Η ιστορία μιας άλλης Σελήνης

Written by on 20/07/2021

image_print

Από όλα τα ουράνια σώματα , εκείνη ξεχωρίζει. Σαν συγκριθεί με τα υπόλοιπα αστέρια , σβήνουν μονομιάς στο πέρασμα της. Όσα χρόνια και αν περάσουν , όσοι αυτόφωτοι οργανισμοί και αν γεννηθούν , πάντα εκείνη θα ξεχωρίζει , με την διακριτική της λάμψη , να επισκιάζει κάθε άλλη ύπαρξη στον αιθέρα. Μόνη , δίπλα σε χιλιάδες αστέρια να της κάνουν παρέα . Μόνη , σαν ένα παράξενο είδος πεταλούδας που οι άνθρωποι με μανία προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν. Μαγεύονται από την αστείρευτη ομορφιά της και προσπαθούν διακαώς να την κατακτήσουν. Ξεχνώντας πως εκείνη , γεννήθηκε μόνη . Μεγάλωσε νομίζοντας πως πρέπει να είναι μόνη. Ωρίμασε , πιστεύοντας ότι η φύση της έδωσε το χάρισμα να μαγνητίζει τα βλέμματα των ανθρώπων. Και δεν το θέλησε ποτέ της.

Ανάμεσα σε τόσους χιλιάδες αστερισμούς , η σελήνη μοιάζει να διαφέρει. Ατάραχη , χαμένη στο διάστημα , με δικό της σκοπό , χωρίς να ξέρουμε την προέλευση ή το νόημα της ύπαρξης της . Η μοναξιά που την συνοδεύει , γίνεται χαρακτηριστικό της ταυτότητας της , ένα με το σώμα της . Κανένας τους δεν μπόρεσε να καταλάβει , πως δεν επιλέγει εκείνη να είναι μόνη . Κανένας τους δεν κατάλαβε ότι εκείνη δεν είναι σαν τα άλλα ουράνια σώματα , ούτε προσπάθησαν να το καταλάβουν. Και αν επιχείρησαν να αναγνωρίσουν την μοναδικότητα της , γρήγορα εντυπωσιάστηκαν από άλλα τυχάρπαστα αστέρια του γαλαξία και σώπασαν. Και η σιωπή τους , πλήγωσε την όμορφη σελήνη . Και η σελήνη θύμωσε , που οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν ποτέ να την πάρουν στα σοβαρά , όπως της πρέπει και σώπασε και εκείνη . Και η σελήνη , θύμωσε , που οι άνθρωποι την εξερευνούσαν , λόγω της ομορφιάς της. Γιατί η σελήνη δεν είναι μόνο ό,τι βλέπουμε. Μήπως εμείς , μπορούμε να κατανοήσουμε τι ακριβώς θέλει η σελήνη; 

Μπερδεμένη , γεμάτη ερωτηματικά , η όμορφη σελήνη. Πότε αναζητά την μοναξιά , ποτέ μια όμοια σελήνη για να σμίξει , ποτέ κάποιο να την χαρτογραφήσει. Μα , σάμπως αυτή , δεν είναι η ομορφιά της ; Να αναζητούμε πάντα , την απάντηση στο τι ; Μια εξήγηση για το πώς λειτουργεί αυτή η ρημάδα η σελήνη ! Μα οι άνθρωποι, όπως φαίνεται , βαρέθηκαν να πραγματοποιήσουν κάθε τι διαφορετικό για να την προσεγγίσουν . Ξεχνώντας πως η σελήνη , δεν θέλει να την προσεγγίσουν , όπως όλα τα υπόλοιπα αστέρια . Και η σελήνη θυμώνει , όταν εμείς , τα άβουλα – μικρά – μπροστά της όντα , προσπαθούμε να την αντικρίσουμε με τα γυμνά μας μάτια . Εξαγριώνεται με την ανθρώπινη φύση μας να τα ισοπεδώνουμε όλα , στον βωμό του εύκολου . Την πιάνει αναγούλα ,όταν περηφανευόμαστε για το λειψό κατόρθωμα μας , την φορά που πατήσαμε το πόδι μας πάνω της . Η σελήνη , δεν έχει ανάγκη από το είδος μας , ούτε κανέναν άλλον. Αν μπορούσαμε να διανοηθούμε την δύναμη που διαθέτει , θα κάναμε αυτόματα ένα βήμα πίσω . Τα σχέδιά του κάθε μικρού ανθρωπάκου , να την κατακτήσει και να κομπάζει για το αριστούργημα της φύσης που έχει στην κατοχή του , ναυαγούν , μπροστά στην επιβλητική σελήνη . Και εκείνη δεν χαρίζει. 

Η σελήνη οργιάζει μπροστά στην όψη του ανθρώπου. Υποφέρει , όταν σκέφτεται κάθε προσσελήνωση του , τις βαρύτατες συνέπειες της , την φθορά που περιβάλλει την ψυχή της. Κλαίει , ουρλιάζει , χτυπιέται , μα οι εκείνοι σιωπούν , γιατί δεν θέλησαν ποτέ να πουν τίποτε παραπάνω. Οι εκείνοι , που θαρρούν πως έχουν να κάνουν με νεράιδα , ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα θηρίο ανήμερο. Μήπως , ενδιαφέρθηκαν ποτέ να μάθουν τα θέλω της σελήνης ; Την ανάγκη της να ερωτευτεί , να γελάσει , να ζήσει σαν τα υπόλοιπα αστέρια. Οι συχνότητες που η όμορφη σελήνη σπαράζει για τα χαμένα κομμάτια της ψυχής της , δεν αγγίζουν τις ανθρώπινες. Και όταν κάποιος βρεθεί , που να ακούσει το άγριο κλάμα της , στην μέση της νύχτας , για όσα πρόκειται να καταφέρει , για αυτό το αβάσταχτο φορτίο , σιωπά. Έτσι , γιατί τον έμαθαν έτσι . Για να μην μπορέσει ποτέ να βρει την γαλήνη της . Για να μπορεί να είναι πάντοτε μια πορσελάνινη κούκλα σε βιτρίνα . Για να μπορεί να εξυπηρετεί τις ανάγκες του ανθρώπου , χωρίς δικαίωμα γνώμης . Και όταν θα αντιμετωπίσουν την οργή της – θα ναι πολύ αργά για εκείνους. 

