Επιστροφή στη βάση

Κάθε τέλος είναι και μια νέα αρχή. Το καλοκαίρι μας αποχαιρετά σιγά σιγά και μαζί με αυτό κλείνει και ο κύκλος της σεζόν και κάθε κατεργάρης γυρίζει στον πάγκο του (στην πόλη του). Έτσι και εγώ αφήνω την όμορφη Σκόπελο και γυρίζω στην εξωτική Χαλκίδα και στα τρελά της νερά.

Φέτος, όντας πολύ κουρασμένη απο την βαβούρα και το χάος της Αθήνας αποφάσισα να την κάνω για σεζόν κάπου ήσυχα. Να αλλάξω παραστάσεις, να χαλαρώσω και να κάνω και τα μπάνια μου. Επέλεξα τις Σποράδες και πιο συγκεκριμένα την Σκόπελο, λόγω ενός φίλου που ήταν εκεί και ουσιαστικά με τράβηξε.
Τα πρωινά μου τα περνούσα στην θάλασσα και τ’ απογεύματα μου στο μπαρ ενός ξενοδοχείου όπου και δούλευα.
Γνώρισα αρκετό κόσμο εδώ και αμέσως ένιωσα τόσο οικείο τον τόπο.
Υπήρχαν οι καλές στιγμές , όπως και οι κακές με τις ίντριγκες και τα κακά σχόλια. Επιλέγω να κρατήσω τις καλές, που με γέμισαν.
Το καλύτερο απ’ όλα ήταν ότι είχα πολύ ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό μου και για τις ψυχοθεραπείες μου που αν και απο μακριά τις έκανα διαδικτυακά. Πράγμα που με βοήθησε στο να βάλω τις σκέψεις μου επιτέλους σε μια σειρά και να δω τι θέλω απο την ζωή μου, να βάλω νέους στόχους και πείσμα να τους κατακτήσω.
Το πιο δύσκολο ήταν το γεγονός πως ήμουν μακριά απ’ όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα και την οικογένεια μου, συχνά αυτό με έριχνε και ίσως είναι ένας λόγος που πήρα την απόφαση να φύγω και λίγο νωρίτερα απο το τέλος της σεζόν.

Και φτάνουμε στο τέλος και όσο και αν γκρίνιαζα όλο το καλοκαίρι, τώρα που έφτασε η ώρα του αποχαιρετισμού καταλαβαίνω πόσο θα μου λείψει αυτό το μέρος.
Η ρουτίνα που είχα αποκτήσει εδώ, κάποιοι απο τους ανθρώπους που γνώρισα και οι στιγμές με τον εαυτό μου μακριά απο όλους και απ’ όλα που δεν θα τις έχω ξανά.
Τελευταίες μέρες στο νησί, κάνω τις διακοπές που δεν έκανα όλο το καλοκαίρι και γεμίζω μπαταρίες για το φθινόπωρο που ακολουθεί και φυσικά τον χειμώνα, έχοντας πάρει τα μαθήματά μου. Ποιά είναι αυτά; Να μην εμπιστεύομαι όποιον μου χαμογελάει γιατί δεν είναι απαραίτητα φίλος μου.

Μια μεγάλη απόφαση που πήρα εδώ, είναι να μην γυρίσω στην Αθήνα αλλά στον τόπο μου και στους ανθρώπους που τόσο τους έλειψα αλλα και μου έλειψαν . Γυρνώντας στην αγκαλιά των γονιών γιατί αυτό που συνειδητοποίησα είναι πως έχω ανάγκη την φροντίδα τους και να ξεκουραστώ λίγο.
Ήδη έχουν ενθουσιαστεί οι παρέες μου με αυτή μου την επιλογή και μου δείχνουν πως με περιμένουν με ανυπομονησία και αυτό απο μόνο του με γεμίζει.
Έχω νοσταλγήσει μια βόλτα στην παραλία της Χαλκίδας , ακούγοντας τη μουσική μου.
Ένα καφέ στα στέκια μου, μια έξοδο στο αγαπημένο μου μαγαζί…

Έχοντας μείνει τόσο καιρό μόνη σ’ ένα ξένο μέρος όσο και αν το οικοιοποίησα, νιώθω πιο σίγουρη για τον εαυτό μου και έτοιμη να βάλω την ζωή μου σε μια τάξη. Να ξεκινήσω απο το μηδέν και να την χτίσω ξανά. Αφήνω πίσω τις ανασφάλειες και τους φόβους και κρατάω τον καινούριο , δυναμικό μου εαυτό που πλέον έχω καταλάβει την αξία του.

Η φυγή καμία φορά είναι καλή, αρκεί να μην γίνεται με σκοπό να αποφύγεις να αντιμετωπίσεις προβλήματα και καταστάσεις. Όταν γίνεται με σκοπό το ακριβώς αντίθετο τότε είναι επικοδομητική. Σε βοηθάει να θέσεις στόχους και να ονειρευτείς ξανά. Να σπάσεις την ρουτίνα και να γίνεις πιο δημιουργικός . Γεμίζεις στιγμές, γνωρίζεις ανθρώπους και μέρη και έρχεσαι κοντά με τον εαυτό σου.
Καλή επιστροφή να έχουμε όσοι “ξενιτευτήκαμε” αυτό το καλοκαίρι και έναν όμορφο, αισιόδοξο χειμώνα. Όσοι το σκέφτεστε να φύγετε του χρόνου, μην το αναβάλετε άλλο και μη φοβάστε να κάνετε το επόμενο βήμα. Απο τις πιο όμορφες εμπειρίες, αξίζει να το ζήσετε!