«Μαμά, δεν θέλω να πάω σχολείο»

«Γιατί;»

«Πονάει η κοιλιά μου»

Ένας διάλογος που πολλές μαμάδες έχουν κάνει τα πρωινά πριν το σχολείο και τη δουλειά με τα παιδιά τους και μια δικαιολογία που χρησιμοποιείται συχνά από τους μπόμπιρες της ζωής μας.

Γιατί τα παιδιά παραπονιούνται τόσο συχνά για πόνους στην κοιλιακή χώρα; Ψεύδονται ή υπάρχει κάποιος πραγματικός λόγος που χρησιμοποιούν την κοιλίτσα τους για να αποφύγουν ορισμένες υποχρεώσεις;

Το στομάχι πονάει πραγματικά

Τα παιδιά δεν λένε ψέματα. Η κοιλίτσα τους όντως πονάει όταν αγχώνονται. Το στομάχι είναι το κέντρο του εντερικού νευρικού συστήματος και συχνά χαρακτηρίζεται ως «δεύτερος εγκέφαλος». Το άγχος και το στρες κινητοποιούν τα νεύρα στην περιοχή με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια… περίεργη αίσθηση, την οποία τα παιδιά αντιλαμβάνονται ως πόνο.

Στην ουσία δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος στη δίνη του οποίου η νευρικότητα προκαλεί ενόχληση στο στομάχι, η οποία με τη σειρά της επιδεινώνει τη νευρικότητα και πάει λέγοντας.

Το 51% των ανθρώπων που ερωτήθηκαν σε σχετική έρευνα, μάλιστα, παραδέχτηκαν ότι παραπονούνταν για πόνους στο στομάχι ως παιδιά και βίωσαν κάποια διατροφική διαταραχή αργότερα στη ζωή τους.

Αυτό που πρέπει να θυμούνται οι γονείς για τα παιδιά που παραπονιούνται για πόνους στο στομάχι, έχοντας φυσικά αποκλείσει τα παθολογικά αίτια, είναι ότι τα παιδιά δεν λένε ψέματα. Δεν φαντάζονται ούτε προσποιούνται τον πόνο. Η νευρικότητά «καταλαμβάνει» το σώμα τους και «κυριεύει» το στομάχι τους ως πόνος.

Πώς να αντιμετωπίσετε τη νευρικότητα των παιδιών

Για να ηρεμήσετε τα παιδιά που βιώνουν στιγμές άγχους μπορείτε με ήρεμο και ευγενικό τρόπο να τους εξηγήσετε τι ακριβώς συμβαίνει. Να τα καθησυχάσετε και να τα βεβαιώσετε ότι δεν τα εγκαταλείπετε. Προσπαθήστε να περνάτε ποιοτικό χρόνο μαζί τους μέσα στην ημέρα και βοηθήστε τα να μάθουν να αντιμετωπίζουν τους φόβους τους, αποτελώντας εσείς το σωστό παράδειγμα.

Πηγή

Το σώμα είναι ο υπηρέτης του νου. Υπακούει στις λειτουργίες του νου, είτε αυτές έχουν επιλεγεί συνειδητά είτε εκφράζονται με αυτόματο τρόπο. Ως αποτέλεσμα των άνομων σκέψεων το σώμα βυθίζεται γοργά στην ασθένεια και την παρακμή. Υπακούοντας στις χαρμόσυνες και όμορφες σκέψεις φοράει τον μανδύα της νιότης και της ομορφιάς.

Η ασθένεια και η υγεία, όπως και οι συνθήκες, έχουν τη ρίζα τους στη σκέψη. Οι ασθενικές σκέψεις θα εκφραστούν μέσα από έναν ασθενικό οργανισμό. Είναι γνωστό πως οι φοβικές σκέψεις σκοτώνουν έναν άνθρωπο τόσο γρήγορα όσο μια σφαίρα, και συνεχίζουν κάθε χρόνο να σκοτώνουν χιλιάδες ανθρώπους εξίσου βέβαια, αν και πιο αργά. Οι άνθρωποι που ζουν με τον φόβο της ασθένειας είναι εκείνοι που θα ασθενήσουν.

Το άγχος καταβάλει ολόκληρο το σώμα και ανοίγει τις πύλες στην ασθένεια, ενώ οι ακάθαρτες σκέψεις, ακόμη κι αν δεν πραγματοποιούνται, σύντομα θα συντρίψουν το νευρικό σύστημα.

Οι στέρεες, αγνές και ευχάριστες σκέψεις ενδυναμώνουν το σώμα με σφρίγος και χάρη. Το σώμα είναι ένα ευαίσθητο και εύπλαστο εργαλείο, που ανταποκρίνεται πρόθυμα στις σκέψεις από τις οποίες επηρεάζεται, και οι συνήθειες της σκέψης θα επιφέρουν πάνω του τα δικά τους αποτελέσματα, θετικά ή αρνητικά.

Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να έχουν ακάθαρτο και δηλητηριασμένο αίμα όσο συνεχίζουν να αναπαράγουν ακάθαρτες σκέψεις. Η καθαρή ζωή και το καθαρό σώμα απορρέουν από μια καθαρή καρδιά. Από έναν ρυπαρό νου απορρέει μια ρυπαρή ζωή και ένα διεφθαρμένο σώμα. Η σκέψη είναι η πηγή της δράσης, της ζωής και της εκπλήρωσης· εξάγνισε την πηγή και θα εξαγνιστούν όλα. Η αλλαγή της διατροφής δεν θα βοηθήσει έναν άνθρωπο που δεν αλλάζει τη σκέψη του. Όταν ένας άνθρωπος εξαγνίσει τις σκέψεις του, τότε θα σταματήσει και να επιθυμεί νοθευμένη τροφή.

Οι καθαρές σκέψεις δημιουργούν καθαρές συνήθειες. Ο υποτιθέμενος άγιος που δεν πλένει το σώμα του δεν είναι άγιος. Εκείνος που έχει ισχυροποιήσει και εξαγνίσει τη σκέψη του δεν χρειάζεται να ανησυχεί για κακόβουλα μικρόβια.

Αν θέλετε να θωρακίσετε το σώμα σας, διαφυλάξτε τον νου σας. Αν θέλετε να ανανεώσετε το σώμα σας, ομορφύνετε τον νου σας. Οι σκέψεις κακίας, φθόνου, απογοήτευσης και απελπισίας στερούν από το σώμα την υγεία και τη χάρη του. Ένα σκυθρωπό πρόσωπο δεν δημιουργείται κατά τύχη. Δημιουργείται από σκυθρωπές σκέψεις. Οι ρυτίδες που αυλακώνουν το πρόσωπο σχηματίζονται από την ανοησία, το πάθος και την υπεροψία.

Γνωρίζω μια γυναίκα ενενήντα έξι ετών που έχει το λαμπερό, αθώο πρόσωπο ενός κοριτσιού. Ξέρω έναν άντρα που ακόμη δεν έχει φτάσει στη μέση ηλικία και το πρόσωπό του έχει παραμορφωθεί. Το ένα είναι το αποτέλεσμα μιας γλυκιάς και χαρούμενης διάθεσης. Το άλλο είναι το αποτέλεσμα πάθους και δυσαρέσκειας.

