Ένα τσιγάρο για τη μάνα μου

Written by on 10/10/2021

image_print

…και θα γράφω ώσπου να σβήσει. Είτε αυτό είτε εγώ. Μα δε θα σβήσω από αυτό και το γνωρίζω ήδη, το λέω εκ του ασφαλούς, λιγοψυχώς. Χίλια είναι αυτά που θα με κάνουν ένα με τη γη, μα όχι αυτό. Γιατί αυτό το ίδιο είναι που ξέρει και θα αντισταθεί στη μοιραία, σαδιστική του φύση. Αυτό είναι το ίδιο που θα πει “δε θα σε βλάψω” και θα αποβάλλει όλες τις θανατερές ουσίες του. Θα γράφω ώσπου να σβήσει, οπότε ξέρεις πως το “άρθρο ” δε θα διαρκέσει αρκετά ώστε να φθαρεί η τέλεια εικόνα της στα μάτια ξένων, από κίβδηλα αισθήματα, ηθοποιητικά. Και το γράφω ολόγυμνος. Αυτό το άρθρο θα είναι απαράδεκτο δημοσιογραφικά, δίχως συνοχή, δίχως ευπρέπειες.

Αυτό το άρθρο δεν το γράφω με στυλό, μα με τσιγάρο. Δεν το γράφω σε χαρτί, μα πάνω στο μέτωπο της μάνας μου. Κι όμως, δε θα λερώνει ποτέ. Αυτό είναι το σπουδαιότερο μέρος του ανθρώπινου σώματος: το μέτωπο της μάνας, που είναι πάντα καθαρό. Και πάει στη μάνα μου ο,τι γράφω. Στο πιο αρσενικό ον που γνώρισα ποτέ. Δεν τη θυμάμαι τη μάνα μου. Δεν την έχασα, όμως δεν τη θυμάμαι. Δε θυμάμαι να με μεγαλώνει. Θυμάμαι να με κάνει να μην την έχω ανάγκη. Και δεν την είχα ποτέ. Ποτέ. Την παράτησα κι αυτό μου το συγχωρεί. Ίσως μου το συγχωρήσουν και οι άλλοι. Μα όχι εγώ.

Παράτησα τη μάνα μου. Και την εκτίμησα τη μάνα μου όταν μεγάλωσα. Όταν πια κανείς σε αυτήν την ηλικία έχει ανάγκη. Όχι όταν δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτήν. Κοίτα το μέτωπο της δικιάς σου, πάνω από τα ρυτιδιασμένα μάγουλα και τον ζαρωμένο της λαιμό. Πόσο καθαρό, ε; Ό,τι πιο διαυγές υπάρχει στη φύση. Και δεν τη χρειάζομαι, γιατί την παράτησα. Δίχως να φύγει εκείνη ποτέ. Η μάνα είναι ένα δέντρο αιωνόβιο. Σε χίλια χρόνια, αν ξαναπεράσεις από το μέρος που γεννήθηκες, θα είναι πάλι εκεί. Το τσιγάρο τελειώνει. Μα είπα ψέμματα. Άναψα κι ένα δεύτερο. Ένα δεύτερο για όλες τις μάνες της Γης, που κυκλοφορούν αέναα απ’ τη δημιουργία της.

Κι έχω γεμίσει με ανθρώπους που έφυγε η μάνα τους από αυτή. Και είναι πανέμορφοι όλοι τους-Χριστέ μου, πόσο όμορφοι είναι. Γιατί κουβαλάνε δυο ψυχές. Γιατί Θεός δεν υπάρχει, ούτε δεύτερη ζωή. Μόνο η ψυχή της μάνας μπορεί να επιστρέψει σε αυτή. Τούτο το χαρτί θα καεί με το τσιγάρο. Η δειλία μου είναι τούτη που θα το κάνει να καεί, αφότου περαστεί πρώτα στο κινητό, αν και δε θα’ πρεπε. Το δεύτερο τσιγάρο κοντεύει να τελειώσει. Δε με άφησε. Δε με άφησε ποτέ. Κι ας την άφησα εγώ.

Η μάνα είναι η πιο αντιφατική πολιτικά έννοια. Τόσο ρατσίστρια με τον εαυτό της, τόσο κομμουνιστική με το παιδί. Και λίγο πριν σβήσει, ένας στίχος, ο πιο όμορφος που ξέρω, απ’ τον αγαπημένο μου ποιητή.

Νίκος Γκάτσος

“Θα γυρίσω λυπημένη Παναγία. Έχε γειά. Μην κλαις, το μαράζι μάθε φυλαχτό να μην κρέμας. Να λες “δεν πειράζει, θα’ ρθει άσπρη μέρα και για μας…””

image_print
Tagged as

CityVibes.gr

Read, Listen, Feel

Current track

Title

Artist


 



Current show









 



Current show