Τα πρωτότοκα παιδιά κρύβουν μέσα τους τεράστια δύναμη
Αν μπορούσε να γραφτεί το όνομά τους δίπλα σε μια λέξη, θα πήγαινε και θα κολλούσε στην «προσδοκία».
Γιατί η προσδοκία, τυλίγει αυτά τα παιδιά από την ώρα που γεννιούνται και δεν τα αφήνει ποτέ να περπατήσουν χωρίς να τα καλύπτει η σκιά της.
Έχουν μάθει να περπατούν περήφανα με το κεφάλι όρθιο στους ώμους κι ας τρέμει από μέσα κάθε χιλιοστό τους. Δε θα το δείξουν, έχουν εκπαιδευτεί καλά, βλέπεις οι συναναστροφές τους ήταν πάντα με τους «μεγάλους» και άκουγαν ενήλικες συζητήσεις αντί για αδελφικά γέλια, όταν έπαιζαν με τα παιχνίδια τους.
Είναι τα πρωτότοκα παιδιά, που γεννήθηκαν από έναν πηγαίο έρωτα κάποια στιγμή στα είκοσι, γεννήθηκαν μέσα στην αμφιβολία και την αβεβαιότητα, μα υπήρχε η θέληση και η άγνοια κινδύνου για να τα μεγαλώσει. Μεγάλωσαν με γονείς που τότε μάθαιναν κι αυτοί τον τίτλο τους για πρώτη φορά, με γονείς που ενθουσιάστηκαν ή φοβήθηκαν τόσο με τη νέα τους ιδιότητα, που άθελά τους πειραματίστηκαν, δοκίμασαν όρια που έθεσαν αυστηρά, έκαναν λάθη που δεν παραδέχτηκαν ποτέ, μέχρι να γεννηθεί το επόμενο παιδί.
Κι αν το σκεφτείς το πρωτότοκο παιδί είναι το μεγαλύτερο ανθρώπινο πείραμα. Σηκώνει πάντα το βάρος από ένα όνειρο, μια ευχή για οικογενειακή ευτυχία κι επιτυχία, πολλές φορές δείχνει να μην έχει καν επιλογή, σαν όλα αυτά τα πρότυπα και οι θεωρίες να εντυπώθηκαν οργανικά στο χαρακτήρα του.
Δε ζητάνε εύκολα συγγνώμη αυτά τα παιδιά, άλλωστε η συγγνώμη δείχνει λάθος και το λάθος αδυναμία.
Κι αν σταθούν ποτέ αδύναμα, το κρύβουν από τον κόσμο, μέχρι να ελευθερωθούν πίσω από κλειστές πόρτες και δυνατή μουσική. Δεν έχουν μέτρο σύγκρισης, είναι μοναδικά και αξεπέραστα, γιατί δεν υπάρχει ακόμα το μικρότερο παιδί για να γίνει το καινούριο αγαπημένο παιχνίδι των συγγενών και φίλων. Είναι μουσειακό έκθεμα και απολαμβάνουν την αμέριστη προσοχή όλων, τα δώρα και τα παιχνίδια που είναι καινούρια και δε μοιράζονται στα δύο, το δωμάτιο που έχει το όνομά του και είναι αποκλειστικά δικό του.
Μα κι όταν έρχεται το δεύτερο παιδί, αλλάζουν όλα τόσο γρήγορα και ξαφνικά παύει να δικαιούται τον τίτλο του παιδιού, γιατί πια θα είναι ο μεγάλος. Ο μεγάλος που οφείλει να μοιράζεται, να παραχωρεί, να δίνει το καλό παράδειγμα, να φροντίζει να είναι οδηγός και καθοδηγητής για το νέο μέλος της οικογένειας. Τα πρωτότοκα παιδιά έχουν κάτι από αδέλφια και κάτι από γονείς, παίρνουν τον τίτλο τους καμιά φορά και τον χειρίζονται σπασμωδικά, μα με τεράστια ευθύνη που δεν αντιλαμβάνονται καν μέχρι να μεγαλώσουν. Και τα καταφέρνουν, γιατί αυτό μόνο έχουν μάθει να κάνουν.
Κι όταν είναι το παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή, φοβούνται μήπως αυτός τους ο τίτλος τα βάλει και πάλι σε ένα βάθρο. Κάθε φορά που ένα «ο αδερφός σου ποτέ δεν» ακούγεται στην οικογένεια.
Ένας κρίκος της αδελφικής αλυσίδας ραγίζει και είναι ευθύνη του μεγάλου, του πρωτότοκου να τον επαναφέρει.
Αγαπάνε πολύ αυτά τα παιδιά, μπορεί να μην το δείξουν με τον συνηθισμένο τρόπο, μπορεί να μη σ’αγκαλιάσουν όπως θα ήθελες, γιατί έχουν μάθει να είναι συγκρατημένα. Ακόμα κι αν θεωρούνται από πολλούς αντιδραστικά και ανυπόμονα, πίσω απ’ αυτήν την εικόνα κρύβεται μια διαρκής προσπάθεια ελέγχου της συμπεριφοράς τους. Μέσα τους πάντα θα κρύβεται ο φόβος της απογοήτευσης, που με τη σειρά του θα δίνει θέση σε ένα μεγάλο «θέλω» για να είναι οι γονείς τους περήφανοι για κείνα.
Βιάζονται να μεγαλώσουν, γιατί είναι ήδη μεγάλα στο μυαλό τους, χάνουν κάτι από την παιδικότητα τους, για να τη χαρίσουν αργότερα στα αδέρφια τους, που θα κερδίζουν πάντα πιο εύκολα αυτό που διεκδίκησαν οι προηγούμενοι.
Μα ονειρεύονται, κι ονειρεύονται πολύ, ζωγραφίζουν, χορεύουν, μιλάνε και μετά σωπαίνουν γιατί φοβήθηκαν μήπως είπαν πολλά, μέχρι να φουντώσουν και να πουν όσα ποτέ δε φαντάστηκες ότι θα μπορούσες να ακούσεις. Μπορεί να μη φόρεσαν ποτέ ζακέτα, μα θα φωνάξουν στο μικρότερο αδερφό να πάρει μια μαζί του για να μην κρυώσει. Ερωτεύονται πάντα βαθιά και μοναχικά και κρατούν ένα «θα τα καταφέρω» ανάμεσα στα δόντια τους.
Και ξέρεις κάτι; Με κάποιον περίεργο τρόπο, πάντα τα καταφέρνουν…
Είναι καλό να είσαι κοινωνικός και να συναναστρέφεσαι πολλούς ανθρώπους. Έτσι μαθαίνεις περισσότερα, ανταλλάσσεις περισσότερες απόψεις, έχεις αρκετά ερεθίσματα και αρκετά παραδείγματα ζωής. Διασκεδάζεις περισσότερο, έχει πολλές επιλογές για μια βόλτα και άλλα πολλά οφέλη.
Ο κλοιός στενεύει
Το να έχεις πολλούς γνωστούς,έχει τεράστια διαφορά από το να έχεις πολλούς φίλους
Η λέξη φίλος δεν είναι λέξη απλή
Φίλος είναι αυτός που μοιράζεσαι μαζί του όχι μόνο έναν καφέ, ένα αστείο, κοινά ενδιαφέροντα. Φίλος είναι αυτός που είναι μαζί σου στις πίκρες και στις δυσκολίες και όχι μόνο τις χαρές. Φίλος είναι αυτός που σου δίνει τον ώμο του να ακουμπήσεις, που είναι για σένα πάντα εδώ. Που σ’ αγαπάει γιαυτό που είσαι. Το να έχεις έστω και έναν μόνο τέτοιο άνθρωπο στη ζωή σου, έχει πολλή μεγαλύτερη αξία από το να έχεις χιλιάδες γνωστούς.
Όσο μεγαλώνεις, μίκρυνε τον κύκλο
Δεν έχω γνωρίσει στη ζωή μου προσωπικά ανθρώπους που έχουν πολλούς πραγματικούς φίλους. Αλλά ακόμα και αν υπάρχουν με τα χρόνια αλλάζουμε. Εμείς,οι υποχρεώσεις, οι προτεραιότητές μας. Οι περισσότεροι είχαμε στην εφηβεία μια μεγάλη παρέα. Δυστυχώς όμως όσο μεγαλώνουμε χανόμαστε. Και η πικρή αλήθεια, κάποιες φορές χανόμαστε συνειδητά.
