Ως ψυχολόγος, έχω δει στο γραφείο μου πολλές περιπτώσεις, στις οποίες η πηγή του πόνου βρίσκεται στην απομάκρυνση από την οικογένεια. Ασχέτως των λόγων, οι άνθρωποι που είναι πια αποκομμένοι, νιώθουν ντροπή, σύγχυση, στρες και ορισμένες φορές ακόμα και κατάθλιψη, όπως και παραίτηση. Όμως, υπάρχουν και πολλές ιστορίες, στις οποίες οι ίδιοι οι θεραπευόμενοί μου έχουν επιλέξει τη διάλυση των σχέσεων τους για μήνες, χρόνια ακόμα και για μια ζωή, χωρίς να έχουν έτοιμη μια ξεκάθαρη εξήγηση γι’ αυτό.

Οι ακόλουθοι είναι μερικοί από τους πιο συχνούς λόγους που ένας συγγενής μπορεί να απομακρύνει κάποιον άλλο ή να «παγώσει» τις επαφές τους. Η λίστα είναι ενδεικτική, αφού σίγουρα υπάρχουν και άλλοι, αρκετοί λόγοι που κάτι τέτοιο συμβαίνει.

10 λόγοι για τους οποίους απομακρύνονται οι συγγενείς

1. Μίμηση

Κάποιες οικογένειες διαθέτουν ιστορικό στην απομάκρυνση συγγενών. Συμβαίνει όταν κάποιος έχει απογοητευτεί, θυμώσει ή έχει γενικά βιώσει ένα μη ευχάριστο συναίσθημα από κάποιον συγγενή. Ίσως έχετε δει τη μητέρα σας να το κάνει αυτό στην πεθερά της, όσο εσείς μεγαλώνατε. Έτσι, μάθατε ότι η απομάκρυνση συγγενών αποτελεί επιλογή και μπορεί να την ακολουθήσετε όταν βρεθείτε και εσείς σε παρόμοια δυσάρεστη κατάσταση με κάποιον από τον οικογενειακό σας κύκλο. Είναι το φαινόμενο της μίμησης.

2. Εξουσία και έλεγχος

Σε όλες τις οικογένειες, υπάρχουν κυρίαρχα, αυταρχικά μέλη και μη αυταρχικά. Τα πρώτα μπορεί να προκαλέσουν την απομάκρυνση ενός μέλους, το οποίο ανταγωνιζόταν τη δική τους δύναμη και τον έλεγχο μέσα στην οικογένεια. Αυτές οι συγκρούσεις όμως για την επικράτηση μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο περνούν από τους ενήλικες στα παιδιά και εδώ έρχεται η ανάδυση του φαινομένου του bullying.

3. Συναισθηματική κόπωση

Υπάρχουν και φορές που τα μέλη μιας οικογένειας απλά κουράζονται και εξαντλούνται από έναν συγγενή. Νιώθουν ότι έχουν υπομείνει πολλές άσχημες και ακραίες συμπεριφορές του και ίσως πιστεύουν ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Μπορεί να αρχίσουν να τον αποφεύγουν και σταδιακά να καταργήσουν κάθε επαφή μαζί του. Όλοι έχουμε ένα προσωπικό όριο αντοχής και αν αυτό ξεπεραστεί, ο συγγενής διαγράφεται.

4. Ξαναγράφοντας το παρελθόν

Υπάρχουν κάποιοι συγγενείς που γνωρίζουν πολλά για την ιστορία σας και το νεότερο εαυτό σας. Ίσως όμως δεν θέλετε να σας υπενθυμίζουν το παρελθόν σας. Πώς μπορείτε να ξαναγράψετε την ιστορία σας; Ένας τρόπος είναι να αποκλείσετε από το παρόν σας αυτούς τους συγγενείς. Διηγηθείτε με άλλο τρόπο το παρελθόν σας, χωρίς να υπάρχει κανένας κίνδυνος να σας αποκαλύψουν. Αποφύγετε εκείνους τους συγγενείς και το παρελθόν σας θα μείνει εκεί που ανήκει- στο παρελθόν.

5. Πίστη/αφοσίωση

Κάποιοι από εσάς πιθανώς να εξαναγκάζονται σε μια κατάσταση, όπου πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα σε ένα παιδί από προηγούμενο γάμο και σε ένα νέο σύντροφο. Ή ίσως νιώθετε ότι πρέπει να επιλέξετε ανάμεσα σε έναν γονέα και έναν/ μια σύζυγο. Πρόκειται πραγματικά για απαίσιες καταστάσεις, αλλά όλοι γνωρίζουμε κάποιον που το έχει υποστεί. Συχνό φαινόμενο; Ναι. Εύκολο; Καθόλου.

6. Υποτιθέμενες προσβολές/παρερμηνείες

Ορισμένες φορές, οι συγγενείς παρεξηγούνται μεταξύ τους. Αν αυτά τα ζητήματα δε συζητηθούν, μπορεί να συσσωρευτούν και στο τέλος να διαλύσουν τις σχέσεις. Αν το σκεφτεί κανείς, είναι τραγικό αυτές οι καταστάσεις να οδηγούν σε τέτοιες καταστροφές. Δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν την αποφυγή, παρά την αντιπαράθεση, με ατυχή αποτελέσματα προφανώς.

7. Χρήματα

Τα οικονομικά ζητήματα συχνά αποτελούν την πηγή δυσκολιών στις σχέσεις. Τα χρήματα μπορεί να μην αγοράζουν την ευτυχία, αλλά η έλλειψή τους μπορεί να προκαλέσει πολλά άσχημα συναισθήματα. Σκεφτείτε τα δυναμικά μέσα σε μια οικογένεια που έχει να μοιράσει μια περιουσία ή τις συγκρούσεις που μπορεί να επέλθουν, όταν μια οικογένεια εργάζεται μαζί σε μια επιχείρηση.

8. Ηλικιωμένοι ή άρρωστοι γονείς

Θέλετε να δείτε μια οικογένεια να διαλύεται; Δείτε τι συμβαίνει όταν αδέλφια προσπαθούν να μοιράσουν τις ευθύνες που τους αναλογούν όσον αφορά σε έναν άρρωστο γονέα. Επισκέψεις στα νοσοκομεία, ιατρικά έξοδα, φροντίδα. Σίγουρα υπάρχουν και οικογένειες που ενώνονται και καταφέρνουν να συνεννοηθούν όμορφα και πολιτισμένα, αλλά αυτός ο λόγος βρίσκεται αρκετά ψηλά στη λίστα της διάλυσης των οικογενειακών δεσμών.

