Ο πολύς περιορισμός και η συνεχόμενη πίεση φέρνουν στην επιφάνεια του ανθρώπου τον χειρότερο του εαυτό. Η κλεισούρα σε συνδυασμό με τις απαγορεύσεις των ωραρίων, των μετακινήσεων κτλ έχουν κουράσει την κοινωνία. Το άτομο αισθάνεται πνιγμένο και συνεχώς ευάλωτο, βουλιάζει στο άγχος και στο φόβο όπου με την υποσυνείδητη αδράνεια που του σπείρουν, το ακινητοποιούν. Μένει στάσιμο, αμφιβάλλει για τον εαυτό του, κάνει πολλές αρνητικές σκέψεις, νιώθει μειονεκτικά κ.ο.κ. Χαμένο δηλαδή στην τροχιά ενός ατέρμονου φαύλου κύκλου.

Είναι σημαντικό να ειπωθεί πως είναι λογικό οι άνθρωποί να αισθάνονται κατά αυτόν τον τρόπο και κυρίως να λειτουργούν με το συναισθηματικό μέρος του εγκεφάλου τους. Όταν όμως αυτό γίνεται για ένα μεγάλο παρατεταμένο χρονικό διάστημα φτάνει στο σημείο να μειώνει την ποιότητα ζωής του.

Πώς μπορεί ένα άτομο που νιώθει καθημερινά πως έχει φτάσει στα όρια του, να πείσει τον εαυτό του να βγει από αυτό τον φαύλο κύκλο του αυτο-σαμποτέρ και της αντιπαραγωγικότητας;

Η απάντηση δεν είναι μία και δεν είναι ίδια για όλους. Χρειάζεται πολύ προσωπική δουλειά και αρκετή συζήτηση με τον εαυτό μας. Χρειάζεται να μας δώσουμε σημασία, να μας κατανοήσουμε ψυχικά αλλά και σωματικά. Πολλές φορές ο καταπιεσμένος ψυχικός μας κόσμος εκδηλώνεται στο σωματικό μέσω ψυχοσωματικών αντιδράσεων όπως ταχυκαρδίες, πόνο στο στομάχι, κρίσεις πανικού και πολλά άλλα ακόμη.

Το παραπάνω φαινόμενο δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία φωνή-ακόμα και ουρλιαχτό- του εαυτού μας για να μας τραβήξει την προσοχή, μία του προσπάθεια να μας ειδοποιήσει πως κάτι δεν πάει καλά. Ή πως ο ίδιος δεν είναι καλά! Οφείλουμε λοιπόν να του δίνουμε συνεχώς την προσοχή μας και να τον ακούμε. Πάντα έχει κάτι να μας πει.

Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφέρουμε πως το γεγονός πως κάποιος έχει φτάσει στα όρια του, κατά την προσωπική μου άποψη, βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο. Το όρια αποτελούν στοιχείο της φαντασίας μας. Είναι μερικά νοητά σημεία που συμβολίζουν το «τέλος του κόσμου» στο χάρτη του μυαλού μας. Μια περιοχή όπου τα άκρα της έχουμε εμείς ορίσει με βάση τις μέχρι τώρα γνώσεις και εμπειρίες μας. Μαντέψτε τι θα γίνει αν αυξηθεί το ένα από τα δύο, ή και τα δύο; Πολύ σωστά, θα επεκταθεί και το «τέλος του κόσμου».

Διαβάστε ακόμη:  13 tips για να αντιμετωπίσεις μια κρίση πανικού ή μια στιγμή έντονου άγχους

Όσο κλισέ και αν ακούγεται , τα όρια είναι για να τα ξεπερνάμε, να δημιουργούμε καινούργια και να τα ξεπερνάμε και αυτά. Η αλήθεια δεν χρειάζεται να είναι φανταχτερή.

Αν είστε στα πρόθυρα του να «σπάσετε», ενθαρρύνετε τον εαυτό σας. Ίσως να σας φαίνεται πολύ ρομαντικό αλλά χαμογελάστε στις δυσκολίες σας. Θα σας κάνουν πιο δυνατούς αν το επιτρέψετε στον εαυτό σας!

Πώς μπορεί ένα άτομο να χαμογελάει στις δυσκολίες;

Με κινητοποίηση! Είναι φυσιολογικό όταν το άτομο βαριέται για μεγάλες περιόδους να αμφιβάλλει για τον εαυτό του. Όπως είναι εξίσου φυσιολογικό όταν αφήνει το μυαλό του να κυριεύεται από αρνητικές σκέψεις, να καταλήξει να πιστεύει πως το αντικατοπτρίζουν. Χρειάζεται να βγούμε από την ζώνη ασφαλείας μας. Είναι αλήθεια πως εύκολα το λέμε και δύσκολα γίνεται στην πράξη. Αλλά με το εύκολο δεν κέρδισε κάνεις τίποτα. Αν όντως τα κατάφερε, δεν κράτησε για πολύ και αυτό είναι κάτι που όλοι μας ξέρουμε βαθιά μέσα μας, αλλά επιλέγουμε συνειδητά να εθελοτυφλούμε.

Από ένα συνέδριο ψυχολογίας της «Αρμονίας Ζώης», μου έμεινε η εξής φράση: “Εμείς οι άνθρωποι άνθρωποι περιμένουμε να πιστέψουμε πρώτα για να κάνουμε κάτι. Αυτό όμως συχνά δεν πετυχαίνει, για αυτό πρέπει πρώτα να το κάνουμε, για να το δούμε, για να το πιστέψουμε”.

Να σας προσέχετε!

φιλικά,

Αλίκη Αϊδίνη