Το γέλιο είναι απόρροια του πιο δυνατού θετικού συναισθήματος. Είναι ικανό να πάρει τα αρνητικά και να τα μεταμορφώσει, είναι το μεγαλύτερο μέσο επιβίωσης στην ζωή μας. Όμως στις μέρες μας γελάμε όλο και λιγότερο. Πόση χαρά έχουμε στην δουλειά μας; Πόση χαρά έχουμε στην οικογένεια μας;

 Ένα πρωί που είχα ξυπνήσει με άσχημη διάθεση, μπήκα σε ένα μαγαζί και το χαμόγελο της υπαλλήλου, η ζεστή της καλημέρα, αμέσως χάρισε χαμόγελο και στο δικό μου πρόσωπο. Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το γέλιο είναι μεταδοτικό. Υπάρχουν άνθρωποι που με δέκα λεπτά γέλιου την ημέρα, έχουν θεραπεύσει πολλά προβλήματα είτε ψυχολογικά είτε ψυχοσωματικά. Το γέλιο απελευθερώνει ηρεμιστικές ορμόνες, καταπολεμά το στρές και διώχνει τα αρνητικά συναισθήματα.

Το γέλιο είναι ευτυχία. Η ευτυχία του καθενός είναι προσωπική του υπόθεση.  Ο δρόμος προς την ευτυχία είναι η ανάπτυξη των θετικών συναισθημάτων, η καλή διάθεση. Να σκεφτόμαστε θετικά, να βλέπουμε την θετική πλευρά της ζωής.

Ο άνθρωπος έχει συσσωρευμένη ενέργεια μέσα του και πρέπει να την εκτονώσει με κάθε τρόπο ακόμα και αν αυτή η εκτόνωση γίνεται με αρνητικό τρόπο. Ωστόσο, το γέλιο απελευθερώνει ένα μεγάλο μέρος της ενέργειας που παραμένει φυλακισμένη στον οργανισμό. Ο άνθρωπος που γελά προστατεύει την πνευματική και ψυχική του υγεία, η οποία απειλείται συνήθως από τον φόβο και τον θυμό.  Το γέλιο εμποδίζει το νου να γεννά συνεχώς σκέψεις αφήνοντας για λίγο στην άκρη αγωνίες και έγνοιες, είναι αντίδοτο στον πόνο και έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Γελώντας, φέρνουμε στην επιφάνεια τα θετικά και όμορφα συναισθήματα, τη χαρά, την ηρεμία, την ελπίδα, την πίστη.

Αν φέτος θέλουμε να κάνουμε ένα καλό ξεκίνημα στη χρονιά μας, ένα μεγάλο δώρο θα είναι να  βάλουμε περισσότερο γέλιο στη ζωή μας. Με αυτό τον τρόπο ακόμα και οι μικρό-ατυχίες, οι προκλήσεις, οι απογοητεύσεις της ζωής αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη ευκολία. Μπορούμε να γελάμε με πράγματα που μας φαίνονταν «μεγάλα» κι έτσι τα κάνουμε  αστεία και «μικρά». Αυτό δεν σημαίνει πως παύουν να υπάρχουν προβλήματα και ατυχίες, απλά δεν τα αφήνουμε να μας κυριεύουν. Το γέλιο μπορεί να διώξει μακριά τον αρνητισμό, τις  εντάσεις, να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες της ημέρας και της ζωής.

Ας μην αφήσουμε το χρόνο να κυλά χωρίς γέλιο. Ας Αφήσουμε το  γέλιο να βγει από μέσα μας για να ενεργοποιήσουμε την αληθινή μας ύπαρξη, τη μοναδικότητά μας, να βρούμε τη δημιουργικότητα και τη χαρά.

Η σοβαρότητα συχνά δεν είναι η σωστή αντίδραση μπροστά στον παραλογισμό της ζωής. Η ζωή είναι πολύ μικρή,  γι’ αυτό πρέπει να γελάμε όσο ακόμα έχουμε δόντια.  Γελάστε!

Αντελίνα Παπαδοπούλου

Θεωρητικά, ο χρόνος μπορεί εύκολα να οριστεί. Αποτελεί, σύμφωνα με την επιστήμη αλλά και την κοινή λογική, τη διάρκεια που προσδιορίζεται αντικειμενικά από αστρονομικούς υπολογισμούς. Φαίνεται όμως πως στη ζωή κάθε ανθρώπου βιώνεται παράλληλα και υποκειμενικά, ανάλογα με την ψυχοσύνθεσή του γενικά και την ψυχολογική κατάστασή του ειδικά. Πώς μπορεί, λοιπόν, να μας επηρεάσει αυτός ο υποκειμενικός χαρακτήρας του χρόνου;

Κάθε άνθρωπος σε ορισμένες φάσεις της ζωής του έχει διατυπώσει δύο αντιφατικές μεταξύ τους σκέψεις: «Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός;» και «Πότε επιτέλους θα περάσει ο καιρός;». Τι πραγματικά ισχύει;

Προφανώς και οι δύο προαναφερόμενες σκέψεις είναι σωστές. Κατά το πέρας μιας ημέρας, η αντίληψή μας όσον αφορά στη διάρκειά της εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, πρωτίστως δε από τη διάθεσή μας και τις υποχρεώσεις μας. Συνεπώς, αν το ημερήσιο πρόγραμμά μας είναι επιβαρυμένο, η ημέρα φαντάζει ατελείωτη και κοπιαστική. Αντιθέτως, μία ξεκούραστη Κυριακή φαίνεται να περνάει αστραπιαία.