Όπως δεν μπορείς να έχεις ένα ωραίο και υγιεινό σπίτι αν δεν αφήσεις τον αέρα και το φως του ήλιου να μπει στα δωμάτια, έτσι και το υγιές σώμα και η λαμπερή, ευτυχισμένη ή γαλήνια όψη μπορούν να προκύψουν μόνο με την ελεύθερη είσοδο στον νου σκέψεων χαράς, καλής θέλησης και γαλήνης.

Στα πρόσωπα των ηλικιωμένων κάποιες ρυτίδες σχηματίζονται από συμπόνια, κάποιες από ισχυρές, αγνές σκέψεις και άλλες χαράσσονται από το πάθος. Ποιος δεν μπορεί να τις ξεχωρίσει; Για εκείνους που έχουν ζήσει δίκαια, τα γηρατειά είναι γαλήνια και ήσυχα, σαν τον ήλιο που δύει. Είδα πρόσφατα έναν φιλόσοφο στο νεκροκρέβατό του. Δεν είχε γεράσει, παρά μόνο στα χρόνια. Πέθανε τόσο γλυκά και γαλήνια όπως είχε ζήσει.

Δεν υπάρχει καλύτερος γιατρός από τις χαρούμενες σκέψεις για να εξαφανιστούν οι ασθένειες από το σώμα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παρηγοριά για τις σκιές του πένθους και της λύπης από την καλή διάθεση. Αν ζει κανείς κάνοντας διαρκώς σκέψεις πικρίας, κυνισμού, καχυποψίας και φθόνου, τότε περιορίζει τον εαυτό του σε μια φυλακή που ο ίδιος φτιάχνει. Αλλά αν σκέφτεται θετικά για τα πάντα, αν αντιμετωπίζει τα πάντα με χαρά, αν μάθει να βρίσκει με υπομονή τα καλά στοιχεία στα πάντα – αυτές οι ανιδιοτελείς σκέψεις είναι οι πύλες του παραδείσου. Κι αν μέρα με τη μέρα κάνει κανείς γαλήνιες σκέψεις για κάθε πλάσμα, τότε θα κατακτήσει μια διαρκή γαλήνη.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Είσαι ό,τι σκέφτεσαι» του Τζέιμς Άλεν που κυκλοφορεί από την Key Books.

Πηγή

Κάποιες φορές νιώθεις πως ένας άνθρωπος ειναι το στήριγμά σου, οι σκέψεις σου, τα πάντα σε σένα. Αλλά δεν ειναι πάντα έτσι γιατί εσύ μόνο το νιώθεις. Εσύ κάνεις τα πάντα για να είσαι κοντά στον άνθρωπο σου κι εκείνος φεύγει.

Καμιά φορά πρέπει να είμαστε σκληροί με την πραγματικότητα αλλά δεν μπορείς να παραβλέψεις. Υπάρχουν και αντίο που δεν αντέχεις να πεις. Υπάρχουν στιγμές που δεν θές να έρθουν. Δεν αντέχεις να τις αντικρίσεις ούτε να τις αντιμετωπίσεις γιατί μέσα σου τίποτα δεν έχει τελειώσει.

Πρέπει πρώτα να νιώθεις έτοιμος να ξεπεράσεις την κατάσταση και μετά να πεις αντίο. Μετά θα το κουβαλάς μέσα σου ως μια καλή ανάμνηση , ως κάτι ωραίο που έχει συμβεί σε σένα.

Πριν όμως πρέπει να διαλέξεις. Την καρδιά ή τη λογική; η καρδιά σίγουρα δεν θελει να ξεχάσει. Η λογική όμως σου λέει να πεις αντίο. Γιατι δεν αξίζει να χαλιέσαι για κάτι που δεν σε σέβεται; για κάποιον που δεν σέβεται εσένα αλλά και κάθε εσένα .

Δεν θες να το παραδεκτείς αλλά έτσι είναι, αυτή ειναι η αλήθεια. Δεν αντέχεις να πεις αντιο γιατί περιμένεις ότι κάτι θα αλλάξει, περιμένεις πως όλα θα ειναι όπως πριν.

Ξέρω ειναι δύσκολο, αλλά πρέπει να αποφασίσεις. Κάντο εσύ απλό. Γιατί μετά θα ειναι δύσκολο για σένα. Η ζωή ειναι μικρή, πολύ μικρή. Οι στιγμές φεύγουν, ακόμα και οι άνθρωποι. Να θυμάσαι όμως πως εμείς έχουμε το κλειδί στη ζωή μας και εμείς την ορίζουμε.

Οι άνθρωποι δεν φαίνονται στην αρχή, αλλά στο τέλος… αποκαλύπτονται και μαθαίνεις πολλά. Μαθαίνεις, βλέπεις κι έτσι καταλαβαίνεις τι αξίζει να κρατήσεις και τι όχι… Απο την άλλη αν πληγώθηκες στο χέρι σου ειναι να θες να πάρεις χρόνο και να φτιάξεις το μέσα σου.

Όλα θα φτιάξουν και όλα μα όλα περνούν..

Τελικά τι αξίζει περισσότερο νομίζεις; να χάσεις εσένα και την αξιοπρέπεια σου; ή να αντέξεις το αντίο που πρέπει να πεις; ΕΣΎ θα αποφασίσεις για αυτό και μόνο εσύ. Κανείς άλλος.

Υπάρχουν και αντίο που δεν αντέχεις να πεις, και πάντα θα υπάρχουν γιατί κάποιοι ανθρωποι έχουν καταφέρει να χαρακτούν βαθιά μέσα σου αλλά και στην καρδιά σου.

Γράφει η Κρυστάλλω Αρχοντίδου

Πηγή

Σε μια σχέση μπορεί κάποιες συνήθειες να φαίνονται ασήμαντες για εσένα, με την πάροδο του χρόνου όμως είναι ικανές να βλάψουν τη σχέση με το/τη σύντροφο σου. Συχνά οι άνθρωποι υποτιμούν την επίδραση που μπορεί να έχει μια τέτοια συμπεριφορά απέναντι στο/στη σύντροφο του κι όταν το συνειδητοποιούν είναι …αργά. Αν αναγνωρίζεις κι εσύ κάποια από τις παρακάτω συνήθειες, φρόντισε να την αποβάλεις άμεσα για το καλό της σχέσης σου. Φαντάζομαι πως κι εσύ το καλό της θες…

Να γκρινιάζεις υπερβολικά

Πολλές είναι οι έρευνες που έχουν δείξει πως η γκρίνια είναι η νούμερο ένα αιτία που κάνει πολλούς ανθρώπους να εγκαταλείπουν τη σχέση τους. Δεν είναι λογικό να παραπονιέσαι για τα πάντα και να μην είσαι ικανοποιημένος/η με τίποτα. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, συνήθως το πρόβλημα είναι δικό σου κι ο/η σύντροφος σου δεν είναι εκεί για να λύσει τα ψυχολογικά σου, αλλά για να σε βοηθήσει να τα ξεπεράσεις. Μην τα μπερδεύεις!

