Υπάρχει άραγε σύμπαν, Θεός, έννοια του απείρου, κάτι αρκετά μεγάλο ώστε να υπερνικήσει τον αδιαπέραστο κι αδίστακτο ανθρώπινο νου ; Ειλικρινά, δεν είμαι σε θέση να απαντήσω και η πικρή αλήθεια είναι πως δεν έχω την παραμικρή διάθεση να προβληματιστώ σκεπτόμενος πόσο μεγάλο είναι το σύμπαν, το άπειρο ή ο Θεός. Ξέρω όμως πως υπάρχουν στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που όλα τα παραπάνω είναι μικροσκοπικά, ελάχιστα, μπροστά στο σύμπαν, τον Θεό και το άπειρο που έχει πλάσει ο μου; Και έχει εγκατασταθεί εκεί και κατοικεί. Ναι, είναι εξωφρενικά δαιδαλώδης παγίδα το μυαλό, ίσως η χειρότερη στην οποία μπορεί να πέσει κάποιος. Και πολλές φορές δε χρειάζεται καν ερέθισμα, το επισυνάπτει και το προκαλεί μόνο του. 

Αυτό που παθαίνουν (έλα εντάξει, παθαίνουμε, ας μην κρυβόμαστε τώρα που αρχίσαμε) οι τζογαδόροι είναι το πιο αξιολύπητο, τραγελαφικό σημείο στο οποίο μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος. Πραγματικά, πρόκειται κατ’ εμέ για τον πιο εριστικά ηλίθιο και ανούσιο εθισμό στον οποίο μπορεί να υποπέσει κάποιος. Κι αυτό γιατί ο τζόγος παίζει με το μυαλό σου σου σα μαριονέτα, δίχως να σου το προσβάλει με κάποια εξωγενή, επιπρόσθετη ουσία. Δεν είναι ούτε τσιγάρο, ούτε ναρκωτικά, ούτε αλκοόλ. Τίποτα. Είναι ειλικρινές αυτοτσαλαπάτημα του μυαλού. 

Για κακή μου τύχη, διάβασα τον “Παίκτη” του Ντοστογιέφσκι λίγο πιο αργά απ’ όσο θα έπρεπε. Κάποιος θα πει “ίσως και για καλή τύχη εν τέλει, για να προλάβεις επικείμενες πιθανές…κλπ κλπ”. Ναι, πάντα, σε κάθε παρέα υπάρχει κάποιος απερίγραπτα εκνευριστικά αισιόδοξος, που σου προβάλλει το μελλοντικό ενδεχόμενο συγκριτικά και αναλογικά, λες και αυτό που θα σε παρηγορήσει πρακτικά, δε θα είναι που κούτσα στραβά κατόρθωσες να ισορροπήσεις το πορτοφόλι σου, αλλά που δεν έπαιξες τελικά την ΑΕΚ άσσο με τον γαύρο, γιατί (ευτυχώς Παναγία μου, τι ευλογία) φάγαμε πέντε γκολ και έτσι δεν έχασες τα λεφτά σου στο στοίχημα. Ας συνεχίσω πριν εκνευριστώ μόνος μου. 

Δε θα περιαυτολογήσω αναλύοντας τι είναι για τη λογοτεχνία και την ψυχολογία ο Ντοστογιέφσκι, πρώτον γιατί δεν αρκεί ένα άρθρο και δεύτερον γιατί οι αναλύσεις και μελέτες που έχω διαβάσει δεν είναι δικές μου, συνεπώς δεν έχει νόημα. Άλλωστε, πάνω-κάτω, όλοι ξέρουμε. 

Το ρεζουμέ του βιβλίου είναι το εξής:

Ο άνθρωπος ήταν, είναι και θα είναι το ίδιο ζώο, εις τους αιώνας των αιώνων…αμήν. 

Ναι, θα προσαρμόζεται στις εποχές και στις συνθήκες και στις τεχνολογικές προόδους και εξάρσεις και, ναι, η εικόνα του, η παρουσίαση, το “δέρμα” θα μεταβάλλεται όσο περνούν οι αιώνες…

…όμως το ζώο μέσα θα είναι πάντα το ίδιο. Οι σκέψεις, τα ερωτήματα, θα είναι πάντα τα ίδια. Το θηρίο μέσα θα είναι εξωφρενικά το ίδιο και τα τερατώδη αισθήματα του α τον οδηγούν στις ίδιες τερατώδεις πράξεις, όσες χιλιάδες χρόνια κι αν αλλάξουν.

Η συνέχεια στο επόμενο άρθρο. 

Χρειάστηκαν πολλά χρόνια αυτοπαρατήρησης και αυτοανάλυσης για να συνειδητοποιήσω πως μερικά από τα «αρνητικά» χαρακτηριστικά μου, είχαν φυτρώσει μέσα μου ήδη στην παιδική ηλικία, από κουβέντες που είχαν ειπωθεί επιπόλαια και αστόχαστα από τη μητέρα ή από τον πατέρα μου, πάνω στο θυμό ή πάνω σε έναν καυγά. Επειδή αργούσα να ξυπνήσω, για παράδειγμα, τα πρωινά της Κυριακής, άκουγα συχνά πίσω από την πόρτα του εφηβικού μου δωματίου, τη μητέρα μου, ανάμεσα από τους ήχους της ηλεκτρικής σκούπας, να λέει:  «Έτσι όπως πας θα γίνεις τεμπέλα».

Ο χαρακτηρισμός γινόταν χωρίς κακή πρόθεση, απλώς για να με κινητοποιήσει σε δράση. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν ήμουν καθόλου τεμπέλα. Ήμουν επιμελής και δραστήρια σε όλη τη μαθητική μου ζωή, και βοηθούσα με κάθε τρόπο την οικογένειά μου, είτε κάνοντας μπέιμπι- σίτινγκ στον αδελφό μου, είτε κάνοντας δουλειές για να βοηθήσω τη μητέρα μου που εργαζότανε. Βέβαια, αγαπούσα το χουζούρεμα και, ειδικά στην εφηβεία, σηκωνόμουν από το κρεβάτι αργά το μεσημέρι της Κυριακής, λίγο πριν το φαγητό,  αφού το προηγούμενο βράδυ είχε προηγηθεί συνήθως η τυπική – και μοναδική- Σαββατιάτικη έξοδος με την παρέα.

Ωστόσο, η λέξη «τεμπέλα» καρφώθηκε στο μυαλό μου και στην ψυχή μου με ένα πολύ δυνατό καρφί. Παρόλο που η μητέρα μου με επαινούσε συχνά για τις μαθητικές μου επιδόσεις και με ευχαριστούσε ζεστά για την βοήθειά μου στο σπίτι, εκείνο το Κυριακάτικο «τεμπέλα» με στοίχειωσε. 