Ο σπουδαιότερος παράγοντας που επηρεάζει το ρόλο του χρόνου στη ζωή του ανθρώπου, όπως ήδη αναφέρθηκε, θεωρείται η ψυχολογία. Ωστόσο, εδώ υποδαυλίζει μία αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στον χρόνο και την ψυχολογία, καθώς ο πρώτος επιδρά στην ψυχική υγεία με διττό τρόπο. Ειδικότερα, όταν συμβαίνει ένα στενάχωρο γεγονός, όπως είναι η απώλεια ενός σημαντικού ανθρώπου ή η διακοπή σχέσεων μαζί του, ο χρόνος σε πρώτο στάδιο καθίσταται εχθρός. Κάθε δευτερόλεπτο μακριά από το συγκεκριμένο άτομο μετατρέπεται σε αβάσταχτο φορτίο στο μυαλό και ο χρόνος βασανιστικά παγιώνεται, αν και θα φάνταζε προτιμότερο να εξαφανιστεί. Εν συνεχεία όμως, η επίδραση του χρόνου είναι ιαματική. Μέρα με τη μέρα, δίχως να γίνεται άμεσα συνειδητό, επέρχεται βελτίωση. Ο πόνος και οι σκέψεις παραμένουν, αλλά το φορτίο μειώνεται και η επιστροφή στην καθημερινότητα χωρίς συστηματικά ξεσπάσματα επιτυγχάνεται σταδιακά. Συμπερασματικά, ο χρόνος λειτουργεί τόσο ως εχθρός όσο κι ως γιατρός.

Στην πραγματικότητα όμως, η απώλεια δεν ξεπερνιέται ποτέ και το κενό παραμένει επ’ αόριστον, εφόσον η σχέση των ατόμων ήταν ουσιαστική. Ο χρόνος δηλαδή θεραπεύει, χωρίς να διαγράφει το γεγονός οριστικά από τη μνήμη. Ίσως καλύτερα έτσι, γιατί όσο και να πονάει, η ανάμνηση μας δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσουμε.

Περίεργη, λοιπόν, η επίδραση του χρόνου στη ζωή μας. Αναλαμβάνει πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, ενώ σύμφωνα με τη Φυσική παραμένει ένα σταθερό φυσικό μέγεθος.

Νεφέλη Καλογερή

Η περίοδος που βιώνουμε είναι εντελώς πρωτόγνωρη και πολλές φόρες ξεθάβουμε από μέσα μας συναισθήματα που  τα είχαμε  καλά  κρυμμένα. Η καθημερινότητα μας έχει αλλάξει άρδην και ο εγκλεισμός ,ίσως να έβγαλε σε πολλούς από εμάς την χειρότερη εκδοχή του εαυτού μας. Το παρόν άρθρο αποτελεί μια φωναχτή σκέψη-συμβουλή που δίνω σε όλους που νιώθουμε ότι  η διάθεσή μας έχει πέσει απότομα. Πάρτε τον χρόνο σας.

               Πόσες  ώρες έχουμε περάσει μπροστά από τον υπολογιστή μας; ;ή αντίστοιχα μέσα στο δωμάτιο μας διαβάζοντας; Σίγουρα αρκετό, ώστε να μην έχουμε όρεξη ούτε από το ένα δωμάτιο στο άλλο να πάμε. Ως φυσικό επακόλουθο αυτής της άρνησης του εαυτού μας να κάνει το οτιδήποτε είναι η ψυχολογική πτώση και ενίοτε  οι  υπερβολικές εξάψεις  που μας φέρνουν σε αρκετά δύσκολη θέση. ‘Ένα κλασσικό παράδειγμα είναι οι αμέτρητοι καυγάδες που έχουμε δώσει με τους γονείς  μας, τους φίλους μας.

              Η λύση στο πρόβλημα είναι να δώσουμε λίγο  χρόνο στον εαυτό μας να ηρεμήσει και να επανατοποθετήσει τις προτεραιότητες  που ο καθένας μας έχει. Αυτός ο χρόνος μπορεί να μεταφραστεί με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Για παράδειγμα, κλείστε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αφιερώστε λίγο χρόνο για εσάς  βρίσκοντας μία δραστηριότητα  που θα σας εκτονώνει. Μετά από ένα διάστημα , η συζήτηση με τους γονείς  θα  μπορούσε να γίνει πιο εποικοδομητική και για τις δύο μεριές, όπως και αντίστοιχα με τους φίλους σου. Ακόμα αν δώσεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου θα δεις και  αλλαγή στην συμπεριφορά σου, εννοώντας  ότι θα είναι πιο εύκολο να παραδεχτείς λάθη που έχεις κάνει ή αντιδράσεις  που έφεραν σε δύσκολη θέση φίλους και συγγενείς. Ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος  σύμμαχος, καθώς σου δίνει την δυνατότητα της σκέψης, χωρίς να κάποιος να σε πιέζει.

               Κλείνοντας ,  τα νεύρα είναι φυσιολογικά, μέχρι ένα σημείο . Η απόσταση από ένα πρόβλημα δεν συνεπάγεται ότι θα το λύσεις οπωσδήποτε ,σημαίνει όμως ότι θα μπορέσεις με καθαρό μυαλό να δεις όλες τις πλευρές του  και τότε σίγουρα θα είναι πιο εύκολο και να το  αντιμετωπίσεις. Συνεπώς, την επόμενη φορά   που δεν θα νιώσεις  καλά   πάρε τον χρόνο σου και σκέψου θετικά.

Αλλαγή. Είναι μια λέξη που παραπέμπει σε κάτι καινούριο. Την ακούμε συχνά τελευταία. Ακόμη κι εμείς οι ίδιοι περιμένουμε από τους άλλους αλλαγή κι όταν αυτό δεν έρχεται απογοητευόμαστε και πληγωνόμαστε. Αλλά μήπως πρέπει να φύγουμε από αυτή την πεποίθηση;

Θέλουμε όλοι έναν καλύτερο κόσμο και μια αλλαγή αλλά κανείς δεν θα μας την σερβίρει έτοιμη. Η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από μέσα μας. Πρέπει να κάνουμε κάτι ώστε να συντελέσουμε να έρθει μια ώρα αρχύτερα, αλλιώς δεν θα έρθει ποτέ.