Nα θεωρείς το/τη σύντροφο σου δεδομένο/η

Όσο περισσότερο καιρό είστε μαζί, τόσο πιο εύκολο είναι να θεωρήσεις το/τη σύντροφο σου δεδομένο/η. Προσπάθησε να εκτιμάς κάθε στιγμή που βρίσκεστε μαζί και να μην παραβλέπεις το πόσο τυχερός είσαι που έχεις ένα τέτοιο άτομο δίπλα σου.

Να αγνοείς τα όρια του/της συντρόφου σου σχετικά με τα πειράγματα

Μπορεί ένα πείραγμα να κάνει το/τη σύντροφο σου να γελάσει με την καρδιά του, ξεπερνώντας τα όρια όμως, έστω και στο ελάχιστο, μπορεί να τον/την κάνουν να εκνευριστεί τόσο πολύ με αποτέλεσμα να βλάψεις τη σχέση σας. Δεν χρειάζεται να τον/την φέρνεις σε δύσκολη θέση μπροστά σε φίλους σας για κάτι που κατά βάθος ξέρεις ότι τον/την ενοχλεί ή να συνεχίζεις να τον/την πειράζεις, ενώ σου ζητάει να σταματήσεις.

Να ακούς τα μισά από όσα σου λέει

Μπορεί να είναι εύκολο να κουνάς το κεφάλι δείχνοντας πως κατάλαβες ή να λες πως συμφωνείς με κάτι, ενώ στην πραγματικότητα έχεις ακούσει τα μισά απ’ όσα είπε πριν λίγο ο/η σύντροφος σου. Η συγκεκριμένη συνήθεια είναι μια από εκείνες που μπορούν να προκαλέσουν αρκετά προβλήματα σε μια σχέση. Αντί λοιπόν να ζεις στον κόσμο το δικό σου, φρόντισε να δουλέψεις την μεταξύ σας επικοινωνία, ώστε να μπορείς να παρακολουθείς όλα όσα ο/η σύντροφος σου θέλει να σου πει.

Να αποφεύγεις τις συζητήσεις που αφορούν τα προβλήματα της σχέσης σας

Το να αγνοείς τα προβλήματα της σχέσης σας δεν σημαίνει πως εξαφανίζονται κιόλας. Αντιθέτως, πολλά είναι τα προβλήματα που γίνονται χειρότερα όταν δεν διευθετούνται. Γι’ αυτό φρόντισε να μην τα αποφεύγεις, αλλά να δείχνεις προθυμία για την αντιμετώπιση τους με ώριμο τρόπο (πάντα).

Να δοκιμάζεις την αφοσίωση του/της συντρόφου σου

Όλοι θέλουμε να επιβεβαιωνόμαστε ανά τακτά χρονικά διαστήματα πως ο/η σύντροφος μας μας θέλει ακόμα, μας σκέφτεται και μας αγαπά χρησιμοποιώντας διάφορους πλάγιους τρόπους για να τον/την δοκιμάσουμε. Είναι κάτι φυσιολογικό κι αναμενόμενο. Όταν όμως αυτό γίνεται σε μόνιμη βάση, σχεδόν καθημερινά, τότε δυστυχώς η σχέση σας δεν θα κρατήσει για πολύ, καθώς αυτή η τακτική αποτυγχάνει από ένα σημείο και μετά. Καλύτερα λοιπόν να συγκεντρωθείς στο πόση αφοσίωση δείχνεις εσύ στο/στη σύντροφο σου.

Να διαμαρτύρεσαι για το/τη σύντροφο σου πίσω από την πλάτη του/της

Μην στέλνεις μηνύματα ή καλείς τον/την κολλητό/ή σου για να διαμαρτυρηθείς για τη σχέση σου και το/τη σύντροφο σου, χωρίς να έχεις αναφέρει καν στον τελευταίο τα παράπονα σου. Περιμένεις να λυθούν με κάποιο μαγικό τρόπο ή να έρθει εκεί ο/η κολλητός/ή σου να σας τα λύσει; Αρχικά δεν είναι σωστό εκ μέρους σου κι έπειτα δεν θες και πολύ να αρχίσουν να σου ξεφεύγουν δεξιά κι αριστερά αρνητικά σχόλια γι’ αυτόν/ή, τα οποία αργά ή γρήγορα θα φτάσουν στ’ αυτιά του/της. Οι κακές οι γλώσσες δεν χάνουν ευκαιρία! Εάν λοιπόν είσαι θυμωμένος με το/τη σύντροφο σου ή δεν σου αρέσει η συμπεριφορά του/της, τότε φρόντισε να μιλήσεις άμεσα μαζί του/της.

Να μην υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στη σχέση και στην οικογένεια/παρέα σου

Το να περνάς χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους σου είναι ένα σημαντικό μέρος μιας ισορροπημένης προσωπικότητας. Ωστόσο, το να περνάς υπερβολικά πολύ χρόνο μαζί τους, δηλαδή σε σημείο να μην ξεκολλάς, σε οδηγεί στην αδιαφορία και στην παραμέληση της σχέσης σου. Προσπάθησε να βρεις την κατάλληλη ισορροπία με το χρόνο που αφιερώνεις στα αγαπημένα σου πρόσωπα, κρατώντας παράλληλα τη σχέση σου το ίδιο συναρπαστική.

Να λες μικρά αθώα ψέματα

Μια από τις χειρότερες συνήθειες σε μια σχέση είναι να λες ψέματα. Μπορεί να τα θεωρείς μικρά κι αθώα, όμως κι αυτά τα ψεματάκια, που δεν τα υπολογίζεις και πολύ, είναι ικανά να βλάψουν τη σχέση σου. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η αντίδραση του/της συντρόφου σου εάν τυχόν το μάθει και μάλλον για να του/της αποκρύπτεις την αλήθεια, κι εσύ ο ίδιος ξέρεις πως δεν θα είναι κι η καλύτερη…

Να κάνεις σκηνή στο/στη σύντροφο σου σε δημόσιο χώρο

Βρίσκεστε μαζί σε κάποιο πάρτι και ξαφνικά θυμάσαι κάτι που σε ενοχλεί, με αποτέλεσμα να κάθεσαι μακριά από το/τη σύντροφο σου κρατώντας μούτρα για όλο το βράδυ. Δειπνείτε μαζί σ’ ένα καλό εστιατόριο και ξαφνικά αρχίζεις να μιλάς τόσο δυνατά από τα νεύρα σου, ώστε τα άτομα στα διπλανά τραπέζια ν’ ακούνε πεντακάθαρα τη συζήτηση σας. Το χειρότερο; Να ουρλιάζεις και να ωρύεσαι στη μέση του δρόμου φέρνοντας σε δύσκολη θέση το/τη σύντροφο σου. Όποιο κι αν είναι το ζήτημα που σ’ ενοχλεί, προσπάθησε να είσαι διακριτικός/ή, να κρατάς το επίπεδο σου και να αποφεύγεις τις σκηνές. Τα προσωπικά σας πρέπει να μένουν μεταξύ σας!