Για χρόνια μετά από την ενηλικίωσή μου, σε ανύποπτες στιγμές, και χωρίς να το συνειδητοποιώ, αυτός ο χαρακτηρισμός ερχόταν στον μυαλό μου και με «μαστίγωνε», όπως ένα καμουτσίκι μαστιγώνει ένα άλογο. Έπρεπε να αποδείξω πως δεν είμαι τεμπέλα, οπότε δούλευα από το πρωί ως το βράδυ. Έπρεπε να αποδείξω πως είμαι εργατική, οπότε υποχωρούσα και στις πιο παράλογες απαιτήσεις του αφεντικού μου, μένοντας ως αργά στην εταιρία χωρίς καμία φορά να πληρώνομαι για τις υπερωρίες μου. Έπρεπε να αποδείξω πως δεν είμαι τεμπέλα οπότε υποχωρούσα και στους φίλους μου, κάνοντας τα  «θελήματα» και τις δικές τους αγγαρείες ακόμη κι αν ήμουν πτώμα στην κούραση.

Μετά παντρεύτηκα κι συνέχισα το ίδιο βιολί: έπρεπε να μη ζητώ βοήθεια για το σπίτι, αν και δούλευα 12ωρο, για να μην με θεωρήσουν τεμπέλα. Έπρεπε να μαγειρεύω ακόμη κι όταν κουτουλούσα από τη νύστα τα βράδια και να μην παραγγείλω φαγητό απ’ έξω, γιατί αν το έκανα θα ένιωθα πως είμαι «τεμπέλα» στα μάτια του άντρα μου. Στο τέλος οδηγήθηκα σε μία βαρβάτη υπερκόπωση, σωματική και ψυχική, η οποία με οδήγησε σε ψυχολόγο. Με την ψυχανάλυση κατάφερα να βρω την πηγή του κακού. Δεν ήμουν τεμπέλα, αλλά εκείνος ο χαρακτηρισμός  μού είχε δημιουργήσει αυτή τη βασική πεποίθηση. Κι όλη η ζωή μου ήταν ένας αγώνας για να ξεκολλήσει από πάνω μου αυτή η ετικέτα. Όταν έγινα μητέρα λοιπόν άρχισα να παρατηρώ και τον εαυτό μου και άλλες μητέρες. Και έφριξα!

Άκουγα τις φίλες μου και τον εαυτό μου (!) να κολλάνε χωρίς να το ξέρουν ετικέτες στα παιδιά. Όλες βέβαια οι «ετικέτες» έμπαιναν πάνω στο θυμό, χωρίς κακιά πρόθεση, παρόλο που όλες μας, φυσικά, λατρεύαμε τα παιδιά μας.

Τέτοιοι χαρακτηρισμοί, όμως, μπορούν να εντυπωθούν στο μυαλό των παιδιών και να τα πληγώσουν ανεπανόρθωτα. Είναι υποχρέωσή μας να διηθούμε τα λόγια μας, εμείς οι γονείς. Να μην χαρακτηρίζουμε το παιδί όταν η συμπεριφορά του μας δυσαρεστεί ή μας θυμώνει, αλλά να «χαρακτηρίζουμε» μόνο τη δυσάρεστη συμπεριφορά. Αντί να πούμε πάνω στην οργή της στιγμής: «Ανόητε!», να πούμε: « Ήταν παρακινδυνευμένο που ανέβηκες στο δέντρο, θα μπορούσες να βλάψεις τον εαυτό σου…».

Αντί να πούμε: «Παλιόπαιδο!», να πούμε: «Με στεναχώρησε και με προβλημάτισε που χτύπησες τον συμμαθητή σου».

Είναι φυσικά πολύ δύσκολο να συγκρατήσουμε το θυμό μας και να κοντρολάρουμε τον εαυτό μας, αλλά είναι υποχρέωσή μας. Ένας επιπόλαιος χαρακτηρισμός εκ μέρους μας σήμερα, μπορεί να δημιουργήσει διάφορα προβλήματα στο μέλλον, καθώς σιγά- σιγά, εγκαθίσταται « βασική πεποίθηση» στο παιδί.

Με απλά λόγια, κάτι που εμείς λέμε πάνω στο θυμό μας και που συνήθως δεν το εννοούμε, μπαίνει και ριζώνει στη ψυχή του παιδιού και του μετέπειτα ενήλικα, τροποποιώντας τον τρόπο που διαχειρίζεται τη ζωή του.

Μόνο θετικές δηλώσεις πρέπει να βγαίνουν από το στόμα ενός γονιού. Οι αρνητικές δηλώσεις όχι μόνο δεν διορθώνουν μία συμπεριφορά αλλά την ενισχύουν. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να «κακομαθαίνουμε» τα παιδιά, αφήνοντάς τα έρμαια σε κακές συνήθειες από φόβο μην τα βλάψουμε. Αντίθετα πρέπει να αποδυναμώνουμε την ενοχλητική συμπεριφορά, εξηγώντας στα παιδιά με σαφήνεια τη βλαπτική επίδραση που μπορεί να έχει αυτή στην εξέλιξη της ζωής τους, αποφεύγοντας όμως με κάθε τρόπο να πετάμε «βατράχια».

Οι γονείς είναι οι γεωργοί που πρέπει να σπείρουν το χωράφι της ψυχής των παιδιών τους, χρησιμοποιώντας «υγιείς» σπόρους. Η θετική ενίσχυση, η ενθάρρυνση, η επιβράβευση, αλλά και τα «όρια» χτίζουν υγιείς προσωπικότητες. Αντίθετα, οι αρνητικές δηλώσεις, οι αρνητικοί χαρακτηρισμοί, η επίκριση και, τελικά, η έμμεση απόρριψη, κάνουν μόνο κακό.

Πηγή

«Mην πεις στην κόρη σου ότι έχασε κιλά.

Ούτε ότι πήρε κιλά.

Απλά μίλα της για το πώς λειτουργεί το σώμα της.

Εάν πιστεύεις ότι το σώμα της είναι υπέροχο, απλά μην της το πεις.

Ρώτα την αν αισθάνεται υγιής ή αν νιώθει δυνατή.

Καλύτερα να επαινέσεις κάτι επάνω της που δεν έχει σχέση με το σώμα της.

Ούτε να σχολιάζεις το σώμα άλλων γυναικών.

Όχι.