Όσο μεγαλώνουμε εξελίσσεται η αντίληψή μας, ο τρόπος που βλέπουμε τη ζωή και τους ανθρώπους. Καλώς η κακώς συνειδητοποιούμε πως αυτοί που πραγματικά αξίζουν να έχουν θέση στη ζωή μας, είναι πολύ λιγότεροι από αυτό που φανταζόμασταν στην εφηβεία μας με τις εφηβικές παρέες που πιστεύαμε πως θα είχαμε για πάντα.
Λίγοι και καλοί
Επέλεξε αυτούς που θέλεις να είναι στον περίγυρό σου και μην νιώθεις καθόλου άσχημα ακόμα και αν δεν ξεπερνάν τα δάχτυλα του ενός χεριού.
Λίγο scroll down να κάνεις την οθόνη σου στα social media και είναι αρκετό για να δεις πόσο παραποιημένη αντίληψη για την ομορφιά υπάρχει στις μέρες μας.
Ξεγυμνωμένες κοπέλες, υπερβολικό μακιγιάζ, φρύδια ξυρισμένα και βαμμένα και πολλά άλλα.
Η ομορφιά είναι υποκειμενική
Πολλοί έχουν την λανθασμένη εντύπωση ότι η ομορφιά είναι αντικειμενική και παλεύουν να μοιάσουν στο ιδανικό πρότυπο ενός μοντέλου. Για αυτή την τραγωδία φταίνε τα media και τα πρότυπα – στερεότυπα που προβάλλουν.
Ο κόσμος της ανασφάλειας
Δυστυχώς λόγω των λανθασμένων μηνυμάτων που εκπέμπουν στον κόσμο τα media για τον κόσμο της ομορφιάς, πολλοί άνθρωποι και ειδικότερα γυναίκες, παλεύουν καθημερινά με τις ανασφάλειες που άσκοπα έχουν ως προς την διαφορετικότητά τους σε σχέση με το πρότυπο ομορφιάς που ανακυκλώνουν οι οθόνες, οι πασαρέλες, ο κόσμος των celebrities.
Αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν είναι ότι αυτή ακριβώς η διαφορετική όψη από το συνηθισμένο πρότυπο, αυτό είναι και η πραγματική ομορφιά
Η πραγματική ομορφιά
Η πραγματική ομορφιά είναι η μοναδικότητα του καθένα μας. Η ομορφιά είναι το πρόσωπό σου που λάμπει όταν είσαι ευτυχισμένος/η. Η ομορφιά, είναι εν τέλει κάτι τελείως υποκειμενικό. Φυσικά και είναι ωραίο να είμαστε καθαροί και περιποιημένοι, η πραγματική μας ομορφιά όμως είναι η φυσική ομορφιά που μας έχει δοθεί. Χωρίς παραποιήσεις και διαστρεβλώσεις των φυσικών χαρακτηριστικών σου γνωρισμάτων, να είσαι σίγουρος/η ότι η ομορφιά σου, είναι αυτό που από τη φύση σου έχει δοθεί και οι τυχόν ατέλειες που εσύ μπορεί να βλέπεις στον καθρέφτη σου, είναι αυτή η μοναδικότητά σου. Αυτή η μοναδικότητα είναι η πραγματική ομορφιά.
Μην προσπαθείς να αλλάξεις αυτό που είσαι. Μία μικρή περιποίηση και η αυτοπεποίθηση και η χαρά που εκπέμπεις, είναι όλη όση ομορφιά χρειάζεσαι για να σε ξεχωρίσει κάποιος/α και να κερδίσεις την επιβεβαίωση που τόσο έχεις ανάγκη, καθώς ζεις σε έναν κόσμο που μας θέλει γεμάτους ανασφάλειες, για να οδηγούμαστε πιο εύκολα στον καταναλωτισμό.
Πως θα πλουτίσουν οι εταιρείες εάν εσύ αναγνωρίζεις την μοναδική ομορφιά σου?
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ μήπως δεν μπορείς να ευχαριστηθείς τόσο πολύ όσο οι άλλοι; Γιατί να συμβαίνει αυτό;
Σου έχει τύχει ποτέ να είσαι έξω με μια παρέα και όλοι να περνάνε καλά και εσύ να είσαι κάπως μαζεμένος ή λίγο στραβωμένος;
«Άργησε ο σερβιτόρος» θα πεις.
«Έλα ρε χαλάρωσε, μια χαρά περνάμε» θα σου πει κάποιος και θα σε εκνευρίσει.
Ή μπορεί να είσαι σε ένα ρομαντικό ραντεβού με τον σύντροφό σου και από το πουθενά να προκαλέσεις ένα καβγά. Και να γυρίσετε σπίτι μαλωμένοι.
Τι συμβαίνει εδώ; Μήπως δεν αντέχεις να είσαι ευτυχισμένος;
Η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να μην αντέχει να είναι ευτυχισμένος ακούγεται πολύ παράλογη σε πρώτη ανάλυση. Όλοι πιστεύουμε ότι το κριτήριο για τις πράξεις μας είναι να μεγιστοποιήσουμε την ευτυχία μας. Ποιος θα ήθελε ποτέ να είναι δυστυχισμένος;
Δυστυχώς αυτό το κριτήριο δεν μπορεί να εξηγήσει πάντα τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Θα χρειαστεί να το αντικαταστήσουμε με ένα άλλο πιο ρεαλιστικό ώστε να εξηγήσουμε φαινομενικά ανεξήγητες συμπεριφορές.
-Γιατί σαμποτάρουμε την ευτυχία μας;
-Γιατί μπορεί συχνά να προβούμε σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές;
-Γιατί δεν μπορούμε να απολαύσουμε στιγμές οι οποίες έχουν όλα τα εχέγγυα ώστε να χαρακτηρισθούν ως όμορφες και ευτυχισμένες;
-Γιατί γκρινιάζουμε όλη την ώρα και δεν μπορούμε να ηρεμήσουμε;
Το πιο ρεαλιστικό κριτήριο λέει πως το κριτήριο των πράξεών μας είναι να επαναλάβουμε αυτό που μας είναι γνώριμο. Να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό πάντα κάναμε. Φοβόμαστε το άγνωστο υπερβολικά.
Δεν ξέρουμε πώς να είμαστε καλά. Δεν το έχουμε μάθει όταν μεγαλώναμε. Δεν είναι μια γνώριμη για εμάς συμπεριφορά, οπότε δυσκολευόμαστε.
Μπορεί λοιπόν, ποτέ κανείς να μη θέλει συνειδητά να είναι δυστυχισμένος αλλά υπάρχουν πολλοί οι οποίοι βαθυθέλουν να μην είναι ευτυχισμένοι.
Έτσι αποκτούμε μια συγκεκριμένη αντιμετώπιση προς τη ζωή. Γινόμαστε πιο κυνικοί. Λέμε ότι οι ευτυχία είναι για τους χαζούς. Για τους πτωχούς τω πνεύματι. Όταν βλέπουμε τους χαρούμενους ανθρώπους θέλουμε να τους βγάλουμε ελαττωματικούς γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να παραδεχτούμε τη δική μας έλλειψη.
Κρυβόμαστε πίσω από ρητά όπως αυτό του Χέμινγουέι, ο οποίος είπε πως «η ευτυχία στους έξυπνους ανθρώπους είναι το πιο σπάνιο πράγμα που ξέρω». Έτσι θεωρούμε τους εαυτούς μας έξυπνους. Όχι προβληματικούς. Όσο να πεις καλύτερο. Μας βολεύει.
Κι όμως οι έρευνες έχουν δείξει ακριβώς το αντίθετο[1]. Οι πιο έξυπνοι άνθρωποι (μετρώντας το IQ τους) φαίνεται πως είναι και οι πιο χαρούμενοι. Άλλος ένας μύθος καταρρίπτεται!
Αυτό που έχει σημασία όμως, είναι το κίνητρο για τη δημιουργία του μύθου. Το κίνητρο είναι πως θέλουμε να διατηρήσουμε, όπως προαναφέρθηκε, μια κολακευτική εικόνα για τον εαυτό μας, όχι μια «προβληματική».
Δεν υπάρχει τίποτα το αρνητικό στο να παραδεχτούμε ότι δυσκολευόμαστε να χαρούμε. Αντιθέτως η προσπάθειά μας να αποκρύψουμε την αλήθεια από τον εαυτό μας, μόνο επώδυνα αποτελέσματα ενδέχεται να επιφέρει, καθώς μπορεί να δημιουργήσει πολλές παρεξηγήσεις.
Αν όμως γνωρίζουμε ότι έχουμε χαμηλό ταβάνι ευτυχίας τότε θα ερμηνεύουμε πολύ διαφορετικά μια σειρά καταστάσεων στη ζωή μας.