9. Κακοποίηση/κακομεταχείριση

Δυστυχώς, κάποια άτομα έχουν κακοποιηθεί σωματικά, σεξουαλικά ή ψυχολογικά από συγγενείς. Αυτές οι πληγές δεν μπορούν να επουλωθούν ποτέ πλήρως. Σε πολλές, αν και όχι όλες, τις περιπτώσεις, η πλήρης αποστασιοποίηση μπορεί να αποτελέσει μια λύση στις επώδυνες εκείνες σχέσεις.

10. Έλλειψη ελαστικότητας

Ορισμένες οικογένειες απλά δεν διαθέτουν καμία ελαστικότητα. Τους λείπει η ικανότητα να αναρρώνουν από δυσκολίες και έτσι οι δεσμοί «ξεχειλώνουν», όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν.

Barbara Greenberg, Ph. D., κλινική ψυχολόγος – Photo: Author/Depositphotos

Πηγή

Το μόνο σίγουρο πως ζούμε σε μια τρελή εποχή… οι εξελίξεις πολλές και με απίστευτες ταχύτητες, οι πληροφορίες ακόμη περισσότερες και εμείς στη μέση να προσπαθούμε να βγάζουμε άκρες… Τα δεδομένα διαρκώς προσαρμόσιμα οι απαιτήσεις στο να ανταποκριθείς στο καθώς πρέπει life style να πιάνουν ταβάνια και συ να έχεις υποβάλλει τον εαυτό σου σε ένα συνεχή αγώνα δρόμου, όπου καμία άλλη θέση εκτός από την πρώτη δεν θα σε ικανοποιήσει…

Μήπως κοιτάζουμε το δεντράκι και χάσαμε το δάσος, ή μήπως το δάσος έχει γίνει οπτικά δυσπρόσιτο και βολευόμαστε αγναντεύοντας την εγγύς βλάστηση που φροντίζουν να τοποθετούν στο ακριβώς κάτω από τη μύτη μας, ώστε να μην κρίνουμε αναγκαία οποιαδήποτε αναζήτηση… Χάνουμε το στόχο το έχουμε καταλάβει… τον στόχο του ευ ζειν… Τον στόχο της χαράς της ηρεμίας της απόλαυσης των στενών σχέσεων της ομορφιάς των στιγμών…

Τριγύρω μας διαφόρων ειδών απειλές… οικονομικής και μη φύσεως στοιβαγμένες σε ένα κουτάκι που μας κάνουν να πιστεύουμε πως θα γίνει αυτό της Πανδώρας μιας και ο σπάγκος που το συγκρατεί μοιάζει φθαρμένος και χαλαρός…ο καθένας μόνος και αντιμέτωπος με τους δικούς του δαίμονες προσπαθεί να τους εξαγνίσει και να προχωρήσει γιατί του είπαν πως θα κριθεί για όλα… για τις επιλογές του, για τον τρόπο που ζει, που σκέφτεται, που αναπνέει… Οι κριτές του θα είναι αυστηρότεροι όλων, άρα όλα τα καθώς πρέπει και τα συνετά καλό θα είναι να τηρηθούν… ειδάλλως θα αρχίσουν τα δάχτυλα να κινούνται προς το μέρος και τότε η κατάσταση θα γίνει κομματάκι άβολη…

Από πού να κρατηθείς σε έναν κόσμο που περιμένει το λάθος σου για να ξεχάσει τα δικά του;

Στην ουσία δεν τολμάμε να ζήσουμε… έτσι μόνοι και φοβισμένοι προσαρμοζόμαστε εύκολα, θέλοντας και μη σε μια καθημερινότητα που μας οδηγεί… χμ.. τον καθένα εκεί που πρέπει ζώντας μόνο για να έχει να (από)δείξει στους άλλους, ξεχνώντας πως η ξενοιασιά και η γαλήνη είναι μέρος της ζωής.. Σωματοποιούμε κάθε μας σκέψη και βρισκόμαστε με μια συνταγή και μια δικαιολογία, τα αντικαταθλιπτικά τα παίρνουν όλοι… ε όχι… δεν είναι έτσι… Και δεν θα αρχίσω τώρα με συμβουλές ζεν και οδηγίες για να αποφύγουμε όλες τις σκιές και τους τοίχους…τύπου διώξτε τις τοξικές σκέψεις, ή δέκα τρόποι να ζήσεις καλύτερα… ο καθένας ας ψάξει κι ας ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι… καθώς στο ότι η ζωή είναι μια μοναχική διαδικασία με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη…και οι συμβουλές ίσως να μην κάνουν πάντα καλό. Αυτό που έγραψα και παλαιότερα είναι πως καλό θα ήταν να τολμήσουμε να ζήσουμε… κι όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα και τα περιθώρια στενεύουν, όταν βλέπεις αδιέξοδα τότε καλύτερα πιστεύω να τους τρελάνεις όλους, μην τρελαθείς…

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Η φιλία είναι πράγμα ιερό και γι’ αυτό το να είσαι η καλύτερη φίλη που μπορείς δεν είναι καθόλου εύκολο, ειδικά καθώς τα χρόνια περνάνε και οι ζωές (και οι σχέσεις) μας περιπλέκονται. Θέλει αφοσίωση, ακεραιότητα, καθαρό μυαλό και δύναμη ψυχής για να είσαι πραγματικά δίπλα στους ανθρώπους που αγαπάς, στήριγμα ακλόνητο και άγκυρα που μπορούν να πιαστούν όταν νιώθουν πως πελαγοδρομούν στα κύματα της ζωής τους. Όπως ακριβώς τα λέει κι αυτή η μαμά, από καρδιάς, στο παρακάτω ποστ:

«Αν θέλεις να είσαι καλή φίλη, τότε: 

Να είσαι εκείνη που θέλει να βλέπει τους δικούς της ανθρώπους να λάμπουν από ευτυχία.

Να είσαι εκείνη που χαίρεται με τις επιτυχίες των άλλων σαν να ήταν δικές της.

Να είσαι εκείνη που υποστηρίζει τους αγώνες των άλλων με πάθος.

Να είσαι εκείνη που δεν φοβάται να παραδεχτεί τα λάθη της.

Να είσαι εκείνη που δίνεις αξία στις γυναίκες και δεν τις υποτιμάς.

Να είσαι εκείνη που θυμίζει πάντα στους άλλους πόσο αξίζουν.

Να είσαι εκείνη που εκτιμά τη συγνώμη των άλλων και ξέρει να συγχωρεί.

Να είσαι εκείνη που ξέρει πως να στηρίξει τους άλλους.