Κανένα σχόλιο. Ούτε θετικό, ούτε αρνητικό.

Μην τολμήσεις να εκφράσεις μπροστά της το πόσο απεχθάνεσαι το σώμα σου ή να της αναλύσεις την καινούργια δίαιτά σου.

Ακόμα καλύτερα… μην κάνεις δίαιτα μπροστά στην κόρη σου.

Αγόρασε υγιεινές τροφές. Μαγείρεψε υγιεινά.

Μην πεις: «δεν τρώω υδατάνθρακες».

Η κόρη σου δεν πρέπει να σκεφτεί ότι οι υδατάνθρακες είναι κάτι κακό, γιατί όταν ντρέπεσαι για ό,τι επιλέγεις να τρως, ουσιαστικά ντρέπεσαι για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ενθάρρυνέ την να τρέξει, για να απελευθερωθεί από το στρες.

Ενθάρρυνέ την να ανέβει βουνά, για να ανακαλύψει την πνευματικότητά της στην κορυφή του κόσμου.

Ενθάρρυνέ την να σκαρφαλώσει τοίχους ή να κάνει βουτιά από ψηλά, γιατί ο φόβος νικιέται μόνο με φόβο.

Ενθάρρυνέ την να αγαπήσει τα αθλήματα, για να γίνει οδηγός στην ομάδα της και να αποκτήσει σιγουριά για τον εαυτό της.

Εξήγησέ της πως κι όταν μεγαλώσει, θα πρέπει να παίζει στους κανόνες της ομάδας.

Μην την αναγκάσεις να κάνει κάποιο άθλημα που δεν λατρεύει.

Δείξε της ότι οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη τον άντρα για να μετακινήσουν ένα έπιπλο στο σπίτι.

Μάθε της να μαγειρεύει.

Δώσε της εκείνη τη συνταγή της μαμάς σου με τα πασχαλινά κουλουράκια με την κανέλα.

Κληροδότησέ της το θαυμασμό σου για τη φύση, σε όλες της τις αποχρώσεις.

Μάθε της να αγαπάει τους άλλους, αλλά πρώτα απ’όλα τον εαυτό της.

Μπορεί το κορμί σου ή και το δικό της να είναι «βαρύ», με δυνατούς μυς και θώρακα στιβαρό.

Είναι πολύ εύκολο να μισήσεις μέρη του σώματός σου, απλά γιατί απέχουν από το ανορεξικό μοντέλο.

Μην το κάνεις.

Πες της πως αν θέλει, με τα πόδια της μπορεί να τρέξει σε κάθε μαραθώνιο.

Πες της πως οι πνεύμονές της υπάρχουν για να της δώσουν δύναμη να φωνάξει, να τραγουδήσει, να ξεσηκώσει ολόκληρο τον κόσμο, αρκεί να το θελήσει.

Θύμιζε κάθε μέρα στην κόρη σου πως το καλύτερο που μπορεί να κάνει με το σώμα της είναι να το χρησιμοποιήσει, για να ταξιδέψει την όμορφη ψυχή της.

(έμπνευση από κείμενο της Sarah Koppelkam)»

Μαρία Αϊβαζίδου Ψυχολόγος- Παιδοψυχολόγος

Γιατί δεν μπορείτε να σταματήσετε να ζηλεύετε; Είναι αξιοσημείωτο ότι, παρόλο που, οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν τις αρνητικές συνέπειες της ζήλιας και του φθόνου, δυσκολεύονται σε μεγάλο βαθμό να αποβάλλουν τα συναισθήματα αυτά από τις ζωές τους.
Ποιες όμως είναι οι συνέπειες της ζήλιας;

Η ζήλια πολλές φορές:

• Προκαλεί δυσφορία στην σχέση μεταξύ δύο ατόμων.
• Καταπατά την ελευθερία σας.
• Οδηγεί σε δυσαρέσκεια και πικρία.
• Σας αναγκάζει να συμβιβαστείτε, ενώ υπό διαφορετικές συνθήκες, δεν θα το κάνατε
• Σας οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, στην κατάθλιψη.

Τα συναισθήματα της ζήλιας και του φθόνου, αφορούν στην εμφάνιση, στα ταλέντα, στις σχέσεις και στους τραπεζικούς λογαριασμούς άλλων ατόμων, ενώ δεν προσφέρουν κάτι θετικό στη ζωή των ανθρώπων. Παρόλαυτα είναι συναισθήματα που βιώνουν πολλά άτομα καθημερινά.

Πως όμως θα καταφέρετε να απελευθερωθείτε από τα αρνητικά συναισθήματα που προκαλεί η ζήλια;

• Επικεντρωθείτε στα καλά της ζωής σας. Ένας από τους μεγαλύτερους λόγους που ζηλεύετε τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου είναι επειδή θεωρείτε, ως δεδομένα, όσα έχετε πετύχει στη ζωή σας. Σκεφτείτε πόσες θυσίες κάνετε για να τα αποκτήσετε; Πόσο σκληρά εργαστήκατε για τα κεκτημένα σας;
• Υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι κανείς δεν τα έχει όλα. Σταματήστε να συγκρίνετε τη ζωή σας με άλλους. Πάντα θα εμφανίζονται άνθρωποι που θα έχουν κάτι περισσότερο από εσάς. Αξίζει να έχετε στο μυαλό σας ότι, κάθε άτομο που συναντάτε αντιμετωπίζει προβλήματα, δυσκολίες και έχει αδυναμίες όπως και εσείς. Αυτό είναι που μας κάνει ανθρώπους. Κανείς δεν εξαιρείται. Κανείς δεν τα έχει όλα.
• Αποφύγετε να συναναστρέφεστε με ανθρώπους που επιδεικνύονται συνεχώς. Εάν ξοδεύετε όλο το χρόνο σας με άτομα που μιλούν για τους μισθούς τους, τα καινούργια αυτοκίνητά τους και τις πλουσιοπάροχες διακοπές τους, θα πέσετε φυσικά στην αναπόφευκτη παγίδα σύγκρισης των περιουσιακών σας στοιχείων με τα δικά τους. 

Μαρία Παπουτσή
M.Sc. Ψυχολογός-Παιδοψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Πηγή

Οι γονείς κάνουν λάθος με το να μαλώνουν τα παιδιά τους σχετικά με τους σωρούς βρώμικων ρούχων, παλιών περιοδικών, αντικειμένων και άδειων συσκευασιών  από τρόφιμα που βρίσκονται εδώ κι εκεί στα υπνοδωμάτια τους.