Θα ξέρουμε ότι έχουμε την τάση να γκρινιάξουμε λίγο παραπάνω, όχι επειδή κάτι είναι άσχημο στην κατάσταση, αλλά γιατί έχουμε ανάγκη να βρούμε το άσχημο προκειμένου να μη χρειαστεί να χαρούμε πολύ.
Θα ξέρουμε ότι μπορεί να περάσαμε ένα όμορφο βράδυ με έναν άνθρωπο και μετά θέλουμε να εξαφανιστούμε, όχι επειδή δεν ήταν αρκετά καλός, αλλά επειδή ήταν τόσο καλός που ξεπεράσαμε τα όρια ευτυχίας μας.
Θα κατανοούμε πως αν αρχίσουν και μας μπαίνουν ιδέες πως ο σύντροφός μας, μπορεί να μη μας αγαπάει και τόσο και μπορεί να μας παρατήσει (ενώ δεν υπάρχει καμία φανερή ένδειξη γι αυτό) μπορεί και να μην αντέχουμε στην ιδέα ότι μας αγαπάει και προσπαθούμε να βρούμε κάτι για να χαλάσουμε την καλή ατμόσφαιρα της σχέσης.
Θα αντιλαμβανόμαστε πως αν αρχίσουμε και μουδιάζουμε μέσα στη σχέση μας την ώρα που όλα έδειχναν ότι πηγαίνουν καλά, αν προκαλούμε ένα καβγά ή αν νιώθουμε εκνευρισμό, τότε ίσως δε σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με τη σχέση. Ίσως πιάνουμε ταβάνι στο πόσο όμορφα μπορούμε να αισθανθούμε και θέλουμε να γίνει κάτι για να βρεθούμε και πάλι σε χαμηλότερα αλλά και πιο ψυχικά γνώριμα επίπεδα ευτυχίας.
Για να το πούμε λαϊκά (το αγαπημένο μου) πέφτει κόφτης ευτυχίας. Το ευτυχιόμετρό μας χτυπάει κόκκινο και κάνουμε κάτι για το χαλάσουμε.
Αντίστοιχα, σαφώς, θα μπορούμε να ερμηνεύουμε ακριβέστερα και τις συμπεριφορές των άλλων σε ανάλογες περιπτώσεις. Ό,τι ισχύει για εμάς, ισχύει και για τους άλλους.
Συμπέρασμα
Ίσως να μην αντέχεις να είσαι ευτυχισμένος. Δεν ακούγεται λογικό, αλλά είναι ψυχο-λογικό. Η γνώση είναι δύναμη και μας απαλλάσσει από παρερμηνείες, βελτιώνει την επικοινωνία και δυναμώνει τις σχέσεις.
Πολλές φορές σίγουρα έχεις νοιώσει μόνος ανάμεσα σε πλήθος,ανάμεσα στις παρέες σου, ανάμεσα στην οικογένειά σου. Αυτό είναι το είδος μοναξιά λόγω έλλειψης κατανόησης. Μόνος ανάμεσα στο πλήθος…
Δεν είσαι ο μόνος
Ακόμα και αν περιτριγυρίζεσαι ανάμεσα από γνωστούς φίλους και συγγενείς σίγουρα έχεις αισθανθεί κάποιες φορές μόνος. Αυτό συμβαίνει γιατί έρχονται στιγμές που συνειδητοποιείς ότι κανείς δεν σε καταλαβαίνει ή ότι δεν μπορείς να επικοινωνήσεις ουσιαστικά με κανέναν από τον περίγυρό σου. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν σ’ αγαπούν ή εκτιμούν, βλέπεις πως ο καθένας νοιάζεται για το δικό του πρόβλημα και όταν τους μιλάς δεν ακούν. Περιμένουν να τελειώσεις για να πουν το δικό τους. Το βιώνεις συχνά αυτό και αισθάνεσαι μόνος. Δεν είσαι ο μόνος!!
Επιλεκτική μοναξιά
Όλοι νοιάζονται για τον εαυτό τους, η πλειοψηφία της κοινωνίας μας είναι εγωιστική. Πολλές φορές νιώθεις ότι μιλάς σε ντουβάρια με αποτέλεσμα να επιλέγεις την απομόνωση. Αυτό ως ένα σημείο μπορεί να σε βοηθήσει να ασχοληθείς με τον εαυτό σου και την αυτοβελτίωσή σου, όμως η μοναξιά δεν είναι λύση. Χρειαζόμαστε ανθρώπους γύρω μας να μοιραζόμαστε την χαρά και την λύπη, τα επιτεύγματά μας και πολλές φορές μπορούμε να βοηθηθούμε από άλλους. Δεν είναι ποτέ κακό.παρόλα αυτά βλέποντας την έπαρση και την κακία των ανθρώπων αναγκάζεσαι να επιλέξεις την απομόνωση. Δεν είσαι ο μόνος
Πραγματική μοναξιά
Εάν νιώθεις μόνος. Αν είσαι μόνος. Δεν είσαι ο μόνος. Ειδικά με τα καινούρια γεγονότα με την πανδημία, όλοι αποξενωθήκαμε. Ξέχωρα από αυτό πολλοί από μας είμαστε μόνοι, παλεύουμε μόνοι, ενώ θα θέλαμε πολύ έναν ώμο να ακουμπήσουμε. Μην αναλώνεσαι με σκέψεις για τον λόγο που έχεις μείνει μόνος. Μπορεί ναι κάπου να φταις και η παρέα σου σε απομάκρυνε, μπορεί όμως να απομακρύνθηκες και εσύ χωρίς να το καταλάβεις. Όπως και να έχει δεν πρέπει να απογοητεύεσαι. Οι φίλοι που είναι αληθινοί είναι πάντα δίπλα σου. Τι να τους έκανες δίπλα σου εάν δεν είναι αληθινοί. Επίσης ποτέ δεν είναι αργά για ν α δημιουργήσεις μια φιλία. Σταμάτα να στεναχωριέσαι. Ένας άλλος άνθρωπος νοιώθει το ίδιο και όχι μόνο ένας. Ξέρω…νιώθεις απογοήτευση αλλά να θυμάσαι…Δεν είσαι ο μόνος!!!!!
Ενεργειακά “βαμπίρ”. Πώς να τους ξεχωρίζεται και να τους απομακρύνεται από την ζωή σας.
Ενεργειακά βαμπίρ
Έχεις σίγουρα βρεθεί να περιτρυγυρίζεσαι από ανθρώπους που εισβάλλουν στο ενεργειακό σου πεδίο και σε “ρουφάνε” ενεργειακά.
Έχεις σίγουρα νοιώσει πολλές φορές ότι οι γύρω σου θέλουν να αρπάξουν κάτι από σένα ενεργειακά ή υλικά.
Όταν μιλάμε για ενεργειακά βαμπίρ αναφερόμαστε σε ανθρώπους που μας πλησιάζουν για να πάρουν κάτι από εμάς ή για ανθρώπους που είναι στη ζωή σου και το μόνο που κάνουν είναι να ρουφάνε την θετική σου ενέργεια.
Πώς να αναγνωρίζεις τα ενεργειακά βαμπίρ
Οι άνθρωποι αυτοί:
1.Σου μιλούν για τα προβλήματά τους και ζητάνε την βοήθειά σου χωρίς να νοιάζονται για τα δικά σου προβλήματα
2.Είναι άτομα γεμάτα αρνητική ενέργεια και πεσιμιστές
3.Έχουν την τάση να “γατζώνονται” πάνω σου όταν τους δίνεις χώρο στη ζωή σου
4.Είναι άτομα που προσπαθούν να σε χειραγωγήσουν. Είναι δύσκολο να τους αντιληφθείς καθώς με ύπουλους τρόπους δεν σε αφήνουν να αντιληφθείς ότι σε χειραγωγούν.
5.Δεν χαίρονται ποτέ με την χαρά σου και προσπαθούν να σε κάνουν να νοιώσεις άσχημα με την πρώτη ευκαιρία.
6.Ζηλεύουν τους φίλους σου την οικογένειά σου τον σύντροφό σου και οποιονδήποτε αγαπάς και κάνεις πράγματα γι’ αυτόν.
7.Παραπονιούνται συνεχώς για την ζωή τους και συχνά προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή σου.
Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα για να αναγνωρίζεις αυτούς τους τοξικούς ανθρώπους.