Να είσαι εκείνη που δεν αφήνει τη ζήλεια να της θολώσει την κρίση.

Να είσαι εκείνη που ξέρει ν’ ακούει τους άλλους.

Να είσαι εκείνη που ξέρει πότε πρέπει να σιωπά.

Να είσαι εκείνη που μπορούν να βασιστούν επάνω της όποτε χρειαστεί.

Να είσαι εκείνη που δεν λείπει ποτέ απ’ τη ζωή των άλλων – στις χαρές και στις λύπες.

Να είσαι εκείνη που θα τρέξει να βοηθήσει ανά πάσα στιγμή.

Να είσαι εκείνη που μπορεί να σηκώσει για λίγο τα βάσανα των άλλων.

Να είσαι εκείνη που μπορεί να δώσει δύναμη σ’ εκείνους που την έχουν χάσει.

Να είσαι εκείνη που μπορεί να γελά, ακόμη και με τον εαυτό της.

Να είσαι εκείνη που βάζει τη φιλία πάνω απ’ όλα.

Να είσαι εκείνη που αγαπάει με πάθος.

Να είσαι εκείνη που δεν φοβάται να εκφράσει την αγάπη της με κάθε τρόπο.

Αυτή να είσαι!»

Πηγή

Τα περισσότερα κορίτσια – ειδικά από μια ηλικία και μετά – αρχίζουν να σκέφτονται την εικόνα τους σώματός τους και να ανησυχούν για το πώς δείχνει το κορμί τους. Θα έχετε ακούσει και εσείς μικρά κορίτσια, ακόμα και μικρότερα των 10 ετών, να σχολιάζουν τα παραπανήσια κιλά τους, τα πόδια τους που είναι «χοντρά», τα χέρια τους που «πλαταρίζουν» ή την κοιλιά τους που «διπλώνει».

Δυστυχώς, αυτό είναι ένα φαινόμενο παγκόσμιο, που – όπως όλα δείχνουν – δεν θα εκλείψει σύντομα. Γι’ αυτό, λοιπόν, επειδή η κοινωνία και τα πρότυπα που προβάλλονται στα ΜΜΜ και τα social media οδηγούν τα κορίτσια και τις νεαρές γυναίκες – που θέλουν να ακολουθήσουν αυτά τα πρότυπα – σε ακραίες αντιδράσεις, είναι στο χέρι μας ως μαμάδες, θείες, νονές, ξαδέρφες, φίλες, δασκάλες να δώσουμε στα κορίτσια μας να καταλάβουν, ότι το σώμα τους είναι ο ναός τους. Το σώμα τους είναι το σπίτι τους και όπως και αν μοιάζει, είναι στην δική τους ευχέρεια το αν θα το αλλάξουν ή όχι.

Μία παιδίατρος, δίνει σε ένα πολύ συγκινητικό κείμενο μικρές συμβουλές για το πώς να προσεγγίσουμε το ζήτημα «κιλά και μικρά κορίτσια».

“Μην πεις στην κόρη σου ότι έχασε κιλά. Ούτε ότι πήρε κιλά. Απλά μίλα της για το πώς λειτουργεί το σώμα της.

Εάν πιστεύεις ότι το σώμα της είναι υπέροχο, απλά μην της το πεις. Ρώτα την αν αισθάνεται υγιής ή αν νιώθει δυνατή. Καλύτερα να επαινέσεις κάτι επάνω της που δεν έχει σχέση με το σώμα της.

Ούτε να σχολιάζεις το σώμα άλλων γυναικών. Όχι. Κανένα σχόλιο. Ούτε θετικό, ούτε αρνητικό.

Μην τολμήσεις να εκφράσεις μπροστά της το πόσο απεχθάνεσαι το σώμα σου ή να της αναλύσεις την καινούργια δίαιτά σου. Ακόμα καλύτερα.. μην κάνεις δίαιτα μπροστά στην κόρη σου. Αγόρασε υγιεινές τροφές. Μαγείρεψε υγιεινά. Μην πεις: «δεν τρώω υδατάνθρακες». Η κόρη σου δεν πρέπει να σκεφτεί ότι οι υδατάνθρακες είναι κάτι κακό, γιατί όταν ντρέπεσαι για ό,τι επιλέγεις να τρως, ουσιαστικά ντρέπεσαι για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ενθάρρυνέ την να τρέξει, για να απελευθερωθεί από το στρες. Ενθάρρυνέ την να ανέβει βουνά, για να ανακαλύψει την πνευματικότητά της στην κορυφή του κόσμου. Ενθάρρυνέ την να σκαρφαλώσει τοίχους ή να κάνει βουτιά από ψηλά, γιατί ο φόβος νικιέται μόνο με φόβο. Ενθάρρυνέ την να αγαπήσει τα αθλήματα, για να γίνει οδηγός στην ομάδα της και να αποκτήσει σιγουριά για τον εαυτό της. Εξήγησέ της πως κι όταν μεγαλώσει, θα πρέπει να παίζει στους κανόνες της ομάδας. Μην την αναγκάσεις να κάνει κάποιο άθλημα που δεν λατρεύει.

Δείξε της ότι οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη τον άντρα για να μετακινήσουν ένα έπιπλο στο σπίτι. Μάθε της να μαγειρεύει. Δώσε της εκείνη τη συνταγή της μαμάς σου με τα πασχαλινά κουλουράκια με την κανέλα. Κληρονόμησέ της το θαυμασμό σου για τη φύση, σε όλες της τις αποχρώσεις. Μάθε της να αγαπάει τους άλλους, αλλά πρώτα απ’όλα τον εαυτό της.

Μπορεί το κορμί σου ή και το δικό της να είναι “βαρύ”, με δυνατούς μυς και θώρακα στιβαρό. Είναι πολύ εύκολο να μισήσεις μέρη του σώματός σου, απλά γιατί απέχουν από το ανορεξικό μοντέλο. Μην το κάνεις. 
Πες της πως αν θέλει, με τα πόδια της μπορεί να τρέξει σε κάθε μαραθώνιο. Πες της πως οι πνεύμονές της υπάρχουν για να της δώσουν δύναμη να φωνάξει, να τραγουδήσει, να ξεσηκώσει ολόκληρο τον κόσμο, αρκεί να το θελήσει.

Θύμιζε κάθε μέρα στην κόρη σου πως το καλύτερο που μπορεί να κάνει με το σώμα της είναι να το χρησιμοποιήσει, για να ταξιδέψει την όμορφη ψυχή της”

Από το Facebook της παιδιάτρου Αλεξάνδρας Κοσμαρίκου

Πηγή

Προτού κακολογήσετε ή επικρίνετε τον ή τη σύντροφό σας, σκεφτείτε το καλά και διπλά: Δεν θα επηρεάσετε αρνητικά την ψυχολογία του αλλά και την ίδια του τη ζωή, ισχυρίζεται νέα έρευνα.