Την προτεραιότητα της εσωτερικής αλλαγής την έχουν υποστηρίξει όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι της ανθρωπότητας. Ο Κρισναμούρτι συνεχώς επαναλάμβανε: «Ο κόσμος είστε εσείς, ο κόσμος είναι δικός σας αντικατοπτρισμός».  Ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει εάν εμείς δεν αλλάξουμε. Για να έχουμε έναν καλύτερο κόσμο θα πρέπει να έχουμε περισσότερους ανθρώπους που δεν παρακινούνται από την εγωκεντρικότητα, την ιδιοτέλεια και τον καταναλωτισμό, αλλά από ανθρώπους που επιζητούν συνεχώς την αυτογνωσία και τις συνεπαγόμενες αρετές. Δικαιοσύνη, ειρήνη, αρμονία, αλληλεγγύη… Αυτές οι λέξεις πρέπει να είναι ουσιαστικές και όχι αόριστες.

Αν μπορέσουμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας, οι τάσεις στον κόσμο θα αλλάξουν επίσης. Καθώς ο άνθρωπος αλλάζει την ίδια του την φύση, η στάση του κόσμου αλλάζει προς αυτόν. Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει πως όταν φερόμαστε καλά στους γύρω μας η ανταπόκριση είναι αμοιβαία.

Δεν σημαίνει ότι εφόσον αλλάξουμε εμείς δεν χρειάζεται να αλλάξει και τίποτα άλλο. Πρέπει να συμμετέχουμε και στην κοινωνία ενεργά εάν θέλουμε στ’ αλήθεια έναν δίκαιο και ειρηνικό κόσμο. Μπορούμε να είμαστε περισσότερο συμπονετικοί και αλληλέγγυοι. Οι πράξεις μας μετράνε. Οι σκέψεις μας, όσο ευγενικές κι αν είναι, είναι ψεύτικα μαργαριτάρια μέχρι να μετουσιωθούν σε έργα.

Η αφετηρία πρέπει να είναι το «γνώθι σαυτόν»

αλλά πρέπει να υπάρχει και η δράση, να καλλιεργούνται πρωτοβουλίες. Αν κοιτάξουμε μόνο τον εαυτό μας και την προσωπική μας ανάπτυξη και αδιαφορούμε για τους συνανθρώπους μας και αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, τότε εγκλωβιζόμαστε σε ένα στείρο εγωκεντρισμό και ναρκισσισμό. Γινόμαστε μια μαύρη τρύπα που αποκτά εμπειρίες και γνώσεις αποκλειστικά για το δικό μας όφελος. Δεν πρέπει να περιμένουμε να γίνουμε τέλειοι για να δράσουμε έστω και λίγο. Όταν οι πνευματικοί άνθρωποι είναι παρατηρητές του κακού θεάματος, τότε είναι συνένοχοι. Η εσωτερική εργασία και η εξωτερική κοινωνική υπηρεσία, όχι μόνο πρέπει να κινούνται παράλληλα, αλλά να ενισχύουν η μία την άλλη. Αυτά είναι οι δυο δρόμοι της ανάπτυξης, ο ενεργητικός και ο στοχαστικός.

Όποιος ασχολείται υπερβολικά με τον εαυτό του, κινδυνεύει να αποκοπεί από την καθημερινότητα και να ζήσει σε ένα δικό του κόσμο. Από την άλλη, όποιος παλεύει για την εξωτερική αλλαγή, είναι κοινωνικός, είναι αλτρουιστής. Χωρίς να δουλεύει με τον εαυτό του, τον ξεχνάει κι έτσι μολύνει με τις αδυναμίες και τα πάθη, ακόμα και τα υψηλότερα ιδανικά.

Ο Καζαντζάκης είχε πει : Όλα τα ιδανικά παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τα κουβαλάει.

Οι άνθρωποι και οι κοινωνίες παγκοσμίως, κυβερνώνται από καταπιεστικά καθεστώτα, που με διατάγματα αποφασίζουν και εξαναγκάζουν σε υποταγή. Σε αυτά τα καθεστώτα δεν πρέπει να υποταχθούμε. «Υποταγή σημαίνει αποδοχή της καταπίεσης, κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος πρέπει να αντιστέκεται σε τέτοια καθεστώτα με όλη τη δύναμη της ψυχής του», είχε πει ο Γκάντι. Τα δικαιώματα ποτέ δεν δίνονται από τον καταπιεστή, πρέπει να κατακτηθούν από τον καταπιεσμένο.  Το σκοτάδι δεν μπορεί να διώξει το σκοτάδι. Μόνο το φως μπορεί να το κάνει.

Πρέπει να αγαπάμε αληθινά τους φίλους, τον σύντροφο, τους γονείς, τα ζώα την φύση.

Μιλάω για την αγάπη που δεν είναι απλά συναισθηματισμός, αλλά αυτή που χαρακτηρίζεται από θάρρος, ψυχική δύναμη κι από αυτοθυσία αν χρειαστεί. Η ενεργητική μη βία είναι το αποτελεσματικό όπλο των δυνατών. Η ανάληψη δράσης είναι μια απόδειξη της εσωτερικής αλλαγής. Αντιθέτως, η μη συνεπής συμπεριφορά δείχνει υποκρισία και δειλία που προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από αστήριχτα σοφιστικά τεχνάσματα. Όταν αλλάζουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε, τότε αναπόφευκτα αλλάζουμε και τον τρόπο που ζούμε. Δεν βλέπουμε μόνο με καινούρια οπτική τη ζωή και το περιβάλλον, αλλά αναλαμβάνουμε δράση με τρόπους που δεν μπορούσαμε καν να φανταστούμε. Αν αγαπούσαμε αληθινά, τα προβλήματα αυτού του κόσμου θα ήταν λιγότερα.

Έχουμε γίνει παθητικά και καταναλωτικά όντα που προσλαμβάνουν ερεθίσματα. Καθόμαστε μπροστά σε οθόνες και παρακολουθούμε αμέτοχοι. Δεν χρειάζεται να ενταχθούμε σε μια ιδεολογία για να πάψουμε να φοβόμαστε να διεκδικούμε το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και την πραγματικότητα την οποία θέλουμε να ζούμε. Μέσα στις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες δεν είναι μόνο αυτές της επιβίωσης αλλά και του να μοιραζόμαστε, να θέλουμε ένα καλύτερο κόσμο για όλους κι όχι μόνο για τον εαυτό μας. Ο ατομικισμός και η βολή μας για την άνεση, μας έχει φέρει παγκοσμίως σε αυτή τη κατάσταση. Όπως μου είπε και πρόσφατα μια φίλη, η γη «αναστενάζει» από την αδιαφορία μας για το περιβάλλον. Έχουμε στραφεί ο ένας εναντίον του άλλου, έχει αυξηθεί ο εγωισμός και η αντιπαλότητα.  Όλοι όμως ξέρουμε ότι είμαστε ένα, όλοι είμαστε στην ίδια μοίρα. Αντί να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο, δημιουργούμε αντιπαλότητες, διακρίσεις, ρατσισμό, φανατισμό και πολέμους.

