Η παρεξηγημένη θεωρητική παιδεία
Απέχουμε μόλις 7 χρόνια για το 2030. Ποιός θα το φανταζόταν οτι κάποια στιγμή θα χρησιμοποιούμε χρονολογίες μετά το 2020 (εγώ ακόμα και τώρα δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω) και θα έχουμε φτάσει σε ένα τέτοιο σημέιο ανάπτυξης (οχι ως χώρα) σε παγκόσμιο επίπεδο. Πλέον δεν μιλάμε για την επίδραση των υπολογιστών στη ζωή μας (καθώς είναι δεδομένη σε καθημερινή βάση) , μιλάμε όμως για όλες τις υποκατηγορίες αυτής της επίδρασης ( A.I , smart home , κλπ..).
Σίγουρα δεν γνωρίζουν όλοι αυτές τις καινοτομίες τις τεχνολογίας αλλά μήπως η χρηση τους πρέπει να μας βάλουν σε σκέψεις ;
Και αφού η τεχνολογία και η επιστήμη μας τα παρέχουν όλα τότε γιατί δεν είμαστε ένα βήμα μπροστά ως κοινωνία … ;
Μήπως το πρόβλημα εντοπίζεται αλλού … Μήπως δεν είναι αρκετά αυτά που κάνουμε ;
Στα ελληνικά δεδομένα οι μαθητές απο τη Β Λυκείου καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στο βιοποριστικό τους συμφέρον ή στο κοινό καλό. Η Θετική κατεύθυνση χαρακτηρίζεται επι χρόνια ως η κατεύθυνση που προσφέρει σχεδόν σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση, βέβαια δεν είναι απίθανο όποιος/α επιλέξει αυτή να κατεύθυνση να ασχοληθεί μελλοντικά με τη διαμόρφωση άποψης και κρίσης που προσφέρει η άλλη. Αντιθέτως τα βιοποριστικά δεδομένα της θεωρητικής είναι αμφιλεγόμενα , λόγω της μη πρακτικής χρησιμότητας των μαθημάτων που προσφέρει.
Τελικό Συμπέρασμα = Θέλουμε μια πρακτική κοινωνία που εξελίσεται ΠΡΑΚΤΙΚΑ
Ναι ωραία αυτα αλλα ….
ΚΟΙΝΩΝΙΑ = κοινό + ον (=) άνθρωπος
Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Αριστοτέλη ο τελικός σκοπός του ανθρώπου είναι το <<αγαθόν>> ή αλλιώς η ευδαιμονία/ ευτυχία σε ο,τι και αν συμβαίνει στη ζωή του.
Αυτό πάντως δεν φαίνεται να υπάρχει σήμερα, λόγω του ότι η κοινωνία της πράξης διαβάζει μόνο αλγόριθμους και όχι σκέψεις.
Όντας έφηβος θεωρώ οτι εμείς ΠΑΝΤΑ μπορούμε να κάνουμε την αλλαγή και τη μεταστροφή προσδοκώντας το καλύτερο δυνατό. Παρ’ όλα αυτά δεν νομίζω οτι θα διαφωνήσει κάποιος στο γεγονός οτι συμβαίνει το αντίθετο (τουλάχιστον για τα δεδομένα της Ελλάδας απο όλες τις απόψεις). Η λέξη σεβασμός έχει χάσει πια την ισχύ της καθώς δεν επιδιώκουμε πια τον σεβασμό. Η παιδεία λοιπόν παίζει αρκετά σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του ατόμου, και πόσο μάλλον τώρα που είναι η στιγμή που χρειαζόμαστε θεωρητική και κοινωνική παιδεία όσο ποτέ άλλωτε !
Τελικά η Θεωρητική παιδεία δεν έχει πρακτική χρησιμότητα ;