Η μουρμούρα και η αδιάκοπη αρνητική κριτική προς τον ή τη σύντροφο αποδεικνύεται κάτι παραπάνω από αιτία πονοκεφάλων και τσακωμών. Νέα έρευνα δίνει οντότητα στη λαϊκή ρήση που θέλει τη συνεχή γκρίνια προς το έτερον ήμισυ να το οδηγεί νωρίτερα στο επέκεινα.

Οι ειδικοί επεσήμαναν πως οι συνεχείς υποδείξεις και επικρίσεις σε λάθη του συντρόφου όχι μόνο δεν επιλύουν το όποιο πρόβλημα αλλά, αντιθέτως, δυσχεραίνουν την κατάσταση της υγείας του, αφαιρώντας έως και πέντε χρόνια από το προσδόκιμο ζωής του.

Στο παραπάνω ενδιαφέρον συμπέρασμα για όσους «μαρτύρησαν» στις σχέσεις τους κατέληξε ερευνητική ομάδα από το Κολλέγιο Lafayette της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, με επικεφαλής την καθηγήτρια Jamila Bookwala, κατόπιν μελέτης στοιχείων από 1.734 άνδρες και γυναίκες, συλλεχθέντα κατά την Εθνική Έρευνα για την Ποιότητα της Ζωής, Υγεία και Γήρανσης (NSHAP). Το ηλικιακό εύρος του δείγματος εκτεινόταν μεταξύ 57 και 85 ετών, με το 90% των συμμετεχόντων έγγαμους και τους υπόλοιπους σε σοβαρή σχέση ή συγκατοίκηση.

Χρησιμοποιώντας μια κλίμακα τριών βαθμίδων, με το ένα να δηλώνει την απουσία ή μερική άσκηση κριτικής εκ μέρους των συντρόφων και το τρία τη μέγιστη συχνότητα, οι ερευνητές συγκέντρωσαν τις απαντήσεις του δείγματος και τις επανεξέτασαν πέντε χρόνια μετά. Όπως φάνηκε, ο θάνατος ήρθε νωρίτερα για όσους δέχονταν πολύ συχνά κριτική, συμπέρασμα κοινό και για τα δύο φύλα.

Οι ερευνητές είχαν αποκλείσει άλλους παράγοντες που εμπλέκονται με τα επίπεδα θνησιμότητας όπως πιθανή φαρμακευτική αγωγή, το σωματικό βάρος ή η ηλικία.

Πώς η γκρίνια τρώει τον… σύντροφο

Σύμφωνα με την Δρ. Bookwala, η αδιάλειπτη αρνητική κριτική δεν έχει επιπτώσεις μόνο στην ψυχική αλλά και τη σωματική υγεία, λειτουργώντας ως ένας χρόνιος στρεσογόνος παράγοντας διαπροσωπικού χαρακτήρα που μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στον θάνατο.

Καθώς ανέφερε στο  Health Psychology, όσοι υποβάλλονταν σε συνεχή κριτική από τον ή τη σύντροφό τους, είχαν έως και 44% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν στα πέντε χρόνια από την έρευνα, συγκριτικά με όσους βίωναν σε μικρότερη συχνότητα το φαινόμενο.

Συσχετίζοντας τους θανάτους με τη συχνότητα της αρνητική κριτικής, οι ερευνητές κατέληξαν σε μια αύξηση έως και 107% του κινδύνου θανάτου για όσους υπέμεναν το μαρτύριο της ανηλεούς κριτικής.

Τέλος, οι απαντήσεις των συμμετεχόντων με την ίδια αξιολογική μέθοδο σχετικά με το πόσο ανοίγονται στους συντρόφους τους αναφορικά με τα αισθήματά τους και εάν μπορούν να βασιστούν σε αυτούς, δεν φαίνονται να επηρέασαν το ερευνητικό πόρισμα, κατά τη Δρ. Bookwala.

Πηγή

Θέλω να είμαι αυτό το σπίτι που
Καθώς τα παιδιά μου μεγαλώνουν θα το νιώθουν σαν
Πηγή χαράς και στήριξης
Θέλω να είμαι αυτό το σπίτι που οι φίλοι των παιδιών μου
Θα βρίσκουν πόρτα ανοιχτή
Τα καλύτερα γέλια και τα καλύτερα σνακ.
Θέλω τα παιδιά μου να αγαπάνε το σπίτι τους.
Θέλω οι φίλοι τους που χρειάζονται παραπάνω αγάπη και κάποιον να μιλήσουν
Να έρχονται εδώ για την αγάπη και τη συζήτηση.
Θέλω να ξέρουν τα παιδιά μου και οι φίλοι τους
Ότι σε αυτό το σπίτι θα βρουν στήριξη,
Θα πάρουν συμβουλές, γνώμες και ιδέες,
Αλλά όχι επικρίσεις, ούτε ακύρωση.
Θέλω να ξέρουν τα παιδιά μου ότι εδώ μπορούν να είναι
Ο αυθεντικός τους εαυτός
Θα τους δώσω τον χώρο. Τη στήριξη. Την αισιοδοξία. Την αίσθηση ασφάλειας και αποδοχής.
Τη θετικότητα. Την αγάπη άνευ όρων.
Αλλά θα βάλω όρια στις συμπεριφορές που εμποδίζουν την εξέλιξη των παιδιών μου.
Πάντα θα αγαπάω όποιον διαβαίνει το κατώφλι μας, για όσο χρειάζεται την αγάπη αυτή.
Ίσως για μια μέρα, ίσως για πάντα.
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αγάπη
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αποδοχή
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο θετικότητα
Θέλω ένα σπίτι γεμάτο αισιοδοξία
Ένα σπίτι που τα παιδιά μου θα μπορούν να ακουμπήσουν τα βάρη τους
Και να είναι απλώς παιδιά

Δρ. Λίζα Βάρβογλη

Έχετε παρατηρήσει και εσείς ότι πολύ συχνά είστε θυμωμένες, εξοργίζεστε με το παραμικρό και ξεσπάτε φωνάζοντας ακόμα και με ανούσιες αφορμές; Μήπως θυμάστε και την μαμά σας να κάνει το ίδιο;

Πόσες φορές έχετε φωνάξει επειδή το παιδί σας δεν έκλεισε την τσάντα του για το σχολείο; Δεν μάζεψε το μπουφάν του από τον καναπέ ή άφησε το πιάτο του στο τραπέζι;

Ενώ οι μπαμπάδες (ορισμένες φορές) δείχνουν απίστευτα χαλαροί, παίζουν με τα παιδιά ακόμα και μετά τη δουλειά τους και μπορούν να κάνουν ένα σωρό «σκανταλιές» μαζί τους, οι μαμάδες μοιάζουν με θυμωμένα «τέρατα» τα οποία φωνάζουν με το παραμικρό και δεν έχουν καθόλου πλάκα.

