Τις τελευταίες ημέρες βιώνουμε την πανδημία του Covid-19, σύμφωνα με το ειδικό επιστημονικό προσωπικό το εν λόγω γεγονός είναι αιφνίδιο και η αντιμετώπιση αυτού κρίνεται ως επείγουσα. Βάσει των παραπάνω, όλοι μας βρισκόμαστε εν μέσω μιας κρίσιμης κατάστασης και καλούμαστε να διαχειριστούμε την κρίση που είναι σε εξέλιξη. Με τον όρο «κρίση» εννοείται μια προσωρινή κατάσταση αναστάτωσης, όπου τα άτομα αδυνατούν να τη διαχειριστούν με τις συμπεριφορικές στρατηγικές που εφάρμοζαν το προηγούμενο διάστημα. Επομένως, τα άτομα καλούνται να επαναπροσδιορίσουν την τρέχουσα κατάσταση και να προσαρμοστούν σε μια νέα πραγματικότητα.

Σε ψυχολογικό επίπεδο είναι αναμενόμενο να προκληθεί αναστάτωση και άγχος σε άτομα όλων των ηλικιών. Στα παιδιά και στους εφήβους το άγχος μπορεί να εκδηλωθεί με ποικίλους τρόπους, μερικοί εκ των οποίων είναι οι ακόλουθοι: ψυχοσωματικά συμπτώματα (πονοκέφαλοι, ζαλάδες, ενοχλήσεις στο στομάχι), έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις (φόβος, ευερεθιστότητα, θλίψη, απόσυρση, θυμός), ανάγκη για προσκόλληση σε ενήλικα άτομα, δυσλειτουργικές συμπεριφορές (παρορμητισμός, μειωμένος αυτο – έλεγχος, παραβίαση κανόνων, διαταραχή στην πρόσληψη τροφής, διαταραχή στον ύπνο).

Ο ρόλος των γονέων και εν γένει των σημαντικών ενηλίκων που έχουν καθημερινή επαφή με τα παιδιά και τους εφήβους κρίνεται ουσιαστικής σημασίας, προκειμένου να μειωθεί το άγχος και η αναμενόμενη ανησυχία. Παρακάτω, παρουσιάζονται ορισμένες κατευθυντήριες σχετικά με το πώς να υποστηρίξουν οι ενήλικες τα παιδιά και τους εφήβους.

Ο ενήλικας ως θετικό πρότυπο

1. Φροντίστε τον εαυτό σας και ακολουθήστε τις οδηγίες των επιστημόνων. Μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά έχουν την τάση να σας μιμούνται, επομένως δώστε το θετικό παράδειγμα μέσα από την στάση και τη συμπεριφορά σας, ώστε να εμπνέεται ασφάλεια και εμπιστοσύνη και δυνατότητα προστασίας.
2. Θυμηθείτε ποιες στρατηγικές ήταν βοηθητικές στο παρελθόν για εσάς για να αντιμετωπίσετε μια κρίσιμη κατάσταση. Ενεργοποιήστε τες, ώστε να αποκτήσετε την αίσθηση του αυτοελέγχου και της αυτο-ρύθμισης.
3. Διαχειριστείτε σε πρώτη φάση τα δικά σας αρνητικά συναισθήματα. Αν χρειαστεί, πάρτε χρόνο μέχρι να νιώσετε έτοιμοι να αντιμετωπίσετε τυχόν απορίες ή δυσλειτουργικές συμπεριφορές των παιδιών.
4. Τα λόγια σας καλό είναι να συνδέονται με τις αντίστοιχες αντιδράσεις. Για παράδειγμα, είναι λάθος να λέτε σε ένα παιδί να ηρεμήσει την στιγμή που εσείς δείχνετε υπερβολικά αγχωμένοι και ανήσυχοι ή φωνάζετε.

