Έχουν όριο οι αντοχές μας ;

Written by on 11/04/2021

image_print

Πόσες φορές φτάνουμε στην άκρη του γκρεμού, πόσες φορές λέμε δεν αντέχω άλλο, ως εδώ. Αμέτρητες φορές, μπορεί πλέον και άπειρες. Ακόμη και τις φορές που λέμε δεν υπάρχει κάτι πλέον που θα μπορούσε να ανατρέψει την κατάσταση, δια μαγείας, κάτι συμβαίνει. Κάθε φορά από ένα μικρό βήμα. Το πρόβλημα με τα μικρά βήματα, είναι ότι ο άνθρωπος αυτό που θέλει, το θέλει χθες, παραλείποντας την μικρή άνοδο που έκανε, δεν βλέπει ότι ανέβηκε ένα σκαλοπάτι ακόμα.

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι ξέρει ακριβώς τι θέλει στην ζωή του, γιατί σε κάθε σκαλοπάτι που ανεβαίνουμε, όλο και κάτι προστίθεται στην αρχική ιδέα, στο αρχικό θέλω. Καμία αλλαγή δεν μπορεί να μας φέρει η ζωή αν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε καταλάβει το μάθημα του κάθε σκαλοπατιού. Επειδή όμως τα θέλουμε όλα χθες, πιέζουμε τόσο πολύ τους εαυτούς μας πάνω σε πράγματα που δεν είναι ακόμα για εμάς, χαραμίζοντας την ενέργεια μας σε καταστάσεις και ανθρώπους που δεν περιέχονται στην επίτευξη του πραγματικού στόχου.

Ζορίζουμε τους αυτούς μας πολλές φορές για να ικανοποιούμε τους άλλους, φτάνουμε στα άκρα για να βγάλουμε εις πέρας καταστάσεις απλά και μόνο επειδή δώσαμε τον λόγο μας, και όταν φτάσουμε στο δικό μας κατώφλι, πλέον δεν έχει μείνει σταγόνα ενέργειας για εμάς. Και έτσι παραδινόμαστε, με την ψευδαίσθηση ότι προσπαθήσαμε, χωρίς να αναγνωρίσουμε ότι η προσπάθεια τελικά δεν ήταν για εμάς, γιατί τότε θα χρειαστεί επίσης να κρίνουμε τα λάθη μας, κάτι που δεν θέλουμε.

Τρέχουμε όλη μέρα πάνω- κάτω, αριστερά- δεξιά, όλοι κάτι χρειάζονται. Η μαμά θέλει κάτι, το παιδί χρειάζεται κάτι, ο σύζυγος κάτι έχασε και ούτω κάθε εξής. Έρχεται η ώρα που ξαπλώνεις στον καναπέ, και στην πρώτη βαθιά ανάσα, νιώθεις λες και το κορμί σου είναι έτοιμο για αποσύνθεση, για διαμελισμό. Περνάνε όλες οι σκέψεις τις ημέρας σαν ταινία μπροστά από τα μάτια σου, και αναρωτιέσαι πόσο ακόμα θα αντέξεις. Κάθε φορά που λες σήμερα θα είναι όλα καλά, όλο και κάτι προκύπτει. Κάθε φορά που πιστεύεις ότι πήρες την σωστή απόφαση, πάλι κάτι αναδύεται από τα άδυτα. Εκεί που νομίζεις ότι βρήκες την μια λύση, προκύπτει άλλο πρόβλημα.

Τρενάκι του τρόμου η ζωή, με ενδιάμεσες στάσεις στον κόσμο των νεράιδων για να μην σαλτάρεις τελείως. Ειδικά στις μέρες που διανύουμε αυτόν τον καιρό, βλέπουμε με βαριά ψυχή τελικά πόσο μειώνεται η αντοχή του ανθρώπου, πόσο αδύναμοι μπορούμε να γίνουμε όταν μας περιορίζουν την ελευθερία των ονείρων και των επιλογών μας.

Πίστευα ότι η αντοχή του ανθρώπου δεν προσδιορίζεται από το περιβάλλον στο οποίο ζει, αλλά αποδεικνύεται ακριβώς το αντίθετο. Όσο πιο εύκολη διαβίωση έχουν οι άνθρωποι τόσο πιο αδύναμοι γίνονται. Ζούνε μέσα στον φόβο μην τυχόν χάσουν και τα λίγα που έχουν, γινόμενοι υποχείρια του φόβου, που όπως βλέπουμε πλέον κοστίζει και τις ζωές κάποιον. Δεν είναι η αντοχή του ανθρώπου που έχει όρια, αλλά η θέληση του που και αυτήν την έχει περιορίσει, για να δικαιολογεί την απραγία του.

Το ψυχικό σθένος του καθενός, αυτό είναι που μας προσδιορίζει στην πραγματικότητα. Κανείς δεν είπε ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να πέφτουμε, να κουραζόμαστε, αλλά δεν έχουμε το δικαίωμα στην παραίτηση. Όπως λένε, ο θεός μας δίνει μόνο ότι μπορούμε να αντέξουμε, τίποτα λιγότερο- τίποτα περισσότερο.

Ιωάννα Γκαβριλίου

image_print

CityVibes.gr

Read, Listen, Feel

Current track

Title

Artist


 



Current show

Group Therapy

16:00 17:59









 



Current show

Group Therapy

16:00 17:59