Πηγή

Χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτός μας κάτι το οποίο έχει σαν συνέπεια να γινόμαστε υποχείρια σε σχέσεις, φιλίες καθώς επίσης και στον επαγγελματικό μας τομέα.

Θεωρούμε καθήκον να ευχαριστήσουμε τους άλλους παραβλέποντας τον άσχημο τρόπο τον οποίο μας αντιμετωπίσουν. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν πιστεύουμε ότι είμαστε όμορφοι, ικανοί, έξυπνοι και άξιοι να αγαπηθούμε .Σε γενικές γραμμές αμφισβητούμε τον ίδιο μας τον εαυτό και ψάχνουμε συνεχώς επιβεβαίωση με αποτέλεσμα να πέφτουμε θύματα εκμετάλλευσης.

Δεν είναι λίγες οι φορές που βλέπουμε γυναίκες θύματα κι ενώ προσπαθούμε να τους ανοίξουμε τα μάτια, εθελοτυφλούν ακόμη κι αν τα στοιχεία που έχουν είναι αδιάψευστά. Άραγε γεννιούνται θύματα οι γυναίκες ή γίνονται κατά την διάρκεια της ζωής τους;

Πίσω από μια γυναίκα που δέχεται ξυλοδαρμούς, υπάρχει μια μητέρα και ένας πατέρας που δεν της πέρασαν στο υποσυνείδητο σαν ήταν μικρή ότι αξίζει πολλά.

Πίσω από μια γυναίκα ή έναν άντρα που πιστεύουν ότι είναι άσχημοι, υπάρχει μια οικογένεια που τους αντιμετώπιζε όταν ήταν μικροί σαν ασχημόπαπα.

Πίσω από κάθε εργαζόμενο που αμείβεται ελάχιστα και δουλεύει πολλές ώρες, δέχεται προσβολές ενώ όλοι οι συνάδελφοί του αναπαύονται, υπάρχουν γονείς που από μικρό παιδί του έλεγαν ότι δεν θα καταφέρει τίποτα στην ζωή του και τον θεωρούσαν άχρηστο.

Ο ρόλος της αυτοεκτίμησης καλλιεργείται από την παιδική ηλικία και σε αυτό υπεύθυνοι είναι οι γονείς. Δεν χρειάζονται τα παιδιά άψυχα υλικά αγαθά για να είναι ευτυχισμένα.

Δεν χρειάζονται ξένες γλώσσες και σπουδές στο εξωτερικό για να είναι επιτυχημένα. Χρειάζονται γονείς που να πιστεύουν σε αυτά σε τόσο μεγάλο βαθμό που να τους κάνουν να πιστέψουν ότι μπορούν να φτάσουν να αγγίξουν τα αστέρια. Χρειάζονται γονείς που να τους μεταδώσουν τόσο πολύ αγάπη και να τους διδάξουν ότι δεν αξίζουν τίποτα λιγότερο από αυτή που οι ίδιοι τους προσέφεραν.

Μήπως ήρθε η στιγμή να το πράξεις και για το δικό σου παιδί;

Πηγή

Τις δύσκολες στιγμές που θα έχετε μεγαλύτερη ανάγκη να αποκτήσετε ξανά κίνητρο στη ζωή σας, να θυμάστε τα εξής:

1. Ο πόνος αποτελεί τρόπο εξέλιξης.

Μερικές φορές η ζωή μπορεί να σας κλείνει κάποιες πόρτες διότι έχει έρθει η ώρα να προχωρήσετε μπροστά. Αυτό είναι κάτι θετικό, επειδή πιθανόν να μην πηγαίνατε παρακάτω, εκτός κι αν οι περιστάσεις σας ανάγκαζαν να το κάνετε. Όταν περνάτε δύσκολα, θυμηθείτε ότι ο πόνος δεν έρχεται χωρίς λόγο. Αφήστε πίσω σας ό,τι σας έκανε κακό, αλλά μην ξεχάσετε ποτέ τι σας δίδαξε. Το γεγονός ότι αντιμετωπίζετε δυσκολίες, δεν σημαίνει ότι έχετε αποτύχει. Κάθε επιτυχία απαιτεί να δώσετε έναν αγώνα. Το καλό πράγμα αργεί, γι’ αυτό να έχετε υπομονή και να παραμείνετε αισιόδοξοι και στο τέλος θα γίνουν όλα, απλώς ίσως όχι αμέσως. Να θυμάστε ότι υπάρχουν δύο είδη πόνου: ο πόνος που σας πληγώνει και ο πόνος που σας αλλάζει. Όταν, αντί να αντιστέκεστε, δέχεστε τη ζωή όπως είναι, και τα δύο είδη μπορούν να σας βοηθήσουν να εξελιχτείτε.

2. Τα πάντα στη ζωή είναι προσωρινά.

Κάθε φορά που βρέχει, η βροχή ύστερα από λίγο σταματά. Κάθε φορά που πληγωνόμαστε, οι πληγές θα επουλωθούν. Μετά το σκοτάδι υπάρχει πάντα φως – αυτό πρέπει να το θυμόμαστε κάθε μέρα, αλλά συχνά το ξεχνάμε και νομίζουμε ότι η νύχτα θα διαρκέσει για πάντα. Κάτι τέτοιο όμως δεν πρόκειται να συμβεί, διότι τίποτα δεν διαρκεί για πάντα.

Έτσι λοιπόν, αν τα πράγματα σήμερα είναι καλά απολαύστε το, γιατί ούτε αυτό δεν θα διαρκέσει για πάντα. Αν τα πράγματα είναι άσχημα, μην στενοχωριέστε γιατί οι δυσκολίες είναι προσωρινές. Το γεγονός ότι έχετε προβλήματα αυτή τη στιγμή ή κάτι σας απασχολεί, δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να χαμογελάτε. Κάθε στιγμή που περνά σας δίνει μια νέα αρχή και ένα νέο τέλος. Κάθε δευτερόλεπτο κερδίζετε μια δεύτερη ευκαιρία. Απλώς πρέπει να δέχεστε ό,τι σας προσφέρεται και να κάνετε το καλύτερο που μπορείτε (διαβάστε το βιβλίο που έγινε μπεστ σέλερ με τίτλο «Η τελευταία διάλεξη» του Randy Pausch).

3. Η στενοχώρια και η γκρίνια δεν αλλάζουν τίποτα.

Όσοι διαμαρτύρονται περισσότερο, καταφέρνουν τα λιγότερα. Είναι πάντα προτιμότερο να προσπαθείτε να κάνετε κάτι σπουδαίο και να αποτύχετε, παρά να μην κάνετε τίποτα και να πετύχετε. Αν δεν πετύχετε, δεν χάνετε τίποτα. Χαμένοι είστε όταν δεν κάνετε τίποτα αλλά παραπονιέστε γι’ αυτό. Αν πιστεύετε σε κάτι, συνεχίστε να προσπαθείτε. Μην αφήνετε τις σκιές του παρελθόντος να μαυρίσουν το παράθυρο που ανοίγεται στο μέλλον σας. Αν ξοδεύετε το σήμερα γκρινιάζοντας για το χθες, δεν θα κάνετε το αύριο πιο φωτεινό. Αντί γι’ αυτό αντιδράστε κι αφήστε όσα έχετε μάθει να σας βοηθήσουν να βελτιώσετε τον τρόπο που ζείτε. Κάντε αλλαγές και μην κοιτάξετε πίσω ποτέ.