Επικοινωνία με τα παιδιά και τους εφήβους

1. Η ανησυχία και εν γένει τα αρνητικά συναισθήματα μπορούν να μειωθούν μέσα από την ανοιχτή και την ειλικρινή επικοινωνία. Αντιθέτως, όταν καλλιεργείται ένα κλίμα μυστικοπάθειας και αποφυγής, το άγχος και ο φόβος ενισχύονται. Τα παιδιά βιώνουν αλλαγές στην καθημερινότητά τους που θα ήθελαν να τις μοιραστούν με τους σημαντικούς άλλους ενήλικες. Επομένως, μιλήστε με ειλικρίνεια με τρόπο κατανοητό αναλόγως της γνωστικής και συναισθηματικής κατάστασης των παιδιών.
2. Ρωτήστε τα παιδιά τι γνωρίζουν για την κατάσταση και πώς νιώθουν για όλα όσα διαδραματίζονται.
3. Αποδεχθείτε τα συναισθήματά τους και τις σκέψεις τους και αποφύγετε την κριτική και την καλλιέργεια ενοχών.
4. Δώστε την ευκαιρία στα παιδιά να εκφραστούν για την κατάσταση μέσα από το παιχνίδι, τη ζωγραφική και το θέατρο.
5. Μιλήστε μαζί τους ανοιχτά. Αν σας ρωτήσουν κάτι που δεν ξέρετε την απάντηση, παραδεχθείτε το και πείτε τους ότι θα φροντίσετε να μάθετε και ότι θα τους ενημερώσετε.
6. Μην ξεχνάτε ότι ο σκοπός είναι η συναισθηματική αποφόρτιση των παιδιών. Επομένως, αποφύγετε την ένταση και τις συναισθηματικές εξάρσεις μπροστά στα παιδιά.
7. Αποφύγετε τις κατηγορίες και τον στιγματισμό συγκεκριμένων ομάδων ανθρώπων.

Διαχείριση καθημερινότητας

Η διατήρηση της αίσθησης εσωτερικού ατομικού ελέγχου παρόλη την εξωτερική διαφοροποίηση της καθημερινότητας συμβάλλει θετικά στη μείωση του άγχους. Επομένως:

1. Διαμορφώστε την καθημερινή ρουτίνα με τα παιδιά σας με ένα πρόγραμμα που ομοιάζει με αυτό πριν την κρίση. Αφιερώστε χρόνο σε παραγωγικές και δημιουργικές δραστηριότητες για εσάς και τα παιδιά σας σε καθημερινή βάση (ανάγνωση βιβλίων, παρακολούθηση εκπαιδευτικών βίντεο, επιτραπέζια παιχνία).
2. Φροντίστε μέσα στην  ημέρα να υπάρχει χρόνος για χαλαρωτικές δραστηριότητες που ενισχύουν το αίσθημα ευεξίας (π.χ. παρακολούθηση αγαπημένης ραδιοφωνικής εκπομπής, κινητικά παιχνίδια)
3. Αφιερώστε χρόνο στην ατομική σας φροντίδα και υγιεινή, όπως και των παιδιών σας, όπως ακριβώς θα πράττατε αν δεν είχε ξεσπάσει η κρίση και θα ήσασταν αναγκασμένοι να βγείτε από το σπίτι.
4. Εξασφαλείστε χρόνο για ξεκούραση και προσπαθήστε να μην αλλάξετε τα ωράρια του ύπνου των παιδιών.
5. Αποφύγετε βλαπτικές συνήθειες λόγω του εγκλεισμού μέσα στο σπίτι, όπως είναι η υπερφαγία, η κατανάλωση αλκοόλ, το κάπνισμα.

Διαχείριση πληροφοριών

Η ενημέρωση είναι απαραίτητη, ωστόσο η υπερέκθεση σε πληροφορίες μπορεί να εντείνει την αγωνία και το φόβο.

1. Ενημερωθείτε μόνο από έγκυρες επιστημονικές πηγές (Ε.Ο.Δ.Υ., Π.Ο.Υ.)
2. Θέστε όριο στην καθημερινή ενασχόληση με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε εσάς και στα παιδιά σας.
3. Θέστε όριο σχετικά με το χρονικό διάστημα που παρακολουθείτε τηλεόραση μέσα στην ημέρα.
4. Παρακολουθήστε τις σελίδες που επισκέπτονται τα παιδιά σας κατά την πλοήγηση στο διαδίκτυο, για να μην εκτεθούν σε οπτικό και ακουστικό υλικό που εντείνει το αίσθημα του φόβου και της απώλειας ελέγχου.

Σε κάθε περίπτωση, εστιάστε στα θετικά που συμβάινουν καθημερινά γύρω σας, παρά την κρίση που οφείλουμε όλοι να διαχειστούμε. Μπορείτε να κρατήσετε μαζί με τα παιδιά σας ένα «ημερολόγιο ευγνωμοσύνης» καταγράφοντας θετικές σκέψεις και συναισθήματα ξεκινώντας με τη φράση «Σήμερα νιώθω ευγνωμοσύνη……».

