Νίκη απέναντι στο φόβο μέσω της κοινωνικής δράσης.

Written by on 18/02/2021

image_print

Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια παρατεταμένη αβεβαιότητα για το μέλλον. Πρέπει να απελευθερωθούμε από το φόβο. Ο φόβος δεν είναι μια αίσθηση προσωρινή, είναι μια μεγάλη μάχη που πρέπει να κερδίσουμε. Ο φόβος είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στη ζωή. Είναι μια άσχημη συνθήκη που περιτυλίγει, παραμορφώνει και καθορίζει την καθημερινότητα μας. Επιπλέον είναι ένας τρόπος να γίνουν οι άνθρωποι υπάκουοι.

Με την πανδημία, προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε την βιολογική μας επιβίωση, αλλά αυτό δεν λέγεται ζωή.

Έχει δημιουργηθεί το αίσθημα του πανικού στον πληθυσμό. Διαλύονται ζωές νέων ανθρώπων εξαιτίας του φόβου μη νοσήσουν με αποτέλεσμα να αυτοκαταστρέφονται. Υπάρχουν νέοι άνθρωποι οι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Επικρατούν έντονες αντιπαραθέσεις και ένταση μεταξύ φίλων και συγγενών λόγω της πόλωσης του θέματος της πανδημίας, αύξηση κατανάλωσης αγχολυτικών, ναρκωτικών και αλκοόλ. Αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας. Τα μικρά παιδιά, οι νέοι άνθρωποι και οι γέροι είναι τρομοκρατημένοι. Άνθρωποι υγιείς κλεισμένοι στα σπίτια τους αφήνοντας την ψυχή τους να αρρωσταίνει.

Περιμένουμε όλοι μας να ζήσουμε μετά την πανδημία τη ζωή που νιώθουμε ότι χάνουμε κι ενώ παράλληλα η ζωή μας κυλάει κανονικά, εμείς το βαφτίζουμε διάλειμμα.

Κλείνουμε έναν χρόνο από αυτό το διάλειμμα που φαίνεται να μην έχει τέλος, που πάγωσε τα όνειρα και τα σχέδια μας. Περιμένουμε να ζήσουμε όλοι σε κάποια στιγμή στο μέλλον, σε ένα μέλλον που δεν ξέρουμε πότε θα έρθει.

Μέσα σε όλα αυτά δεν υπάρχει το πλαίσιο για να επικοινωνήσουμε την σκέψη μας. Σε αυτή την πανδημία δεν υπάρχει κοινωνική αντιμετώπιση, ο καθένας είναι μόνος του. Όλοι έχουν κλειστεί στον εαυτό τους και στα «δικά τους». Σου λένε «κάνε σεμινάρια αυτό-βελτίωσης, πήγαινε για ψυχοθεραπεία γιατί εσύ είσαι το πρόβλημα».

Αυτό που έχει αποκτήσει πολύ μεγάλες διαστάσεις στην εποχή μας είναι ο ατομικισμός, που παίρνει τεράστιες διαστάσεις, ακραίες, γιατί τα μέτρα υγειονομικής προφύλαξης για τη πανδημία περιλαμβάνουν το κλείσιμο στο σπίτι, την κοινωνική αποστασιοποίηση. Η ρίζα σχεδόν όλων των ψυχικών προβλημάτων, όποια μορφή και αν παίρνουν, είναι κοινωνική. Με αυτό τον τρόπο ζωής που μας επιβλήθηκε φτάνουμε σε σημείο να είμαστε απομονωμένοι και ατομικιστές και αυτό γίνεται ο εφιάλτης μας, γιατί σημαίνει ότι ζούμε στην πλήρη ρήξη του κοινωνικού θεσμού. Υπάρχει ανθρωπολογική κρίση και ο άνθρωπος πάσχει ψυχικά. Η ρίζα των περισσότερων ψυχικών προβλημάτων των ανθρώπων είναι το κοινωνικό πρόβλημα και όχι το εσωτερικό πρόβλημα απαραίτητα, γιατί ο άνθρωπος είναι κοινωνικό όν. Θα πρέπει να αναζητήσουμε την λύση αλλού, δηλαδή στην συλλογικότητα. Μας λένε «μείνε έγκλειστος, μην ακουμπήσεις τον άλλον, μην του δώσεις το χέρι». Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος που έτσι κι αλλιώς ένιωθε μοναξιά, ο άνθρωπος του σήμερα που είναι ένας μοναχικός άνθρωπος, χωρίς δεσμούς, τώρα καταδικάζεται και επίσημα στην απομόνωση, να μείνει εστιασμένος στο «εγώ» του. Σε ένα «εγώ» που ουσιαστικά είναι χωρίς περιεχόμενο γιατί το περιεχόμενο του ψυχισμού μας είναι οι σχέσεις μας με τους άλλους.

