Με τα μάτια της ψυχής

Written by on 01/03/2021

image_print

Οι ηλιαχτίδες που ξεπροβάλλουν δειλά δειλά , από τα παραθυρόφυλλα του σκοτεινού δωματίου , με αναγκάζουν να σηκωθώ βαριεστημένα από το κρεβάτι μου. Το φως πέφτει στα μισόκλειστα μάτια μου και τα αναγκάζει να ανοίξουν για τα καλά. Σκοτάδι απλωμένο. Γελάω με την πρωινή αφέλεια μου, καθώς δεν περίμενα να δω και τίποτε άλλο. Ψάχνω για αρκετή ώρα τις χνουδωτές παντόφλες μου, που μοιάζουν να έχουν χωθεί κάτω από το κρεβάτι. Απλώνω το χέρι , προσπαθώντας να ακουμπήσω την μορφή τους . Αν για κάτι είμαι περήφανη , είναι για την ανεπτυγμένη αίσθηση της αφής. Εξάσκηση χρόνων, σου λέω. “Καλημέρα” , μουρμουρίζω στον Σκοτ , ενώ παράλληλα τον ακούω να με υποδέχεται με την κουνιστή ουρά του και με μικρά γαβγίσματα , ανταποδίδοντας την καλημέρα μου. Ο Σκοτ είναι ο καλύτερος τετράποδος φίλος που θα μπορούσα να έχω επιλέξει. Άλλωστε με βοηθά, κυρίως στο περπάτημα που με δυσκολεύει με τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα που έχουν καταλάβει το πεζοδρόμιο στο οποίο κινούμαι. 

Το ντύσιμο με δυσκολεύει , αν και το έχω συνηθίσει τόσα χρόνια μόνη . Πολύ θα ήθελα να ανοίξω την ντουλάπα και σαν αντικρίσω τα χιλιάδες χρώματα και σχέδια των ρούχων , να αποφασίσω με αργή σκέψη , ποιο να πρωτοδιαλέξω . Προς το παρόν  , Στέλλα, είπα στον εαυτό μου , αρκέσου στην αφή για να επιλέξεις το ύφασμα της μπλούζας που σου ταιριάζει. Άλλωστε , μήπως θα έπρεπε να δίνουμε λιγότερο σημασία στην εμφάνιση ; Νιώθω τον Σκοτ να με κοιτάζει επίμονα. Φιλαράκο , σήμερα λέω να αρκεστώ στο λευκό μου μπαστούνι , του λέω. Αφουγκράζομαι την παραπονιάρικη διάθεση του , που γίνεται αντιληπτή με τους κοφτούς άναρθρους ήχους του. Υπομονή , και όλα θα φτιάξουν , αυτό δεν λέμε φίλε μου ;

Ο  αέρας της Αθήνας με υποδέχεται στο κατώφλι της εξώπορτας και κατεβαίνω με προσοχή τα σκαλοπάτια της εισόδου. Έχει αρχίσει να μου λείπει ο Σκοτ και το μπαστούνι μου δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει . Μα θα το παλέψω σήμερα , για να μπορώ να κυνηγήσω το αύριο . Η όραση δεν μπορεί να με εμποδίσει να φτάσω εκεί που επιζητώ , εκεί που ορίζω εγώ ως τέρμα. Προχωράω σταθερά στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας , με σταθερούς διασκελισμούς , ακούγοντας τα αυτοκίνητα να πηγαινοέρχονται σαν αστραπή στον κεντρικό δρόμο. Γύρω μου , αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη ατόμων , που γελάνε , συνομιλούν χαμηλόφωνα και αισθάνομαι να με κοιτούν με επιμονή . Τα μαύρα μου γυαλιά ίσως βοηθούν την κατάσταση μου. Ξέχασα να συστηθώ . Είμαι η Στέλλα και είμαι τυφλή.