Προσπαθήστε να εστιάσετε στους τρόπους διαχείρισης και αντιμετώπισης της πραγματικότητας και αποφύγετε τη δημιουργία αρνητικών σεναρίων που σχετίζονται με το μέλλον. Σκεφθείτε πως η κρίση έχει αρχή, μέση και τέλος και είναι μια ευκαιρία για ψυχολογική ενδυνάμωση. Μέσα από την αποδοχή, την ανθρώπινη σύνδεση και επικοινωνία μπορούμε να έχουμε καλύτερη ποιότητα ζωής εν μέσω κρίσης.

Αν παρόλα αυτά νιώθετε πως δεν είστε σε θέση να διαχειριστείτε μόνοι σας την τρέχουσα κατάσταση, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με ειδικούς ψυχικής υγείας, προκειμένου να υποστηριχθείτε καταλλήλως.

Βιβλιογραφικές πηγές

American Psychological Association (2019). The great unknown: 10 tips for dealing with the stress of uncertainty. Ανακτήθηκε από: https://www.apa.org/helpcenter/stress-uncertainty

National Association of School Psychologists (2020). Talking to children about COVID-19 (Corona virus): A parent resource. Ανακτήθηκε από: https://www.nasponline.org/resources-and-podcasts/school-climate-safety-and-crisis/health-crisis-resources/talking-to-children-about-covid-19-(coronavirus_-a-parent-resource.

Χατζηχρήστου, Χ. (επιμ.) (2012). Διαχείριση κρίσεων στη σχολική κοινότητα. Αθήνα: Τυπωθήτω

Χατζηχρήστου, Χ., Υφαντή, Θ., Λαμπροπούλου, Κ., Λιανός, Π., Γεωργουλέας, Γ., Μίχου, Σ., Φραγκιαδάκη, Δ., Αθανασίου, Δ. (2020). Συζητώντας και στηρίζοντας τους μαθητές για τον Covid-19: Χρήσιμες επισημάνσεις για εκπαιδευτικούς και σχολεία. Αθήνα: Εργαστήριο Σχολικής Ψυχολογίας ΕΚΠΑ. Αναρτήθηκε στο http://centerschoolpsych.psych.uoa.gr/images/psychologikistirixi-st-sxolei-gia-koronoio_covid19.pdf

Χατζηχρήστου, Χ., Υφαντή, Θ., Λαμπροπούλου, Κ., Λιανός, Π., Γεωργολυλέας, Γ., Φραγκιαδάκη, Δ., Αθανασίου, Δ. (2020). Συζητώντας και στηρίζοντας τα παιδιά και τους εφήβους για τον Covid-19. Χρήσιμες επισημάνσεις για γονείς. Ανακτήθηκε από http://centerschoolpsych.psych.uoa.gr Χατζηχρήστου, Χ., Υφαντή, Θ., Λαμπροπούλου, Κ., Λιανός, Π., Γεωργουλέας, Γ., Μίχου, Σ., Φραγκιαδάκη, Δ., Αθανασίου, Δ. (2020). Μένουμε σπίτι… Συνδε-Δεμένοι. Προτάσεις για την ψυχολογική υποστήριξη οικογενειών, παιδιών και εφήβων κατά τη διάρκεια παραμονής στο σπίτι λόγω προληπτικών μέτρων για τον κορωνοϊό-Covid-19. Αθήνα: Εργαστήριο Σχολικής Ψυχολογίας, Τμήμα Ψυχολογίας, Ε.Κ.Π.Α

Άρθρο: Κιζιρίδου Γεωργία, Εξελικτική – Σχολική Ψυχολόγος, MSc

Υπάρχει μια σιωπηλή τραγωδία που εκτυλίσσεται σήμερα στα σπίτια μας και αφορά στα πιο πολύτιμα κοσμήματά μας: τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας βρίσκονται σε μια συναισθηματική κατάσταση καταστροφική! Τα τελευταία 15 χρόνια, οι ερευνητές μας πρόσφεραν στατιστικές κάθε φορά και πιο ανησυχητικές σχετικά με την οξυμένη και επίμονη αύξησης παιδικής ψυχασθένειας που τώρα έχει φτάσει αναλογίες επιδημίας:

Οι στατιστικές δεν ψεύδονται:

• 1 κάθε 5 παιδιά έχει προβλήματα ψυχικής υγείας

• παρατηρήθηκε αύξηση 43% στη Δ.Ε.Π.Υ.( Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας)

• παρατηρήθηκε αύξηση 37% στην εφηβική κατάθλιψη

• παρατηρήθηκε αύξηση 200% στον αριθμό των παιδικών (μεταξύ 10 και 14 ετών) αυτοκτονιών