Η δράση δεν χρειάζεται να είναι τεράστια, αρκεί να μην είμαστε απλά παρατηρητές μπροστά στο ανθρώπινο δράμα, την αδικία, τη βία, τη δυσαρμονία. Δεν πρέπει να λέμε «έτσι είναι τα πράγματα, τι να κάνουμε…». Αν ο καθένας μας έκανε ό,τι περνάει από το χέρι του, τότε θα ήμασταν περισσότεροι, θα είχαμε δύναμη και δεν θα νιώθαμε φοβισμένοι και αδύναμοι. Πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε περισσότερο με το «εμείς» και όχι να έχουμε το δάχτυλο συνεχώς έτοιμο να υποδεικνύει πάντα κάποιον. Ας μη ζούμε παθητικά.

 Ο κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του τεράστια δύναμη. Ανάλογα με την εσωτερική μας ανάπτυξη δυναμώνει και το αίσθημα του καθήκοντος που αισθανόμαστε απέναντι στην κοινωνία. Όσο αναζητάμε την αυτογνωσία τόσο μετατοπίζεται το κέντρο βάρους από το «εγώ» στο «εμείς». Η αναγέννηση κάθε ανθρώπου πρέπει να συμβεί «τώρα» για ένα καλύτερο «αύριο».

Δύναμη, αγάπη, υπομονή, πίστη και ελπίδα.

Να είστε χαρούμενοι και υγιής.

Παπαδοπούλου Αντελίνα

Το θέμα αυτό είναι πολύ ευαίσθητο λόγω της επικαιρότητας. Σίγουρα θα με ρωτήσουν αρκετοί κατά πόσο ελεύθεροι μπορούμε να νιώθουμε στην καραντίνα. Δυστυχώς η κατάσταση της οποία ζούμε όλο αυτό το διάστημα είναι δύσκολη και σκληρή. Είναι κάτι που πρέπει να υπομείνουμε. Η κατάσταση αυτή, να θυμάσαι ότι είναι προσωρινή και δεν θα κρατήσει για πάντα . Οι καιροί δοκιμάζουν την υπομονή μας γι’ αυτό πρέπει να οπλιστούμε ψυχολογικά και να έχουμε γερά νεύρα και αντοχές. Σήμερα θα σου μιλήσω για την πραγματική ελευθερία, αυτή που είναι στο δικό μας χέρι να διεκδικήσουμε.

Το 2021 μπήκε και είναι καιρός να ρίξεις μια ματιά στο περσινό σου ημερολόγιο όπου κατέγραψες τους περσινούς σου στόχους. Καθώς κάνεις αυτή την αναζήτηση, εάν συνειδητοποιήσεις ότι οι περισσότεροι από τους στόχους σου δεν έχουν πραγματοποιηθεί, τότε σημαίνει ότι κάτι δεν κάνεις σωστά.

Ένας από τους βασικότερους και σημαντικότερους λόγους της αποτυχίας πραγματοποίησης προσωπικών στόχων και εξέλιξης είναι το γεγονός ότι αφήνουμε την ζωή μας στα χέρια του σύμπαντος ή της μοίρας ,ή  όπως θέλεις πες το, στην τύχη. Δηλαδή δεν υπάρχει κανένας αυτοέλεγχος και καμία αυτοπαρατήρηση.

Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να αποφασίσει αν θέλει να εξελιχθεί ή δεν θα εξελιχθεί. Είναι δική σου η ευθύνη η επιτυχία ή η αποτυχία. Η επιλογή σου γίνεται το πεπρωμένο σου. Θα παραμείνει μαζί σου και θα γίνει κομμάτι από σένα.  Γενικότερα ο άνθρωπος έχει την τάση να προσπαθεί να διαφύγει από την ευθύνη για την εξέλιξή του, από την ευθύνη της ελευθερίας της επιλογής. Υπάρχει μεγάλος φόβος της ελευθερίας. Όταν είσαι «σκλάβος», η ευθύνη της ζωής σου δεν είναι ποτέ δική σου. Είναι πάντοτέ υπεύθυνος κάποιος άλλος και αυτό είναι κάτι βολικό. Τη στιγμή που γίνεσαι απόλυτα ελεύθερος πρέπει να κάνεις τις δικές σου επιλογές. Όλες οι πόρτες και οι επιλογές είναι ανοιχτές για σένα.

Ένας δρόμος για την επίγνωση είναι και ο δρόμος της μοναχικότητας. Πρόσεξε… όχι ο δρόμος της μοναξιάς αλλά της μοναχικότητας. Δεν λέμε να μην έχεις κοινωνικές συναναστροφές απλώς να μην τις αποζητάς με μανία όταν δεν είναι εφικτό να τις έχεις. Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν με κάθε τρόπο να βρουν παρέες για καφέ, επισκέψεις, να έχουν απασχολημένο τον εαυτό τους με διασκέδαση, με παρέες και να ‘ναι συνεχώς με κόσμο ακόμα και όταν οι συζητήσεις και η διασκέδαση έχουν κορεστεί. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν μπορούν να μείνουν μόνοι με τις σκέψεις τους. Δεν περνάνε καλά με τον εαυτό τους. Αν ανήκεις κι εσύ στην κατηγορία των ανθρώπων αυτών, που αναζητάς συντροφιά επειδή δεν μπορείς να είσαι μόνος, τότε ξανασκέψου το. Η συντροφιά των άλλων ανθρώπων δεν είναι αξιόπιστη. Το να μπορείς να μένεις μόνος με τις σκέψεις σου και να περνάς καλά με τον εαυτό σου είναι κάτι αναγκαίο για την εξέλιξη και είναι υγιές. Μόνο μέσα από τη μοναχικότητα μπορείς να ανασυγκροτήσεις τις σκέψεις σου, να επαναπροσδιορίσεις τους στόχους σου, να φτάσεις στην επίγνωση και τη συνειδητότητα. Αν δεν αποδέχεσαι τον εαυτό σου μέσα από το γεγονός της μοναχικότητας, τότε θα νιώθεις μοναξιά. Θα ξεχάσεις τον εαυτό σου μέσα στο πλήθος ή μέσα στις τοξικές ουσίες.