Ο οδηγός όδευσης τυφλών , ο σωτήρα μου όπως τον αποκαλώ εγώ , σταματά και πέφτω πάνω σε κάτι μεγάλο. Αυτοκίνητο θα ‘ ναι . Μα τι δουλειά έχει τώρα αυτό μπροστά μου ; Και εγώ πως θα καταφέρω να περάσω . Το μπαστούνι μου , ψάχνει χώρο να περάσω και ακούω την οργισμένη φωνή μιας κυρίας – Κοπέλα μου πρόσεχε θα μου κάνεις ζημιά στο αμάξι , δεν βλέπεις ; Θέλω να γελάσω με την ηλίθια ερώτηση της , και να της απαντήσω πως δεν έχω το προνόμιο της όρασης , όπως εκείνη , αλλά σωπαίνω. Φαίνεται έτοιμη για καβγά. – Με συγχωρείτε , απλά έψαχνα διέξοδο με το μπαστούνι μου για να μπορέσω να συνεχίσω τον δρόμο μου , αποκρίνομαι με ήρεμο και ευγενικό ύφος. Θα ‘θελα να δω τα μούτρα της από την μία. – Και πρέπει να μου προκαλέσεις ζημιά , δεν μπορείς να κάνεις πιο πέρα ; Απολίτιστοι άνθρωποι. Ένας κύριος με βροντερή φωνή , την επιπλήττει : Μαντάμ , δεν βλέπετε πως η κοπέλα είναι τυφλή ; Δεν ήξερε να κάνει πιο πέρα για να παρκάρεις εσύ την κούρσα σου πάνω στο πεζοδρόμιο στο οποίο περπατάμε . Η κυρία δεν απαντάει και την ακούω να φεύγει ηττημένη. Ψελλίζω ένα ευχαριστώ στον άνθρωπο , και βρίσκω χώρο , δίπλα στο παρκαρισμένο αμάξι για να περάσω. Δεν θέλω να με λυπούνται. Η ιδιαιτερότητα μου δεν είναι για λύπηση. 

Πολλές φορές αναρωτιέμαι , αν οι άλλοι νομίζουν πως δεν μπορώ να τα καταφέρω. Πως χρειάζομαι συνέχεια την βοήθεια κάποιου να με νταντεύει , όπως ένα μωρό . Μυστήρια πλάσματα οι άνθρωποι. Όταν κάποιος έχει ανάγκη τον περιφρονούν κι τρέχουν μα περιθάλψουν εκείνον που δεν έχει. Πως να τους εξηγήσεις ότι μπορώ να διαβάζω, να αθλούμαι , να βγαίνω , όπως κάνουν εκείνοι ; Πως να τους πείσεις ότι η καλύτερη βοήθεια που θέλουμε , δεν πηγάζει από την ανοχή στον ρατσισμό και τις κοινωνικές διακρίσεις , πως η βοήθεια που ζητάμε είναι απλά μια λέξη : ισότητα . Η κυρία που συνάντησα προ ολίγου απέδειξε περίτρανα ότι άνθρωπος δεν γεννιέσαι , γίνεσαι . Δεν αντιλέγω , η προσφορά προς τον συνάνθρωπο συνιστά την μεγαλύτερη μορφή ανιδιοτελούς αγάπης προς το άτομο – όμως χωρίς λύπηση. Το δώρο της προσφοράς υπερισχύει της όρασης που μερικοί από εμάς δεν διαθέτουμε. Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής λένε. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Οι πράξεις είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας . Όσο και όμορφο να ναι, ένα ζευγάρι μάτια , μπορεί να κρύψει τους σκοπούς του. Ενώ οι πράξεις μας ποτέ!

Αυτά συλλογιζόμουν , καθώς διέσχιζα τον δρόμο . Με κυνηγούν οι Ερινύες πάλι και δεν δίνω βάση στο που πατάω και βρίσκομαι. Ακούω με προσοχή ένα ψέλλισμα  . Καλέ τι γίνεται εκεί πέρα. Η φωνή δυναμώνει καθώς πλησιάζω το σημείο όπου το αυτί μου συλλαμβάνει τους ήχους. Αντιλαμβάνομαι ότι η φωνή βρίσκεται σε ένα στενό. Μια κυρία. Είμαι σίγουρη προς πρόκειται για μια γυναίκα . Με γοργό βήμα , φτάνω δίπλα της και προσπαθώ να εντοπίσω που κείται , καθώς ακούω διαρκώς ένα σύρσιμο. Απλώνω τα χέρια μου. Αίμα. Η κυρία έχει χτυπήσει. Με ήρεμο ύφος αποκρίνομαι : είστε καλά ; Αγχώνομαι , δεν παίρνω απάντηση . Επιχειρώ να εκτιμήσω την κατάσταση στην οποία βρίσκεται . Με γρήγορες κινήσεις πληκτρολογώ στο κινητό μου τον αριθμό του ΕΚΑΒ και καταφέρνω να τους δώσω τις ακριβείς πληροφορίες που χρειάζονται για να έρθουν.

