Δεν θα σου γράψω επειδή μου λείπεις. Ούτε επειδή ξαφνικά σε θυμήθηκα. Πίστεψε με , αν είχα την δύναμη θα έπαιρνα ένα σφουγγάρι και θα έσβηνα μονομιάς την ύπαρξη σου. Και ας κάνεις πως δεν έγινε αυτό ποτέ  μεταξύ μας .Πως δεν θυμάσαι καλά , πως ήταν λάθος δικό μου που δεν μίλησα, πως το ήθελα και το επιδίωξα. Μα ξέρεις πως αυτό δεν είναι αλήθεια. Ξέρεις πως ουδέποτε θέλησα να γίνει , ούτε σιώπησα. Φώναζα και ας μην άκουγες. Σου γράφω για να θυμηθείς όλα εκείνα που περάσαμε μαζί , όλα εκείνα που σε οδήγησαν να μου στερήσεις , το μεγαλύτερο αγαθό που είχα στην ζωή μου. Σου γράφω για να ακούσεις και την δική μου πλευρά , και τον δικό μου πόνο. Στα μάτια σου φαίνομαι παιχνίδι, σαν αυτά που είχαμε όταν ήμασταν παιδιά. Σαν αυτά που σπάγαμε και τα πετούσαμε σε μια γωνιά και παίρναμε άλλα . Γιατί αυτό ήμουν για σένα. Ένα απλό παιχνίδι , που έπρεπε να χαλάσεις , ώστε να σου πάρουν άλλο. Τόσο με υπολόγιζες , τόσο με κοστολογούσες. Και όμως δεν ξεκίνησε έτσι το παραμύθι, δεν μου έδειξες ποτέ την βάναυση πλευρά σου. Ίσως ήταν η έκπληξη, το κερασάκι στην τούρτα που λέμε…

Και όλα ξεκίνησαν , όπως ακριβώς έπρεπε να αρχίσουν. Σαν ένα παραμύθι. Μόνο που ήταν πραγματικότητα. Μου παρουσιάστηκες, υποδυόμενος τον άγγελο και μου έδειξες τις υπέρλαμπρες φτερούγες σου. Μακάρι να ήξερα πως κάτω από τα ζεύγη φτερών που χτυπούσαν με γοργό ρυθμό , κάθε φορά που ήμουν κοντά σου , βρισκόταν τα σκοτεινά σου μυστικά , η πλευρά που κανένας ζωντανός δεν θα ήθελε να αντικρύσει με τα αθώα του μάτια. Ένας ιππότης , ένας ήρωας που ήρθε να αλλάξει την καθημερινότητα μου. Είχα ζαλίσει τον στενό μου κύκλο για σένα . Μα πόσο ευγενικός , μα πόσο κύριος , μα πόσο άνθρωπος τέλος πάντων. Και όπως τυχαία βρέθηκες στο διάβα μου, με μάγεψες με την μυστικικότητα που διέπνεε το άρωμα που φορούσες. Με μαγνήτισες σαν ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας. Το όνομα σου, το σώμα σου , οι τρόποι , όλα μου θύμιζαν έναν υπέροχο άνθρωπο. Η επιτυχημένη κάλυψη του παρελθόντος σου , ήταν η χαριστική βολή, αυτή που με παρέσυρε. Σανήγευες τα πλήθη, συμπεριλαμβανομένου και εμένα .Μέχρι το τελευταίο λεπτό πίστευα πως είσαι ο ένας και μοναδικός , ο εγγυητής της ευτυχίας μου. Και ξύπνησα απότομα , ύστερα από το πρώτο χαστούκι. Και δεν επρόκειτο για χαστούκι , από αυτά που σου δίνει η ζωή για να σε ξυπνήσει και να σου πει , ρε φίλε αρκετά πια, ΞΥΠΝΑ! Χαστούκι από ανθρώπινο χέρι…