Τι συμβαίνει και τι κάνουμε λάθος;

Τα σημερινά παιδιά βρίσκονται σε υπερδιέγερση και είναι γεμάτα υλικά δώρα, αλλά στερούνται των βασικών για μια υγιή παιδική ηλικία, όπως:

• συναισθηματικά διαθέσιμους γονείς

• όρια ξεκάθαρα βαλμένα

• υπευθυνότητες

• ισορροπημένη διατροφή και επαρκή ύπνο

• κίνηση εν γένει, ειδικά όμως, στην ύπαιθρο

• δημιουργικό παιχνίδι, κοινωνική αλληλεπίδραση, ευκαιρίες για μη-καθοδηγούμενο παιχνίδι και «ευκαιρίες» για να βαριούνται

Αντιθέτως, τα τελευταία χρόνια τα παιδιά χόρτασαν από:

• γονείς με την προσοχή τους αποσπασμένη από την ψηφιακή τεχνολογία

• γονείς επιεικείς και επιτρεπτικούς που αφήνουν τα παιδιά τους «να κυβερνούν τον κόσμο» και να είναι εκείνα που βάζουν τους κανόνες

• μια αίσθηση δικαιωμάτων, του να τα αξίζουν όλα χωρίς να τα κερδίζουν ή να γίνονται υπεύθυνα μόλις το αποκτούν

• ακατάλληλος ύπνος και μη ισορροπημένη διατροφή

• καθιστικός τρόπος ζωής

• ατελείωτη διέγερση, τεχνολογικές νταντάδες, άμεση επιβράβευση κι απουσία βαρετών στιγμών

21 συμβουλές για να μεγαλώσετε υγιή συναισθηματικά παιδιά με γνώσεις και ταλέντα

Αν θέλουμε τα παιδιά μας να γίνουν άτομα ευτυχισμένα και υγιή, πρέπει να ξυπνήσουμε και να επιστρέψουμε στα βασικά. Είναι ακόμη δυνατόν! Πολλές οικογένειες είδαν άμεση βελτίωση λίγες εβδομάδες αφότου εφάρμοσαν τις ακόλουθες συστάσεις:

• Βάλτε όρια και να θυμάστε ότι εσείς είστε ο καπετάνιος του καραβιού. Τα παιδιά σας θα αισθανθούν πιο σίγουρα ξέροντας πως εσείς έχετε τον έλεγχο του πηδαλίου

• Προσφέρετε στα παιδιά έναν ισορροπημένο τρόπο ζωής, γεμάτο από αυτό που τα παιδιά ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ, όχι από αυτό που ΘΕΛΟΥΝ. Μη φοβάστε να πείτε «όχι» στα παιδιά σας, αν αυτό που θέλουν δεν είναι αυτό που χρειάζονται

• Δώστε τους θρεπτική τροφή και περιορίστε την τροφή-σκουπίδι

• Να περνάτε τουλάχιστον μια ώρα ημερησίως στον καθαρό αέρα με δραστηριότητες όπως: ποδήλατο, περπάτημα, ψάρεμα, παρατήρηση πουλιών/εντόμων

• Απολαύστε καθημερινά ένα οικογενειακό βραδινό φαγητό χωρίς έξυπνα τηλέφωνα ή τεχνολογία που θα τους αποσπά την προσοχή

• Παίξτε επιτραπέζια παιχνίδια με όλη την οικογένεια ή, αν τα παιδιά είναι πολύ μικρά για επιτραπέζια, αφεθείτε να παρασυρθείτε από τα ενδιαφέροντά τους κι επιτρέψτε να είναι εκείνα που θα καθοδηγούν το παιχνίδι

• Εμπλέξτε τα παιδιά σας σε κάποια από τις δραστηριότητες ή τα καθήκοντα του σπιτιού σύμφωνα με την ηλικία τους (να διπλώνουν τα ρούχα, να τακτοποιούν τα παιχνίδια τους, να απλώνουν τα ρούχα, να ξεπακετάρουν τα φαγητά, να στρώνουν το τραπέζι, να ταΐζουν τον σκύλο κλπ.)

• Καθιερώστε μια συνεπή ρουτίνα ως προς την ώρα ύπνου, για να βεβαιωθείτε ότι το παιδί σας κοιμάται όσο χρειάζεται. Τα ωράρια θα είναι ακόμη πιο σημαντικά για παιδιά σε σχολική ηλικία.