Έμεινα, λοιπόν, να αναρωτιέμαι: Γιατί οι μαμάδες είμαστε τόσο θυμωμένες;

Έψαξα, διάβασα, μίλησα με άλλες μαμάδες και κατέληξα σε ένα συμπέρασμα. Δεν είμαστε ακριβώς θυμωμένες. Είμαστε κουρασμένες, απογοητευμένες και νιώθουμε παραμελημένες.

Ο θυμός, σύμφωνα και με τους ειδικούς, είναι σχεδόν πάντα ένα δευτερεύον συναίσθημα και κρύβει πίσω του άλλα πρωτεύοντα συναισθήματα όπως είναι η απαξίωση, η αδυναμία, η αγνωμοσύνη.

Με απλά λόγια, όταν νιώθουμε ότι μας αγνοούν, μας υποτιμούν και δεν μας εκτιμούν, τις περισσότερες φορές ξεσπάμε έντονα σε όσους μας προκαλούν αυτά τα συναισθήματα, δηλαδή, τους αγαπημένους μας.

Καθημερινά προσπαθώ να κρατήσω το σπίτι τακτοποιημένο, να μαγειρεύω, να έχω έτοιμα τα ρούχα όλων, να μην μπερδεύω τα προγράμματα κανενός, να θυμίζω σε όλους τις υποχρεώσεις τους, να τους κρατώ όλους ευχαριστημένους και μονιασμένους.

Οπότε όταν οι δικοί μου άνθρωποι – εκείνοι για τους οποίους κάνω όλα αυτά  – μπαίνουν στο σπίτι και πετούν τα πράγματά τους από εδώ και από εκεί, παραπονιούνται για το φαγητό, δεν μαζεύουν τα πιάτα τους, αφήνουν άπλυτα ρούχα και παπούτσια στο πάτωμα, θυμώνω!

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι είμαι πολλά περισσότερα από απλώς θυμωμένη.

Τι κάνω για να το αντιμετωπίσω;

Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Δεν μου αρέσει να ξεσπάω στα παιδιά μου ούτε να φωνάζω για ανούσια πράγματα και προσπαθώ να αντικρούσω τα συναισθήματα που με κατακλύζουν όταν νιώθω θυμωμένη.

Ξέρω, ότι η σωστή επικοινωνία με τα παιδιά είναι σημαντική γι’ αυτό και βάζω τα δυνατά μου για να μιλάω όσο περισσότερο γίνεται μαζί τους.

Τον τελευταίο καιρό, λοιπόν, όταν νιώθω τα συναισθήματα να με κατακλύζουν προσπαθώ πρώτα από όλα να καταλάβω το γιατί. Γιατί θυμώνω εκείνη τη στιγμή; Κι αν δεν μπορώ να το αντιληφθώ άμεσα, πηγαίνω σε ένα άλλο δωμάτιο και κάνω έναν μικρό διάλογο με τον εαυτό μου ή κάνω έναν περίπατο (πολύ σπάνιο).

Προσπαθώ, λοιπόν, να εντοπίσω τι συμβαίνει. Τι με έχει πειράξει και τι με έχει ενοχλήσει; Είναι σοβαρή αφορμή για φωνές το ότι ο μικρός άφησε το ποτήρι του πάνω στο τραπέζι για άλλη μια φορά; Μήπως απλώς είμαι κουρασμένη; Μήπως πιέστηκα πολύ μέσα στην ημέρα;

Αν θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν σε ένα ήρεμο σπίτι και να μπορούν να μιλούν σε μένα για όσα νιώθουν, πρέπει πρώτα να μάθω να μιλάω στον εαυτό μου και σε εκείνα, σωστά.

Πρέπει να καταλάβω, λοιπόν, τι μου συμβαίνει και τι με θυμώνει για να καταφέρω να το αντιμετωπίσω.

Η μέθοδος αυτή δεν πετυχαίνει πάντα και δεν ταιριάζει σε όλους, αλλά – προσωπικά – με βοηθά αρκετά. Όταν αντιλαμβάνομαι τι συμβαίνει και μπορώ να το εξηγήσω στους δικούς μου ήρεμα, καταλαβαίνουν και εκείνοι πώς μπορούν να με βοηθήσουν.

Αν τα παιδιά ή ο σύζυγός μου ένιωθαν παραμελημένοι ή εξαντλημένοι θα έκανα τα πάντα για να νιώσουν καλύτερα. Για να νιώσουν ότι αξίζουν και ότι όσα κάνουν εκτιμώνται. Αποφάσισα, λοιπόν, να κάνω το ίδιο και για τον εαυτό μου… Γιατί να μην το κάνετε και εσείς;

Πηγή

Η Διπολική Διαταραχή είναι μια σοβαρή και χρόνια ψυχική νόσος. Οι ασθενείς χρειάζονται συνεχή ιατρική και ψυχοθεραπευτική παρακολούθηση, συμμόρφωση στη λήψη της καθορισμένης φαρμακευτικής θεραπείας και ψυχοκοινωνική θεραπεία για στήριξη, αποδοχή και ομαλή επανένταξη στην κοινωνία.

Η διπολική διαταραχή, γνωστή κι ως μανιοκατάθλιψη, ονομάζεται έτσι γιατί στον ένα πόλο της ασθένειας βρίσκεται η κατάθλιψη και στον άλλο η μανία. Κατά τη διάρκεια της ζωής τους οι ασθενείς περνούν από τον ένα πόλο στον άλλο.

Για να διαγνωστεί κάποιος με διπολική διαταραχή πρέπει να εμφανίσει τουλάχιστον ένα μανιακό επεισόδιο (τα συμπτώματα διαρκούν τουλάχιστον μια βδομάδα) ή υπομανιακό (τα συμπτώματα της μανίας εμφανίζονται σε ηπιότερη μορφή και διαρκούν για τουλάχιστον 4 ημέρες) και ένα μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο (τα συμπτώματα της κατάθλιψης διαρκούν για τουλάχιστον 2 εβδομάδες). Ακόμα κι αν κάποιος βιώσει μανιακό ή υπομανιακό επεισόδιο μόνο μια φορά στη ζωή του, η διάγνωση της διαταραχής παραμένει.

