Θαλασσινές …..”ιστορίες”

Written by on 06/10/2021

image_print

Για εκείνους που απαρνούνται το είδωλο τους

Για εκείνους που το αποκαλούν ανασφάλεια

Σαν σκιά του βυθού , κρυμμένη ανάμεσα στα φύκια , λιτά και απλά τα μαλλιά της ανεμίζουν , παρασέρνοντας την σιωπή που κυριαρχεί , σε έναν ατελείωτο χορό νίκης . Και όταν κάποιος τολμά να την αποθανατίσει , εκείνη κρύβεται. Φοβάται , αντιδρά , ξεσπαθώνει. Μυστήρια και μυστήρια πλάσματα , αγκαλιάζει η εκκωφαντική αδράνεια που κατακλύζει τα γαλαζοπράσινα νερά , που ανθρώπινο μάτι δεν φτάνει να αντικρύσει . Μα , τούτο δω , είναι άλλο πλάσμα. Βγαλμένο από παραμύθια , από εκείνα που η γιαγιά λέει στα εγγόνια της , το βράδυ πριν κοιμηθούνε , σιμά στο τζάκι , τις Κυριακές που αναπαύονται . Τους λέει για τέρατα και δράκους, ιππότες και πριγκίπισσες , πλάσματα αλλόκοτα , άμορφα , ακάρδα , φιγούρες που λαμπυρίζουν στο σκοτάδι , όταν το φως κοντεύει να κλείσει . Μα για εκείνη , δεν λέει παραμύθια . Λέει την αλήθεια . Λέει για εκείνη , σαν να ‘τανε παιδί της . Την αγκαλιάζει με τόση θέρμη , που ολάκερος ο βυθός ζεσταίνεται , στην όψη της να χαμογελά και να νιώθει αγάπη. Και εκείνη , πλάσμα του βυθού , κρυμμένη στα άδυτα της φύσης , μακριά από τους ανθρώπους , πλέκει και ξεμπλέκει την ανθρώπινη μοίρα , σαν να την ορίζει μες τα δυο της μικρά και ζωγραφισμένα με κοχύλια χέρια .

Και αν την ρωτήσεις τι είναι , δεν ξέρει να σου απαντήσει . Γοργόνα , πλάσμα του βυθού , με ουρά ψαριού και μνήμη χρυσόψαρου. Γιατί ξέχνα το κακό που της κάναν, το τραύμα που σκίζει τα σωθικά των λεπιών της , την κραυγή αγωνίας της και σώζει εκείνους που δεν το αξίζουν . Γιατί τους λυπάται. Γιατί ξέρει πως όλοι αξίζουν μια βοήθεια . Μα πάνω από όλα , πλάσμα ταγμένο στην φλογερή ελπίδα για την διάσωση του ανθρώπινου γένους . Και ας μην ανήκει στο είδος τους . Και ας κατοικεί στον βυθό της , ανάμεσα σε χιλιάδες αστερίες και καβούρια , παρέα με αχινούς και σκορπίνες. Και ας φορά για ρούχα , τα ομορφότερα κοχύλια του γυαλιού , που δεν τα θέλουν εκείνοι. Που προτιμούν την ζεστασιά της γούνας . Την δροσιά του παντελονιού , την υφή της επιδερμίδας. Και ας αφήνει ξέμπλεκα τα μαλλιά της , να παίζουν με τις κρυφές ακτίνες που φωτίζουν τον σκούρο από την άμμο εαυτό της . Πλάσμα του βυθού , γεμάτο καλοσύνη και δίψα για μάθηση . Πλάσμα του βυθού , γοργόνα της στεριάς , κανένας δεν ξέρει με τι και πως μοιάζει στα αλήθεια .  Κανένας τους δεν θέλησε να μάθει , πως στα αλήθεια μοιάζει , το πλάσμα του βυθού. Κοιτάζοντας την φωτογραφία , σχεδιάζεις την φιγούρα στο μυαλό σου , αγνοώντας την πραγματική ομορφιά της . Και εκείνη , σωστό πλάσμα της φύσης , αδύνατο να καταλάβει την φιλαρέσκεια του ανθρώπου , μισεί τις εικόνες. Μισεί οτιδήποτε απαθανατίζει την στιγμή , το σπίτι της και εκείνη.