• Διδάξτε υπευθυνότητα κι ανεξαρτησία. Μην τα προστατεύετε υπερβολικά έναντι κάθε απογοήτευσης ή κάθε λάθους. Το να κάνουν λάθη θα τους βοηθήσει να αναπτύξουν ανθεκτικότητα και να μάθουν να υπερνικούν τις προκλήσεις της ζωής.

• Μη φτιάχνετε την τσάντα του παιδιού σας, μην τους την κουβαλάτε, μην τους πηγαίνετε την εργασία που ξέχασαν, μην τους ξεφλουδίζετε την μπανάνα ή το πορτοκάλι, αν μπορούν να το κάνουν μόνα τους (4-5 ετών). Αντί να τους δίνετε το ψάρι, μάθετέ τους να ψαρεύουν.

• Μάθετέ τους να περιμένουν και να αναβάλουν την ικανοποίηση.

• Δώστε ευκαιρίες για «πλήξη», μια και η πλήξη είναι η στιγμή οπότε και ξυπνά η δημιουργικότητα. Μην αισθάνεστε υπεύθυνος να διασκεδάζουν τα παιδιά όλη την ώρα.

• Μη χρησιμοποιείτε την τεχνολογία ως θεραπεία για τη βαρεμάρα, μήτε να τους την προσφέρετε στην πρώτη ευκαιρία απραξίας.

• Αποφύγετε τη χρήση τής τεχνολογίας στο τραπέζι, στο αυτοκίνητο, στα εστιατόρια, στα εμπορικά κέντρα. Χρησιμοποιείστε αυτές τις στιγμές ως ευκαιρίες κοινωνικοποίησης, εκπαιδεύοντας έτσι τον εγκέφαλό τους να ξέρει να λειτουργεί όταν βρίσκονται σε κατάσταση: «πλήξη»

• Βοηθήστε τους να φτιάξουν ένα «βαζάκι πλήξης» με ιδέες για δραστηριότητες για όταν θα βαριούνται.

• Να είστε συναισθηματικά διαθέσιμος ούτως ώστε να «συνδέεστε» με το παιδί σας και να του διδάσκετε αυτορρύθμιση και κοινωνικές δεξιότητες.

• Τα βράδια απενεργοποιείστε τα τηλέφωνα, όταν τα παιδιά πρέπει να πάνε για ύπνο, ούτως ώστε να αποφύγετε την ψηφιακή απόσπαση προσοχής.

• Γίνετε ένας συναισθηματικός ρυθμιστής ή προπονητής των παιδιών σας. Διδάξτε τους να αναγνωρίζουν και να διαχειρίζονται την απογοήτευση ή την οργή τους.

• Μάθετέ τους να χαιρετούν, να αλλάζουν ρόλους, να μοιράζονται χωρίς να μένουν με άδεια χέρια, να λένε «ευχαριστώ» και «παρακαλώ», να παραδέχονται τα λάθη τους και να ζητούν συγγνώμη (μην τους το επιβάλετε), και να είστε το πρότυπο όλων αυτών των αξιών που θέλετε να μεταδώσετε..

• Συνδεθείτε συναισθηματικά – χαμογελάστε, αγκαλιάστε, φιλήστε, γαργαλήστε, διαβάστε, χορέψτε, παίξτε ή μπουσουλήστε μαζί τους.

Άρθρο του Δρα. Λουίς Ρόχας Μάρκος,  Ψυχιάτρου

Πηγή

Νιώθεις την ανάγκη όταν σχετίζεσαι ερωτικά με κάποιο άτομο να ασκείς έλεγχο σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του;

Έχεις κατηγορηθεί στο παρελθόν από συντρόφους σου ότι δείχνεις απάθεια για τη σχέση κι ότι ενδιαφέρεσαι μόνο για τις ατομικές σου ανάγκες;

Ασκείς αρνητική κριτική στο άτομο που σχετίζεσαι με το πρόσχημα ότι οι προτίθεσαι να το βοηθήσεις;

Σε περίπτωση που δεν ικανοποιηθούν οι ανάγκες σου μέσα στην ερωτική σχέση, ασκείς έστω και λανθάνουσες μορφές βίας (π.χ. άρνηση επικοινωνίας, απόσυρση, αντιφατικά επικοινωνιακά μηνύματα, αναβλητικότητα);

Θέλεις να αισθάνεσαι ανώτερος/ η μέσα σε μια σχέση συγκριτικά με το άτομο που σχετίζεσαι;

Αν απάντησες έστω και σε μία ερώτηση θετικά, τότε ίσως –ακόμα και ασυνείδητα- να έχεις το ρόλο του σαδιστή όταν σχετίζεσαι ερωτικά με κάποιο άλλο άτομο. 