Παρόλα αυτά εάν είσαι αρκετά αφυπνισμένος συνειδητά μπορείς να διακρίνεις αυτά τα άτομα μόνο και μόνο από την ενέργεια που εκπέμπουν
Πώς να απαλλαγείς από τα ενεργειακά βαμπίρ
Εάν δεν έχεις συνηθίσει να μην αφήνεις τους άλλους να μπαίνουν στο ενεργειακό σου πεδίο και να μην χαλάει η ψυχολογία σου από αρνητικές δονήσεις,το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να αποστασιοποιείσαι από αυτούς τους τοξικούς ανθρώπους.
Εάν αυτό δεν είναι εφικτό, είτε επειδή πρόκειται για συνάδερφο, συγγενή, ή ακόμα και για τον σύντροφό σου, φρόντισε τουλάχιστον αφότου έχεις αντιληφθεί ότι σε “ρουφάν” ενεργειακά, να μην το ξεχνάς και να μην πέφτεις στην παγίδα τους όταν προσπαθούν να σου φορτώσουν το πρόβλημα τους και να μην αφήνεις το παραμικρό περιθώριο να σε χειραγωγήσουν ή να χαλάνε την θετική σου ενέργεια και διάθεση με την τοξικότητά τους. Σίγουρα το να απομακρυνθείς από ένα τοξικό άνθρωπο αν τρέφεις συναισθήματα για εκείνον είναι δύσκολο. Αναλογίσου όμως, μήπως τα άτομα αυτά έχουν καταφέρει να έχετε εξαρτημένη σχέση; Άλλωστε όπως αναφέραμε αυτό είναι και ένα από τα στοιχεία για να τους αναγνωρίζεις. Εάν επιτρέπεις στα ενεργειακά βαμπίρ να είναι στη ζωή σου, κακοποιείς τον εαυτό σου και χάνεις την θετική σου ενέργεια. Έτσι κιόλας τα άτομα αυτά προσκολούνται πιο πολύ πάνω σου καθώς η ενέργειά σου είναι η τροφή τους. Απομάκρυνε οπωσδήποτε τα άτομα αυτά ακόμα και αν χρειαστεί να μείνεις μόνος. Αποτοξινώσου τώρα από την τοξικότητα των ανθρώπων αυτών και σίγουρα θα αποκτήσεις ξανά την θετική σου ενέργεια.
Τα κίνητρα είναι μία βασική έννοια καθώς επηρεάζουν τη μάθηση και ενισχύουν την ανάδειξη συγκεκριμένων συμπεριφορών. Τα κίνητρα ωθούν τα άτομα σε συγκεκριμένη κατεύθυνση μέσω διεκπεραίωσης συγκεκριμένων δραστηριοτήτων και πρακτικών. Στα πλαίσια της εκπαίδευσης συνιστάται η παροχή κινήτρων καθώς συμβάλουν καθοριστικά στη βελτίωση της απόδοσης των μαθητών, στην ενθάρρυνση της αυτό- κινητοποίησής τους, στην ενίσχυση αυτοεκτίμησης και στη διαμόρφωση θετικής αυτό-εικόνας τους. Βέβαια, αυτό επιτυγχάνεται με τη κατάλληλη εφαρμογή εκπαιδευτικών πρακτικών που θα αποσκοπεί στην αύξηση των επιπέδων κινητοποίησης των μαθητών.
Τα κίνητρα αποτελούν μια πολυδιάστατη έννοια. Στην επιστήμη της ψυχολογίας υπάρχει μια ποικιλία θεωρητικών προσεγγίσεων που ανέπτυξαν διαφορετικού είδους κίνητρα. Πιο συγκεκριμένα, η ανθρωπιστική προσέγγιση έκανε λόγο για κίνητρα που οδηγούν στην αυτό-πραγμάτωση. Αυτό-πραγμάτωση σημαίνει η πλήρης ανάπτυξη και αξιοποίηση του δυναμικού του κάθε ατόμου. Η επίτευξη της αυτοπραγμάτωσης, κατά τον Maslow, προϋποθέτει την κάλυψη βασικών αναγκών. Αυτές είναι οι σωματικές ανάγκες, οι ανάγκες ασφάλειας, η ανάγκη για αγάπη και αίσθηση του ανήκειν, ανάγκη για εκτίμηση και, τέλος, για αυτοπραγμάτωση. Σημειώνεται πως ανάγκες αυτές βρίσκονται σε ιεραρχική κλίμακα, γεγονός που υποδεικνύει πως η ικανοποίησης της μία ανάγκης προϋποθέτει την εκπλήρωσης της ανάγκης στο αμέσως προηγούμενο στάδιο. Στη βάση της ιεραρχίας βρίσκονται οι σωματικές ανάγκες ως θεμελιώδεις ανθρώπινες ανάγκες. Υπό το πρίσμα της εν λόγω θεωρητικής προσέγγισης, διαπιστώνεται πως ο εκπαιδευτικός οφείλει να αναγνωρίζει τις ανάγκες του κάθε μαθητή και να κινητοποιείται αναλόγως συμβάλλοντας αποτελεσματικά στην ικανοποίηση αυτών. Ακόμη, υπογραμμίζεται η σημασία της ασφάλειας, η οποία διασφαλίζεται μέσω σταθερών διαπροσωπικών σχέσεων και καλλιέργειας θετικού και ευχάριστου κλίματος και η αίσθηση του ανήκειν που καλλιεργείται μέσω αλληλεπίδρασης και κοινωνικής αναγνώρισης. Αυτό αν εφαρμοστεί από πλευράς εκπαιδευτικού, θα συντελέσει στην αύξηση των επιπέδων επιτυχίας.
Μία άλλη θεωρητική προσέγγιση ανάγεται στον συμπεριφορισμό. Εδώ επισημαίνεται πως εξωτερικά κίνητρα όπως η επιβράβευση, η αμοιβή, η επιδοκιμασία ή αποδοκιμασία αυξάνουν τη συχνότητα εκδήλωσης μιας συμπεριφοράς. Βέβαια, υπήρξαν πολλοί που αμφισβήτησαν την αποτελεσματικότητα της εφαρμογής συμπεριφοριστικών πρακτικών στην εκπαίδευση. Αυτό διότι χαρακτήρισαν ως δωροδοκία την χρήση εξωτερικών ενισχυτών με σκοπό τη τροποποίηση συμπεριφοράς. Εδώ, λοιπόν, γίνεται λόγος για διαφορετικό είδος ενισχυτών που δεν αγγίζει καθόλου τα όρια της δωροδοκίας. Για παράδειγμα, σε ένα σχολικό περιβάλλον έχει διαπιστωθεί πως τα άτομα με διαφορετικό πολιτιστικό υπόβαθρο σημειώνουν χαμηλές επιδόσεις και χαρακτηρίζονται από έλλειψη ενδιαφέροντος. Ο εκπαιδευτικός μπορεί να προτείνει ομαδικές δραστηριότητες που θα προάγουν τη κοινωνική αλληλεπίδραση και συνεργασία. Η κάθε ομάδα πρόκειται να συμβάλλει στην επίτευξη ενός στόχου που θα είναι σημαντικός για αυτούς. Δεν αναφέρομαι σε πρωτογενείς ενισχυτές όπως καραμέλες που προσφέρονται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας. Μπορεί να είναι δραστηριότητες, παιχνίδια, ανάθεση ηγετικών ρόλων, παραχώρηση δυνατότητας επιλογής δραστηριοτήτων κ.α.. Με αυτόν τον τρόπο διαμοιράζεται η ευθύνη και αναπτύσσεται ομαδικό πνεύμα.