Αυτό διατείνεται ο Δρ James Pease, παιδικός και εφηβικός ψυχίατρος, ο οποίος λέει ότι οι έφηβοι που ζουν σε ένα τεράστιο χάος απλά δείχνουν την «ατομικότητά τους» και επιδεικνύουν μια «ανάγκη αυτονομίας». Σύμφωνα με τον ψυχίατρο, μάλιστα,  η “άρρωστη”, κατά τους γονείς, άρνηση του παιδιού να καθαρίσει και να τακτοποιήσει το δωμάτιό του είναι τόσο φυσιολογική ώστε θα αμφισβητούσε της συναισθηματική υγεία του εφήβου που θα υπακούσει τους γονείς του σε αυτό το θέμα.

Οι ψυχοθεραπευτές θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν αυτό το τρελό χάος που επικρατεί σε ένα εφηβικό δωμάτιο, ως έναν αγώνα του εφήβου να διαχωριστεί από τον γονέα. “Όταν ακούω ότι ένας έφηβος έχει πάντα άψογα τακτοποιημένο το δώματιό του αρχίζω να εξετάζω συμπτώματα για κάποια αναπτυξιακή διαταραχή”, λέει ο Pease.

Αυτό που προτείνει ο Pease είναι ένα «συμβόλαιο υπνοδωματίου», το οποίο θα υπογραφεί και από τα δύο μέρη. Η σύμβαση θα καθορίζει τα δικαιώματα του εφήβου και θα είναι κάπως έτσι: «Έχω την ελευθερία να καθορίσω την καθαριότητα και την γενική κατάσταση της οργάνωσης και του περιεχομένου του υπνοδωματίου μου. Το περιεχόμενο του δωματίου μου δεν θα αφαιρείται χωρίς προηγούμενη άδειά μου. Η παραπάνω σύμβαση ωστόσο, προστατεύει τους γονείς, απαιτώντας από τα παιδιά να συμφωνούν να διατηρούν τα ελάχιστα πρότυπα καθαριότητας καθώς και να χρησιμοποιούν τον κάδο απλύτων, αντί για το πάτωμα.

Πρωτότυπο telegraph.co.uk
Απόδοση Έλενα Θάνου
Πηγή

Πόσο εύκολα βγάζουμε συμπεράσματα εμείς οι άνθρωποι. Μας αρέσει να υποβαθμίζουμε τους γύρω, με την κρυφή ελπίδα ότι θα νιώσουμε ανώτεροι. Πόσο γελοία κοινωνία, ευνουχίζουμε ψυχές πριν ακόμα μάθουν να μετράνε, και περιμένουμε εκείνοι οι άνθρωποι να βγουν εγκεφαλικά υγιείς. Ο χρόνος ωρίμανσης της κάθε ψυχής δεν έχει κανέναν συγχρονισμό με το είδος ζωή που εξελίσσεται εδώ και αιώνες πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.

Προσπαθούμε να περιορίσουμε την εγκεφαλική δραστηριότητα των ανθρώπων, και όταν έρθει η στιγμή να βγει στην κοινωνία, τον κρίνουμε για τον τρόπο σκέψεις, συμπεριφοράς και οτιδήποτε άλλο. Όλοι μας από την στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι την τελευταία μας ανάσα, προσπαθούμε να προσαρμοστούμε στα δεδομένα της κάθε κοινωνίας. Κανείς όμως δεν έχει σκεφτεί, πως ένας ενήλικας έφτασε να είναι όπως είναι. Κανείς δεν ξυπνάει μια μέρα και διαλέγει να γίνει εγκληματίας, κανείς δεν ξυπνάει ένα πρωινό και λέει σήμερα θα γίνω δολοφόνος, κανένας δεν λέει εκεί που τρώει το κολατσιό του, σήμερα θα πηδήξω από μια ταράτσα. Καθώς μεγαλώνουμε ασυνείδητα γεμίζουμε το μέσα μας με καταστάσεις που δεν λύθηκαν στην ώρα τους, και αργότερα ξεχύνονται ύπουλα στο παρών και τα κάνουν όλα άνω κάτω.

Ένα παιδί, που προφανώς και ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του παιδί αφού έτσι τον μάθανε, πέρα από την απόλαυση της ημέρας του, δεν παιδεύει το μυαλό του με άλλο είδος σκέψεων. Κανένα παιδί όταν ζει σε ένα άσχημο οικογενειακό περιβάλλον, δεν φαντάζεται εκείνη την στιγμή, πως μπορεί όλη αυτή η κατάσταση να επηρεάσει την ζωή του αργότερα. Μέχρι την ενηλικίωση του ο άνθρωπος μαζεύει τόσες συμπεριφορές και σκέψεις που θα μπορούσε να γεμίσει μισή βιβλιοθήκη. Όλα εκείνα αφήνουν με τον τρόπο τους ένα σημάδι που αργότερα θα το προβάλει ο εαυτός μας, σε καταστάσεις που δεν θα ξέρουμε ούτε εμείς οι ίδιοι από πού προέκυψαν.

Συναντάμε κατά καιρούς ανθρώπους κρύους και απόμακρους, και γελοιοποιούμε τον τρόπο τους χωρίς να ξέρουμε την αιτία του αποτελέσματος. Τα παιδικά τραύματα είναι εκείνα που εν τέλει μας κάνουν αυτό που είμαστε αργότερα στην ζωή μας, και ας μην το καταλαβαίνουμε. Ότι παίρνει ο καθένας σαν παιδί εκείνο γίνεται στην συνέχεια.

Η ειρωνεία σε αυτό είναι ότι πολλοί άνθρωποι λόγο της δύσκολης παιδικής ηλικίας ορκίζονται ότι σαν ενήλικες δεν θα χειριστούν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο και καταλήγουν να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από την μίμηση, και όχι από τα λόγια. Η κοινωνία όσο και αν φαίνεται ότι αλλάζει, είναι σαν μια παγίδα, φαίνεται διαφορετική, αλλά οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει όταν μέσα τους οι άνθρωποι παλεύουν με τους ίδιους δαίμονες αιώνες τώρα, χωρίς καμιά επιτυχία.

Όταν καταστρέφεις μια παιδική ψυχή μην περιμένεις αργότερα να ανοίξουν οι πύλες του παραδείσου, όταν εσύ τον έμαθες πρώτα τι είναι η κόλαση. Το μυαλό του ανθρώπου είναι σαν ένα σφουγγάρι, τα απορροφάει όλα, αλλά χωρίς την σωστή καθοδήγηση, εύκολα μπορεί να χαθεί στην διαδικασία. Λίγοι άνθρωποι μεγαλώνοντας έχουν το κουράγιο να αντιστρέψουν τις πληροφορίες τόσων χρόνων, και ειδικότερα όταν βρίσκονται ένα βήμα πριν το ποτήρι ραγίσει. Λέμε κάλιο αργά παρά ποτέ. Ναι έχει μια ισχύει, αλλά όχι δυνατή εφαρμογή σε όλα και σε όλους τους χρόνους.

