Η ζωή μιας γυναίκας χωρίς αγάπη δεν έχει νόημα. Μια αγάπη – τρόπαιο για επίδειξη. Μια αγάπη για την οποία δήθεν αξίζει να πεθάνεις. Αυτό το χαραγμένο στις ψυχές μας καταραμένο πρότυπο. Όπου πραγματική αγαπη είναι αυτή που σε πληγώνει. Αγάπη που απελπίζεσαι, που εξοργίζει, που μας αποσυντονίζει, και μας διαλύει.

Στην ζωή υπάρχουν δυο τύποι σχέσεων. Αυτές που μας εμπνέουν να προσπαθούμε….. κι αυτές που μας καταστρέφουν. Αυτές που μας δίνουν γαλήνη κι αυτές που την παίρνουν. Δεν ξέρω γιατί διαλέγουμε συνήθως το λάθος. Γιατί διαλέγουμε την αγάπη που μας διαλύει. Η κοινωνία και τα στερεότυπα της μας ωθούν προς το χάος. Μας μαθαίνει ότι έχει πλάκα ο πόνος, αλλά δεν έχει. Δεν ισχύει. Ο πόνος είναι διαστροφή, σε συναρπάζει. Αλλά πληγώνει.

Πρέπει να ξαναμάθουμε να αγαπάμε. Είναι υποχρέωση μας.

Διαβάστε ακόμη:  Σχέσεις, χωρισμοί και κύκλοι.