Δεν μπορεί να καταλάβει , τούτο το κουτό πλάσμα του βυθού , με την αέρινη χάρη και την ψαρένια της ουρά , πως στο καλό αγαπούν οι άνθρωποι να βλέπουν τον εαυτό τους σε αντανάκλαση. Σε βιτρίνα , σε γυαλί , σε ο,τι καθρεφτίζει το είδωλο τους , γίνονται έρμαια της φιλαρέσκειας τους . Και εκείνη , που δεν κρατάει ποτέ της , καθρέφτη με γυαλί , μικρό μπουκάλι της στιγμής , απορεί , αγανακτεί , κουνάει θυμωμένα το κορμί της στον Ρυθμό των κυμάτων . Τρικυμίες και φουρτούνες , θαλασσοταραχή , πελώρια τσουνάμι σηκώνονται στον απόηχο της θάλασσας και πνίγουν την δυστυχή πολιτεία των ανθρώπων . Και εκείνο , το πλάσμα του βυθού , με την ουρά για πόδια , οδύρεται και κλαίει , στον βράχο που στέκει ατάραχος , βουβός και πομπώδης  απέναντι στον όλεθρο , που δεν κατάφερε να σώσει τον δικό της , μικρό κόσμο . Και πνίγει με θυμό την πολιτεία που τόσο αγάπησε και τόσο πόνεσε , σαν να ήταν δικό της σπίτι . Τους ανθρώπους που παρασέρνοντας ο ένας τον άλλον , αγκάλιαζαν τα είδωλα τους στον καθρέφτη , περισσότερο από τους ίδιους τους εαυτούς τους . Βγάζοντας φωτογραφίες , στιγμιότυπα και ήχους , κάθε ώρα και στιγμή , αγνοώντας την φύση και την ηχώ που τους καλεί να θαυμάσουν με το θείο δώρο της όρασης , την τρομακτική ομορφιά που διαθέτει. Και εκείνη προσπάθησε πολύ να τους το μάθει . Και εκείνη ,ένα μικρό πλάσμα του βυθού , με ουρά και χέρια , ντυμένα με τα ομορφότερα κοχύλια που διάλεξε προσεκτικά , η φύση , τους δίδαξε , πως να ζουν την κάθε στιγμή , σαν να είναι η στερνή τους .

Το πλάσμα του βυθού , η γοργόνα με τα ατημέλητα μαλλιά , ήταν και αυτό κάποτε , μπλεγμένο , αθώο είδος της θαλάσσης ,στα δίχτυα της φιλαρέσκειας που τρώγει τους ανθρώπους . Που τους μαθαίνει να αγαπούν τον εαυτό τους , παρά μόνο σε εικόνες. Μια  φορά και έναν καιρό , κάποτε, κάπου που η ιστορία δεν μας λέει , σε τόπους μακρινούς που μόνο η γιαγιά ξέρει να λέει , σε μέρη που οι γοργόνες και τα τέρατα υπάρχουν και συγκροτούν τις δικές τους πολιτείες ,  το πλάσμα του βυθού , βρήκε έναν καθρέφτη , στα απομεινάρια ενός ναυαγίου . Και εκείνη , μικρή καθώς ήταν , ερωτεύτηκε το είδωλο της στον καθρέφτη . Και αγάπησε την επιφάνεια του καθρέφτη και επιζητούσε συνεχώς να διορθώσει τα λάθη που εκείνη έβρισκε , της φύσης . Και έβλεπε , κρυμμένη στις πέτρες της ακτής , τους ανθρώπους να αποθανατιζουν τους εαυτούς τους με ψεύτικα χαμόγελα , κινήσεις και να διορθώνουν με περίεργες λεπτομέρειες τους εαυτούς τους .