Επίσης είναι μείζονος σημασίας οι εκπαιδευτικοί να κινητοποιούν το ενδιαφέρον και να διεγείρουν τη περιέργεια του μαθητή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της επιθυμίας για γνώση. Πιο συγκεκριμένα, αυτό μπορεί να επιτευχθεί όταν οι εκπαιδευτικοί λαμβάνουν γνώση των αναγκών και των επιθυμιών του κάθε μαθητή. Σταδιακά οργανώνουν δραστηριότητες με νόημα και δραστηριότητες που ανταποκρίνονται στις ανάγκες των μαθητών και προσφέρουν αναπτυξιακά κατάλληλες προκλήσεις. Επιπλέον, σημαντικό είναι να τους παρέχεται η δυνατότητα αυτό- αξιολόγησης. Είναι γεγονός πως η αυτό-αξιολόγηση συμβάλλει στην ανάπτυξη της αυτό-αντίληψης- ανακαλύπτοντας ο κάθε μαθητής της δυνατότητές του- και κατ’ επέκταση στην ενδυνάμωση της αυτοεκτίμησής του. Ακόμη, σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, τα κίνητρα του κάθε μαθητή αυξάνονται όταν ο μαθητής διαμορφώνει τη πεποίθηση πως ο καθένας μπορεί να ασκήσει τον έλεγχο τη ζωή του. Σύμφωνα με την επιστήμη της Ψυχολογίας ο άνθρωπος που πιστεύει ότι μπορεί να ελέγξει αυτά που του συμβαίνουν θεωρείται ότι έχει «εσωτερικό κέντρο ελέγχου». Στον αντίποδα βρίσκονται τα άτομα που πιστεύουν ότι δεν έχουν τον έλεγχο στις συνέπειες των πράξεών τους. Αυτοί έχουν εξωτερικό κέντρο ελέγχου. Λαμβάνοντας αυτό υπόψιν ο εκπαιδευτικός πρέπει να ενισχύει τη προσπάθεια του κάθε μαθητή, να επισημαίνει τη κάθε του επιτυχία και να δείχνει ότι καταλαβαίνει πως ανέλαβε ο ίδιος ο μαθητής την ευθύνη. Τέλος, κρίνεται ως επιτακτική η ανάγκη ο μαθητής να αποδίδει σε πραγματικές αιτίες την αποτυχία ή την επιτυχία. Διαπιστώνεται πως ο μαθητής αξιολογεί την επίδοσή του βασισμένος σε προηγούμενες εμπειρίες. Όταν υπάρχει ιστορικό αποτυχιών, μία ακόμη αποτυχία δημιουργεί τη πεποίθηση πως “είμαι ανίκανος”. Έτσι λοιπόν το παιδί αρχίζει να αμφισβητεί τις ικανότητές του και να αποκτά χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ο εκπαιδευτικός στο σημείο αυτό οφείλει να ενημερώσει για τις εναλλακτικές αιτίες της αποτυχίας του, όπως η έλλειψη επαρκούς προσπάθειας ή δυσκολία έργου.
Εν κατακλείδι, επισημαίνεται πως τα κίνητρα για μάθηση αυξάνονται όταν τίθενται ρεαλιστικοί και εφικτοί στόχοι και πραγματοποιούνται σωστές αιτιακές αποδόσεις επιτυχίας. Όλα τα παιδιά ανεξαιρέτως μπορούν να φτάσουν στο επιθυμητό στόχο. Το σχολείο διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη των δυνατοτήτων τους. Υποστηρίζεται πως άτομα δεν ανέπτυξαν τα ταλέντα του, διότι δεν δέχτηκαν τα κατάλληλα εφόδια και ερεθίσματα για να καλλιεργήσουν και να αξιοποιήσουν τις ικανότητές τους. Όλα τα παιδιά μπορούν να γίνουν αυτό που θέλουν αρκεί να το πιστέψουν. Ενδείκνυται η εφαρμογή κατάλληλης παιδαγωγικής προσέγγισης που θα θέσει στο επίκεντρο το μαθητή. Δεν επιθυμούν όλα τα παιδιά να έχουν άριστες ακαδημαϊκές επιδόσεις. Υπάρχουν παιδιά με έφεση στον αθλητισμό, στη μουσική ή στη ζωγραφική, παιδιά με κοινωνικές δεξιότητες κ.α. Ο εκπαιδευτικός έχοντας γνώση των παραπάνω προσανατολίζεται στην αξιοποίηση των ικανοτήτων τους. Η αυτοεκτίμηση επηρεάζεται από τα πράγματα που θεωρούν τα παιδιά σημαντικά. Η επιτυχία για τον καθένα είναι διαφορετική.
Η σχέση μας με τον εαυτό μας. Η πιο σημαντική σχέση της ζωής μας
Η σχέση μας με τον εαυτό μας,είναι η πιο σημαντική σχέση της ζωής μας. Δεν μπορεί κανείς να μας αγαπήσει πραγματικά εάν δεν αγαπάμε τον εαυτό μας και κανείς δεν πρόκειται να νοιαστεί για εμάς από εμάς τους ίδιους.
Αυτογνωσία
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε καλά ποιες είναι οι δυνατότητές μας και να πιστεύουμε σε εμάς ακόμα και αν οι γύρω μας δεν το κάνουν
Αρκεί να ξέρουμε μέχρι πού φτάνουν οι δυνατότητές και τα όριά μας. Δεν είναι σωστό να υποτιμάμε τον εαυτό μας, ούτε όμως να και να βάζουμε στόχους πέραν των δυνατοτήτων μας. Το να έχουμε αυτογνωσία μας κάνει την ζωή μας πιο εύκολη και μας βοηθάει να μην έχουμε ανάγκη την επιβεβαίωση από τους άλλους.
Αυτονομία
Όταν έχουμε φτάσει σε μια ηλικία όπου έχουμε περάσει την μετεφηβεία, είναι καιρός ακόμα και σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς να είμαστε αυτόνομοι. Να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις τόσο οικονομικά όσο και ψυχολογικά. Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Ούτε είναι κακό να δεχόμαστε βοήθεια όταν αυτό είναι απαραίτητο. Σίγουρα όμως μας κάνει να νοιώθουμε ότι πατάμε στα δικά μας πόδια και ότι ότι έχουμε δημιουργήσει το έχουμε κάνει μόνοι μας
Αυτοεξέλιξη- αυτοπραγμάτωση
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωφέλιμο για την σχέση μας για τον εαυτό μας από το να εξελισσόμαστε διαρκώς. Και δεν μιλάμε για τον εργασιακό μας τομέα. Μπορούμε συνέχεια να μαθαίνουμε κάτι καινούριο. Κάθε μέρα είναι μια καινούρια ευκαιρία να μάθουμε κάτι καινούριο ή να εμβαθύνουμε σε κάτι που ήδη γνωρίζουμε. Το να μαθαίνουμε πράγματα μας βοηθάει να νοιώθουμε πιο σίγουροι για τον εαυτό μας. Εξελισσόμαστε πνευματικά. Νοιώθουμε καλύτερα ψυχικά. Μπορείς να επισκεφτείς ένα βιβλιοπωλείο ή μια δανειστική βιβλιοθήκη και αντί για μυθιστορήματα να επιλέγεις βιβλία μαθησιακά. Επιπλέον πλέον υπάρχει στη ζωή μας το ίντερνετ. Μπορείς να βλέπεις στον ελεύθερό σου χρόνο κάποιο ντοκιμαντέρ ή ακόμα να επισκέπτεσαι στα social media σελίδες στις οποίες μαθαίνεις κάτι που σε διαφέρει. Όσο εξασκείς το πνεύμα σου, τόση μεγαλύτερη σιγουριά νοιώθει για τον εαυτό σου.
Το πνεύμα και το σώμα έχουν αλληλένδετη σχέση
Από τα αρχαία χρόνια έχουμε ανακαλύψει ότι τόσο το πνεύμα όσο και το σώμα μας έχουν ανάγκη για φροντίδα εξ ου και η αρχαία ρήση “νους υγιής εν σώματι υγιή”. Μπορείς να εστιάσεις στη φροντίδα του σώματός σου εξασκώντας συγχρόνως και το πνεύμα. Μια καλή ιδέα είναι να γραφτείς κάποιο χόμπι ή γυμναστήριο. Αγάπα και αγκάλιασε το σώμα σου. Είναι ο ναός της ψυχής σου συν ότι βελτιώνεις την αυτοπεποίθηση σου έχοντας ένα όμορφο σώμα.
Η σχέση μας με τον εαυτό μας είναι πολλή σημαντική
Η σχέση μας με τον εαυτό μας είναι μια σχέση που πρέπει να μοχθούμε κάθε μέρα για να την διατηρούμε. Αν δεν νοιαστούμε εμείς για εμάς, κανένας άλλος δεν θα το κάνει καλύτερα.
Η ειλικρίνεια διώχνει πολλούς αλλά κρατάει τους σωστούς
Ένα είδος ανθρώπων που όλοι αντιπαθούμε είναι οι ψεύτες. Ή τουλάχιστον έτσι δηλώνουμε. Μήπως κι οι ίδιοι δε γινόμαστε λίγο-πολύ κατά καιρούς; Σίγουρα, όλοι έχουμε καταφύγει σε ψέματα ορισμένες στιγμές. Όμως γιατί το κάνουμε αυτό; Οι λόγοι είναι αμέτρητοι. Για να αποτινάξουμε από πάνω μας το φταίξιμο ή να δικαιολογήσουμε κάποια συμπεριφορά ή για να αυτοπροβληθούμε ή για καλό σκοπό ή απλά γιατί μας βολεύει ή προκειμένου να χειραγωγήσουμε κάποιον.