Όταν κάτι πάει στραβά κατηγορούμε και ρίχνουμε ευθύνη στην πολιτεία, στην κρατική οργάνωση ακόμα και στην οικογένεια μας. Δεν μπορείς να ρίξεις σε κανέναν άλλον την ευθύνη για την δική σου εξέλιξη. Δεν υπάρχει κανένας για να ακούσει τις δικαιολογίες σου. Είσαι μόνος. Εντελώς μόνος. Αυτό πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό. Το να αποδεχθείς αυτή την κατάσταση, σου δίνει δύναμη. Είναι μια σπουδαία ευκαιρία για εξέλιξη. Το να αναλάβεις την ευθύνη του εαυτού σου, της ζωής και της ελευθερίας σου, παρόλο που είναι ένας δύσκολος δρόμος, κρύβει μια μεγάλη ευλογία. Με την ατομική ευθύνη έρχεται ο αγώνας ο οποίος τελικά οδηγεί στην επίγνωση.

 Όταν είσαι μόνος συμβαίνει ένα θαύμα. Το «εγώ» γίνεται αδύναμο. Ο εγωισμός μας, είναι ένα επίσης μεγάλο εμπόδιο στην εξέλιξη μας. Μπορείς να γίνεις αρκετά θαρραλέος για να είσαι μόνος. Το πλήθος είναι ένα ψεύτικο υποκατάστατο της αίσθησης της ενότητας.  Εάν το συνειδητοποιήσεις αυτό, τότε δεν θα επιλέγεις ψεύτικα υποκατάστατα αλλά θα ζεις με τα πραγματικά γεγονότα. Σίγουρα έχεις αισθανθεί πολλές φορές μόνος ακόμα και με κόσμο. Για παράδειγμα μπορεί να αισθάνεσαι άσχημα αλλά τα παιδιά και ο άντρας σου ή οι φίλοι σου να υποτιμούν το πρόβλημα σου και να μην σε καταλαβαίνουν.Πολλές φορές φανταζόμαστε και προσδοκούμε από τους ανθρώπους διάφορα πράγματα. Όλα αυτά είναι κατασκευάσματα της φαντασίας, είναι προβολές, δημιουργήματα και καλλιεργημένες αλήθειες που σε αποτρέπουν να γνωρίσεις αυτό που όντως υπάρχει. Ζήσε λοιπόν με το γεγονός της ευθύνης, με το γεγονός ότι είσαι μόνος. Είναι επίπονο, είναι όμως ο μόνος τρόπος. Τότε θα υπάρξει η ευδαιμονία, η ηρεμία μέσα σου.

Αυτή η ικανότητα έρχεται μόνο μέσα από την πειθαρχία η οποία έρχεται αυτόματα από την ολοκληρωτική ευθύνη που έχεις για τον εαυτό σου. Κάθε βήμα τότε είναι πειθαρχημένο, δεν μπορείς να ξεστομίσεις ανεύθυνα ούτε μια λέξη, δεν θα είσαι σε θέση να κάνεις ούτε μια ανεύθυνη πράξη και θα συμπονάς περισσότερο και τους άλλους. Αν μπορείς να ζήσεις με το γεγονός της μοναχικότητας σου, γνωρίζεις ότι ο καθένας είναι μόνος.

Εάν θέλεις αλλαγή στην ζωή σου τότε ο παλιός μηχανισμός της ασυνείδητης εξέλιξης πρέπει να τελειώσει για σένα.  Θεωρείς δεδομένα τα μάτια σου, τα χέρια σου και την αναπνοή σου, αυτές όμως είναι μεγάλες ευλογίες, κανένας μας δεν τις εκτιμά στ’  αλήθεια. Εκτίμησε όλα αυτά που έχεις, σταμάτα να γκρινιάζεις για αυτά που δεν έχεις ή γίνε άξιος να τα αποκτήσεις και προσπάθησε να είσαι καλά μέχρι να τα έχεις. Το σημαντικό δεν είναι τόσο η επιτυχία αλλά η ίδια η προσπάθεια. Η προσπάθεια δίνει σημασία στην επιτυχία, είναι ο αγώνας σου. Είσαι ελεύθερος να επιλέξεις τον παράδεισο ή την κόλαση. Ελευθερία σημαίνει να μπορείς να επιλέξεις είτε το ένα είτε το άλλο. Η επιλογή είναι απολύτως δική σου. Η αξιοπρέπεια, η ομορφιά και η λαμπρότητα του ανθρώπου είναι η συνειδητότητα.

Σου εύχομαι να είσαι χαρούμενος, υγιής και ελεύθερος.

Ποιότητα Ζωής.