Όταν κάποιος βιώνει μανιακό επεισόδιο παρουσιάζει 3 ή περισσότερα από τα εξής συμπτώματα: η διάθεσή του είναι επίμονα ανεβασμένη, διάχυτη, ευερέθιστη και ευφορική. Το συναίσθημά του είναι έντονο και αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη, μεταβαίνοντας από τον ενθουσιασμό σε εκρήξεις θυμού και άγχος. Μιλάει με μεγάλη ένταση, ασυνάρτητα, υπερβολικά, γρήγορα σαν να βιάζονται ή να πιέζονται να μιλήσουν με έντονο, δραματικό τόνο.

Οι σκέψεις του δεν ακολουθούν κάποιο λογικό ειρμό, εναλλάσσονται πολύ γρήγορα, πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς συνοχή και το άτομο μοιάζει να βομβαρδίζεται με πολλές ιδέες. Υπάρχει διάσπαση προσοχής, δυσκολία συγκέντρωσης, παρορμητική λήψη αποφάσεων, μειωμένη κριτική ικανότητα και ψυχοκινητική διέγερση (σαν να βρίσκεται «στην τσίτα» συνεχώς). Εμφανισιακά μπορεί να παρατηρήσει κάποιος παράδοξους συνδυασμούς ρούχων, με έντονο βάψιμο κι εκδήλωση σαγηνευτικής συμπεριφοράς, συχνά συνοδευόμενη από αχαλίνωτη σεξουαλικότητα.

Ένα άτομο που περνάει μανιακό επεισόδιο μπορεί να προβεί σε άσκοπες αγορές δαπανώντας υπέρογκα χρηματικά ποσά, να αναλάβει πολύ περισσότερες ευθύνες από αυτές που μπορεί αντικειμενικά να φέρει εις πέρας, να καταπιάνεται με πάρα πολλές δραστηριότητες ταυτόχρονα, ενώ τα επίπεδα ενέργειάς του χτυπούν κόκκινο.

Λόγω αυτής της έντονης ενεργητικότητας και υπερενασχόλησης με διάφορα πράγματα, έχει μειωμένη ανάγκη για ύπνο. Αναφορικά με την εαυτό του, το άτομο έχει παραληρητικές ιδέες μεγαλείου. Πιστεύει πως έχει ιδιαίτερα χαρίσματα και ταλέντα, που τον διαφοροποιούν από όλους τους άλλους ανθρώπους και θα τα αξιοποιήσει για να υλοποιήσει το «σκοπό» του σ’ αυτή τη γη (π.χ. να σώσει τον κόσμο).

Σε ένα καταθλιπτικό επεισόδιο, το άτομο χαρακτηρίζεται από έντονα μελαγχολική διάθεση, απουσία κινήτρων και διάθεσης για εμπλοκή σε δραστηριότητες, μειωμένη λίμπιντο, αδυναμία λήψης ευχαρίστησης, ιδίως από ασχολίες που μέχρι πρότινος ήταν πηγές ευχαρίστησης για το άτομο. Υπάρχει απομόνωση και κοινωνική απόσυρση, με φτωχή βλεμματική επαφή, αίσθημα κόπωσης, ξηροστομία, δυσκοιλιότητα, πονοκεφάλους και ψυχοκινητική επιβράδυνση.

Ενδεχομένως να παρουσιάσει απώλεια όρεξης και βάρους ή αυξημένη όρεξη και αύξηση βάρους. Ο ύπνος διαταράσσεται. Μπορεί να έχει πρόωρες αφυπνίσεις ή να κοιμάται περισσότερο από το φυσιολογικό και να εκδηλώνει αδυναμία να σηκωθεί το πρωΐ από το κρεβάτι. Μιλάει σε χαμηλή ένταση, μηχανικά, μονότονα, με παύσεις και μονοσύλλαβες απαντήσεις.

Παρουσιάζει δυσκολία συγκέντρωσης, απόσπαση προσοχής, κακή μνήμη, απώλεια προσανατολισμού και φτωχό περιεχόμενο σκέψης, το οποίο χαρακτηρίζεται κυρίως από αίσθηση αναξιότητας, ενοχές, απελπισία και ενίοτε αυτοκαταστροφικό ή αυτοκτονικό ιδεασμό. Σε κάποιες περιπτώσεις ενδεχομένως εμφανιστούν και παραληρητικές ιδέες και ψευδαισθήσεις ή παραισθήσεις (στις ψευδαισθήσεις το άτομο αντιλαμβάνεται -βλέπει, ακούει, νιώθει- κάτι το οποίο δεν υπάρχει ως ερέθισμα στην πραγματικότητα, ενώ στην παραίσθηση το ερέθισμα είναι υπαρκτό, αλλά το άτομο έχει μια διαστρεβλωμένη, λανθασμένη αντίληψή του).

Άτομα με κατάθλιψη παρουσιάζουν συχνά αδυναμία εκτέλεσης των καθημερινών τους υποχρεώσεων και εργασιών (π.χ. να καθαρίσουν το σπίτι, να πάνε μέχρι το σουπερμάρκετ), κακή υγιεινή και σωματικές ενοχλήσεις ως απόρροια των υπόλοιπων συμπτωμάτων (προβλήματα ύπνου, διατροφής, απώλεια ενέργειας, απόσυρση, ψυχοκινητική επιβράδυνση κ.λ.π.).

Ακολούθως παραθέτω αυτούσια λόγια ατόμων με διπολική διαταραχή στην προσπάθειά τους να περιγράψουν ή να αποδώσουν το τι τους συμβαίνει και πώς νιώθουν.

Νιώθω σαν να είμαι μια σφαίρα χιονιού και κάποιος με κούνησε μέχρι και τώρα κάθε μικρό κομμάτι του εαυτού μου πέφτει κάτω τυχαία και τίποτα δεν καταλήγει εκεί που έπρεπε να είναι.