Η παιδική ψυχή από μόνη της έχει όλα τα απαραίτητα εφόδια να εξελιχθεί σε ένα πρότυπο προς μίμηση, ώστε εκείνη η ψυχή αργότερα στην ζωή του να είναι περήφανο για τους κόπους τους. Ότι σπέρνουμε, εκείνο θερίζουμε.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Η τέχνη της επικοινωνίας μας απασχολεί αιώνες τώρα. Είναι κάτι που κάνουμε καθημερινά και πλέον με την έξαρση των Social Media, η επικοινωνία με γνωστούς και μη έχει αυξηθεί εν μέσω της πανδιμήας του COVID-SARS 2. Ποικίλουν οι μορφές επικοινωνίας και τα μέσα που εφαρμόζεται. Στο κείμενο αυτό θα δούμε 3 λάθη που κάνουμε, και εσύ και εγώ και όλοι μας δεν είναι κακό, στην διαπροσωπική επικοινωνία. Το λεγόμενο Face to Face. LET’S GOOO!!!

Κοιτάμε τον συνομιλητή μας στα μάτια.👀

Υπάρχει η φράση “Κοίτα με στα μάτια όταν σου μιλάω“, μα λίγοι το κάνουν.  Γιατί είναι όμως σημαντικό να βλέπεις τον συνομιλητή σου παρατεταμένα στα μάτια;

Με αυτόν τον τρόπο δείχνεις πως αυτά που λέει σε ενδιαφέρουν, τα παίρνεις στα σοβαρά και πως νιώθεις άνετα με την κουβέντα. Ξέρεις, δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια για την διαστρέβλωση μιας συζήτησης. Και πίστεψε με, όλοι μας αναζητούμε προσοχή όταν μιλάμε με κάποιον. Αν δεν την βρίσκουμε λέμε BYEEEE.

 Την επόμενη φορά που θα κουβεντιάσεις κάτι σοβαρό όπως δουλειά ή θέματα που αφορούν την σχέση σας, καθώς διατυπώνεις την σκέψη σου, μην κουνήσεις ούτε για μια στιγμή την κόρη σου.

Περιμένω τα σχόλιά σας.

Δε βιαζόμαστε να απαντήσουμε.🏃🏻‍♂️

Δώσε χρόνο στον συνομιλητή και θα σου δώσει και αυτός. Φαινόμενο που συναντάμε συχνά στην τηλεόραση και σε πάνελ εκπομπών. Αλλά στην τηλεόραση έχουν αυστηρό χρονοδιάγραμμα. Δεν πιστεύω εσύ να συζητάς σαν να είσαι σε πάνελ…

 Προτίμησε την σιωπή έως ότου ολοκληρωθεί η διατύπωση της σκέψης του συνομιλητή. Εκμεταλλεύσου τον χρόνο που δίνεται για να δημιουργήσεις εύστοχες ερωτήσεις που θα κρατήσουν ζωντανή την κουβέντα και δεν θα σας κάνουν να αλλάζετε κάθε 2 λεπτά θέμα.

 Τείνουμε να ακούμε για να απαντάμε και όχι να ακούμε για να καταλάβουμε.

Δεν αρνούμαστε να ακούσουμε αντίθετες απόψεις.🙅🏻‍♂️

Όλοι έχουμε κάποια πιστεύω και ιδανικά με τα οποία είμαστε απόλυτοι. Τι γίνεται όμως όταν ακούμε κάτι αντίθετο από αυτό που υποστηρίζουμε;

Συνήθως αρνούμαστε να δούμε και την άλλη μεριά του νομίσματος. Αυτό είναι που κάνει κάποιον ημιμαθή. Και ως γνωστόν, η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια. Μη φοβάσαι να ακούς απόψεις ακόμη κι εάν αυτές σε κάνουν να κοκκινίζεις από θυμό. Δύο είναι τα δεινά. Ή θα ενισχυθεί η δική σου άποψη ή θα μάθεις κάτι καινούργιο. Και στις δύο περιπτώσεις θα βγεις κερδισμένος/νη.

Γι’ αυτό την επόμενη φορά, προτού διαφωνήσεις, προσπάθησε να αφουγκραστείς την αντίθετη άποψη και μην αφήσεις τα συναισθήματά να επηρεάσουν την λογική σου.

Ποιο είναι το μάθημα του άρθρου;

Το πιο σημαντικό είναι να είσαι ο εαυτός σου μα κάποιες φορές η λεπτομέρεια κάνει την διαφορά. Καθημερινά βρες τρόπους να βελτιώνεσαι, και με το να έχεις σωστή και υγιής επικοινωνία θα σε φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην αυτό-ολοκλήρωσή σου.👌🏻

Το κείμενο που διάβασες είναι μια μορφή επικοινωνίας, μόνο που το μήνυμα είναι μονόπλευρο. Γι’ αυτό θέλω να ακούσω τα σχόλιά σου. So, στείλε μου τις σκέψεις σου -> skjwriting@gmail.com

Your boy – Alex

Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ψυχολογικά και συναισθηματικά προβλήματα, όπως άγχος και κατάθλιψη ή πένθος, ορισμένες φορές είναι δύσκολο να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στο νου και στο σώμα μας, ειδικά αν δεν έχουμε κάποια άλλη εμπειρία για να το συγκρίνουμε. Η βιβλιοθεραπεία στοχεύει στη γεφύρωση του χάσματος, χρησιμοποιώντας τη λογοτεχνία ως ένα μονοπάτι για να βελτιώσουμε τη ζωή μας, παρέχοντάς μας πληροφορίες, στήριξη και καθοδήγηση με τη μορφή της ανάγνωσης.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες βιβλιοθεραπείας:

1. Διαδραστική βιβλιοθεραπεία

Στη Διαδραστική Βιβλιοθεραπεία υπάρχει τριαδική σχέση ανάμεσα στο άτομο, το έργο λογοτεχνίας και τον ειδικό. Η εστίαση δεν αφορά την πράξη της ανάγνωσης, αλλά τα συναισθήματα, τις εικόνες και τους συνειρμούς που γεννά στον ψυχισμό του ατόμου και κυρίως η διεύρυνση αυτών μέσα από ένα επιλεγμένο κείμενο , κατάλληλο οπτικοακουστικό υλικό ή και ένα κείμενο δημιουργικής γραφής που το ίδιο το άτομο έχει συντάξει. Η διερεύνηση των «αντιδράσεων» του ατόμου με τη καθοδήγηση ενός κατάλληλα εκπαιδευμένου ατόμου (facilitator) , μέσα από καθοδηγούμενο διάλογο και κυρίως η αναγνώριση, η επεξεργασία και η επανενσωμάτωση των «αντιδράσεων», θα οδηγήσουν τελικά στην επίτευξη της προσωπικής εξέλιξης και της θεραπευτικής αλλαγής.

