Ζητάς χωρίς να δίνεις

Written by on 19/02/2021

image_print

Μέχρι κάποια ηλικία όλοι μας νομίζαμε ότι αγαπάμε και ότι όντως νοιαζόμαστε, μέχρι το επόμενο θύμα να πέσει στα δίχτυα μας, ή μέχρι εμείς να πέσουμε στα δίχτυα κάποιου άλλου. Στην νεαρή ηλικία φυσιολογικό και λόγο των ορμονών, αλλά και της πολύ ελεύθερης κοινωνίας, να αλλάζαμε συντρόφους σαν τα πουκάμισα. Ο πόνος στις καρδιές μας σαν μια συνεχόμενα αναμμένη μηχανή, χωρίς όμως να τίθεται ιδιαίτερο θέμα, γιατί ήμασταν νέοι και έπρεπε να ψηθούμε.

Όλοι έχουμε μια ιδέα τι σημαίνει να μοιραζόμαστε. Δίνω και παίρνω, αυτή είναι η ζωή ούτως ή άλλως σε όλη της την διάρκεια. Στην ψευδαίσθηση του έρωτα όμως όλοι θέλουμε να δώσουμε και με το παραπάνω, ασυναίσθητα σχεδόν, μόνο και μόνο για το χαμόγελο του άλλου, που μας κάνει να νιώθουμε ότι κάτι κάναμε σωστά. Δεν λογαριάζουμε ποιος δίνει περισσότερο ή λιγότερο, στον έρωτα τίποτα δεν μπαίνει στην ζυγαριά.

Περνάνε τα χρόνια και μαζί με την εμπειρία, γεμίζουμε την βαλίτσα των παθών με ένα ακόμα συναίσθημα, περιττό για την εξέλιξη μας, του φόβου. Αυτό το συναίσθημα είναι ότι πιο ακατάλληλο στην ήδη υπάρχουσα ψευδαίσθηση του έρωτα. Η οποιαδήποτε προσέγγιση μας συνοδευόμενη από τον φόβο κάνει τις ήδη μισές καταστάσεις και τα συναισθήματα όλο και πιο δύσκολα να εκφραστούν. Επομένως και εκείνη η θέληση της προσφοράς έχει πάρει την κατηφόρα και όλο και πιο πολύ χάνουμε έρωτες και ανθρώπους, από φόβο ότι πάλι θα δώσουμε και θα μείνουμε στον άσσο. 

Κατανοητό ότι με τα χρόνια χτίζουμε ασπίδες, άλλοι πιο λεπτές, άλλοι τόσο αδιαπέραστες που μια ζωή κόπου μπορεί να μην είναι αρκετός χρόνος για να τις γκρεμίσει. Παρόλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν γιατί δεν έχουν τόσο φόβο μην πληγωθούν και θέλουν να σε βγάλουν από αυτόν τον λήθαργο γιατί βλέπουν μέσα σου αυτό που εσύ έχεις θάψει τόσο βαθιά, ώστε πλέον ούτε εσύ να μην το βλέπεις. Η καρδιά όμως και κλειδωμένη να την κρατάς, ακόμη και το κλειδί να έχεις πετάξει, αργά η γρήγορα θα ακούσεις τον αντίλαλο, που ουρλιάζει από μοναξιά και την ανάγκη να νιώσει την ζεστασιά μιας άλλης ψυχής.

Χρόνια παλεύω να σου δείξω με οποιονδήποτε τρόπο ότι είσαι απών από την ζωή μου και ας είσαι εδώ. Χρόνια προσπαθώ να σου μάθω ότι η αγάπη είναι πράξεις και όχι απλά λόγια του αέρα. Διαρκώς είχες κάτι να μου προσάψεις, με αποτέλεσμα στα αυτιά μου να ακούγονται και άλλα θέλω σου. Όλο ζητάς χωρίς όμως να δώσεις το παραμικρό. Πολλά χρόνια ζούσες σε μια ψευδαίσθηση ότι αγαπάς και συνεισφέρεις, οπότε τώρα αρνείσαι άθελα σου να μου δώσεις οτιδήποτε από φόβο μην δώσεις πάλι, και το μόνο που θα πάρεις είναι και άλλο πόνο. Έμεινα δίπλα σου σε όλη αυτήν την κόλαση, σαν τον φοίνικα καήκαμε, πεθάναμε επανειλημμένα και ξανά αναστηθήκαμε. Ακόμη και την κόλαση, η αγάπη μπορεί να την κάνει να μοιάζει με τον κήπο της Εδέμ, ακόμη και τα δηλητηριώδη βέλη σου στην καρδιά μου να τα μετατρέψει σε βέλη φωτός επειδή ξέρω ότι φοβάσαι και αυτή είναι η άμυνα σου.  Ο πόνος αβάσταχτος αλλά η αγάπη ακόμη και στην στάχτη δίνει ζωή.

Εγώ ποτέ δεν σου ζήτησα τίποτα, ήθελα μόνο να είσαι εδώ επειδή εννοούσες αυτά που λες και κυρίως γιατί έχεις αποδεχτεί ότι η καρδιά σου αγαπάει, και ας μην θες. Ήθελα να είσαι εδώ επειδή ήθελες να είσαι εδώ, επειδή θα έδινες μια ευκαιρία στον εαυτό σου να είναι ευτυχισμένος αληθινά και όχι για το φαίνεστε. Η αγάπη δεν ζητάει τίποτα, μόνο δίνει, και δίνει από μόνη της, γιατί αυτό είναι η αγάπη.

Ιωάννα Γκαβριλίου

image_print

CityVibes.gr

Read, Listen, Feel

Current track

Title

Artist


 



Current show

Demy’s Action

10:00 11:59









 



Current show

Demy’s Action

10:00 11:59