Υπάρχουν μπαμπάδες που μαθαίνουν στους γιους τους να λύνουν τις διαφορές τους με τον διάλογο και όχι με τη βία
Υπάρχουν μπαμπάδες που δεν φοβούνται να ‘μυήσουν’ τους μικρούς γιους τους στην ομορφιά της Φύσης μην τυχόν και γίνουν ευαίσθητοι, ρομαντικοί ή μαλθακοί! (Το έχω ακούσει κι αυτό!).
Υπάρχουν μπαμπάδες που διηγούνται στους μικρούς τους γιους ιστορίες ναυτικών και περιπέτειες από μυθιστορήματα.
Τους εξηγούν για ποιον λόγο τα θαλασσοπούλια ακολουθούν τα πλοία και τους μαθαίνουν να διαχειρίζονται τον θυμό τους.
Τους μαθαίνουν την αξία της σιωπής όταν πρέπει να σωπάσουν και την αξία του λόγου όταν πρέπει να μιλήσουν.
Να προσέχουν τον διαφορετικό ήχο που κάνει ο άνεμος όταν περνάει μέσα από διαφορετικά δέντρα για να μάθουν να σέβονται τη διαφορετικότητα…
Τους μαθαίνουν να λύνουν τις διαφορές τους με τον διάλογο και όχι με τη βία…
Ναι. Υπάρχουν αυτοί οι μπαμπάδες και μπορεί κάποιος να τους αναγνωρίσει από μακριά, διότι δεν κάνουν αδικαιολόγητο σαματά σαν στρακαστρούκες σε βαρέλι για να τους προσέξεις.
Απλώς περπατάνε δίπλα στα παιδιά τους. ‘Όχι μπροστά από αυτά, δίπλα…
(Φωτογραφία: Επιστρέφοντας κάποτε από την Ύδρα, άκουσα αυτόν τον μπαμπά να διηγείται μια ιστορία στο παιδί του για το πέταγμα των γλάρων…)