Πολλοί άνθρωποι αντιστέκονται σε αυτό που συμβαίνει και αυτή η αντίσταση παίρνει τη μορφή της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που δείχνουν δείγματα αλτρουισμού και κοινωνικής αλληλεγγύης, τα οποία μας δείχνουν έναν δρόμο. Τέτοιους ανθρώπους δεν θα τους δεις εύκολα να είναι θλιμμένοι και σκυφτοί γιατί κάνουν ένα μεγάλο λειτούργημα. Δεν γυρνούν την πλάτη στους ανθρώπους που πάσχουν, βλέπουν την ιδιαιτερότητα του καθένα, τις ανάγκες του και με πολύ σεβασμό συμπαραστέκονται. Κι έτσι απαλύνουν τον πόνο κάνοντας τους ανθρώπους που πάσχουν να πιστέψουν ξανά στον εαυτό τους, κάνοντας τους να ξεπεράσουν την στάση της παθητικής ενατένισης του προβλήματος, αλλάζοντας τον τρόπο ζωής τους σε κάτι δυναμικό.

Γνωρίζουμε τη γνωστή έρευνα για την ψυχοπαθολογία του φόβου, της πείνας και του άγχους στον καιρό της κατοχής. Στην κατοχή κατάφεραν να γλιτώσουν από προβλήματα ψυχικής υγείας όσοι άνθρωποι μπήκαν στην αντίσταση. Υπάρχει δρόμος και αυτός είναι η συλλογική δράση και αντίσταση. Για να μπορέσουμε να υπερασπιστούμε το υπέρτατο δικαίωμα της ελευθερίας θα πρέπει να μπούμε μέσα στη κοινωνική πραγματικότητα και να δράσουμε συλλογικά.

Όσο νομίζουμε ότι είμαστε μικροί και προσωρινοί, μπορούν να αναπτυχθούν όλοι οι φόβοι. Πρέπει να βγούμε έξω από την μίζερη κατάσταση φυτοζωίας. Έχουμε την επιλογή να κινούμαστε από αγάπη, από ελευθερία και από χαρά. Η ζωή πρέπει να περιβάλλεται από αγάπη και όχι από φόβο. Υπάρχουν δυο τρόποι να ζήσεις: να κυβερνά την ζωή σου αγάπη ή να την κυβερνά ο φόβος. Ο άνθρωπος γεννιέται, δημιουργεί και φεύγει. Όταν ο άνθρωπος γεννιέται, γεννιέται ως ένας ελεύθερος άνθρωπος και συνεχίζει τη ζωή του περπατώντας σε έναν δρόμο που σημαίνει ότι έχει κάποια αναφαίρετα δικαιώματα στην ζωή. Δεν πρέπει να αφήνουμε την ζωή μας να πηγαίνει χαμένη. Δικαιώματα στην υγεία, στην έκφραση. Να μην περιορίζεται πάρα μόνο από τον εαυτό του. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν δίδονται από κάποιον τρίτο, είναι δικαιώματα ζωής. Για να διατηρηθούν αυτά τα δικαιώματα έχουν χυθεί ποτάμια αίματος σε όλη τη διαδρομή της ανθρώπινης ιστορίας.

Δεν πρέπει να μένουμε μόνοι και θεατές της ανθρώπινης δυστυχίας, που στον καθένα μας εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο. Τα προβλήματα δεν θα τα λύσουν κάποιοι άλλοι, θα τα λύσουμε εμείς μαζί με τους άλλους.

Nα θυμηθούμε όλοι τα λόγια του Επίκουρου: «Μη φοβάστε τις ασθένειες, μη φοβάστε τον θάνατο, να φοβάστε μόνο το φόβο, γιατί ο φόβος είναι η φυλακή. Η φυλακή του μυαλού σας».

Αντελίνα Παπαδοπούλου

image_print
Tagged as

CityVibes.gr

Read, Listen, Feel

Current track

Title

Artist


 



Current show

Demy’s Action

10:00 11:59









 



Current show

Demy’s Action

10:00 11:59