 Ο πρώτος καιρός , όπως σε όλες τις σχέσεις, ήταν μες τα μέλια. Νέοι εμείς , πιστεύαμε πως θα κατακτήσουμε το αδύνατο. Πως όλα είναι ρόδινα , πως ο δρόμος της ζωής είναι γεμάτος ροδοπέταλα, οι ευκαιρίες ξεπροβάλλουν από κάθε πρώτα. Και εσύ ; Δεν έχει σημασία αν σε ονομάζουν Αλέξανδρο, Γιώργο ή Πάρη .Εσύ , πως το αισθανόσουν; Πως έβλεπες ότι συνέβαινε γύρω μας; Ποτέ σου δεν μου εκφράστηκες πλήρως. Είπα , αρχή είναι ακόμα , κλειστός άνθρωπος, άσε τον να πάρει τον χρόνο του. Καυγάδες είχαμε συχνά , μα ποτέ δεν ξέφυγες. Ποτέ σου δεν με απείλησες, ποτέ σου δεν σκέφτηκες το κακό μου. Ή τουλάχιστον , εγώ νόμιζα έτσι…. Μόνο σε έναν καυγά θυμάμαι , που ζήλευες τον καλύτερο μου φίλο, φορτισμένη όπως ήμουν , συναισθηματικά, σου μίλησα άσχημα. Και εσύ μου άρπαξες τα χέρια και με έσπρωξες στον απέναντι τοίχο. Η ανάσα σου γινόταν όλο και πιο γρήγορη , τα μάτια σου είχαν πεταχτεί ορθάνοιχτα έξω , ούρλιαζες , δεν έβγαζα νόημα από όσα ξεστόμιζες. Τα μάτια μου είχαν καρφωθεί στα πληγωμένα μου χέρια και η ψυχή μου αισθάνθηκε τον φόβο να πλησιάζει. Με προειδοποίησε ,όπως όφειλε να κάνει . Σχεδόν μου πέρασε αστραπιαία από το μυαλό , πως η ζωή μου σε κίνδυνο. Το ένστικτο ούρλιαζε , χτυπιόταν μέσα μου , να φύγω μακριά σου , επαναλάμβανε. Υπήρξα , όμως αφελής. Ύστερα , συνήλθα. Σε κοίταξα. Είχες ηρεμήσει , άναψες τσιγάρο , ατάραχος. Και ψελλίζοντας ένα συγνώμη , γύρισες προς το μέρος μου . Σε πίστεψα , ήταν η κακιά στιγμή , που λέμε. Άλλωστε δεν είχες δώσει ποτέ σου δικαίωμα , πως θα μπορούσες να γίνεις ένα τέρας. Οι δικοί μου , οι φίλοι , όλοι είχαν να λένε για μας , να καμαρώνουν. Το πιο ταιριαστό ζευγάρι , γεμάτο αγάπη. Δεν θα μπορούσαν ποτέ να διανοηθούν τον τρομακτικό κόσμο που πηγάζει μέσα σου . Υπέροχος κομπάρσος, γεννημένος να υποδύεσαι.

Έπειτα , από συγνώμες , διαλείμματα , παρακάλια , να μαι ξανά μαζί σου ! Και όντως , κανένα σημάδι δεν φανέρωνε πως κάποτε αυτός ο άνθρωπος ξέσπασε βίαια πάνω μου , έτοιμος ωσάν τίγρης , να κατασπαράξει την λεία του. Και τα χρόνια περνούσαν δίχως προβλήματα και να οι αρραβώνες , και να οι γάμοι , και να οι αιώνιες υποσχέσεις. Το επεισόδιο είχε πια ξεχαστεί , κανείς από τους δύο δεν το έφερνε στην μνήμη του . Ευτυχισμένοι , λοιπόν , νιόπαντροι ξεκινήσαμε μια καινούρια ζωή. Και έπειτα , ήρθε ο θησαυρός μου . Το αγοράκι μου. Εκεί ο χρόνος σταμάτησε για μένα. Το παιδί μου ήταν πάντα προτεραιότητα. Μόνο που εσύ δεν μπορούσες να το δεχτείς. Ανέκυψαν ορισμένα οικονομικά προβλήματα και μαζί με αυτά το αλκοόλ . Διαβολεμένη η ώρα που το πρωτόβαλες στο στόμα σου . Άρχισες να γυρνάς αργά στο σπίτι, να βρίζεις πάνω στα νεύρα σου , να με υποτιμάς. Και όμως έκανα υπομονή, πίστευα πως ήταν παροδικό όλο αυτό. Η δουλειά φταίει , σε δικαιολογούσα. Η μάνα μου , αμέσως το κατάλαβε . Το ένστικτο της μάνας , βλέπετε ποτέ δεν πέφτει έξω. Κόρη μου , ο άντρας σου συμπεριφέρεται περίεργα , μου λέγε , κάθε λίγο . Τίποτα εγώ ,αθώα ακόμα . Αγνοούσα καταστάσεις . Ώσπου ανακάλυψα περίεργα μηνύματα στον τηλεφωνητή και απαίτησα να μάθω τι συμβαίνει, ως σύζυγος, μια μέρα που γύρισες αργά από την δουλειά. Παρασκευή και 13, το θυμάμαι ολοζώντανο σκηνικό , να διαδραματίζεται μπροστά μου.