2. Αναγνωστική βιβλιοθεραπεία

Η Αναγνωστική Βιβλιοθεραπεία στηρίζεται στην άποψη ότι η ανάγνωση ενός κατάλληλου βιβλίου μπορεί να έχει, από μόνη της, θεραπευτικά οφέλη. Προσέγγιση που εστιάζει καθαρά στη θεραπευτική δύναμη της ανάγνωσης (θεραπευτική ανάγνωση) και στην αλληλεπίδραση που δημιουργείται ανάμεσα στον αναγνώστη και στο κείμενο (δυαδική σχέση). Στην Αναγνωστική Βιβλιοθεραπεία, όταν διαβάζουμε λογοτεχνία, περνάμε από τα τρία στάδια που έχουν περιγραφεί από την Caroline Shrodes, α)την ταύτιση (identification) του αναγνώστη με το έργο και τους χαρακτήρες/πρωταγωνιστές, β) την κάθαρση(catharsis), η οποία αποτελεί μια εμπειρία συναισθηματικής ανακούφισης και λύτρωσης, λόγω της συναισθηματικής εμπλοκής του αναγνώστη και γ) την ενόραση-κατανόηση (insight), όπου το άτομο βρίσκει αναλογίες, ανάμεσα στην ιστορία και στις δικές του εμπειρίες/θέματα.

Περιεχόμενο της βιβλιοθεραπείας

Η ιδέα της ανάγνωσης ως ένας τρόπος διευκόλυνσης της θεραπευτική διαδικασία και της επίτευξης θεραπευτικών στόχων αποτελεί συχνή στρατηγική σε πολλές θεραπευτικές προσεγγίσεις. Όμως, αυτό που ξεχωρίζει την βιβλιοθεραπεία από άλλες θεωρίες ψυχοθεραπείας, όπως η γνωστική-συμπεριφορική είναι το γεγονός ότι ένας θεραπευτής θα τη χρησιμοποιήσει συμπληρωματικά της συνολικής προσπάθειας και συνεπώς θα την προσαρμόσει στη βασική προσέγγιση που ήδη χρησιμοποιεί.

Είναι κατάλληλη για ενήλικες κάθε ηλικίας, ενώ στα παιδιά και στους εφήβους χρησιμοποιούνται μεν ιστορίες, αλλά με έναν άλλο προσαρμοσμένο στο επίπεδο ανάπτυξής τους τρόπο. Όταν η βιβλιοθεραπεία χρησιμοποιείται στην ομαδική ψυχοθεραπεία, επιτρέπει στα μέλη να λάβουν και να προσφέρουν ανατροφοδότηση σχετικά με τις ερμηνείες της ιστορίας και πώς αυτές συνδέονται με τις προσωπικές τους δυσκολίες. Βελτιώνει επίσης την επικοινωνία και ενθαρρύνει τις εις βάθος συζητήσεις και συνδέσεις με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας.

Ο θεραπευτής ή η θεραπεύτρια δίνει την επιλογή του βιβλίου στον θεραπευόμενο, ώστε να υπάρχει κάποια ταύτιση και σχέση με το υφιστάμενο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν μαζί στη θεραπεία. Ένας εκπαιδευμένος θεραπευτής σε αυτή την συμπληρωματική προσέγγιση πιθανότατα να διαθέτει μια λίστα προτεινόμενων βιβλίων που αντιστοιχούν σε διαφορετικές διαταραχές και δυσκολίες.

Πώς βοηθά η βιβλιοθεραπεία

Μέσα από τη χρήση σύντομων ή εκτενών ιστοριών (πραγματικών και μη πραγματικών), ποίησης, τα θεατρικών έργων,και το υλικού αυτοβοήθειας, ο ειδικός μπορεί να μας βοηθήσει να αποκτήσουμε βαθύτερη κατανόηση των ανησυχιών που μας έχουν εξαρχής φέρει στο γραφείο του.

Προσωπικές προκλήσεις

Η βιβλιοθεραπεία μας επιτρέπει να αποκτήσουμε μια πιο πλήρη εικόνα των προσωπικών δυσκολιών που αντιμετωπίζουμε και μας βοηθά να αναπτύξουμε στρατηγικές για να διαχειριστούμε τα πιο κρίσιμα ζητήματα. Μπορεί επίσης να προάγει την αποτελεσματική επίλυση προβλημάτων, την κατανόηση και την αυτεπίγνωση.

Οφέλη και έξω από τη θεραπεία

Συμφωνώντας ο θεραπευόμενος να διαβάσει ένα βιβλίο μέχρι την επόμενη συνεδρία «παίρνει» μαζί του και μια μορφή «εργασίας για το σπίτι». Αυτή η διαδικασία βοηθά στο να εμβαθύνει στο νόημα μιας θεραπευτικής συνεδρίας και να διευκολυνθεί η μάθηση. Ένας άλλος τρόπος με τον οποίο μπορεί ένας θεραπευτής να χρησιμοποιεί την βιβλιοθεραπεία είναι μέσω ενός μοντέλου πρόληψης. Σε αυτό, ο θεραπευόμενος μαθαίνει τρόπους διαχείρισης των προκλήσεων που πιθανότατα θα εμφανιστούν στη ζωή του και υιοθετεί πιο υγιείς μεθόδους και στάσεις απέναντι στα προβλήματά του.

Διαφορετικές οπτικές μέσω των ιστοριών

Ένας από τους πιο χρήσιμους λόγους εφαρμογής της βιβλιοθεραπείας είναι ότι μας βοηθά να δούμε πώς οι άλλοι άνθρωποι, οι χαρακτήρες ενός βιβλίου, αναλύουν και διαχειρίζονται παρόμοια ζητήματα. Όταν ταυτιζόμαστε με έναν φανταστικό ή μη φανταστικό χαρακτήρα, ειδικά σε συναισθηματικό επίπεδο, μπορούμε να δούμε καθαρά ότι υπάρχουν κι άλλοι που συναντούν και καλούνται να αντιμετωπίσουν προσωπικά εμπόδια και προκλήσεις.