Ίσως το ψέμα να προσδίδει μια δόση εντυπωσιασμού και κινηματογραφικής αίγλης στις ιστορίες μας. Ίσως να μας παρέχει κι έναν τρόπο διαφυγής καμουφλαρισμένο μέσα στο κοστούμι μιας καλοστημένης δικαιολογίας. Κάποιοι τείνουν να λένε ψέματα παθολογικά και συστηματικά. Μάλιστα, το κάνουν τόσο πιστευτά που δεν ξέρεις πότε λένε αλήθεια και πότε όχι. Μοιάζουν εθισμένοι σ’ αυτήν τους την αδυναμία και δεν ξέρουν πώς να ξεφύγουν απ’ την ίδια τους τη φύση.
Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι η σωστή οδός κι αυτό αναγνωρίζεται ευτυχώς ακόμα απ’ τους περισσότερους. Σε καμία περίπτωση δε θα έπρεπε να μας γίνει συνήθεια αυτή η περίεργη σανίδα σωτηρίας, γιατί όπως όλες οι σανίδες μπορεί εύκολα να βυθιστεί και να μας παρασύρει και μας μαζί της. Άσχετα με το κίνητρο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Απώλεια της εμπιστοσύνης κι εμφάνιση της καχυποψίας.
Τα μικρά κι αθώα ψεματάκια, όπως θα επεσήμανε ο δικηγόρος του διαβόλου, πολλές φορές είναι χρήσιμα για την υπεράσπισή μας. Δεν κάνει κανείς αναφορά λοιπόν στα ψέματα που θα μπορούσαμε να πούμε στο αφεντικό ή στον καθηγητή μας για την καθυστέρησή μας. Η καταδίκη απευθύνεται σε εκείνα τα ψέματα που πληγώνουν τους άλλους γύρω μας και που ουσιαστικά δε θα έπρεπε ποτέ να είχαν ειπωθεί.
Όταν κανείς είναι ειλικρινής, δε χρειάζεται να προσπαθήσει να θυμηθεί τι ιστορία για αγρίους είχε σκαρφιστεί αλλά ούτε και να φοβάται να μην τα κάνει μαντάρα. Γιατί να σπαταλήσεις τόση φαιά ουσία ψάχνοντας δικαιολογίες ενώ θα μπορούσες απλά να πεις την αλήθεια; Είναι εντιμότερο και άκρως εκτιμητέο το να δρα κανείς κατ’ αυτόν τον τρόπο.
Αναζητάμε την ειλικρίνεια, τη θεωρούμε απαραίτητη προκειμένου να ευδοκιμήσει το κάθε είδος σχέσης και το δηλώνουμε με σθένος. Αν τα άτομα απέναντί μας δεν είναι ειλικρινή και πιστά δεν προχωράμε μαζί τους, γιατί βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι θα καταλήξουμε να προδοθούμε και να πληγωθούμε. Κι η κοινωνία πλασάρει το πρότυπο του ειλικρινή ανθρώπου. Αυτό δείχνει να αποδέχεται τουλάχιστον.
Όμως, κατά πόσο μπορούμε να αντέξουμε ουσιαστικά την ωμή ειλικρίνεια; Πόσο μας πληγώνει και τι επιδράσεις μπορεί να έχει επάνω μας; Μπορούμε να είμαστε άκρως ειλικρινείς αλλά και να έχουμε στον περίγυρό μας ανθρώπους που δε μετράνε τα λόγια τους και δε μας χαϊδεύουν τα αυτιά;
Σίγουρα σε ορισμένες περιπτώσεις η ειλικρίνεια πονάει. Πολύ κιόλας. Μας γδέρνει και αφήνει χαρακιές πάνω μας. Αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς. Το ψέμα όμως πονάει πολύ περισσότερο όταν αποκαλυφθεί. Και το χειρότερο είναι ότι όταν πιάσεις κάποιον να σε κοροϊδεύει, αρχίζεις να πιστεύεις ότι δεν αξίζεις την αλήθεια.
Υποκριτές, πισώπλατα μαχαιρώματα, κουτσομπολιά όταν ο άλλος δεν είναι παρών, θάψιμο, εικασίες, ψέματα. Αυτά ταιριάζουν μόνο σε μικροπρεπείς ανθρώπους. Για ποιο λόγο να τα υποστείς όλα αυτά; Πάρε την απόφαση να είσαι ντόμπρος και να λες όσα σκέφτεσαι σε κάθε περίπτωση. Δεν είναι εφικτό να μας συμπαθούν όλοι αλλά ούτε εμείς να συμπαθούμε τους πάντες. Αν συνέβαινε αυτό, τότε πίστεψέ με, δε θα είχαμε προσωπικότητα. Ίσως ήμασταν κάτι ανάμεσα σε σοκολάτα ή πατάτες τηγανιτές για να μας συμπαθούν όλοι.
Ξεκαθάρισε τη ζωή σου κι απόκτησε την πνευματική σου ηρεμία διώχνοντας μακριά σου ανθρώπους σκάρτους. Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται θα εκτιμήσουν την αλήθεια σου και θα αποδοκιμάσουν μαζί σου τις κάλπικες συμπεριφορές και τις λυκοφιλίες.
Δυστυχώς, ψεύτες θα υπάρχουν πάντα και παντού γύρω μας. Ακολούθησε το ένστικτό σου και μην το αγνοείς όταν σε προειδοποιεί. Μάθε να βλέπεις πέρα απ’ τα ψέματα που θα προσπαθήσουν να σου ξεφουρνίσουν. Να είσαι ειλικρινής ακόμα και τις στιγμές που θα προσπαθήσουν να σε κατηγορήσουν γι’ αυτό σου το γνώρισμα. Ακόμα κι αν επικριθείς κάπου στη ζωή σου, στο τέλος θα βρεις μια θέση κοντά στα άτομα που σου αρμόζουν και θα εκτιμηθείς.
Ας σκεφτούμε ότι πρέπει να φερόμαστε στους άλλους όπως θα θέλαμε να μας φέρονται. Η εμπιστοσύνη είναι περίεργο πράγμα. Όσο δύσκολα κερδίζεται τόσο εύκολα χάνεται. Όταν είμαστε ειλικρινείς, είμαστε ελεύθεροι. Όσα εμπόδια κι αν μας παρουσιάζονται, τα σπρώχνουμε μακριά μας. Δε ζούμε με την ενοχή. Οι άλλοι μας εμπιστεύονται κι έχουμε δεύτερες ευκαιρίες για τα λάθη μας.
Η ειλικρίνεια μπορεί να πονάει, αλλά είναι η σωστότερη τακτική και σίγουρα ξεκαθαρίζει το τοπίο. Και τι καλύτερο από έναν καθαρό ουρανό χωρίς αστραπές να τον φοβίζουν; Όταν θα κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και δε θα σε νοιάζει τι σκέφτονται οι άλλοι, θα είναι γιατί πλέον θα ξέρεις ότι είχες κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσες με το να είσαι αληθινός. Πολλοί θα κρυφτούν πίσω απ’ τη μάσκα του Πινόκιο. Δείξε τους ότι δεν πιστεύεις στα παραμύθια.
Οι νέοι είναι πάντα οπαδοί του καλού και γι’ αυτό υπηρετώντας το καλό μένεις για πάντα νέος!
Η παιδική αθωότητα μοιάζει να είναι εκείνη η Κιβωτός που περιέχει τις όλες τις σπάνιες, αυθεντικές και μοναδικές αρετές, οι οποίες κινδυνεύουν σήμερα με αφανισμό, αν δεν έχουν ήδη εκλείψει από την επικράτηση αυτού του κάλπικου κόσμου που ζητούμενο του είναι το όλο και περισσότερο κέρδος και των δίχως περιεχόμενο υλικών αναζητήσεων μας.
Κι αυτό γιατί στις μαζικές δυτικές κοινωνίες κυριαρχεί πια ο μέσος, ο συνηθισμένος άνθρωπος που έχει μάτια και νου αφιερωμένα μόνο στη συσσώρευση πλούτου.
Ο κόσμος δηλαδή των ενηλίκων δηλαδή που δεν είναι παρά αυτό καθαυτό το σύστημα προσωποποιημένο.
Η μόνη δυνατότητα ουσιαστικής ανυπακοής που μας προσφέρεται, ταυτίζεται με την εφηβεία (την κανονική, την παρατεταμένη, την αιώνια).
Ξεκινώντας τις ζωές μας όλοι έχουμε τις πιο αγνές προθέσεις και απεχθανόμαστε όσο τίποτε άλλο να διαφθαρούμε και να υποχωρήσουμε σε αυτά που θεωρούμε σαν ιερά και δίκαια πιστεύω μας, την ανθρωπιά μας, την αξιοπρέπεια μας και φυσικά το αυτόβουλο της ύπαρξής μας.