Ανεξαρτήτως από το τι μπορεί να συμβεί μακροπρόθεσμα, να θυμάστε ότι η αληθινή ευτυχία έρχεται μόνο όταν σταματήσετε να διαμαρτύρεστε για τα προβλήματά σας και αρχίσετε να νιώθετε ευγνώμονες για όλα τα προβλήματα που δεν έχετε.

4. Τα σημάδια από τις πληγές σας είναι τα σύμβολα της δύναμής σας.

Ποτέ να μην ντρέπεστε για τα σημάδια που σας άφησε η ζωή. Μια ουλή σημαίνει ότι το πρόβλημα έφυγε και η πληγή έκλεισε. Σημαίνει ότι νικήσατε τον πόνο, πήρατε ένα μάθημα, γίνατε πιο δυνατοί και προχωρήσατε μπροστά. Μια ουλή είναι η μόνιμη επιβεβαίωση της νίκης σας και πρέπει να είστε υπερήφανοι. Μην την αφήνετε να σας κρατήσει όμηρο και να σας γεμίσει τη ζωή με φόβο. Δεν μπορείτε να εξαφανίσετε τα σημάδια, αλλά μπορείτε να αλλάξετε τον τρόπο αντίληψής σας. Μπορείτε να αρχίσετε να τα βλέπετε ως ένδειξη δύναμης και όχι πόνου.

O Πέρσης ποιητής και δάσκαλος θεολογίας και δικαίου Jalaluddin Rumi είπε κάποτε ότι η πληγή είναι το μέρος απ’ όπου μπαίνει το φως. Τίποτα δεν μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια. Μέσα από τις δοκιμασίες αναδείχτηκαν οι δυνατότερες ψυχές. Οι πιο ισχυροί χαρακτήρες σε αυτόν τον υπέροχο κόσμο σφραγίστηκαν με σημάδια. Δείτε τα ως μια ένδειξη ότι πετύχατε, επιζήσατε και έχετε αυτά τα σημάδια να το αποδεικνύουν! Είναι μια ευκαιρία να γίνετε ακόμα πιο δυνατοί.

5. Κάθε μικρός αγώνας είναι ένα βήμα μπροστά.

Στη ζωή υπομονή δεν σημαίνει αναμονή. Είναι η ικανότητα να διατηρήσετε μια σωστή στάση ζωής ενώ κοπιάζετε αδιάκοπα για να πραγματοποιήσετε τα όνειρά σας γνωρίζοντας ότι η προσπάθεια αξίζει τον κόπο. Έτσι, αν έχετε αποφασίσει να προσπαθήσετε, αφιερώστε χρόνο και φτάστε μέχρι το τέλος. Διαφορετικά, δεν έχει νόημα να ξεκινήσετε. Αυτό σημαίνει ότι ίσως χρειαστεί να αλλάξετε τις ισορροπίες και τις ανέσεις σας για ένα διάστημα και ίσως ακόμη και τον τρόπο σκέψης σας σε κάποιες περιπτώσεις. Μπορεί ακόμα να χρειαστεί να σταματήσετε να τρώτε ή να κοιμάστε όπως είχατε συνηθίσει στο παρελθόν κι αυτή η κατάσταση να διαρκέσει για εβδομάδες. Σημαίνει ότι πρέπει να υπερβείτε τα όριά σας και να βρίσκεστε συνεχώς σε εγρήγορση. Σημαίνει ότι ίσως πρέπει να θυσιάσετε τις προσωπικές σας σχέσεις, να δεχτείτε λοιδορίες από τους συναδέλφους σας, ακόμα και να περάσετε πολύ χρόνο μόνοι σας. Η απομόνωση όμως είναι ένα δώρο που κάνει τα σπουδαία πράγματα να γίνουν αληθινά. Σας δίνει τον χώρο που χρειάζεστε για να δράσετε. Όλα τα υπόλοιπα είναι μια δοκιμασία για την αποφασιστικότητα και τη θέλησή σας.

Αν θέλετε κάτι πραγματικά, μπορείτε να το κάνετε παρά τις αποτυχίες, την απόρριψη και τις συνθήκες. Κάθε βήμα μπροστά θα σας κάνει να αισθάνεστε καλύτερα από οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Θα συνειδητοποιήσετε ότι ο αγώνας δεν είναι κάτι που βρίσκεται στον δρόμο σας, είναι ο δρόμος αυτός καθαυτός. Αξίζει όμως τον κόπο, γι’ αυτό αν σκοπεύετε να προσπαθήσετε φτάστε μέχρι το τέλος της διαδρομής. Δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα στον κόσμο…δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα από το να γνωρίζουμε τι σημαίνει να είσαι ζωντανός (από το βιβλίο «1.000 μικρά πράγματα που οι ευτυχισμένοι, επιτυχημένοι άνθρωποι κάνουν διαφορετικά», κεφάλαιο «Στόχος και επιτυχία», 1,000 Little Things Happy, Successful People Do Differently).

6. Η αρνητικότητα των άλλων ανθρώπων δεν είναι δικό σας πρόβλημα.

Όταν περιβάλλεστε από αρνητικότητα, εσείς να παραμείνετε θετικοί. Όταν οι άλλοι προσπαθούν να σας αποθαρρύνουν, χαμογελάστε. Είναι ένας εύκολος τρόπος για να διατηρήσετε τον ενθουσιασμό και την προσήλωσή σας. Όταν οι άνθρωποι γύρω σας φέρονται άσχημα, παραμείνετε ο εαυτός σας. Μην αφήσετε ποτέ τη δυσαρέσκεια κάποιου να αλλάξει αυτό που είστε. Μην παίρνετε τα πράγματα πολύ προσωπικά, ακόμα κι αν έτσι φαίνονται. Σπάνια η αιτία που οι άνθρωποι κάνουν πράγματα είστε εσείς. Η πραγματική αιτία συνήθως βρίσκεται σε αυτούς.

Πάνω απ’ όλα, μην αλλάξετε ποτέ μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσετε κάποιον που σας λέει ότι δεν είστε αρκετά καλοί. Αλλάξτε γιατί έτσι θα γίνετε καλύτεροι άνθρωποι με πιο φωτεινό μέλλον. Οι άνθρωποι θα κάνουν κριτική ανεξαρτήτως από το τι πράξετε ή πόσο καλά θα το πράξετε. Να ενδιαφερθείτε για τον εαυτό σας πρώτα, προτού ενδιαφερθείτε για το τι σκέφτονται οι άλλοι. Αν πιστεύετε πολύ σε κάτι, μην φοβηθείτε να αγωνιστείτε γι’ αυτό. Η μεγαλύτερη δύναμη πηγάζει όταν υπερνικάτε αυτό που οι άλλοι θεωρούν αδύνατο.

