξαπόστασαν εκεί στις πηγές και στη σκιά του πλατάνου ή της βελανιδιάς που οπωσδήποτε υπήρχε εκεί κοντά. 

Οι πιο απομακρυσμένες από το χωριό πηγές, συνοδευόταν από ιστορίες με νεράιδες, κυρίως Αμαδρυάδες που ζούσαν στο δάσος το κοντινό …και κατά το σούρουπο , εκείνη τη λίγη ώρα που δεν είναι ούτε μέρα..ούτε νύχτα έβγαιναν από τη ψυχή του δέντρου και χόρευαν δίπλα στα ρυάκια σε ένα ξέφωτο του δάσους… Είχαν όλες ριχτά αέρινα φορέματα και βραχιόλια στα πόδια , λουλούδια στα μακριά μαλλιά..συχνά τραγουδούσαν σε μια γλώσσα που δεν ήταν ανθρώπινη.. καμία φορά κάποια ξεστράτιζε κι έφτανε ως τη πηγή του νερού πολύ κοντά στο κόσμο των ανθρώπων που δεν επιτρεπόταν ..και τότε αν κάποιος χωρικός την αντίκριζε ..του έπαιρνε τη μιλιά για να μην τις μαρτυρήσει..μόνο μια φορά κάποια αγάπησε το όμορφο παλικάρι που ξεδίψαγε στην απομακρυσμένη πηγή , κι ύστερα ξάπλωσε στη σκιά να ξαποστάσει, χωρίς να την αντιληφθεί..η αμαδρυάδα δεν του πήρε την λαλιά του κι ο νέος έφυγε ανυποψίαστος ..από τότε η νεράιδα μαρμάρωσε στο πλάι της πηγής ακουμπώντας το κορμί της πάνω στο βράχο κι έμεινε να περιμένει το περαστικό νέο, μήπως ξανάρθει..

Τέτοιες ιστορίες έλεγαν οι γιαγιάδες δίπλα στο τζάκι στα εγγόνια τους, καταρχάς για να τα ψυχαγωγήσουν κι έπειτα για να τα αποτρέψουν να απομακρύνονται από το χωριό στα παιχνίδια τους..με λίγα λόγια τα φοβέριζαν και για να τα περιορίσουν ..

Αυτά σκεφτόμουν εκείνο το απογευματάκι στο Βουτύρο και ξεχάστηκα φτάνοντας πιο μέσα στο δάσος από όσο υπολόγιζα..και βρέθηκα σε ένα στρογγυλό ξέφωτο με φτέρες και ένα ρυάκι που  πλάταινε σε κείνο το σημείο παίρνοντας ένα  σχήμα σα μικρή λιμνούλα…εκκωφαντική ησυχία απότομα ..ούτε κελάηδισμα πουλιού.. γιατί εκεί που ζούνε νεράιδες δεν στέκονται πουλιά κι ούτε κελαϊδούνε..

Έκανα γρήγορη μεταβολή να φύγω συνειδητοποιώντας πως παρασύρθηκα τόσο ώστε θα έφευγε το φως της ημέρας .. με βήμα γοργό και στο μυαλό μου την ιστορία της γιαγιάς Βασιλικής, που μας μάζευε τα εγγόνια και μας έλεγε για τον μπάρμπα Δήμο που χάθηκε 3 μέρες στο δάσος στο βουνό ..κι όλο το χωριό τον έψαχνε…

“φαν’κε ο μπάρμπας τη 3η μέρα χλωμός και τρομαγμένος ..να εκεί δίπλα στ’βρυσ’ τη μαγεμένη, τον βρήκαν κάτι χωριανοί κ τον πήγαν σπίτι του..” 

“Που ήσουν μπάρμπα Δήμο;”  τον ρώταγαν κι αυτός το μόνο που έλεγε ξανά και ξανά ήταν 

“μη πήραν οι νιράιδες..”

Έφτασα επιτέλους στο ξενώνα και κοίταξα πίσω από τη πλάτη μου μια πυκνή ομίχλη λες και με ακολουθούσε.. χώθηκα στο σπίτι και άναψα το τζάκι..κοίταξα από το παράθυρο της μικρής κουζίνας κ είδα πως όλα τα είχε σκεπάσει η ομίχλη και ίσα που διακρίνονταν στα δύο μέτρα η αποθηκούλα με τα ξύλα και δύο γατάκια που είχαν κουρνιάσει εκεί..και ηρέμησα νιώθοντας τη ζέστη από το τζάκι

Έτσι κι απόψε..

Λίγο πριν βραδιάσει η ομίχλη σκέπασε το χωριό ..οι γατούλες στη πόρτα ..το τζάκι να ζεσταίνει ..και οι νεράιδες σε κάποιο ξέφωτο θα χορεύουν τον αιώνιο χορό τους…

Σοφία Άγγελος

image_print

CityVibes.gr

Read, Listen, Feel

Current track

Title

Artist


Αν σταματήσετε τον player

χρειάζεται η σελίδα refresh

Πατήστε εδώ



Current show

Group Therapy

16:00 17:59









Αν σταματήσετε τον player

χρειάζεται η σελίδα refresh

Πατήστε εδώ



Current show

Group Therapy

16:00 17:59