Και πάσχιζε να πείσει , το κρύο είδωλο του καθρέφτη , πως και εκείνη είχε ανάγκη . Να διορθώσει , να ταιριάξει , να πειράξει , να μιμηθεί όσα οι άνθρωποι μπορούσαν . Και η μητέρα φύση , της μίλησε κρυφά , για όλα εκείνα που την βασανίζουν . Και της έμαθε να αγαπά τον εαυτό της , τις ανασφάλειες για την χρυσαφένια της ουρά , και τα μεγάλα της μάτια που δεσπόζουν στα κύματα της θάλασσας και κοιτούν τους ανθρώπους από μακριά , σαν να είναι αξιοθέατο , παρόν , παρελθόν , μέλλον  . Και έμαθε πως δεν χρειάζεται να απαθανατιζουμε τον εαυτό μας , για να αισθανθούμε καλύτερα . Και επήρε την απόφαση , πως εκείνη θα αγαπούσε τον εαυτό της , χωρίς καθρέφτες και είδωλα .

Χτυπώντας ρυθμικά την ουρά της , στο τέμπο που κινούνται τα υπόλοιπα ψάρια , το πλάσμα του βυθού , με την χρυσαφένια της ουρά και τα ατημέλητα μαλλιά , κάνει σβούρες και κύκλους , γύρω γύρω από τα μέρη που συχνάζουν οι φίλοι της , τα σαλάχια. Και αγνοεί την τύχη των ανθρώπων , όπως εκείνη αγνόησαν την δική της τύχη , παρά μόνο νοιαστηκαν να την φωτογραφίσουν , καθώς περνούσε , σαν σίφουνας  δίπλα από τους βράχους της απελπισίας που στέκονται εκείνοι . Και την θαύμαζαν , όσο κοιτούσαν την φωτογραφία , και ανακάλυπταν τα υπέροχα κρυφά σημεία του σώματος της , της μακριάς στολισμένη με φύκια ουρά της , ενώ εκείνη στεκόταν παράμερα απογοητευμένη . Που αγάπησαν το είδωλο της, περισσότερο από την ίδια . Που ερωτεύτηκαν την απεικόνιση της , περισσότερο από τον ψυχικό της κόσμο , που είναι σωστό στολίδι της φύσης , γεμάτο με θαλασσινές μελωδίες και σκοπούς πειρατικούς , συχνότητες που το ανθρώπινο αυτί δεν αντέχει να αφουγκράζεται. Και θύμωσε . Και αγανάκτησε . Και λυπήθηκε . Και απαγόρεψε στον εαυτό της να ξανασχοληθεί με το είδωλο της . Σκηνή τραβηγμένη από ταινία , η στιγμή που άνθρωπος και πλάσμα συναντιούνται. Μαγεμένος , εκστασιασμένος από την ομορφιά του , τρέχει να αποθανατίσει την στιγμή , με ένα κλικ , με ένα λαικ , αγνοώντας την επιθυμία του να το χαϊδεύει , να το ημερέψει , να το αγαπήσει . Το πλάσμα του βυθού , απογοητευμένο από εκείνον , αρνείται πεισματικά την επανένωση . Το σμίξιμο ανθρώπου και φύσης . Χτύπα την ουρά νευριασμένα και απομακρύνεται , αφήνοντας τον στην δυστυχία του . Γιατί αυτό του πρέπει , γιατί αυτό αξίζει . Ας αγαπήσει το είδωλο του , οπότε έκανε και ξαναέκανε χιλιάδες φορές . Δεν έχει ανάγκη , το πλάσμα του βυθού , την δικιά του αγάπη .

Μα κάπου κάπου , εδώ και εκεί , σε γωνίες που το ανθρώπινο μάτι δεν φτάνει , σε μέρη που η θλίψη του ανθρώπινου σώματος δεν επιδρά και η θάλασσα γιατρεύει τις πληγές της , είναι εκεί . Ακοίμητος φρουρός , το πλάσμα της θαλάσσης, η γοργόνα του βυθού στέκεται σιμά στους πληγωμένους και τους βοηθά. Χωρίς αντάλλαγμα. Και τότε η ψαρένια της ουρά , μετατρέπεται σε πόδια και το σώμα της παίρνει την μορφή ανθρώπου . Την μορφή γυναίκας. Ή μπορεί να είναι απλά , μια θαλασσινή αυταπάτη….

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

image_print

CityVibes.gr

Read, Listen, Feel

Current track

Title

Artist


 



Current show









 



Current show