Η κυρία αγκομαχά – Μην αγχώνεστε θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να σας βοηθήσω , της λέω . Σιωπή. Και τότε ακούω την φωνή της – Εσύ . Τι εσύ , δεν καταλαβαίνω . – Δεν σας κατάλαβα , αποκρίνομαι . Είμαι ειδικευόμενη γιατρός , γνωρίζω τι πρέπει να κάνω , δεν πρέπει να αγχώνεστε καθόλου, σας παρακαλώ μην κουνιέστε μόνο. – Εσύ είσαι , μου λέει . Η κυρία που συνάντησα το πρωί. Αυτή είναι , είμαι σίγουρη . Και τι δεν θα έδινα για να δω το βλέμμα της αυτήν την στιγμή. Της σφίγγω με προσοχή το χέρι για να της δώσω δύναμη. – Συγγνώμη , ψελλίζει . Χαμογελάω. Είμαι η Στέλλα, της απαντάω και είμαι τυφλή.

Το μήνυμα που οφείλουμε να μεταδώσουμε στον κόσμο , και ιδιαίτερα στην νέα γενιά , είναι αυτό : Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν είναι κάτι το διαφορετικό . Οφείλουμε να τους εντάξουμε στο κοινωνικό πλαίσιο , όπως θα κάναμε σε κάθε άλλο μέλος . Οι άνθρωποι σαν την Στέλλα , μπορούν να γίνουν γιατροί , δικηγόροι , μουσικοί και κάθε λογής επάγγελμα . Η όραση δεν είναι το πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις. Η Στέλλα , και τα άτομα σαν εκείνη , μας αποδεικνύουν καθημερινά ότι τίποτα δεν μπορεί να σε εμποδίσει , από την προσφορά στον συνάνθρωπο. Αντίθετα , μικρόψυχοι που κυκλοφορούν ανάμεσα μας , υποβιβάζουν τον ανθρώπινο πολιτισμό , σε ζούγκλα του Αμαζονίου , με τις τραγικές απόψεις τους. Μάθαμε να λέμε ο τυφλός , ο κουτσός και ο ανάπηρος. Δεν μάθαμε να λέμε ο άνθρωπος πρώτα. Ας μην ξεχνάμε , πως για ισότητα παλεύουν όλοι , χιλιάδες χρόνια τώρα  την οποία κρίνεται αναγκαίο να αποδεικνύουμε στην καθημερινότητα μας . Η ισότητα δεν βρίσκεται μόνο στους αγώνες. Βρίσκεται και στα απλά πράγματα.

Για να μπορέσεις να καταλάβεις τον τρόπο ζωής αυτών των ανθρώπων , δοκίμασε να περπατήσεις μια μέρα στην πόλη σου , με ένα μαντήλι και την βοήθεια ενός μπαστουνιού. Σου έχω και ευχάριστα νέα. Το Μουσείο Αφής δημιουργήθηκε στην Αθήνα το 1984 σαν μια προσπάθεια που θα δώσει την ευκαιρία σε άτομα με προβλήματα όρασης να γνωρίσουν την πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας. Τα εκθέματα της συλλογής ανήκουν στην Κυκλαδική, Μινωική, Γεωμετρική, Αρχαϊκή, Αυστηρού Ρυθμού, Κλασική, Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο. Μια ανάσα για αυτούς που αγαπούν τον πολιτισμό αλλά δεν μπορούν να τον αντικρίσουν , παρά μόνο με τα μάτια της ψυχής τους.

Γιατί τα μάτια της ψυχής είναι η όραση τους

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

image_print

CityVibes.gr

Read, Listen, Feel

Current track

Title

Artist


 



Current show

Good Life

08:00 10:00









 



Current show

Good Life

08:00 10:00