Η σελήνη έχει ανάγκη από Εκείνον . Τον άνθρωπο εκείνο , που δεν θα διστάσει να εισχωρήσει και στους πιο απόμακρους λόφους της , για να μπορεί να καταλάβει το μεγαλείο της δύναμης της. Εκείνον , που δεν θα μείνει μόνο στην εξωτερική πλευρά της περιστροφής της , αναζητώντας την καλύτερη πλευρά του εαυτού της. Εκείνον, που αδιάκοπα θα της θυμίζει πως το ανθρώπινο γένος δεν έσβησε τα μόνα ίχνη σεβασμού που διαθέτει. Ενώ , σε κάθε της λάθος , θα βοηθά για την σωστή περιφορά γύρω από την γη . Η σελήνη ψάχνει για κάτι ανώτερο και εμείς εδώ , οι γήινοι , δεν της γεμίζουμε το μάτι. Ψάχνει τον εκείνον , που θα αδράξει την ημέρα και θα πηδήξει τα απροσπέλαστα τροχοπέδη για να φτάσει κοντά της, τα εκατομμύρια έτη φωτός που τους χωρίζουν. Που θα χορέψει βαλς , κάτω από την βροχή κομητών , πιασμένοι χέρι χέρι , χωρίς να τους νοιάζει που τα υπόλοιπα αστέρια τους κοιτούν. Άλλα με θαυμασμό και άλλα με ζήλεια. Εκείνον που θα την κάνει να γελάει αδιάκοπα , για να ακούγεται στην διαπασών η φωνή της , σε κάθε άκρη του μικρού μας γαλαξία. Εκείνον , τέλος , που δεν θα κοιτάξει την επίπεδη επιφάνεια της , με το γυμνό του μάτι , αλλά την παραμικρή λεπτομέρεια με μεγάλη προσοχή. Και θα αφουγκραστεί την ανάγκη της , να ξεφύγει και λίγο. Και την γκρίνια της για το πόσο μόνη νιώθει , ανάμεσα σε αναλώσιμα αστέρια και πλανήτες . Για τα όνειρα της , για τον σκοπό της , να κάνει το σύμπαν καλύτερο ! Εκείνον, που θα συνοδεύει την μαγική φωνή της , με τραγούδια ανατολίτικα , χαμένα στους αιώνες , γραμμένα σε παπύρους αιγυπτιακούς και σκοπούς αμέτρητους , που της έμαθε η μάνα της , η Γη. Που θα την κυνηγάει με ταχύτητες διαστημικές , μέσα στην κακοκαιρία , για να της πει συγνώμη. Που δεν θα την πληγώσει , σαν όλα τα υπόλοιπα έμβια όντα. Άραγε , αντέχει κανένας μας , να είναι εκείνος ;

Η σελήνη , μπορεί να παραμείνει ένας αυτόφωτος οργανισμός , στο νου μας . Μια καταδικασμένη ψυχή , να ζει στο σκοτάδι του σύμπαντος . Που και που , ίσως να παίρνει και την μορφή ενός ανθρώπου . Ενός μικρού , ασήμαντου , ανθρώπου. Που είναι μοναδικός , σαν την μικρή σελήνη . Και όμορφος , ένα σωστό αριστούργημα του Δημιουργού. Και να ταυτίζεται με την ιστορία της σελήνης , η οποία δεν γράφτηκε ακόμα . Και να χορεύει μόνος , στον ρυθμό της σελήνης , αγναντεύοντας τα ηλιοβασιλέματα , στο τέλος του κόσμου , εκεί που σταματά ο χάρτης . Και η καρδιά του , να χτυπά δυνατά , κάθε φορά που κοίτα την σελήνη . Γιατί του θυμίζει την δική του ιστορία . Ή μπορεί να παραμένει απλά , η γνωστή μας σελήνη …

Την μακροφροφτέρουγη Σελήνη ακολουθήστε, Μούσες,

γλυκόλαλες κόρες του Κρονίδη Δία, γνώστριες τη ωδής.

Λάμψη ουρανόφαντη χύνεται γύρω στη γη απο εκείνην,

από τα αθάνατο κεφάλι της, και πολλή χάρη ξεσηκώνεται

με τη δική της λάμψη. Ο σκοτεινός αέρας λαμπυρίζει

απο το χρυσό στεφάνι της. Οι ακτίνες της φεγγοβολούν,

όσο, αφού λούσει στον Ωκεανό το όμορφο κορμί της

κι αφού ντυθεί ρούχα που λάμπουν, η θεϊκή Σελήνη

ζεύει στα αμάξι τους δασύτριχους, λαμπρούς ίππους

και βιαστικά κάνει να τραβήξουν μπροστά οι ομορφότριχοι

ίπποι, βραδινή κι ολοφέγγαρη.

Ομηρικός Ύμνος -Εις Σελήνην

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

image_print

CityVibes.gr

Read, Listen, Feel

Current track

Title

Artist


 



Current show

Group Therapy

16:00 17:59









 



Current show

Group Therapy

16:00 17:59