Ευεργετικές ιδιότητες της στοχευμένης βιβλιοθεραπείας

Αν και η ανάγνωση είναι γενικά ευεργετική για τους περισσότερους, οι ειδικοί αναφέρουν ότι η στοχευμένη βιβλιοθεραπεία μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα βοηθητική στα ακόλουθα προβλήματα:

– Άγχος

– Κατάθλιψη

– Κατάχρηση ουσιών

– Διατροφικές διαταραχές

– Δυσκολίες στις σχέσεις

– Υπαρξιακές ανησυχίες όπως απομόνωση, έλλειψη νοήματος, ελευθερίας και θάνατος

– Ενοχοποίηση συναισθημάτων και υγιή τους έκφραση, όπως ο θυμός και η ενοχή

– Πένθος

– Απόρριψη (ειδικά κατά την εφηβεία)

– Ρατσισμός, σεξισμός

Το παραπάνω άρθρο βασίστηκε στο άρθρο της Sara Lindberg Bibliotherapy: How Stories Can Help Guide the Therapeutic Process – Using Books for Healing και αναφορικά με τα είδη στη μελέτη της  Εύης Κραβαρίτη.

Νένα Ευθυμιάδου

Η πολυδιάστατη έννοια της αποδοχής , συναντάται συχνά και ποικιλοτρόπως στην καθημερινότητα μας τόσο στις διαπροσωπικές κι άλλοτε απρόσωπες μας σχέσεις , όσο και τυπωμένη σε βιβλία και εγχειρίδια ψυχολογίας και ψυχιατρικής. Η εποχή των εικονικών προτύπων , των εφήμερων μοδών (trends), των ριζωμένων στερεοτύπων , του διαδικτύου και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης , δηλώνει παρούσα και μας ενσωματώνει σε έναν αόρατο ιστό στον οποίο το τρίπτυχο : ταυτίζομαι , ενστερνίζομαι και μιμούμαι τείνει να μοιάζει στα μάτια μας μια σειρά εκλογικευμένη , ενώ στην πραγματικότητα κάθε μέρος της σειράς αυτής αποτελεί ένα ξεχωριστό προϊόν μελέτης , συνεπώς προκείπτουν τρεις πολυσύνθετες διαδικασίες.

Από τη μια πλευρά διαβάζουμε συχνά σε βιβλία αυτό-βελτίωσης και «ενσυνειδητότητας» (mindfulness) ότι “το να αποδεχόμαστε τις καταστάσεις που βιώνουμε , χωρίς απαραίτητα να προσπαθούμε να τις ελέγξουμε , μας γλιτώνει από περιττά αρνητικά συναισθήματα (άγχος , ανησυχία , ματαιοδοξία , απογοήτευση).Ενώ από την άλλη πλευρά , στην ψυχοθεραπεία, το να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας αποτελεί βασική προϋπόθεση ώστε να καταφέρουμε τις επιθυμητές αλλαγές. Το δούναι και λαβείν της αποδοχής στις ανθρώπινες σχέσεις, έχει πρωταρχική σημασία όταν συνδεόμαστε με δεσμούς συγγενικούς , φιλικούς, επαγγελματικούς ή/και ερωτικούς με τους άλλους.Η ανάγκη για αποδοχή και ουσιαστική επικοινωνία εξάλλου είναι προσδιοριστικό στοιχείο της ανθρώπινης ταυτότητας και μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία της εξέλιξης μας , ήδη από την παιδική μας ηλικία. 

Πώς γεννήθηκε όμως η ανάγκη αυτή για αποδοχή ; Γιατί συνεχώς προσπαθούμε να την ικανοποιήσουμε σε κάθε σχέση που δημιουργούμε ; Τι συμβαίνει όταν βιώνουμε την απόρριψη; Καταλαβαίνουμε τη σημαντικότητα της ανάγκης μας για αποδοχή αν σκεφτούμε τι σημαίνει για εμάς το να μας αποδέχονται οι άλλοι. Μια εκ των πιθανών απαντήσεων ίσως και η πιο προσιτή είναι πως επιδιώκουμε την αποδοχή επειδή θέλουμε να ανήκουμε κάπου , όμως συχνά εμείς οι ίδιοι οριοθετούμε αυστηρά και λανθασμένα τον εαυτό μας, κάνουμε επιλογές που δεν μας ταιριάζουν , θυσιάζουμε μέρος του εαυτού μας ώστε να αποτελούμε μέρος μιας παρέας , μιας σχέσης , μιας ομάδας ιδεών ή ενδιαφερόντων , ενός επαγγελματικού περιβάλλοντος κ.ο.κ. 

Το αίσθημα ενσωμάτωσης , η φαινομενική αποδοχή , η τυπική ευγένεια και το ότι θεωρούμε σε σύντομο χρονικό διάστημα “οικογένεια” ένα σύνολο αγνώστων μέχρι πρότινος για εμάς ανθρώπων , που τους συνδέει κάτι κοινό , ό,τι κι αν είναι αυτό , μας περιορίζει . Εμείς βαπτίζουμε αυτόν τον περιορισμό ως οικειότητα και πορευόμαστε σε μια ουτοπική πραγματικότητα , μέχρι κάποιος να μας ταρακουνήσει και να συνειδητοποιήσουμε που πραγματικά βρισκόμαστε.Οι συνεκτικές σχέσεις δεν χτίζονται σε μια μέρα , οι άνθρωποι δεν δένονται εν μια νυκτί . Δοκιμάζονται στα απλά και στα σύνθετα. Δεν ταιριάζουμε όλοι με όλους και δε χρειάζεται να.Πρακτικά βλέπουμε το πώς θα μας φερθεί κάποιος , και αυτό είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Αλλά το τι πραγματικά νιώθει , τι πιστεύει και το εάν αυτά έχουν αντίκτυπο σε εμάς και την εξέλιξη μας , εμείς και μόνο είμαστε αρμόδιοι να το κρίνουμε.

Να μετράτε τους ανθρώπους με τις πράξεις τους. Να δίνεται απλόχερα , είναι σπάνιο να δίνεις χωρίς να μετράς , χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα. Η μοίρα έχει γυρίσματα και όλοι ανταμοίβονται όπως τους αξίζει σε αυτή την ζωή. Μπροστά , θα πας μόνο αν είσαι αληθινός. Και … φιλική υπενθύμιση όσοι παραμένουν στην ζωή μας παρά τις όποιες συγκρούσεις και δυσκολίες είναι αυτοί που αξίζει πραγματικά να βρίσκονται δίπλα μας. Όσοι επιλέγουν να κλείνουν τον κύκλο τους κάνοντας θόρυβο στην αποχώρηση τους ή ακόμη και με ένα αδιάφορο φινάλε , καθρεφτίζουν ευκρινώς όσα δεν φτιάχτηκαν για εμάς και συνεπώς όλα όσα θέλουμε να αλλάξουμε σε εμάς.