Παπαδοπούλου Αντελίνα

Ο διάσημος συγγραφέας και ψυχοθεραπευτής Χόρχε Μπουκάι, δίνει σε γράμμα για την κόρη του 30 πολύτιμες συμβουλές:

1. Να χαίρεσαι τον έρωτα

2. Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου

3. Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου

4. Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή

5. Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι

6. Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς

7. Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις

8. Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου

9. Να είσαι φίλη του εαυτού σου

10. Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς

11. Να ξέρεις πως αξίζεις να σ” αγαπάνε

12. Να μιλάς στους άλλους τρυφερά

13. Να λες κάτι ή να σωπαίνεις ανάλογα με το τι κρίνεις για σένα σωστό

14. Να αποκτάς φήμη για τα κατορθώματά σου

15. Να αγαπάς και να φροντίζεις το κοριτσάκι που έχεις μέσα σου

16. Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων

17. Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων

18. Να συνειδητοποιείς τα συναισθήματά σου και να πράττεις ανάλογα

19. Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το γεγονός

20. Να δίνεις επειδή το θέλεις και ποτέ επειδή το νομίζεις υποχρέωσή σου

21. Να απαιτείς να σε πληρώνουν όπως πρέπει για τη δουλειά σου

22. Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό

23. Να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους

24. Να λες «ναι» μονάχα όταν το θέλεις και να λες «όχι» χωρίς ενοχές

25. Να ζεις το σήμερα και να μην έχεις μεγάλες προσδοκίες

26. Να ρισκάρεις περισσότερο

27. Να δέχεσαι την αλλαγή και ν’ αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου

28. Να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό

29. Να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν

30. Να μη θεοποιείς κανέναν, και ακόμη περισσότερο εμένα

Πηγή

Δεν έχω θυμό μέσα μου!
Δεν έχω έχθρα για κανέναν!

Όμως μέσα μου κοιμάται μια λύπη!
Πρόσεχε μην μου την ξυπνάς!
Κι η λύπη όταν την ξυπνάς γίνεται θάνατος!

Μην μου ξυπνάς την λύπη μέσα μου.
Άστην να κοιμηθεί, να γαληνέψει και να ξεχαστεί.

Θα θελα να μπορούσα να θυμώσω και να φωνάξω.
Να ξεσπάσω, να κλάψω, να εκδικηθώ.
Μόνο που τίποτα από αυτά δεν θέλω να κάνω.

Το μόνο που θέλω είναι να κοιμίσω την λύπη μου.
Να την κοιμίσω και να την ξεχάσω.
Όπως κάνω ότι ξεχνώ τόσα πράγματα.
Κι ας μην τα ξεχνώ.

Θέλω να περπατήσω και να μυρίσω νυχτολούλουδο.
Να περιπλανηθώ σε δρομάκια άγνωστα.
Θέλω να μετακομίσω σε καινούρια γειτονιά.
Να περπατήσω τους δρόμους της και να ανακαλύψω καινούρια μυστικά.

Τόσα θέλω, μόνο που δεν ξέρω τι μπορώ.

Ή μήπως μπορώ ότι θέλω ?

Σε θυμάμαι να μου λες, πως πρέπει στον εχθρό να χαμογελώ, γιατί έτσι τον πανικοβάλλω.
Σου χαμογελώ και σε κοιτώ στα μάτια.

Τώρα πια, ξέρω τα ψέματα πίσω από τις καλά κρυμμένες αλήθειες σου.
Είναι όλα τόσο ξεκάθαρα πια.
Χάθηκε η ομίχλη, διαλύθηκαν τα σύννεφα κι η ομορφιά και η ασχήμια
μας κοιτούν κατάματα.

Μην μου ξυπνάς αυτά που αφήνω να κοιμούνται.

William Shakespeare

Πηγή

Ήξερα ότι κάτι δεν λειτουργούσε σωστά στο κεφάλι μου, όταν κατά τη χρονιά του 2013, στις πανελλήνιες, οι συμμαθητές μου στο μάθημα της λογοτεχνίας χρειάστηκαν μόλις δέκα κόλλες αναφοράς για να αναλύσουν τους εσωτερικούς προβληματισμούς του ”Κρητικού” του Σολωμού, ενώ εμένα δεν μου έφταναν οι είκοσι. Βλέπετε, ο ήρωας μας, είχε βεβαρημένο παρελθόν και είχα την ηθική υποχρέωση, καθώς και την εσωτερική ανάγκη να φτάσω στα έγκατα της ψυχοσύνθεσης του και να αναλύσω τον μικρόκοσμο του εκείνη τη στιγμή, καθώς βίωνε μια κατάσταση πραγματικών γεγονότων, όπου ερχόταν σε σύγκριση με το μεταφυσικό επίπεδο, με αρκετές αναδρομές και μια ιδιάζουσα σκηνοθετική εικονοπλασία. Φυσικά αστεΐζομαι και κάνω αναφορά στο αφηγηματικό ποίημα του Διονύσιου Σολωμού, παίρνοντας αφορμή για να προχωρήσω στο παρόν θέμα, αυτό της υπερανάλυσης, δοσμένο όμως με την αρνητική του σημασία.

Τι σημαίνει λοιπόν ο όρος ”υπερανάλυση” ή αλλιώς αγγλιστί, ”overthinking’‘ που λέμε συχνά; Είναι η αδιάκοπη παραγωγή σεναρίων που μπορεί να πολλαπλασιάζονται πιο γρήγορα και από μικρόβια. Είναι ένα φαινόμενο που απαντάται σε πολλές μορφές. Παραδείγματος χάρη, σε μια ερωτική συζήτηση, οι συνομιλητές προχωρούν σε υπερανάλυση και αναζήτηση κάθε κρυμμένου νοήματος που γράφτηκε η ειπώθηκε, π. χ. , γιατί μου είπε αυτό το πράγμα και τί να σήμαινε, αν είχα πει κάτι άλλο θα απαντούσε κάτι διαφορετικό; Αλλά πριν δύο μέρες μου είχε πει το εξής και πάει λέγοντας. Τα υπάρχοντα εγκεφαλικά κύτταρα υπερλειτουργούν ενώ τα περισσότερα οδεύουν προς τον θάνατο. Καταναλώνεται φαιά ουσία υπέρ του δέοντος κυρίως σε αβάσιμα συμπεράσματα δίχως λογική πολλές φορές.