Δεν επιθυμούμε να τα ανταλλάξουμε με καμία θέση και για κανένα προνόμιο χρηματικό ή θέσεων,αξιωμάτων και ιεραρχικών αναβαθμίσεων.
Κι ενώ πάντα ξεκινάμε με τις καλύτερες προθέσεις και είμαστε πολύ παθιασμένοι σαν νέοι με την καλοσύνη προμετωπίδα, την αλήθεια φυλακτό μας, την δημιουργικότητα συνοδοιπόρο μας και είμαστε διατεθειμένοι και αποφασισμένοι να μπούμε στον κοινωνικό και οικονομικό στίβο έχοντας στο μυαλό μας τον ηθικότερο, τον ευγενικά και δοτικά προσανατολισμένο χαρακτήρα μας και τον κοινωνικά πιο ωφέλιμο και ανθρωπιστικό τρόπο να εργαζόμαστε.
Πιστεύουμε ότι τα συστατικά εκείνα της ύπαρξής μας που μας διαπερνούν και μας καθορίζουν σαν ανθρώπους, τα χαρακτηριστικά μας γνωρίσματα, τα αδιαπραγμάτευτα θέλω μας και όλα τα τροχειοδεικτικά της αγαθής μας πρόθεσης πράγματα είναι αρκετά και θα αποδειχθούν ικανά για να σταθούμε με αξιοπρέπεια εργαζόμενοι και ταυτόχρονα καταθέτοντας τα πιο εκλεκτά στοιχεία του εαυτού μας.
Θέλουμε να σταθούμε με την συνειδησιακή μας επάρκεια ζώσα και δεν επιθυμούμε επουδενί να μας τα διαβρώσουν, δεν τα διαπραγματευόμαστε με τίποτε…
Με το πέρασμα των χρόνων αλλά και τις νέες συνθήκες και υποχρεώσεις που δημιουργούνται στη ζωή μας όλα αυτά που πριν κάποια χρόνια τα θεωρούσαμε σημαίες που ποτέ δεν θα υποστέλλαμε, τώρα έχει φτάσει η ώρα να τα συζητάμε, έστω για την χαλάρωση τους ή ακόμη και γι’ αυτήν την ακύρωσή τους.
Αυτό γίνεται μέσω των υποχωρήσεων αλλά και διαβρώσεων που καθημερινά μας ζητούνται από τις απαιτήσεις της ζωής ή της εργασίας μας και από τον τρόπο που θεωρούν θεμιτό όσοι άνθρωποι έχουν σχέση με αυτά. π.χ. ο ανώτερος μας,ο προϊστάμενος μας κτλ.
Το παιδί μέσα μας θα αντιστέκεται σθεναρά πολλές φορές και θα θεωρεί ορθώς, αδιανόητα αυτά που μας ζητούνται να πράξουμε προς χάριν του βιοπορισμού μας ή για την κατάκτηση κάποιων αξιωμάτων που μας ανήκουν ούτως η άλλως, σύμφωνα με τις δυνατότητές μας αλλά και την απόδοσή μας…
Άλλη μια φορά στη ζωή μας μια απόπειρα ευτελισμού και δουλοπρέπειας έχει ξεκινήσει και εντός ολίγου θα μας ζητηθεί ευθαρσώς!
Δεν θα αργήσει η ώρα που αυτό θα μας ανακοινωθεί με τον πλέον ψυχρό και κοφτό τρόπο κι είναι ένα δίλημμα του τύπου: μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα… ένα αδιέξοδο…
Να αδιαφορήσουμε και να παραμείνουμε ο εαυτός μας χάνοντας πολλές αν όχι όλες τις προοπτικές ενός άνετου ή έστω ανεκτού βιοπορισμού?
Να ενδώσουμε και να αυτοκαταδικαστούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό σε αιώνια απαξίωση και ταυτόχρονα να χάσουμε τον αληθινό εαυτό μας και την αυτοεκτίμηση μας, κερδίζοντας όμως πολλές ευκολίες και ανέσεις για μας τους ίδιους και για τους ανθρώπους για τους οποίους είμαστε υπεύθυνοι κερδίζοντας πόντους στην επαγγελματική μας σκακιέρα κάτι που συνιστά και θα μας επιφέρει μελλοντικά αλλεπάλληλα οφέλη και ευνοϊκές εξελίξεις .
Παραδίδοντας όμως οικειοθελώς την παιδικότητά μας και την αλήθεια μας στον δήμιο της;
Πολύ δύσκολη περίοδος για κάθε άνθρωπο που έχει να διαλέξει ανάμεσα σε αυτές τις δύο επιλογές…
Ταυτόχρονα σκέψεις που θα τις διαβάσεις και θα τις ακούς παντού,όπως: αν δεν είσαι ανεκτικός και ευλύγιστος, σήμερα δεν επιβιώνεις, πρέπει να μάθεις να προσαρμόζεσαι, να ελίσσεσαι…!!!
Σήμερα για να τα πας καλά, ο συμβιβασμός είναι μέσα στη ζωή μας στη σημερινή κοινωνία, η κακώς νοούμενη ευελιξία είναι αρετή.
Ο υποσχόμενος την ανέλιξη μας,ο πιο πάνω ,ο παρακάτω στόχος και σκοπός που έχεις αξίζει έναν συμβιβασμό στο παρόν, θα ψιθυρίσει ο πιο υποτακτικός και συμφεροντολόγος εαυτός σου,που σιγά σιγά ανδρώνεται εντός σου…. και άλλα τέτοια παρόμοια!!!
Δεν θα το πίστευες ποτέ και ποτέ δεν φανταζόσουν ότι μπορεί να βρεθείς σε ένα τέτοιο αδιέξοδο .
Ταυτόχρονα θα σου έρθουν στο νου περιπτώσεις γνωστών σου ή θα συγκρίνεις την κατάσταση κάποιων συμμαθητών σου που απολαμβάνουν μια πιο άνετη και διασκεδαστική ζωή, ενώ εσύ γνωρίζεις πολύ καλά και την ελάχιστη αξία που διαθέτουν και ότι δεν αξίζουν το αξίωμα, τα χρήματα που παίρνουν ή την κοινωνική θέση που τώρα κατέχουν κι απολαμβάνουν…
Αξιολογικά εάν σκέφτεσαι και ταυτόχρονα με κριτήρια αξιοκρατικά και δίκαια μπορείς με άνεση να ξέρεις ποιος και τι αξίζει!!!
Σου είναι αρκετά σαφές!!!
Επιπλέον, μια ακόμη κοινωνική και κατά κύριο λόγο κανονιστική έκφραση της σημερινής κοινωνίας, ο κομφορμισμός (του να μην είσαι διαφορετικός από τους άλλους) κάνει εμφατικά την πιεστικά της εμφάνιση του, είτε μέσα από την οικογένεια, το περιβάλλον σου, την εργασία σου.
Ο πολιτισμός μας ενισχύει αυτήν την λειτουργία και ουσιαστικά καταπνιγεί κάθε αυθόρμητο συναίσθημα μαζί με την ανάπτυξη κάθε αυθεντικής και φυσιολογικής ατομικότητας, στο πλαίσιο της ομογενοποίησης όλων των ανθρώπων, κάτι βέβαια που αρχίζει από πολύ νωρίς, από τα πρώτα στάδια διαπαιδαγώγησης του κάθε σημερινού παιδιού.
Σε αυτό συμμετοχή έχει και η αγχωτική και υπό προϋποθέσεις αγάπης πίεση εκ μέρους της οικογένειάς σου, που όπως κάθε οικογένεια φορτώνει στους απογόνους της όλο το βάρος της γης με δικές τους φιλοδοξίες, παράλογους φόβους και ανεκπλήρωτες προβολές,
Πλέον όλα είναι ξεκάθαρα διατυπωμένα μπροστά σου και περιμένουν την δική σου επιλογή…
Τα αποτελέσματα των οποίων επιλογών κάνεις και αυτά γνωστά εκ των προτέρων!!!
Υπάρχουν όμως πολλές μορφές αλλοτρίωσης:
Αλλοτρίωση του εγώ από τον ίδιο τον εαυτό του. (αυτοαλλοτρίωση)
Όταν ο άνθρωπος γίνεται ένας άλλος, ένας ξένος, διαφορετικός από την αληθινή του ύπαρξη και στην ουσία απομακρύνεται από το είδωλο του από αυτό που στην πραγματικότητα ήθελε να είναι, που το είχε ονειρευτεί
Από παιδί, έρχεται σε ρήξη με τον πρωταρχικό του εαυτό και αποξενώνεται βίαια αποσυρόμενος από τους στόχους, τους σκοπούς και το νόημα που μέχρι πρότινος όριζε τη ζωή του…που αποτελούσε τον κορμό της συνειδήσεως του, το ουσιαστικό δεσμό σχετιζεσθαι με την ύπαρξή του!