Εις υγείαν των αταίριαστων , “χάρηκα πολύ για την γνωριμία” με όλους αυτούς που με έμαθαν να αλλάζω , να κλείνω τα αυτιά μου στα μεγάλα λόγια και την ηχώ τους και να αποδέχομαι τον ατελή εαυτό μου.

Νένα Ευθυμιάδου

Στις μέρες μας η κοινωνία στην οποία ζούμε έχει ανάγκη από πολίτες και ανθρώπους πιο ενεργούς και με μεγαλύτερη κριτική σκέψη, που δεν δέχονται παθητικά τα γεγονότα και τις εξελίξεις. Αυτό προϋποθέτει την προσωπική εξέλιξη του κάθε ατόμου και του κάθε πολίτη.

Πρέπει να κρατάμε τον εαυτό μας σε εγρήγορση, δεν πρέπει να βαριόμαστε.
Στη σημερινή εποχή δεν έχει τόσο σημασία ποιά είναι η πρόβλεψη αλλά ποιά είναι η αντίδραση. Μέσα στην όλη κατάσταση αρχίζουμε και έχουμε άγχος.
Προσωπική ανάπτυξη είναι να ζεις και να το νιώθεις, να μαθαίνεις από τις εμπειρίες τις δικές σου ή των άλλων, να σχεδιάζεις όσο μπορείς το μέλλον σου και τα βήματα σου για να φτάσεις στους σκοπούς και τους στόχους σου, να μπορείς να προβλέπεις, να διαβάζεις, να ακούς, να βλέπεις και να παρατηρείς ταυτόχρονα, να προσέχεις.
Η προσοχή είναι μια πράξη θέλησης, εργασίας, ενάντια στην αδράνεια του μυαλού.

Είναι αναγκαίο να επεκτείνουμε τα όρια μας και πολλές φορές να τα υπερβαίνουμε. Να συμφωνούν οι λέξεις με τις πράξεις μας. Να αναρωτιόμαστε τι βλέπουμε. Τι σημαίνει αυτό που βλέπουμε. Παίζει μεγάλο ρόλο η ανάπτυξη κριτικής σκέψης. Να μπορούμε να κρίνουμε έτσι ώστε να υπάρχει η δυνατότητα της εξήγησης διαφόρων φαινομένων ή καταστάσεων. Να υπάρχει η ικανότητα ερμηνείας της πραγματικότητας ή κάποιου νοητικού μοντέλου. Το μυαλό είναι σα ντους μύες. Εαν δεν το γυμνάζεις, θα αρχίσει να ατροφεί.
Η προσωπική ανάπτυξη και βελτίωση έγκειται σε δυο τομείς. Ο πρώτος είναι ο κοινωνικός τομέας όπου ο άνθρωπος προσπαθεί να ανέβει ιεραρχικά, να μπορεί να δουλεύει για να ζει.
Ο δεύτερος τομέας είναι ο προσωπικός ο οποίος είναι ο πιο παραμελημένος τομέας. Αυτός είναι ο τομέας της βελτίωσης του εσωτερικού κόσμου μας. Το να μπορούμε να ελέγχουμε τις ικανότητες και τις δεξιότητες μας. Να έχουμε ανεξάρτητη σκέψη, μη επηρεαζόμενη από εξωτερικούς παράγοντες. Αυτοκυριαρχία. Νηφάλια κρίση.
Τον Προσωπικό τομέα τον αναπτύσσουμε για την οικογένεια μας, για να μπορούμε να λειτουργούμε καλύτερα και πιο ευέλικτα στις διαφορετικές συνθήκες που παρουσιάζονται και για μας τους ίδιους, αλλά κυρίως, είναι σημαντικό να γίνουμε καλύτεροι από αυτό που ήμασταν για εμάς τους ίδιους.
Πρέπει να καλλιεργήσουμε τις ανθρώπινες αξίες μας και άρα την αλλαγή της συμπεριφοράς μας προς τους έξω από εμάς, γινόμαστε, θέλοντας και μη, ένας ηγέτης.
Η βελτίωση αξιών σημαίνει ότι η αλλαγή συμπεριφοράς είναι ίση με θετική επίδραση στην προσωπική μας ζωή και άρα στις επαγγελματικές σχέσεις.
Έχουμε χάσει τον αυθορμητισμό, την δημιουργικότητα, τον συνδυασμό σκέψης και εικόνων.
Ώς άνθρωποι και ως πολίτες των κοινωνιών πρέπει να είμαστε ελευθεροι και ελευθεροι είναι μόνο όσοι παλεύουν για να κατακτήσουν κατακτήσουν την ελευθερία. Όσοι βρίσκουν τον ηρωισμό, τη γενναιότητα να απελευθερωθούν από την αμάθεια, απο τις προλήψεις και τις πλάνες.
Από ότι δεσμέυει εσωτερικά τον άνθρωπο και τον εμποδίζει να ωριμάσει και να σταθεί στα δυο πόδια του.
Με άλλα λόγια κάποιος που θελει να βελτιωθεί προσωπικά και επαγγελματικά πρέπει να διώξει τις πλάνες απο μεσα του, να τολμήσει και να απομυθοποιήσει καταστάσεις και πρόσωπα. Να απομυθοποιήσει τις τάσεις γύρω του, κοινωνικές ή καταναλωτικές, να απομακρύνει πιεστικές και βλαβερές καταστάσεις. Να βλέπει πιο ψύχραιμα τα πράγματα και να είναι πιο απλός άνθρωπος.
Διαβάστε πολλά βιβλία ή άρθρα που προάγουν την δημιουργική σκέψη. Η μεγάλη ιδέα είναι γιγάντιο βήμα και απαιτεί μια εντελώς καινούρια θεώρηση των πραγμάτων, απαιτεί γνώσεις, διαίσθηση και δημιουργικότητα.
Παρακολουθήστε σεμινάρια, συζητήσεις, ασκήσεις και κάντε ότι μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τα επόμενα βήματα σας. Οι νέες ερμηνείες είναι απαραίτητες για να γεννηθεί νέα ζωή.

Αντελινα Παπαδοπουλου