Ρώτα τους γονείς σου. Τους παππούδες σου. Τους ενήλικες της γειτονιάς σου. Η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών φέρνουν στην μνήμη τους  ,με νοσταλγία, τα μαθητικά χρόνια. Αν είσαι μαθητής , μπορώ να φανταστώ την αγωνία που έχεις να ξεφύγεις από αυτήν την καθημερινή βαρετή ρουτίνα. Αν πάλι τελείωσες το σχολείο , σε φαντάζομαι να πετάς από την χαρά σου που επιτέλους μπήκες στον κόσμο των μεγάλων. Τέρμα τα διαγωνίσματα, τέρμα οι απουσίες , οι αποβολές , οι φωνές των καθηγητών , οι βαρετές πρώτες ώρες , οι πληκτικές έβδομες ώρες , η προσμονή του κουδουνιού , οι….άσχημες βαθμολογίες στους ελέγχους. Και αν σου ζητήσω να γυρίσεις πίσω σε όλα αυτά; Γελάς μου φαίνεται. Σκέφτεσαι πως είναι ανοησία να επανέλθεις σε αυτά τα βασανισμένα χρόνια της μαθητικής σου πορείας . Σου έχω μια έκπληξη. Αποδεδειγμένα , κάθε άνθρωπος , ανεξαρτήτως φύλου , επαγγελματικής σταδιοδρομίας, αποζητά απεγνωσμένα την εποχή που καθόταν στα μαθητικά θρανία!

Για να μπορέσω να σε ευαισθητοποιήσω λίγο για την μεγάλη αξία του σχολείου ,δώσε προσοχή στα παρακάτω! Εκατομμύρια παιδιά αλλά και ενήλικες, κυρίως γυναίκες, σ’ όλο τον κόσμο δε γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση, καθώς δεν είχαν τη δυνατότητα να πάνε σχολείο. Ακόμα, σύμφωνα με στατιστικές μελέτες της Unicef ,123 εκατ. παιδιά δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο . Από τα 123 εκατομμύρια παιδιά που απουσιάζουν από το σχολείο, το 40% ζουν στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, και το 20% σε εμπόλεμες ζώνες! Οι αριθμοί είναι τραγικοί σε συνδυασμό με την έλλειψη ενδιαφέροντος του δυτικού κόσμου για αυτές τις συνθήκες. Και εδώ είναι η ειρωνεία . Απαξιώνουμε το σχολείο την στιγμή που άλλα παιδιά αδυνατούν να μορφωθούν και λαχταρούν να μάθουν έστω τα βασικά που θα τους επιτρέψουν να επιβιώσουν…

Εντάξει αρκετά με την μελαγχολία , πίσω στα δικά μας !Προσωπικά , βαριόμουν απίστευτα τις πρωινές ώρες που είχαμε άλγεβρα. Όχι ότι πρόσεχα πολύ. Συνήθως έκραζα τους πρώην μου με την κολλητή μου(αυτό είναι μια άλλη ιστορία ). Το σχολείο ήταν ο χώρος της μάθησης φυσικά, αλλά και του χαβαλέ. Κυρίως για αυτό το αναζητούν οι περισσότεροι . Δεν θα σου λείψουν , φίλε , οι πλάκες που κάνατε εκεί στο τελευταίο θρανίο, οι ωριαίες που “έτρωγες” επειδή αντιμίλησες στην καθηγήτρια, οι σχολικοί χοροί; Και έπειτα , δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην θεωρεί ως καλύτερη ανάμνηση την 7ημερη της Τρίτης λυκείου. Μέσα στο χάος των πανελληνίων , στα ατελείωτα βιβλία που χρειάζονταν για να αποστηθίσεις, ήταν η μόνη αχτίδα φωτός! Άσε που η μανούλα πρωί πρωί σηκωνόταν για να σου ετοιμάσει το τοστάκι ενώ εσύ μουρμούριζες  μια ξερή καλημέρα και ίσα ίσα προλάβαινες να την χαιρετήσεις και έφευγες σφαίρα για το σχολείο , επειδή είχες αργήσει….

Πέρα από την πλάκα , η αλήθεια είναι πως το σχολείο διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας ενός ατόμου , πόσο μάλλον στην μόρφωση που λαμβάνει. Δεν είναι τυχαίο που τα πρώτα χρόνια της ζωής του , ο άνθρωπος εντάσσεται στο σχολικό περιβάλλον  και κοινωνικοποιείται με τους συνομηλίκους του. Από εκεί και πέρα το σχολείο αναλαμβάνει την χρόνια εκπαίδευση του ατόμου , μέχρι και την ενηλικίωση του , όπου ως ενεργός πολίτης δραστηριοποιείται ως κύτταρο του κοινωνικού συνόλου. Επιπροσθέτως, υπάρχει γνωριμία με τη γλώσσα, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, αλλά και την ιστορία και τον πολιτισμό άλλων λαών.Με άλλα λόγια , οι μαθητές καλλιεργούν τις κλίσεις και τις ικανότητές τους, μαθαίνουν υποχρεώσεις και ευθύνες, το σωστό και το δίκαιο ώστε να γίνουν άνθρωποι συνετοί, με αρχές και αξίες.Όπως αναφέρει και ο άγιος Κοσμάς Αιτωλός :«Καλύτερα, αδελφέ μου, να έχεις ελληνικόν σχολείον εις την χώραν σου, παρά να έχεις βρύσες και ποτάμια, διότι οι βρύσες ποτίζουν το σώμα, τα σχολεία όμως ποτίζουν την ψυχή. Και ωσάν μάθεις, παιδί μου, γράμματα, τότε λέγεσαι άνθρωπος»

Ποιος ξέρει. Ίσως κάποτε ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει την αξία των μαθητικών χρόνων , πριν αυτά παραμείνουν μια ανάμνηση στο νου του…

Διαβάστε ακόμη:  Ίσες ευκαιρίες...ή και όχι

Αριάδνη Εμμανουηλίδου