Amy Reed, Crazy

Λυπάμαι για κάθε Θεραπευτή, Ψυχολόγο και Ψυχίατρο που έχω γνωρίσει ποτέ. Ξέρω ότι έχω βάλει σκέψεις στο μυαλό τους που δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Μια ζωηρή φαντασία είναι φοβερή. Μια μανιακή φαντασία είναι κατάρα

Stanley Victor Paskavich

Η ψύχωση μπορεί να συμβεί από το πουθενά, σε οποιονδήποτε και κανείς δεν γνωρίζει γιατί. Ούτε καν οι καλύτεροι γιατροί στον πλανήτη. Και γι ‘αυτό η μαμά μου είναι πάντα τόσο φοβισμένη. Αν δεν ξέρουμε τι με έκανε άρρωστη αρχικά, πώς μπορεί κανείς να εγγυηθεί ότι δεν θα τρελαθώ πάλι;

Jeannine Garsee

Πηγή

Η κρίση πανικού είναι μια ψυχική διαταραχή που εκδηλώνεται με σωματικά και ψυχολογικά συμπτώματα και χαρακτηρίζεται από αιφνίδιες και επαναλαμβανόμενες προσβολές έντονου άγχους, τις κρίσεις πανικού. Εάν έχεις πάθει κρίση πανικού, βιώνεις πολύ έντονο άγχος και φόβο για τη ζωή σου. Διάβασε εδώ τι μπορείς να κάνεις άμεσα και μακροπρόθεσμα για να αντιμετωπίσεις μια κρίση πανικού ή το έντονο άγχος.

Μη φοβάσαι

Μπορεί τα συναισθήματα και τα συμπτώματά σου να σου προξενούν φόβο, αλλά δεν είναι επικίνδυνα από φυσιολογική άποψη. Η εμπειρία του πανικού είναι μια υπερβολική αντίδραση του οργανισμού σου στο στρες.

Αποδέξου τα συναισθήματά σου

Μην προσπαθείς να τα καταπολεμήσεις. Όσο πιο γρήγορα τα αποδεχτείς τόσο πιο γρήγορα θα τα αντιμετωπίσεις.

Σταμάτα τις αρνητικές σκέψεις

Μην αυξάνεις τον πανικό σου σκεπτόμενη τι άλλο μπορεί να συμβεί. Εάν πιάσεις τον εαυτό σου να κάνει αρνητικές σκέψεις, σταμάτησε τη ροή τους αμέσως.

Διατήρησε την ψυχραιμία σου

Μείνε στο παρόν και μην παρασύρεσαι από τον πανικό. Παρατήρησε τι ακριβώς σου συμβαίνει και μη γίνεσαι έρμαιο του τι νομίζεις ότι σου συμβαίνει.

Αξιολόγησε το φόβο σου

Διαβάθμισέ τον σε μια κλίμακα από το 0 έως το 10 και παρατήρησε τον να …πηγαίνει πάνω-κάτω. Θα δεις ότι δεν παραμένει σε πολύ ψηλά επίπεδα για παραπάνω από μερικά δευτερόλεπτα.

Τραγούδα!

Όταν αρχίσεις να σκέφτεσαι το φόβο σου, αντί να παρασυρθείς από τις αρνητικές σκέψεις, προσπάθησε να μετρήσεις από το 100 έως το 0 προς τα πίσω κατεβαίνοντας ανά 2 ή 3, ή επανάλαβε μια φράση ή στίχο τραγουδιού που σε ηρεμεί.

Μίλα σε έναν ειδικό

Η ψυχοθεραπευτική διαδικασία θα σε βοηθήσει αρχικά να συνειδητοποιήσεις και να αναγνωρίσεις τα εσωτερικά συναισθηματικά ερεθίσματα που εκκινούν το άγχος και τον πανικό, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που παρατείνουν και εντείνουν το αίσθημα του τρόμου, καθώς και τους τρόπους με τους οποίους μπορείς να διατηρήσεις έναν έλεγχο της κατάστασης σε περίπτωση κρίσης.

Ασκήσου

Παίρνε διαφραγματικές αναπνοές και εκτέλεσε ασκήσεις αναπνοής μέσα στην ημέρα. Σε μια στιγμή κρίσης, σταμάτα ό,τι κάνεις και πάρε βαθιές, αργές εισπνοές από τη μύτη γεμίζοντας την κοιλιά σου. Μετά βγάλε αργά τον αέρα.

Κατάγραψε την πρόοδό σου

Κράτησε ημερολόγιο με την πρόοδο και τις επιτυχίες σου, όσο μικρές και ασήμαντες κι αν σου φαίνονται. Τη σταδιακή πρόοδο μέρα με τη μέρα είναι δύσκολο να την αντιληφθείς, αλλά ένα γραπτό αρχείο θα σου δώσει απτές αποδείξεις της.

Εκφράσου

Εάν νιώθεις φοβισμένη ή στρεσαρισμένη, μίλησε σε κάποιον ή γράψε τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου. Η κουβέντα με φιλικά πρόσωπα ενισχύει το αίσθημα της ευεξίας.

Διάλεξε το κατάλληλο πρόσωπο-ακροατή σου

Είναι σημαντικό να μπορεί να σε ακούει, αλλά την ίδια στιγμή να μη σε κρίνει ούτε να σου δίνει άκαιρες συμβουλές.

Βρες τρόπους να διασκεδάζεις

Όσο στρεσαρισμένη και αν νιώθεις, προσπάθησε να βάλεις διασκέδαση και ευχαρίστηση στη ζωή σου. Ο πανικός και το άγχος απορροφούν περισσότερη ενέργεια απ’ όσο φαντάζεσαι.

Πες «μπράβο» στον εαυτό σου

Νιώσε περήφανη για ό,τι καταφέρνεις, όσο μικρό κι αν σου φαίνεται.

Συνεργάστηκε η Λίζα Βάρβογλη, ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια- νευροψυχολόγος, επιστημονική συνεργάτρια της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.

Πηγή

Παρόλο που μπορεί να μην υπάρχει ένα μυστικό για την ευτυχία το οποίο να ταιριάζει σε όλους, ο κορυφαίος Ρώσος ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτής Michail Litvak έχει να δώσει κάποιες χρήσιμες συμβουλές.

Ο Litvak τράβηξε την παγκόσμια προσοχή με τα εξαιρετικά βιβλία του όπως το «Psychοlοgical Αikidο». Μέσα από αυτά, έφερε στο κοινό μια σειρά διαφορετικών ψυχολογικών αρχών που μας βοηθούν να κατανοήσουμε καλύτερα την ανθρώπινη αλληλεπίδραση καθώς και να αποφύγουμε τις συγκρούσεις για μια πιο ευτυχισμένη ζωή.

Δείτε παρακάτω 20 συμβουλές του Litvak και προσπαθήστε να τις εντάξετε στην καθημερινότητα σας.