Ποια είναι τα σημάδια αυτά που σε κάνουν επί της ουσίας ”overthinker” και πως θα τα αναγνωρίσεις; 1) ανασύρεις μνήμες και σκηνές αμηχανίας που έχεις ήδη ζήσει 2) η σκέψη του αν και τι θα γινόταν αν, επικρατεί συνεχώς στο μυαλό σου 3) συνεχόμενη προσπάθεια για αποκρυπτογράφηση νοημάτων, από συζητήσεις με πρόσωπα που σε ενδιαφέρουν 4) αναλώνεις χρόνο και ενέργεια σε σκέψεις για πράγματα και καταστάσεις που δεν περνάνε απ’ το χέρι σου 5) δεν χαλαρώνεις σχεδόν ποτέ και σε διακρίνει μια ασταμάτητη ανησυχία 6) δε δίνεις σημασία στο τι συμβαίνει γύρω σου γιατί συχνά σε απορροφούν οι σκέψεις σου 7) όταν κάποιος λέει η κάνει κάτι που δεν σου αρέσει, εσύ κάνεις ένα replay στο μυαλό σου και διορθώνεις αυτά που θεωρείς ότι έπρεπε να γίνουν διαφορετικά 8) συνειδητά επαναφέρεις λάθη του παρελθόντος στο επίκεντρο και κατηγορείς τον εαυτό σου για την τροπή που πήραν τα πράγματα 9) αναμασάς συζητήσεις στο κεφάλι σου σκεπτόμενος τι έπρεπε η τι δεν έπρεπε να πεις και τέλος 10) έχεις διαταραχές ύπνου, συνήθως έλλειψη, καθώς ο εγκέφαλος δε σταματά να αναλύει και να σκέφτεται.

Το overthinking έχει δύο μορφές. Η πρώτη είναι ο μηρυκασμός του παρελθόντος και η δεύτερη η ανησυχία για το μέλλον. Όσο περισσότερο σκέφτεσαι, τόσο το χειρότερο. Πολλοί νομίζουμε ότι με το να φτάσουμε στην υπερανάλυση, θα βρούμε τη λύση στο πρόβλημα μας, αλλά αυτό που καταφέρνουμε στην πραγματικότητα είναι, να το εντείνουμε και να το μεγαλοποιούμε, αφού νιώθουμε όλο και πιο άσχημα για όσα δεν περνούν από τον έλεγχο μας. Το φυσικό επακόλουθο μιας τέτοιας κατάστασης είναι φυσικά η δημιουργία στρες στην καθημερινότητα αλλά είναι δικαιολογημένο. Είναι όμως και η κατηγορία ανθρώπων που ψάχνουν αφορμές να παρατείνουν μια δυσάρεστη κατάσταση ή να δημιουργήσουν καινούριες, γιατί απλά έτσι έχουν μάθει και αρέσκονται στο να βασανίζουν τον εαυτό τους και συνάμα τους γύρω τους.

Έτσι λοιπόν προβάλλουν τη χειρότερη εναλλακτική ως πιθανό αποτέλεσμα, όταν κάτι δεν πηγαίνει σύμφωνα με τα σχέδια τους. Το δράμα τους τρέφει και ζουν μέσα από αυτό. Αν λοιπόν ταυτίστηκες με πολλά απ’ τα παραπάνω και αν ο Φώσκολος μοιάζει ερασιτέχνης και ταπεινός μπροστά στο ταμπεραμέντο σου, τότε καλώς ήρθες στην ομάδα. Είμαι η Γιώτα και είμαι overthinker.

Γιώτα Τηγανίτη

Στη ζωή έμαθα ότι υπάρχουν τα μικρά αντίο και το μεγάλο αντίο που δίνει το τέλος. Τα μικρά αντίο είναι αυτά που λες όταν έχεις πληγωθεί αλλά αντέχεις να μείνεις λίγο ακόμη και παρακαλάς ο άλλος να κάνει την υπέρβαση και να σου ζητήσει να μείνεις.

Πολλές φορές τα λες και δεν τα εννοείς. Τα λες εν βρασμώ ψυχής ή με γεμάτο το μυαλό αμφιβολίες. Δεν θες πραγματικά να το πεις όμως στιγμιαία φτάνεις στα όρια σου και το ξεστομίζεις το ρημάδι το “αντίο”.

Εμείς οι γυναίκες είναι αλήθεια λέμε περισσότερες φορές “αντίο” γιατί πληγωνόμαστε πιο εύκολα, γιατί όλα στο μυαλό μας είναι κάποτε μπερδεμένα. Γιατί υπάρχουν οι υποψίες που μας τρώνε το μυαλό όταν ο άλλος δεν είναι ξεκάθαρος απέναντί μας.

Όταν μας πληγώνει ενσυνείδητα ή χωρίς να το θέλει. Κατά βάθος ζητούμε έναν άνθρωπο που να μας διεκδικεί και να μας δίνει τη σημασία και την αγάπη που αξίζουμε.

Είμαστε και μόνες μας δυνατές, όμως αν θες να είσαι δίπλα μας πρέπει να ξέρεις να δίνεις. Να δίνεις χωρίς εγωισμό, να ανέχεσαι τα νάζια και τα παράπονά μας, να μας καλοπιάνεις και να μας δίνεις απλόχερα αγάπη κι ηδονή. Και θα ανταμείβεσαι πάντα. Γιατί οι δυνατοί άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη να εκμεταλλευτούν κάποιον για να ταΐσουν τις ανασφάλειές τους. Απλά θέλουν να παίρνουν όσα δίνουν.

Η αγάπη δεν είναι τυφλή όπως η δικαιοσύνη. Επιβιώνει μόνο όταν είναι δίκαιη. Όσο κι αν αυτή η ρεαλιστική διατύπωση δεν ταιριάζει σε κάτι τόσο ρομαντικό όσο η “αγάπη”. Γιατί την αγάπη την κάνουν οι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι πνίγονται όταν νιώθουν ότι αδικούνται, κάποτε γίνονται και κακοί.

Κάποια στιγμή, όμως, τα μικρά “αντίο” είναι προμηνύματα ότι κάποια στιγμή θα έρθει το μεγάλο “αντίο”. Προδίδουν κούραση. Προδίδουν ότι κάτι δεν είναι αρκετό, κάτι ενοχλεί, κάτι τελοσπάντων δεν πάει καλά. Προσπαθείς να περάσεις ένα μήνυμα με ένα “αντίο”.

Αλήθεια, όμως, δεν είναι απειλή; Δεν είναι σαν να βάζεις το όπλο στο μέτωπο του άλλου και να του λες, “ή θα κάνεις αυτό που θέλω για να είμαι καλά ή θα φύγω;”. Αν ο άλλος δεν καταλαβαίνει αλλιώς, αν δεν πιάνει το μηνύματα που του στέλνεις τότε ένα ταρακούνημα ίσως και να χρειάζεται.