Η αλήθεια είναι ότι ζούμε μονάχα μία φορά. Έτσι είναι τα πράγματα. Γι’ αυτό, κάντε ό,τι σας δίνει χαρά και συναναστραφείτε με ανθρώπους που σας κάνουν να χαμογελάτε συχνά.

7. Αυτό που είναι γραφτό να γίνει, θα γίνει.

Η αληθινή δύναμη έρχεται όταν υπάρχουν πολλοί λόγοι για να κλάψετε και να διαμαρτυρηθείτε, αλλά εσείς προτιμάτε να χαμογελάσετε και να εκτιμήσετε τη ζωή σας. Υπάρχουν κρυμμένες ευλογίες σε κάθε αγώνα που έχετε να αντιμετωπίσετε, αλλά θα πρέπει να ανοίξετε την καρδιά και το μυαλό σας για να τις δείτε. Δεν γίνεται να αναγκάσετε τα πράγματα να συμβούν βασανίζοντας τον εαυτό σας προσπαθώντας ξανά και ξανά. Κάποια στιγμή θα πρέπει να αφήσετε τις καταστάσεις να κυλήσουν μόνες τους και να συμβεί αυτό που είναι γραφτό.

Τελικά, αγαπώ τη ζωή μου σημαίνει εμπιστεύομαι τη διαίσθησή μου, αρπάζω τις ευκαιρίες, χάνω και βρίσκω την ευτυχία, φυλάω τις αναμνήσεις μου και μαθαίνω από τις εμπειρίες μου. Είναι ένα μακρύ ταξίδι και πρέπει να σταματήσετε να ανησυχείτε, να αναρωτιέστε και να αμφιβάλλετε σε κάθε σας βήμα. Χαμογελάστε όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, ζήστε συνειδητά την κάθε στιγμή και απολαύστε τη ζωή σας όπως κι αν έρχεται. Μπορεί να μην φτάσετε ακριβώς εκεί που σκοπεύατε να πάτε, αλλά τελικά θα φτάσετε εκεί όπου θα έπρεπε να είστε (διαβάστε περισσότερα στο βιβλίο «Για μια νέα ζωή», A New Earth ).

8. Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να συνεχίσετε να προσπαθείτε.

Μην φοβάστε να κάνετε ξανά κάποια πράγματα – να προσπαθήσετε ξανά, να αγαπήσετε, να ζήσετε και να ονειρευτείτε. Μην αφήσετε ένα σκληρό μάθημα που σας έδωσε η ζωή να σκληρύνει και την καρδιά σας. Τα καλύτερα μαθήματα συχνά έρχονται μέσα από τις χειρότερες στιγμές και από τα χειρότερα λάθη. Υπάρχουν στιγμές που οτιδήποτε που θα μπορούσε να πάει στραβά όντως πηγαίνει στραβά και εσείς νιώθετε ότι θα κολλήσετε σε αυτό το αδιέξοδο για πάντα. Αυτό όμως δεν πρόκειται να συμβεί. Όταν φτάσετε σε σημείο να θέλετε να εγκαταλείψτε την προσπάθεια, να θυμάστε ότι συχνά τα πράγματα πρέπει να στραβώσουν πριν γίνουν έτσι όπως πρέπει. Μερικές φορές πρέπει να περάσετε τα χειρότερα για να βρείτε τα καλύτερα.

Η ζωή είναι σκληρή, είναι αλήθεια, εσείς όμως είστε πιο σκληροί. Βρείτε τη δύναμη να γελάτε κάθε μέρα. Βρείτε το θάρρος να αισθάνεστε διαφορετικά, αλλά όμορφα. Ψάξτε μέσα στην καρδιά σας και κάντε τους άλλους να χαμογελούν κι αυτοί. Μην αγχώνεστε για πράγματα που δεν μπορείτε να αλλάξετε. Ζήστε απλά και δώστε αγάπη απλόχερα, μιλήστε με ειλικρίνεια, εργαστείτε με όρεξη. Και ακόμα κι αν αποτύχετε κάπου, συνεχίστε να προσπαθείτε και να εξελίσσεστε.

Πάρα πολλά είναι τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας παγκοσμίως και συκεκριμένα στην χώρα μας όπου σύμφωνα με μελέτες καταγράφηκαν 246 τον Μάρτιο του 2020 και 303 τον Απρίλιο του 2020.

Το λυπηρό δεν είναι τα καταγεγγραμμένα κρούσματα αλλά όλα αυτά που δεν καταγράφονται διότι η σιωπή των θυμάτων δεν σπάει. Επίσης από τα κρούσματα αυτά, ένα άλλο λυπηρό γεγονός είναι ότι νομική στήριξη έχει μόνο το 26% και  ψυχολογική μόνο το 27%.

Η βία φέρνει βία και σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να αποδοκιμάζεται. Ειδικά σε περιβάλλον με παιδιά. Αλλα και σε κάθε δομή.

Εάν υπόστεσαι βία μην φοβάσαι να μιλήσεις. Εάν γνωρίζεις περιπτώσεις βίας ανάφερέτο στην αστυνομία ή σε αρμόδιο φορέα. Η σιωπή είναι συνενοχή. Δυστυχώς τα περισσότερα θύματα αρνούνται να μιλήσουν διότι φοβούνται.

Όταν σπάς την σιωπή δεν βοηθάς μόνο τον εαυτό σου αλλά δίνεις  το παράδειγμα και το θάρρος σε έναν άλλο άνθρωπο να μιλήσει. Δεν είσαι ο μόνος. Δεν είσαι μόνος.

Εντομεταξύ οφείλουμε να επισημάνουμε ότι περιστατικά βίας δεν εντοπίζονται μόνο προς το γυναικείο φύλο αλλά και το αντίστροφο. Σε κάθε περίπτωση οποιοσδήποτε οικείος αντιλαμβάνεται τέτοιου είδους περιστατικά θα πρέπει όχι μόνο να τα αναφέρει αλλά και να παροτρίνει το θύμα να μιλήσει στις αρμόδιες αρχές και να σπάσει την σιωπή που κρατα είτε από φόβο είτε από ντροπή.

ΤΕΡΜΑ ΣΤΗ ΒΙΑ. ΣΠΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ!!!!

Οι άνθρωποι δε γεννήθηκαν δυνατοί.
Οι άνθρωποι δε γεννήθηκαν έτοιμοι.
Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, αλλά πρώτα πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι τα δεδομένα. Γιατί δεν είναι όλα για όλους.

Παιδαγωγική καθολική δεν ξέρω αν υφίσταται και δεν ξέρω αν θα έπρεπε.
Στην κοινωνία είμαστε ίσοι μα διαφορετικοί.
Η διαφορετικότητα οφείλει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό και υπομονή.
Δε γεννήθηκαν όλοι για τους ίδιους σκοπούς, μα ακόμη κι αν για κάποιους πράγματι ισχύει, δε θα τον πετύχουν με τον ίδιο τρόπο και τον ίδιο ρυθμό.
Το να είσαι ευαίσθητος δεν είναι κακό πράγμα, όπως και το να μην μπορείς να ανταπεξέλθεις στις δύσκολες καταστάσεις μόλις αυτές βρεθούν μπροστά σου. Αυτό θεωρώ πως δουλεύεται. Η ψυχική δύναμη, η ηγετική ικανότητα και παρόμοια χαρακτηριστικά ίσως (προφανως δηλαδη) αποκτούνται σε ιδιαίτερα νεανική ηλικία με αποτέλεσμα να θεωρούνται έμφυτα. Κάτι που φυσικά και δεν ισχύει, εκτός αν είσαι Ηρακλής.
Εκτός αν είσαι Ο Ηρακλής καλύτερα.

