Πρώτες ημέρες του Δεκέμβρη , μια θλιμμένη μελαγχολία δίχως λογική με κυκλώνει ενώ την ίδια στιγμή μέσα μου φωλιάζει η προσμονή . Ανάμεικτα τα συναισθήματα μου , ειλικρινά δεν ξέρω τι με φοβίζει περισσότερο, το ότι μεγαλώνω ή ότι μετρώ και βιώνω εντονότερα τις απώλειες ολοκλήρου του έτους;

Μεγαλώνω και συνειδητοποιώ ότι η ηλικία είναι ένας αριθμός και τίποτα παραπάνω. Μοιάζει ασύλληπτο το ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν από πάνω μας, το μέσα μας παρά τις αλλαγές , παραμένει μοναδικό. Στην ετήσια ανασκόπηση νιώθω να έχω πλουτίσει σε γνώσεις , σκέψεις, εμπειρίες , βιώματα , πως η φιλομάθεια μου με ακολουθεί πιστά και ως δια μαγείας χρόνο με το χρόνο με μικρά άνθη σοφίας φτιάχνω ένα κήπο που όμοιος του δεν υπάρχει .

Η μέρα των γενεθλίων είναι η “προσωπική Πρωτοχρονιά ” κάθε ανθρώπου. Μια ευχή πίσω από μετρημένα κεράκια , με ένα φύσημα η φλόγα των κεριών σβήνει , μα μέσα μας ανάβουν και φουντώνουν οι νέοι στόχοι σαν μικρές φλογίτσες . Κι αν κάποτε μαζευόμασταν γύρω από την τούρτα, τώρα γιορτάζουμε και εσωτερικά , κρατώντας στα χέρια μας έναν χάρτη της μνήμης που μας θυμίζει όλα αυτά που ζήσαμε, όσα ζούμε και όσα προσδοκούμε και ονειρευόμαστε να συμβούν. Το μυαλό δεν έχει μία πατρίδα , ούτε και ρίζες όσο εύκολα μπορεί να περιοριστεί άλλο τόσο μπορεί να ελευθερωθεί , να πάρει από το χέρι τη φαντασία για ταξίδια στον κόσμο του εφικτού και του άπιαστου.

Μέσα στα γιορτινά φώτα,  οι απώλειες  είναι γροθιά στο στομάχι. Παρεξηγήσεις , μούτρα, ανυπόστατες και αδικαιολόγητες αποστάσεις, άνθρωποι που επέλεξαν έναν άλλο δρόμο και μια άλλη ζωή, η οικογένεια που ζει μακριά, αλλά και οι φύλακες άγγελοι – οι αφανείς προστάτες που από εκεί ψηλά είναι παρόντες με έναν τρόπο που μόνο εσύ κατανοείς, σε κάθε μικρή ή μεγάλη στιγμή σου , είναι αστέρια που σε οδηγούν.

Πόσο λυπηρό τελικά να φοβάσαι πως όσο πλησιάζουν οι μέρες γιορτής θα νιώσεις μοναξιά και μελαγχολία, πως είναι μια μέρα όπως όλες οι άλλες , μια μέρα για το φαίνεσθαι ; Μέσα σου ξέρεις πως παρότι θα σε κυριεύσουν οι σκέψεις σου και οι άνθρωποι που ζουν εκεί , εσύ θα έχεις δίπλα σου όσους αξίζει να έχεις , αυτούς που επέλεξες και αγαπάς και σας συνδέουν αμοιβαία συναισθήματα.

Όσο μεγαλώνεις ο κύκλος σου στενεύει , είναι αναπόφευκτο το ξεκαθάρισμα , οι ανακατατάξεις , η επανεκτίμηση ανθρώπων και συμπεριφορών και όταν πέφτουν οι μάσκες η λύτρωση είναι αμύθητης αξίας. Χαρούμενα περιτυλίγματα , κορδέλες , αρώματα… Το πιο γλυκό και αληθινό δώρο ανέκαθεν ήταν η έμπρακτη παρουσία των ανθρώπων και όχι η συμβολική ύλη που σου προσφέρουν , οφείλεις λοιπόν να τους ευχαριστήσεις όλους όσους σε τιμούν με την παρουσία τους.

Διαβάστε ακόμη:  Λατινικά : Ζωντανή ή νεκρή γλώσσα ;

Ας είναι φέτος η χρονιά που ξέρουμε τι θέλουμε για εμάς,  έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη των δικών μας επιλογών και λαθών . Ας φροντίσουμε οι επιλογές μας να είναι ολοκληρωτικά βασισμένες στις ανάγκες μας, στις αλλαγές που σκεφτόμαστε και σε όσα προσδοκούμε να πετύχουμε και όχι επιλογές , γνώμες ή προσδοκίες των άλλων για τη δική μας ζωή! Aς λουστούμε και τις αποτυχίες στην τελική , συλλέγοντας τες στρώνουμε τον δρόμο μας προς την επιτυχία !

Η μεγάλη μέρα των γενεθλίων πέρασε ή για άλλους καταφτάνει  , τα φετινά Χριστούγεννα πλησιάζουν και σίγουρα διαφέρουν από όσα έχουμε ζήσει. Η πόλη ντύνεται με τα γιορτινά της στολίδια και λαμπιόνια. Πώς όμως θα καταφέρουμε φέτος να στολίσουμε και το μέσα μας ; Το δώρο που θα κάνουμε πρώτα σε εμάς και έπειτα στους γύρω μας θα έχει διάφανο περιτύλιγμα . Το περιεχόμενο του θα είναι ο ακατέργαστος μας εαυτός , η αλήθεια μας και ο χρόνος που αφιερώνουμε στους άλλους , ο μόνος πολύτιμος θησαυρός που πραγματικά κατέχουμε. Για αυτό ας είμαστε επιλεκτικά δοτικοί αντί σκορπιζόμαστε ασύστολα , όσα φυλάμε μέσα στην ψυχή μας μόνο όταν τα μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους μας πολλαπλασιάζονται . Από την αγάπη δεν έχασε κανείς.

Άραγε θα αποκτήσουν τούτες οι γιορτές χρώμα αληθινής χαράς και στοργής; Άραγε όσοι αγαπιούνται θα ανταμώσουν και πάλι;

Φιλικούς Χαιρετισμούς ,
Νένα Ευθυμιάδου.