Σχέσεις, χωρισμοί και κύκλοι.
Τόσο εύκολο και συνάμα τόσο δύσκολο η ανάπτυξη, αλλά και διάσπαση σχέσεων. Οποιουδήποτε είδους σχέσεις. Να γνωρίζεις ανθρώπους, να συναναστρέφεσαι μαζί τους να χτίζεις γέφυρες επικοινωνίας, να περνάτε χρόνο μαζί δημιουργώντας στιγμές.
Έως ότου κάτι θα συμβεί και μετά όλα θα ναι αλλιώτικα. Κάτι πια δεν θα είναι το ίδιο. Ξένοι γνώριμοι. Πλέον όλα είναι άβολα, ενώ κάποτε χωρίς να προλάβεις καν να το πεις μια λέξη, αρκούσε ένα βλέμμα για να γίνουν όλα αντιληπτά. Αλλά αυτό ήταν κάποτε. Πλέον είναι αλλιώς. Πλέον είναι άβολο ακόμα και το να κάθεστε στο ίδιο τραπέζι, να βρίσκεστε με κοινή παρέα. Γιατί πλέον είναι αλλιώς και κάτι είναι διαφορετικό πια.
Όλος ο πρώιμος ενθουσιασμός των πρώτων σταδίων να γνωρίσεις τον άλλον έχει παρέλθει. Προσπαθείς να πας παρακάτω, να αποδεχτείς την κατάσταση, μπορεί και ο άλλος να κάνει το ίδιο. Και ίσως κάποια στιγμή όταν πια θα είστε ξεκάθαροι -πρώτα και κύρια με τον εαυτό σας- πάτε παρακάτω. Όχι απαραίτητα μαζί ως κοινή πορεία ζωής, αλλά προχωράτε. That’s life άλλωστε. Απόλυτα δεκτό. Και πια δεν είναι άβολα. Γιατί τα μιλήσατε και είπατε να είστε φιλικοί και ευγενικοί μεταξύ σας.
Έως ότου πάλι να συμβεί κάτι και να είστε ξένοι γνώριμοι. Αυτή τη φορά θα ναι πιο άβολο, άλλωστε η ζωή προχωρά, αλλά πόσο cool baddies να γίνετε, όταν γίνεται ένας από τους δυο μάρτυρας συμπεριφοράς όμοιας με εκείνη που είχε στις στιγμές που κάποτε μοιραζόσασταν μαζί, αλλά αυτή τη φορά σε ένα άλλο ξένο, μη γνώριμο για αυτό άτομο;
Ένας αέναος κύκλος λοιπόν. Μήπως δεν θα έπρεπε να κρατάμε καθόλου τυπικές επαφές; Ίσως έτσι να αποφεύγονταν οι κύκλοι. Φαύλοι κύκλοι. Ποια είναι η δική σας άποψη;