Ο κόσμος είναι δύσκολος. Είναι ο χειρότερος εχθρός και χειρότερος κριτής μας. Είναι απρόσωπος και καθόλου μα καθόλου ρατσιστής. Τους κρίνει όλους, ανεξαρτήτως λόγου, φύλου, θρησκειας, εθνικοτητας, εμφανισης.
Όλοι θα κριθούν στη διάρκεια της ζωής τους από κριτές που κανείς δεν ξέρει πώς, πότε και γιατί απέκτησαν αυτήν την αρμοδιότητα.

Το ότι μας διαχέει μια άνευ λόγου κακιά δεν μπορούμε να το αρνηθούμε. Κι αν μπορείτε εσείς, εγώ δεν μπορώ , ελπίζοντας η ειλικρίνεια μου να ανταμειφθεί. Ένας κακός ανταγωνισμος, υποκινούμενος από ένα πνεύμα αμφισβήτησης και ένα κομμάτι φθόνου για κάτι που ίσως και να μην ποθησαμε και μοχθησαμε ποτέ. Μας αρκεί να μην το πετύχει ο άλλος.
Πολλές θεωρίες, γνωμικά, απόψεις έχουν ακουστεί και γράφει για το τι ορίζει την έννοια του δυνατού. Τι είναι αυτό που τον κάνει να διαφέρει.
Και με το μικρό και νεανικό μυαλό μου έχω καταλήξει στο εξής:

Δυνατός είναι εκείνος που αντιλαμβάνεται ότι ο χρόνος του τελειώνει.
Στους ανθρώπους φέρεται με αγάπη και υπομονή, γιατί ξέρει πως το τι ξημερώνει δεν είναι ποτέ σίγουρο.
Πόσο δύσκολο το να είσαι δυνατός όμως μέσα στη σκουριά του κόσμου…

H Alice Miller (1923-2010) ήταν Ελβετίδα ψυχολόγος, ψυχαναλύτρια και φιλόσοφος εβραϊκής καταγωγής, η οποία έγινε γνωστή για τα βιβλία της πάνω στην κακοποίηση παιδιών από τους γονείς τους, τα οποία μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες.

Στην Ελλάδα τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Ροές. Πιο συγκεκριμένα, στο βιβλίο της «Δρόμοι της ζωής. Έξι ιστορίες» δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη βία που ασκείται στα παιδιά και στο πώς αυτή ανακυκλώνεται έπειτα στην κοινωνία. Αντίστοιχα και στο βιβλίο «Το ξύπνημα της Εύας» εξετάζονται τα αίτια και οι συνέπειες των παιδικών τραυμάτων, ενώ η συγγραφέας υποστηρίζει, ότι τα παιδιά που έχουν υποστεί βία από τους γονείς ή τους δασκάλους τους στη βρεφική ή παιδική τους ηλικία κάποια στιγμή θα στρέψουν τη βία αυτή εναντίον της κοινωνίας.

Και στα δύο βιβλία την επιμέλεια έχει αναλάβει η ψυχολόγος κ. Κρυσταλία Πατούλη.

Αποσπάσματα των βιβλίου αναφορικά με τις επιπτώσεις της κακοποίησης έχει δημοσιεύσει η κ. Πατούλη στο blog της και από αυτά αξίζει να μείνουμε σε ορισμένους «κανόνες», τους  οποίους κάθε γονιός πρέπει να διαβάσει:

-«Όποιος ασχολείται με την παιδική κακοποίηση βρίσκεται συχνά αντιμέτωπος με το ανεξήγητο φαινόμενο γονείς να κακοποιούν ή να παραμελούν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο που υπέστησαν την κακοποίηση και την παραμέληση οι ίδιοι ως παιδιά. Όμως, ως ενήλικοι δεν θυμούνται πια τι υπέφεραν.»

-«Όσο ο θυμός απέναντι σε έναν γονιό παραμένει ασυνείδητος και απωθημένος δεν μπορεί να σβήσει. Μπορεί μόνο να μετατεθεί σε αποδιοπομπαίους τράγους, στα ίδια τα παιδιά αυτού που τον νιώθει ή σε υποτιθέμενους εχθρούς.»

-«Άνθρωποι που ως παιδιά έλαβαν στοργή και συμπαράσταση υιοθετούν από νωρίς τον γεμάτο κατανόηση και αυτόνομο τρόπο συμπεριφοράς των γονιών τους. Η αυτοπεποίθηση, η ικανότητα να αποφασίζουν και να συμπονούν ήταν κοινές σε όλους τους σωτήρες.»

-«Ένα παιδί που έχει ανατραφεί με τη χρήση βίας φοβάται να προσλάβει νέες εμπειρίες, γιατί στα μάτια του ελλοχεύει παντού ο κίνδυνος εντελώς ξαφνικά να τιμωρηθεί για υποτιθέμενα σφάλματα. Στον μετέπειτα ενήλικο θα λείπει η πυξίδα των εμπειριών, που θα τον καθοδηγούσε.

Γι’ αυτό και θα υποκλίνεται με δουλοπρέπεια μπροστά στην εξουσία και θα φέρεται στους πιο αδύναμους σαν να ήταν δούλοι του, έτσι όπως βίωσε ως παιδί την αυθαιρεσία των γονιών του.»

-«Η πράξη της συγχώρεσης δεν μας βοηθάει, όσο συγκαλύπτει αυτά που συνέβησαν. Γιατί η αγάπη και η αυταπάτη αλληλοαποκλείονται.

Από την αναλήθεια, την άρνηση της οδύνης στο προσωπικό μας παρελθόν, γεννιέται το μίσος που μεταβιβάζεται σε αθώους. Αποτελεί μια προσκόλληση στην αυταπάτη και αδιέξοδο. Η πραγματική αγάπη αντέχει την αλήθεια.»

-«Κάποτε θα γνωρίζει όλος ο κόσμος, ότι η ανθρώπινη βαναυσότητα δεν είναι έμφυτη αλλά παράγεται και διδάσκεται στην παιδική ηλικία. Η πρώτη εντολή θα έπρεπε να ορίζει: Τίμα τα παιδιά σου ώστε να μη χρειάζεται να κτίσουν μέσα τους τοίχους προστασίας απέναντι στον παιδικό πόνο και να αμύνονται αργότερα απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς με φρικτά όπλα που μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο. Οι νέοι που επιτίθενται σε συμμαθητές τους με σωματική βία ή φθάνουν ακόμα και στο φόνο δεν το κάνουν γιατί κάποτε τους κακόμαθαν από υπερβολική αγάπη αλλά γιατί μεγάλωσαν σε συνθήκες εγκατάλειψης και κακοποιήθηκαν χωρίς να τους επιτραπεί να αντιδράσουν.»