1. Αν αισθάνεστε πως έχετε απορριφθεί στην ζωή, ήρθε η ώρα για μια αλλαγή στον τρόπο σκέψης σας. Κανείς δεν απορρίπτει πραγματικά κάποιον άλλον. Αντιθέτως, όλοι προχωρούν μπροστά και αυτοί που νιώθουν πως έχουν απορριφθεί είναι απλώς αυτοί που έχουν μείνει πίσω.
2. Ποια είναι η πραγματική διαφορά μεταξύ της ωριμότητας και της ανωριμότητας; Ένα ανώριμο άτομο «ξέρει» αλλά συχνά δεν μπορεί να «κάνει» ενώ ένα ώριμο άτομο «ξέρει» και πράττει ανάλογα. Αν κάποιος απλώς στέκεται και κρίνει ενώ αποτυγχάνει να εφαρμόσεις τις ίδιες του τις συμβουλές, αυτό είναι σημάδι ανωριμότητας.
3. Αν θέλετε να νικήσετε τον μεγαλύτερο σας εχθρό, δεν χρειάζεται να ψάξετε πολύ. Κοιτάξτε έναν καθρέφτη και προσπαθήστε να είστε καλύτερα από αυτόν που σας κοιτά από τον καθρέφτη. Κάντε το κάθε μέρα.
4. Ενώ συχνά βλέπουμε την κατάθλιψη ως μια εντελώς αρνητική εμπειρία της ζωής μας, παίζει σημαντικό ρόλο. Η κατάθλιψη δόθηκε στον άνθρωπο για να τον αναγκάσει να απομακρυνθεί από τον κόσμο και να σκεφτεί τον εαυτό του. Παρατηρήστε ποιες πτυχές της ζωής σας απαιτούν την προσοχή σας.
5. Μην πέσετε στην παγίδα του κυνηγιού της ευτυχίας, γιατί θα την κυνηγάτε για όλη σας την ζωή. Αντιθέτως, βρείτε την ευτυχία που υπάρχει μέσα σας και θα είστε ευτυχείς ανεξάρτητα από το τι σας φέρει η ζωή.
6. Αντί να επιτρέπετε στις προσβολές των άλλων να σας ρίξουν, επανεστιάστε τον χρόνο και την ενέργεια σας. Προσπαθήστε για να πετύχετε την ευτυχία και όλες οι προσβολές απλώς θα σας προσπεράσουν.
7. Γιατί σας νοιάζουν τόσο πολύ οι σκέψεις και οι απόψεις των άλλων; Αν πιστεύετε πραγματικά ότι είστε καλός άνθρωπος, τι σημασία έχει η γνώμη των άλλων; Επιλέξτε να εστιάσετε στην αγάπη για τον εαυτό σας.
8. Δεν υπάρχει «ανδρικός» ή «γυναικείος» τρόπος σκέψης όταν πρόκειται για την πραγματική λογική. Υπάρχει η ικανότητα του να σκέφτεσαι σωστά και δίκαια ή όχι.
9. Καλύτερα να περάσεις τον χρόνο σου με ένα καλό βιβλίο παρά με έναν άδειο άνθρωπο.
10. Αν κάποιος δεν μπορεί να πει τίποτα καλό ή θετικό για τον εαυτό του αλλά εξακολουθεί να θέλει να πει κάτι, θα αρχίσει να μιλά άσχημα για τους άλλους. Παρατηρήστε ποιοι φέρνουν την αρνητικότητα στην συζήτηση καθώς είναι μια αντανάκλαση των ίδιων, όχι των ατόμων για τα οποία μιλούν.
11. Ενώ είναι ωραίο και άνετο να μιλάς με φίλους, η σπουδαία γνώση και διορατικότητα μπορεί να έρθει επίσης με το να μιλάς στους εχθρούς σου.
12. Η ευτυχία είναι το άμεσο αποτέλεσμα του σωστά οργανωμένου και δομημένου τρόπου ζωής.
13. Αυτή είναι η ζωή σου και δεν χρειάζεσαι άδεια για να την ζήσεις. Αντί να την ζητάς από τους άλλους κάνε ό, τι θες και πιστεύεις πως είναι σωστό. Εν τέλει, κανείς δεν θα σου δώσει την άδεια ούτως ή άλλως.
14. Αν υπάρχει κάποια ισχυρή δύναμη που μπορεί να μας ωθήσει προς τα εμπρός στην ζωή, αυτή είναι η φαντασία μας. Μέσα από αυτή μπορούμε να εκφράσουμε όλες τις ικανότητες μας, να φωτίσουμε τα όνειρα μας, να τα ενισχύσουμε και να τα πραγματοποιήσουμε.
15. Συχνά αναζητούμε κάποιο «σημάδι» για να αλλάξουμε, να τελειώσουμε μια σχέση ή να αλλάξουμε σταδιοδρομία. Ωστόσο, υπάρχει ένα σημάδι που ισχύει πάντα- όταν παρατηρείτε πως δεν μπορείτε να πετύχετε την προσωπική ανάπτυξη με τις τωρινές συνθήκες, ήρθε η ώρα για κάτι καινούργιο.
16. Αν θέλεις να κρατηθείς από κάτι, να κρατηθείς από την επιστήμη και όχι από τον λαιμό αυτού που αγαπάς. Η επιστήμη είναι ο δρόμος του μέλλοντος.
17. Μην μοιράζεστε την αρνητικότητα σας με τον κόσμο ανεξάρτητα με το ποιον μιλάτε. Αντιθέτως, μοιραστείτε μόνο την χαρά και την ευτυχία με τους φίλους και τους εχθρούς και θα ωφεληθείτε. Έτσι θα δημιουργήσετε χαμόγελα στα πρόσωπα των αγαπημένων σας και οι εχθροί σας δεν θα το αντέξουν με τίποτα.
18. Αν κατευθύνετε όλο τον χρόνο και την προσοχή σας στο να αποδείξετε κάτι σε κάποιον, όλη η ύπαρξη σας θα οφείλεται στον σκοπό γι αυτό το άτομο. Αντιθέτως, επιλέξτε να υπάρχετε για τον εαυτό σας και δεν θα χρειάζεται πλέον να αποδεικνύετε τίποτα σε κανέναν.
19. Θα ξέρετε πως έχετε πετύχει την πνευματική ωριμότητα όταν μπορείτε να αγαπάτε και να είστε άνετα με τον εαυτό σας σε καιρούς μοναξιάς. Μην την αντιλαμβάνεστε ως αρνητική εμπειρία- κάνουμε την καλύτερη δουλειά όταν είμαστε μόνοι.
20. Ο δρόμος προς την επιτυχία είναι συχνά ασαφής. Ωστόσο, αν αφιερώσετε χρόνο στο να το αναγνωρίσετε, μπορείτε εύκολα να εντοπίσετε τον δρόμο προς την αποτυχία. Είναι αυτός που σχετίζεται με την επιθυμία να σας συμπαθούν και να σας αποδέχονται όλοι και πάντα.

Πηγή