Διαβάστε ακόμη:  Δωρεάν νομική βοήθεια σε θύματα ενδοοικογενειακής βίας

Ακούστηκε ο πρώτος κρότος , και να το πρώτο χαστούκι . Έπειτα , ακολούθησαν λίγα ακόμα , έχασα το μέτρημα . Έπεσα κάτω , σαν πληγωμένο ζώο. Βγήκε ο μικρός από το παιδικό δωμάτιο , φαίνεται άκουσε τα ουρλιαχτά μου . Μαμά , μου είπε. Γύρισες τον κοίταξες , σαν να έφταιγε εκείνος για ό,τι συνέβαινε στον κόσμο . Μη , φώναξα με όση δύναμη μου απέμεινε. Είπα στον μικρό να πάει μέσα , να γλυτώσει από την εκδικητική μανία σου . Συνέχισες να με χτυπάς με δύναμη , κλωτσιές χαμηλά στην κοιλιά . Σε κάθε χτύπημα , έβγαινε μια κραυγή μου . Μα κανένας δεν μπορούσε να με σώσει , κανένας να με προστατεύσει . Που είναι ο άγγελος μου ; Που είναι ο γόης , που γνώρισα; Που είχες πάει ; Αρνιόμουν να πιστέψω πως αυτό που αντίκρυζα μπροστά μου , ήταν εσύ . Μοναχά , ένα τέρας , έβλεπα. Φώναζες , έλεγες τολμάς να με κατηγορείς , με αποκάλεσες τσούλα . Σταμάτησες , όταν άκουσες το κλάμα του μικρού, από το δωμάτιο . Σηκώθηκα, με όση δύναμη είχα ως μάνα , να τρέξω αμέσως στο παιδί μου. Τον καθησύχασα. Μαμά , μου λέει γιατί ο μπαμπάς είναι κακός ; Τον έσφιξα στην αγκαλιά μου , δυνατά για να πάρω κουράγιο . Σε γνωστούς και φίλους , είπα πως χτύπησα , καθώς κατέβαινα τις σκάλες. Τα σημάδια ήταν εμφανή ,το πρήξιμο και οι μώλωπες δεν υποχωρούσαν με πάγο. Συνεχίστηκε για μήνες . Κάθε φορά , που ερχόσουν από την δουλειά , ξεσπούσες πάνω στο άτυχο κορμί μου . Με φίμωσες , να μην μας ακούσουν οι γείτονες . Και μου πετούσες , ανάμεσα στις διάφορες βρισιές , τυχαία σαγαπώ. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί . Φοβόμουν , με απειλούσες με την ίδια μου την ζωή , αν μιλούσα . Ώσπου , ήρθε και το δεύτερο χαστούκι. Αυτήν την φορά , στον μικρό μου κόσμο, που με τόση αγάπη κρατούσα μακριά από αυτήν την αρρωστημένη κατάσταση. Και εκεί άλλαξε η ζωή μας.

Χρόνια τώρα , σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή μας , αν δεν άρπαζα τον μικρό για να γλυτώσουμε. Αν ακόμα , συγκατοικούσα μαζί σου , με έναν άγγελο που μεταμορφώθηκε σε διάβολο. Αγνόησα τις υπερβολικές ζήλιες σου , όλα εκείνα που υπεδείκνυαν τι άνθρωπος είσαι . Ο μικρός , που τώρα πια είναι ολόκληρος άντρας, ρωτάει για σένα. Πες μου μαμά , γιατί ο μπαμπάς συμπεριφέρθηκε έτσι; Τον ακούω που παραμιλάει στον ύπνο του , προσπαθώντας να με προστατεύσει από σένα . Του στοίχησε εκείνο το χαστούκι που αργότερα του αποκάλυψα. Θυμόταν αμυδρά την βίαιη συμπεριφορά σου, μα τα παιδιά είναι οι μεγαλύτεροι κριτές μας. Και σε έκρινε μόνος του , δίχως να του εξηγήσει κανείς. Όσο για μένα , μου πήρε καιρό να μιλήσω σε κάποιον. Ακόμα , φοβάμαι να αντικρίσω κάποιο αρσενικό , να μείνουμε μοναχοί μας . Μήνες ολόκληρους τα έθαβα βαθιά , μέσα μου , βρίσκοντας δικαιολογίες να χωρέσει ο νους μου τι βίωσα. Όμως μίλησα , και είμαι πολύ περήφανη για αυτό. Μέσα από το γράμμα , απευθύνομαι σε όλες τις γυναίκες που υφίστανται βία , σωματική (και ψυχολογική). Μιλήστε , εκεί που αισθάνεστε πως θα είστε ασφαλείς. Σε όποιον μπορεί να βοηθήσει. Κάποια σημάδια δεν γίνονται από απροσεξία. Καμιά βία δεν επιτρέπεται και δεν μεταφράζεται με την αγάπη.

ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

*Το παρόν αποτελεί στοιχείο μυθοπλασίας.