Οι άστεγοι στην Ελλάδα

Written by on 23/05/2020

image_print

40.000 οι άστεγοι στην Ελλάδα. Οι μισοί εκ των οποίων στην Αθήνα.

 Από την αρχή της εποχής της οικονομικής κρίσης οι άστεγοι αυξάνονται όλο και περισσότερο με αποτέλεσμα να αυξάνεται και η ανάγκη για κοινωνικούς φορείς, συσσίτια, μη κερδοσκοπικές οργανώσεις και φυσικά την συνεισφορά όλων μας, όταν οι δικές μας συνθήκες δια βίωσης το επιτρέπουν.

Η σκληρή καθημερινότητα ενός αστέγου

 Ο Παύλος Σιδηρόπουλος έχει πει σε συνέντευξή του στο παρελθόν την πιο σωστή και όμορφη κουβέντα που έχω ακούσει ποτέ μου για τους άστεγους:

Όποιος δεν έχει ζήσει στο πεζοδρόμιο, καλά θα κάνει να το βουλώνει όταν η συζήτηση φτάνει σε θέματα που αφορούν την μοναξιά και την ανασφάλεια..

 Ένας άστεγος από την ώρα που θα ξυπνήσει στο πεζοδρόμιο, το παγκάκι, το πάρκο όπου κοιμάται, ξεκινάει την αγωνιώδη αναζήτηση για την σίτιση του, για τυχόν πιθανότητες να βρει έναν χώρο για την προσωπική του υγιεινή, και σε άσχημες καιρικές συνθήκες για την ανεύρεση στεγάστρου για να μην βραχεί αυτός και τα λιγοστά του υπάρχοντα. Επαιτεία, ψάξιμο απορριμάτων, οποιοσδήποτε τρόπος μπορεί να του προσφέρει λιγοστά από αυτά που για εμάς είναι δεδομένα.

Κοινωνικός αποκλεισμός

Εκτός από τον καθημερινό αγώνα που ένας άστεγος δίνει για την επιβίωσή του, έχει να αντιμετωπίσει την μοναξιά, τον ρατσισμό και την ταπείνωση που η κοινωνία μας του προσφέρει. Βλέμματα επικριτικά, αποστροφή και απάθεια είναι συνήθεια για έναν άνθρωπο που ζει στον δρόμο.

Μην κλείνεις τα μάτια σου μπροστά στην δυστυχία

 Είναι το πιο εύκολο και πιο συνηθισμένο να προσπερνάμε έναν συνάνθρωπο που έχει την ανάγκη μας. Με το να κάνουμε πως δεν τον βλέπουμε, δεν σημαίνει ότι δεν είναι μπροστά μας και ζητά απελπισμένα την βοήθειά μας.

Θα βοηθήσει κάποιος άλλος σκεφτόμαστε.

Υπάρχουν δημόσιοι φορείς σκεφτόμαστε.

Ίσως είναι τοξικομανής και αν του δώσω χρήματα συντελώ στον θάνατό του σκεφτόμαστε.

Όλα αυτά που σκεφτόμαστε για να νοιώθουμε μέσα μας καλά που στρέφουμε το βλέμμα αλλού μπροστά στην δυστυχία, δεν είναι παρά γελοίες δικαιολογίες και αβάσιμα επιχειρήματα.

Θα βοηθήσει κάποιος άλλος…: Δεν έχεις ιδέα αν κάποιος θα βοηθήσει.

 Υπάρχουν δημόσιοι φορείς…:Οι μ.κ.ο και όλοι οι δημόσιοι φορείς που πραγματοποιούν σύσσίτια και δημιουργούν κέντρα στέγασης,δεν είναι αρκετοί σε σχέση με τον τεράστιο και ντροπιαστικό αριθμό αστέγων στην χώρα μας και επιπλέον  δεν βοηθούν αστέγους με λοιμώδη νοσήματα και τοξικομανείς.

Είναι τοξικομανείς και αν του δώσω χρήματα συντελώ στον θάνατό του…: Ένας τοξικομανής την δόση του θα την πάρει με κάθε τρόπο και κόστος. Το μόνο που καταφέρνεις με το να τον προσπεράσεις είναι να συντελέσεις στην εγκληματικότητα και να αφήσεις αυτόν τον άνθρωπο νηστικό. Ο τοξικομανής εάν δεν συγκεντρώσει λίγα χρήματα, 1ον σίγουρα δεν θα πληρώσει για να συτιστεί εφόσον προτεραιότητα για την επιβίωση του θα έχει πρώτα η δόση του και 2ον θα κλέψει, θα εκπορνευτεί, θα αναγκαστεί να προβεί σε άλλες λύσεις αν δεν συγκεντρώσει ένα ποσό για να αποκτήσει την δόση του. Όταν τον προσπερνάς δεν τον σώζεις όπως θέλεις να πιστεύεις αλλά βοηθάς στο να γίνει η ζωή του μια ακόμα μεγαλύτερη κόλαση.

Θα μπορούσες και εσύ να είσαι στη θέση ενός άστεγου

Εάν μιλήσεις με κάποιους άστεγους θα αντιληφθείς ότι δεν γεννήθηκαν άστεγοι. Κάποτε ήταν άνθρωποι σαν και εσένα που είχαν δεδομένα τα αναγκαία, υπάρχουν και άστεγοι που είχαν τα πάντα και τα έχασαν. Ο κάθε ένας από αυτούς τους ανθρώπους έχει την δική του ξεχωριστή ιστορία που πολλές φορές είναι και απίστευτη. Ο καθένας μας θα μπορούσε να βρεθεί σε αυτή τη θέση, είτε από λάθη δικά του, είτε αλλωνών. Ποτέ δεν ξέρεις τι ιστορία και τι ψυχή κρύβεται πίσω από τα βρώμικα και ρακένδυτα ρούχα των ανθρώπων που ζουν στον δρόμο.

ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΙ ΘΑΥΜΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΛΥΠΗΣΗΣ

Δεν έχουμε ούτε το ένα τρίτο από το ψυχικό σθένος και την επιμονή και υπομονή αυτών των ανθρώπων ενώ πολλοί καταστρέφουμε τον εαυτό μας την ώρα που οι άνθρωποι αυτοί παλεύουν και έχουν τόση λαχτάρα για ζωή και δεν το βάζουν κάτω. Εσύ μπορεί να γκρινιάζεις που δεν έχεις τα χρήματα να αγοράσεις το μοντέλο του κινητού που επιθυμείς την ίδια στιγμή που άνθρωποι που το στομάχι τους πονάει από την πείνα νοιώθουνε ευτυχία με ένα πιάτο φαγητό, με ένα σκισμένο και χιλιοφορεμένο μπουφάν που τους χαρίζουν.

Οι άνθρωποι αυτοί που εμείς λυπόμαστε, που ξέρεις, ίσως λυπούνται εμάς που δεν έχουμε ιδέα πόσο πρέπει να εκτιμάμε την ζωή….

Ερμιόνη Ταυλαρίδου

image_print

CityVibes.gr

Read, Listen, Feel

Current track

Title

Artist


Αν σταματήσετε τον player

χρειάζεται η σελίδα refresh

Πατήστε εδώ



Current show









Αν σταματήσετε τον player

χρειάζεται η σελίδα refresh

Πατήστε εδώ



Current show