Μόνο οι δυνατοί άνθρωποι μπορούν ν’ αγαπούν αληθινά. Και μόνο αυτοί μπορούν να πουν αντίο σ’ ένα μεγάλο έρωτα για να μη χάσουν την αξιοπρέπειά τους και κατά συνέπεια τον εαυτό τους. Δεν μπορείς να υποφέρεις για την αγάπη. Δεν μπορείς να γίνεσαι χώμα.

Δεν μπορείς να είσαι μέσα σ’ αυτήν και να μην είσαι ευτυχισμένος. Αυτό δεν είναι αγάπη. Γι’ αυτό όταν μία δυνατή γυναίκα αγαπάει, όσο δύσκολο κι αν είναι, θα πει το μεγάλο “αντίο” και δε θα επιστρέψει ποτέ.

Η ζωή φεύγει γρήγορα. Περνάει από δίπλα μας πολλές φορές και ίσα που την αγγίζουμε. Επειδή είμαστε βυθισμένοι σε μίζερες καταστάσεις. Επειδή είμαστε απασχολημένοι στο να λέμε μικρά “αντίο” αντί ένα τελικό και να προχωρούμε παρακάτω. Ας μη φορτώνουμε τον εαυτό μας με τύψεις και δάκρυα όταν φεύγουμε από κάποια σχέση για κάτι καλύτερο. Γιατί ο πόνος όταν μένουμε σε καταστάσεις που πληγώνουν είναι μεγαλύτερος.

Πηγή

Ανοίξτε τους την πόρτα να φύγουν. Κανένα μην κρατήσετε ποτέ με το ζόρι. Ό,τι κι αν ζήσατε στο παρελθόν, δεν είναι πια τίποτα άλλο από μια ξεθωριασμένη ανάμνηση. Πόσες σκιές να αντέξει η καρδιά μας να έχει. Πόσα ψίχουλα αλήθειας να ζητιανεύει από ανθρώπους που έρχονται στη ζωή μας επιλεκτικά.

Ανοίξτε τα μάτια. Σε κάθε σας δύσκολη στιγμή, σε κάθε σας ανάγκη, πόσους μετρήσατε δίπλα σας; Πόσους αλήθεια από αυτούς που είχες δεδομένους δέχτηκες το χέρι που είχες ανάγκη; Δυστυχώς, οι δύσκολες στιγμές θα φανερώνουν αλήθειες. Θα μας βγάζουν από τη δύσκολη θέση μιας μεγαλύτερης απογοήτευσης από αυτούς που έρχονται εποχιακά στη ζωή μας.

Με σιγουριά μπορώ να πω πως τα μεγαλύτερα χαστούκια τα έφαγα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές. Εκείνες που περίμενα κι εγώ, όπως όλοι μας, τους “σίγουρους” φίλους στο πλάι. Εκείνες που με ξάφνιασαν γνωστοί που έμειναν βράχοι δίπλα μου.

Ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε μεγάλες κουβέντες. Δύσκολες κουβέντες. “Πάντα” θα είμαι κοντά σου. Πόσες φορές αλήθεια το τιμήσαμε αυτό; Πόσα εμπόδια υπερπηδήσαμε για να το βγάλουμε ασπροπρόσωπο; Ένα για πάντα με ημερομηνία λήξης. Αν μονάχα λέγαμε θα είμαι εδώ για λίγο, πριν να φουρτουνιάσει μέσα μας θα είχαμε αλήθεια λιγότερους πληγωμένους ανθρώπους.

Οι άνθρωποι έχουν τα μεγάλα υπέρλαμπρα λόγια έτοιμα. Εκεί, να προκαλέσουν θαυμασμό, σιγουριά, ασφάλεια. Δεκάρα δεν δίνουν αν μπορούν να φέρουν εις πέρα τις υποσχέσεις τους. Και κάπως έτσι σιγά – σιγά, σχεδόν προγραμματισμένα πια, σταματήσαμε να ελπίζουμε, να δίνουμε την καρδιά μας με όλη μας την ψυχή.

Αφήσαμε τη λογική να μας περιορίζει. Να μας χαστουκίζει. Να κρατά καμπανάκια κάθε που πάμε να συνδεθούμε με άνθρωπο. Μα αλήθεια, αντέχεται αυτή η μοναξιά της ψυχής; Να μην μπορείς να χαρείς με την καρδιά σου το όμορφο συναίσθημα του δούναι και λαβείν. Γεμίσαμε καχυποψία κάθε καλή πράξη που δεχόμαστε από ανθρώπους που αλήθεια μας νοιάζονται. Μάθαμε να λέμε συνέχεια “γιατί” να συμπεριφέρεται ο άλλος καλά σε εμάς. Τι να χρειάζεται αλήθεια. Ευτυχώς ακόμη δεν χάθηκε η ανθρωπιά. Ίσως να σπανίζει, μα αλήθεια ακόμα υπάρχει.

Αν επιμένουμε να κρατάμε ανθρώπους στη ζωή μας που πηγαινοέρχονται, το μόνο που κάνουμε είναι να παρατείνουμε μονόδρομες σχέσεις. Κι ας είναι φιλικές, ερωτικές, ας τις ονομάσουμε ό,τι ζητά η καρδιά μας, αυτοί που πραγματικά θέλουν να είναι στη ζωή μας, δεν το κουνάνε ρούπι από δίπλα μας. Ούτε στις φουρτούνες μας, ούτε στις μαύρες μας.

Εκεί μας αγαπάνε διπλά. Γιατί ξέρουν πως όσοι νοιάζονται προσφέρουν μόνο την αγάπη τους. Μόνο αυτή μπορεί να γιατρέψει και να κάψει το παρελθόν. Δίπλα μας μετράνε μόνο αυτοί που έμειναν. Δεν έχει σημασία αν είναι λίγοι ή πολλοί. Το μόνο που μετρά είναι ότι δεν έφυγαν στη φουρτούνα μας.

 Χριστιάνα Παναγίδου

Πηγή