Γιατί έχουμε απομυθοποιήσει τα πάντα γύρω μας; Πως φτάσαμε εκεί και γιατί συμβαίνει αυτό; Η απομυθοποίηση των πάντων είναι γεγονός. Ο όρος αυτός καθαυτόν σχετίζεται με την ανάδειξη των πραγματικών διαστάσεων είτε αυτό είναι κατάσταση, είτε είναι ένα άτομο, είτε οτιδήποτε έχουμε πλέξει γύρω του έναν μύθο. Είναι λοιπόν η αφαίρεση του μύθου, της μυθικής διάστασης που το περιβάλλει. Προς καλύτερη κατανόηση θα ήθελα να θέσω κάποια παραδείγματα , τα οποία αφορούν τις ανθρώπινες σχέσεις, τη ζωή και το θάνατο, τον ίδιο τον άνθρωπο.

Ένα μεγάλο μέρος της κατάρρευσης του μύθου πλανάται γύρω απ’ τον έρωτα. Γνωρίζουμε συνεχώς καινούρια πρόσωπα, υποψήφια να μας κάνουν ευτυχισμένους. Να μας κάνουν να γνωρίσουμε ξανά και ξανά την αγάπη, κάθε φορά μέσα από μια άλλη σκοπιά, διαφορετική. Όλα μοιάζουν ιδανικά και ειδυλλιακά. Είναι ο άνθρωπος σου, το άλλο σου μισό. Στα μάτια του νιώθεις ότι βρήκες τον έρωτα της ζωής σου ολόκληρης και είσαι διατεθειμένος να κάνεις τα πάντα για χάρη του. Απ’ τη μια, υπάρχει η μειονότητα πλέον, κατά την προσωπική μου άποψη πάντα, η οποία ανήκει στις τυχερές ομάδες που όντως ευτυχούν μακροχρόνια και παραμένουν αγαπημένοι εσαεί. Είμαστε όμως και εμείς οι πολλοί, στην αντίπερα όχθη, που λόγω βιωμάτων και πεπραγμένων μας, τείνουμε περισσότερο προς την κυνικότητα και τον ρεαλισμό. Κάποια στιγμή ο έρωτας φεύγει δυστυχώς και ξεμπροστιάζει μπροστά στα μάτια σου τον άνθρωπο που μέχρι πρότινος δήλωνες τρελά ερωτευμένος και ενθουσιασμένος. Αντικρύζοντας τον πραγματικό εαυτό του συντρόφου σου, συνειδητοποιείς τελικά ότι ίσως ο έρωτας σου δεν ήταν στρωμένος από ροδοπέταλα, όπως νόμιζες και πλέον μπορεί να σε ενοχλεί το καθετί που θα κάνει. Όταν πάψει να υπάρχει ο θαυμασμός, τότε ξέρεις ότι ήρθε και η αρχή του τέλους.

Σε παλαιότερα χρόνια τα πράγματα ήταν υπεραπλουστευμένα. Γνώριζες έναν άνθρωπο, τον αγαπούσες και περνούσες όλη σου τη ζωή μαζί του. Αυτό ήταν το γενικότερο μοτίβο. Στον σημερινό κόσμο, που τα πάντα γίνονται με τρομακτικά γρήγορους και έντονους ρυθμούς, η καθημερινότητα και οι ανάγκες της έχουν αλλάξει υπέρ του δέοντος. Ο καθείς κοιτάζει να αποκατασταθεί επαγγελματικά και συνήθως δεν του περισσεύει χρόνος για να ασχοληθεί με την προσωπική του ζωή. Δεν θα δώσει λοιπόν τόση αξία στη σχέση, γιατί πολύ απλά θέλει να επενδύσει αλλού. Μα ακόμα και να υπάρχει κάποια σχέση στη ζωή του, περιστοιχισμένη από προβλήματα, δεν θα φροντίσει να τη βελτιώσει, αλλά το πιθανότερο είναι να την τερματίσει. Και αυτό συμβαίνει πολύ απλά για τον λόγο ότι όλοι είμαστε αναλώσιμοι καλώς η κακώς. Εκτός αυτού, ένας θεμελιώδης λίθος για μια σωστά δομημένη σχέση, είναι η υπομονή. Η σημαντική αυτή αρετή δυστυχώς εκλείπει αρκετά στις σημερινές σχέσεις και τη θέση της έχει δώσει στον εγωισμό, αιτία η οποία έχει καταστρέψει ακόμα και τους μεγαλύτερους έρωτες.

Διαβάστε ακόμη:  Κάστρα στην...άμμο!

Ένα άλλο κομμάτι της ανθρώπινης ζωής, με ιδιαίτερη βαρύτητα, το οποίο έχει ήδη απομυθοποιηθεί παραδόξως, χωρίς όμως να υπάρχει άλλη επιλογή, είναι αυτό του επερχόμενου θανάτου. Κόσμος πεθαίνει κάθε μέρα, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, είτε από φυσικά αίτια, φτάνοντας στο τέλος του δρόμου της ζωής, είτε γιατί η μοίρα θέλησε να δείξει άλλη κατεύθυνση για αυτόν. Ο λόγος που θίγω το συγκεκριμένο ζήτημα είναι ότι τελευταία παρατηρώ όλο και πιο έντονα την αποδοχή του θανάτου σαν ένα καθημερινό συμβάν, όπου έπειτα οι ζωές συνεχίζουν σαν να μην άλλαξε τίποτε. Πεθαίνουν άνθρωποι μας, αγαπημένοι και αντί να θρηνήσουμε βουβά μόνοι μας, σεβόμενοι την κατάσταση και τον χαμό του θανόντος, σπεύδουμε να δημοσιοποιήσουμε το γεγονός στα μέσα κοινωνικής μας δικτύωσης και όχι μόνο. Αλήθεια, που αποσκοπεί αυτή η τάση; Είμαστε τόσο συναισθηματικά ” ανάπηροι” που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τη σοβαρότητα και τη βαρύτητα ενός τέτοιου θέματος; Υπάρχει η ανάγκη για δήθεν συμπόνοια απ’ τον κάθε άγνωστο εκεί έξω που πρέπει να αποτυπωθεί με ένα γραπτό σχόλιο κάτω απ’ την είδηση του θανάτου; Αν η απάντηση είναι ναι, αναλογιστείτε σε τι επιφανειακό δήθεν κόσμο διαλέξαμε να ζούμε και πόση μοναξιά νιώθουμε μέσα μας που περιμένουμε από ”τρίτους” να απαλύνουν την θλίψη μας. Σαφώς βέβαια και η ζωή συνεχίζεται αλλά καλό είναι να θέτονται κάποια σεβαστά όρια και να τηρείται το << Μέτρον Άριστον >>.

Η απομυθοποίηση λοιπόν μπορεί να φανερωθεί σε διάφορες εκφάνσεις της καθημερινότητας όπως είδαμε. Είναι ένα φυσικό επακόλουθο αλλά δεν θα πρέπει πάντα να μας επηρεάζει και να μας κατευθύνει.

Γιώτα Τηγανίτη