Πηγή

Μωρέ, αφήστε με. Αφήστε με που σας λέω, καλά είμαι εγώ εδώ πέρα. Είναι ήσυχα -από αυτή την ησυχία την οποία έχω καιρό να αισθανθώ. Από αυτή την ησυχία που κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο πως την έχω ανάγκη, ίσως και περισσότερο από ποτέ.

Δε μιλάω πλέον, λέτε. Δεν αντιδρώ. Στην πλειοψηφία των πραγμάτων, δε μου κάνει τίποτε πλέον εντύπωση και φαίνεται. Ξέρετε τι άλλο φαίνεται επίσης; Η υπομονή μου που είναι λίγη και λήγει πλέον καθημερινά, σε επικίνδυνο βαθμό. Δεν έχω άλλη, ρε φίλε, στέρεψα, πώς το λένε;

Μα δε θα κάτσω πλέον να κάνω κουβέντα γι’ αυτό. Τόσες φορές το έκανα, με αυτήν την αναθεματισμένη την ελπίδα σύμμαχο κι είδα πού κατέληξα. Πόση φαιά ουσία πήγε τζάμπα, πόσος χρόνος σκορπίστηκε. Δε θα μιλήσω. Θα σκεφτώ και θα πράξω ανάλογα.

Κι όσο πιο πολύ σκέφτομαι, το συμπέρασμά μου δεν αλλάζει· απ’ όπου και να το πάρω, εκεί πάλι καταλήγω. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που με περιβάλλει δε με γεμίζει πλέον. Δεν έχει κάτι να μου πει, δε με ευχαριστεί. Είναι απλώς μια μάζα γεμάτη τυπικότητα, που γεμίζει το μάτι μόνο στο φαίνεσθαι και στη φανφάρα. Είναι μια μάζα με τυπικές ομιλίες που σπαταλάν το χρόνο, χωρίς να υπάρχει συζήτηση.

Μεταξύ μας τώρα, δε με ενδιαφέρει τι φάγατε χτες και τι ώρα πήγατε για ύπνο. Δε με απασχολεί σε ποιο μαγαζί θα πάτε και αυτό το Σάββατο, απλά για να λέτε πως πήγατε κάπου. Και φυσικά θα έχετε την απαίτηση να συμμετέχω κι εγώ σε αυτό το πανηγύρι. Δε θα έρθω· τρώω και μόνη μου πατατάκια στο σπίτι, χωρίς να μου τα κλέβετε κιόλας.

Η συζήτηση πού πήγε, μου λέτε; Από αυτές που συζητάμε για ιδέες, για όνειρα, για οτιδήποτε μας έρθει στο κεφάλι εκείνη την ώρα. Από αυτές που καταλήγεις να μιλάς για ώρες και νιώθεις το μυαλό σου να στροφάρει πιο γρήγορα, πιο έντονα. Από αυτές που νιώθεις το καρδιοχτύπι, τον ενθουσιασμό, την παρηγοριά και τη χαρά ταυτόχρονα ότι υπάρχουν κι άλλοι τρελοί σαν και σένα. Από αυτές που τις κάνεις σε ένα παγκάκι, δίπλα στη θάλασσα, μέσα στο αμάξι. Κρατάς ένα παγωτό, ένα σουβλάκι και μοιράζεσαι. Επικοινωνείς. Κι εγώ κρατάω αυτό. Την επικοινωνία, που πλέον δεν έχω με τους περισσότερους.

Κάποτε, τον παλιό καλό καιρό δεν έδινα σημασία και πέταγα κι ένα «δε βαριέσαι, μωρέ». Μα μεγάλωσα· και κυρίως άλλαξα. Αλλάζω μέρα με τη μέρα και το ίδιο κάνουν κι οι επιλογές μου. Και δε μου αφήνουν πλέον το ελεύθερο να είμαι ελαστική με οτιδήποτε με αδειάζει -και καλά κάνουν.

Όσο μένω, τόσο αδειάζω. Γιατί κανένας σας δε σπάει τη μοναξιά μου όταν μου προσφέρετε τις τυπικούρες, τα λόγια τα ανούσια, τις εγωιστικές συμπεριφορές. Κάνετε φασαρία. Η σιωπή μου λαμβάνεται σαν πρόσκληση για να συνεχιστεί η τυπική κουβέντα, που εγώ θέλω να σταματήσει. Κι η προτίμησή μου να απέχω απ’ όλο αυτό με χαρακτηρίζει ως παράξενη, μα τις περισσότερες φορές κακιά. Όχι απλά απέχω, αρνούμαι ξεκάθαρα να συμμετέχω. Θα κάτσω σπίτι μου, μόνη μου με τα βιβλία μου και τις σειρές μου και θα τα περάσουμε άψογα. Και σίγουρα πιο εποικοδομητικά.

«Ε, δε βαριέσαι μωρέ». Και τώρα αυτό το εννοώ πιο πολύ από ποτέ. Γιατί ξέρω ότι δεν είναι ελαστικό σαν όλα τ’ άλλα που είχα πει στο παρελθόν. Ας είναι, ας είμαι η παράξενη κι η κακιά. Τουλάχιστον δε θα αισθάνομαι άδεια. Δε θα αισθάνομαι μόνη. Δε θα νιώθω πως χάνω χρόνο άδικα. Δε θα νιώθω ότι μιλάω σε τοίχους. Δε θα νιώθω να πνίγομαι κάθε μέρα σε ένα βυθό γεμάτο βλακεία.

Εγώ κρατώ όλα αυτά και θα πάω σήμερα ήσυχα για ύπνο. Γιατί ξέρω ποιοι είναι όντως δίπλα μου. Γνωρίζω ποιοι είναι αυτοί που όντως με καταλαβαίνουν. Γνωρίζω ποιοι είναι αυτοί που έχουν να μου πουν και να μου μάθουν κάτι. Γνωρίζω κι εγώ κάποιους τρελούς σαν και μένα. Είναι εκείνοι που τρώνε σουβλάκι δίπλα μου, αναλύουν τον εξπρεσιονισμό κι είναι παρόντες στα εύκολα και στα δύσκολα· όχι όποτε τους βολεύει.

Κάθε μέρα που περνά μου κάνει ξεκάθαρο ότι μπορώ και καλύτερα. Μου δείχνει το τέλμα που υπάρχει σε όλο αυτό το δήθεν που μοιραζόμαστε. Μου δείχνει ότι η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους είναι ένα απ’ τα πιο σημαντικά πράγματα σ’ αυτό που λέγεται ζωή.

Και πάλι δεν έχω το περιθώριο και τη θέληση να αγνοήσω τίποτε απ’ όλα αυτά. Αυτό που πλέον θα αγνοώ είναι το τυπικό που μου δίνετε μαζί με το θόρυβο που κάνετε. Μπορώ και καλύτερα. Κι αυτά τα καλύτερα τα έχω βρει. Εγώ για εκεί οδεύω.

Γεια σας. Τα λέγαμε.

Πηγή