Οι ανθρώπινες σχέσεις και η αλλοτρίωση συνδέονται με την εμπορευματοποίηση των πάντων και την χρηματική τους αποτίμηση, επηρεάζοντας φανερά κι αποφασιστικά τις ανθρώπινες σχέσεις .
Έτσι αυτές προσδιορίζονται από καχυποψία, μοναξιά, ιδιοτέλεια, σκληρότητα ή και ελαφρύτητα, επιφανειακή επαφή, αδιαφορία, γιατί όταν κάποιος γνωρίζει ότι τον αντιμετωπίζουν σαν εμπόρευμα κρατά κι αυτός την ανάλογη στάση!
Δεν σχετίζεται ουσιαστικά, ούτε κοινωνικά, ούτε ανθρώπινα και παραμένει αγωνιωδώς και επιφυλακτικά απών σε μια συνεχή αναμονή και σε μια διαρκή παλάντζα στην λογική των ίσων αποστάσεων, μιας αμφίπλευρης,το δυνατόν ισοκατανεμημένης κι εν τέλει ουδέτερης, άχρωμης και κενής πορείας.
Όσο ο άνθρωπος έχει την εργασία του μόνο σαν πηγή βιοπορισμού κι όχι και σαν εξέλιξη του χαρακτήρα του και της ανθρώπινης ολοκλήρωσής του, απομακρύνεται από το προϊόν ή την υπηρεσία της εργασίας του και ξέχνα τα ενδιαφέροντα του, τα ταλέντα του, τις επιθυμίες του,την δημιουργικότητα του.
Δεν αισθάνεται την εργασία σαν κάτι που τον ευχαριστεί, που θα διοχετεύσει τη ενέργεια του και θα αυτοπραγματώνεται μέσα από αυτή αλλά καταντά για αυτόν ένας βασανιστικός φορέας άγχους και άνοιας.
Οι σύγχρονες αιτίες που οδηγούν στον ακρωτηριασμό της νεότητας, της αυθεντικότητας και ενέχουν αλλοτριωτικά για την αυτοεκτίμηση μας στοιχεία είναι κυρίως η επιστημονική εξέλιξη που δημιουργεί νέες απαιτήσεις και το γεγονός ότι η εκπαίδευση γίνεται όλο και πιο τεχνοκρατική και όλο και πιο εξειδικευμένη και πιο συγκεκριμένη η γνώση που μας πασάρεται (επιβάλλεται), μιας και δεν ευνοείται η κριτική σκέψη και η πολύπλευρη καλλιέργεια κάθε προσωπικότητας παρά μόνο η επαναλαμβανόμενη παραγωγή συγκεκριμένου έργου.
Από αυτή την οπτική η μηχανιστική αυτή εκπαίδευση συνεχίσει και στις μέρες μας την “πνευματοκτόνο” της δράση.
Στον τομέα των ηθικών θεμάτων και επιλογών μας ο άκρατος ωφελιμιστικός τρόπος στη ζωής και το ατομικό συμφέρον έχουν επικρατήσει ως άποψη .
Οι ηθικές αρχές ,ο σεβασμός, το καλό και η ανωτερότητα του δικαίου αγνοούνται και παραμερίζονται επιδεικτικά.
Respect Ethics Honest Integrity Signpost Meaning Good Qualities
Η συνείδηση, η παιδικότητα και η αυθεντικότητα έχουν αλλοιωθεί έως και διαβρωθεί ολοσχερώς…
Έτσι και στις κοινωνικές μας σχέσεις, οι άνθρωποι δεν είναι κοινωνικά και ψυχικά προετοιμασμένοι να αναπτύξουν υγιείς κοινωνικές σχέσεις λόγω του εντατικού ρυθμού ζωής, των στείρων αντιλήψεων, της καχυποψίας, της διάχυτης επιφυλακτικότητας που πρέπει να δείχνουν άλλα κι άλλα να ισχύουν.
Αλλά και της προσαρμογής όλων των κοινωνικών μας σχέσεων σε άμεση σχέση και εξάρτηση με τις χρηματικές αμοιβές και επιδιώξεις μας, δηλαδή την πλήρη εμπορευματοποίηση των σχεσιακών μας οπτικών και προοπτικών.
Την συμπεριφορά βασιζόμενη στη υστεροβουλία σε μια γνωστή κι από όλους μας αποδεκτή σιωπή και υποκριτική τακτική.
Ο Έριχ Φρομ μας αναφέρει ότι κάθε πράξη υποταγής είναι μια μορφή αλλοτρίωσης:
“Ο άνθρωπος γίνεται δούλος της εργασίας του.
Ο εσωτερικός του κόσμος του ανθρώπου αλλοτριώνεται τόσο όσο πιο πολύ ο ίδιος υποτάσσεται στην παραγωγή, τους σκοπούς και τις αξίες της.
Βασικό χαρακτηριστικό αυτής της αποξένωσης του ανθρώπου από τον ίδιο του τον εαυτό είναι η απάθεια και η έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας ”!!!
Ο Φρομ αποδίδει το φαινόμενο στην ολοένα και πιο διαχωρισμένη λειτουργία του ίδιου ανθρώπου: άλλο σκέφτεται με την λογική και νοητική του ικανότητα και εντελώς άλλο με την συναισθηματική και συγκινησιακή του νόηση…
Υπάρχει έτσι χάος ανάμεσα στη σκέψη και το συναίσθημα,στο μυαλό και στην καρδιά,στην αλήθεια και στο πάθος.
Αυτή η αποξένωση του ανθρώπου δεν περιορίζεται μόνο στον εργασιακό του βίο, αλλά επεκτείνεται και σε όλα τα πεδία της ατομικής του ζωής και σε έναν κόσμο στον οποίο δεν βρίσκει κανένα νόημα και κανένα χαρακτηριστικό, που να το αναγνωρίζει σαν δικό του και να τον κάνει να ξεχωρίζει και να ορίζεται σαν ξεχωριστή προσωπικότητα.
Και αυτός ο διχασμός στον ίδιο τον άνθρωπο μονάχα καταστρεπτικός δύναται να είναι.
Μπορεί σε όλο αυτόν τον κυκεώνα αναρωτήσεων να υπάρχουν και απαντήσεις που έχουν να κάνουν με ισορροπίες και εμπειρίες και προσωπικές τακτικές που να έχουν σταθεί εν μέρει επιτυχημένες.
Άλλοι φτάνουν στο άλλο άκρο και για να εξυπηρετήσουν τους εγωιστικούς και πλεονασματικούς στόχους έχοντας ξεπουλήσει εντελώς και διαγράψει οριστικά κάθε σχέση με τον εαυτό τους.
Καθώς όμως ο άνθρωπος αποξενώνεται από τον ίδιο του τον εαυτό και δεν αισθάνεται πλέον δημιουργός των πράξεών του και αφεντικό του εαυτού του, αλλά τρέχει πίσω από ψεύτικες, εφήμερες, επιφανειακές και στρεβλές ανάγκες και καθορίζεται από την εμπορική ανταλλαξιμότητα στην όποια έχει υποβάλει τον εαυτό του, οι ψυχικές και όχι μόνο ασθένειες είναι κάτι αρκετά πιθανό.
Κι όμως αυτή η αποξένωση παρουσιάζεται στις μέρες μας και ως ένα βαθμό σαν να είναι ένα μέσο αυτοπροστασίας!
Και μας προστατεύει λένε από πολλά, εκτός από τον αληθινό και πραγματικό μας εαυτό, γιατί από αυτόν δεν μπορούμε να κρυβόμαστε για πάντα!
Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλο αυτό οδηγεί σε οδυνηρά αποτελέσματα και διαταράσσει ανεπανόρθωτα την αλληλουχία,την αρμονία, την φύση της ανθρώπινης εξέλιξης και την ψυχική μας ισορροπία.
Όλοι μας θέλουμε το καλύτερο για μας, την οικογένειά μας και τους δικούς μας ανθρώπους.
Ίσως περισσότερα ονειρευτήκαμε, λιγότερα κάναμε στην πράξη και ανθρώπινα τα λάθη και οι ατέλειες….
Όμως μην ξεχνάμε ότι η παιδική μας ηλικία, η αληθινή πατρίδα όλων μας και τα παιδικά μας όνειρα κάποτε θα πάρουν την εκδίκηση τους…