Από την άλλη…

Νιώθεις έντονη την ανάγκη για συντροφικότητα, γι’ αυτό και συμβιβάζεσαι προκειμένου να συνάψεις μια ερωτική σχέση;

Δέχεσαι ειρωνικά και υποτιμητικά σχόλια από τον/ την σύντροφό σου, χωρίς να αντιδράς;

Πιστεύεις πολλές φορές ότι για να διατηρηθεί μια σχέση, επιβάλλονται υποχωρήσεις μόνο από τη δική σου πλευρά;

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι γιατί ο/ η σύντροφός σου δε σε χωρίζει από την στιγμή που φαίνεται δυσαρεστημένος/ η και ανικανοποίητος/ η από τη σχέση σας;

Θεωρείς ότι υπάρχουν φορές που η συμπεριφορά σου πυροδοτεί την αρνητική και επιθετική πλευρά του/ της συντρόφου σου και δικαιολογείς τη συμπεριφορά του;

Αν απάντησες θετικά σε μία από τις παραπάνω ερωτήσεις, τότε πολύ πιθανό να φέρεσαι μαζοχιστικά μέσα στην ερωτική σχέση.

Ο συναισθηματικός σαδομαζοχισμός ή αλλιώς τα παιχνίδια εξουσίας στην ερωτική σχέση απαιτούν δύο πλευρές προκειμένου να λάβουν χώρα: το ρόλο του σαδιστή και το ρόλο του μαζοχιστή. Αν μία από τις δύο πλευρές αποχωρήσει, τότε η σχέση παύει να υφίσταται, καθώς δεν έχει λόγο ύπαρξης. Ειδικότερα, ποιος θεωρείται ότι φέρεται σαδιστικά και ποιος μαζοχιστικά σε μία σχέση;

Ο σαδιστής είναι ένα άτομο που αρχικά δίνει την εντύπωση πως είναι πολύ ανεξάρτητο κι ότι δεν έχει ανάγκη τους άλλους για να ικανοποιηθεί συναισθηματικά. Όταν εμπλέκονται σε μια συντροφική σχέση έχουν την τάση να θέλουν να κυριαρχήσουν συναισθηματικά στο άλλο άτομο, μέσα από συνεχείς ελέγχους κι επικρίσεις. Ο ρόλος τους είθισται να είναι συμβουλευτικός, καθοδηγητικός και αυταρχικός. Δεν είναι λίγες οι φορές που λαμβάνουν από μόνοι τους αποφάσεις και απλώς τις ανακοινώνουν στο άλλο τους μισό, χωρίς να συζητήσουν το σκεπτικό τους. Σε περίπτωση που αντιληφθούν πως υπάρχει αντίσταση ή άρνηση από την άλλη πλευρά, λόγω του ότι φοβούνται μήπως χάσουν το συναισθηματικό έλεγχο, δρουν τιμωρητικά και χειριστικά. Μπορεί η επιθετικότητα να λάβει διάφορες μορφές προκειμένου να επανακτήσουν τον έλεγχο, όπως είναι η δημιουργία ασαφούς συναισθηματικού κλίματος, η απειλή χωρισμού, η  άρνηση της επικοινωνίας και η απόσυρση. Σε ορισμένες πιο ακραίες περιπτώσεις μπορεί η βία να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις μέσα από την άσκηση ψυχολογικής, συναισθηματικής, σωματικής και σεξουαλικής βίας (Sullivan, 2006). Ποιες προσωπικότητες λοιπόν συνηθίζουν να λειτουργούν ως σαδιστές μέσα στη σχέση; 

Ο σαδιστής είναι ένα άτομο που επιδιώκει πάση θυσία να φανεί και να νιώσει ανώτερο μέσα στη σχέση, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν άνθρωπο με χαμηλή αυτοεκτίμηση που στο παρελθόν δεν κατάφερε να συνδεθεί συναισθηματικά στον ερωτικό τομέα με επάρκεια. Δεδομένης της τραυματικής του ιστορίας, επιζητά μέσα από την άσκηση ελέγχου να λάβει συναισθηματική ικανοποίηση με βίαιο κι επιθετικό τρόπο. Ενδεχομένως να παίζουν ρόλο κι επιπρόσθετοι παράγοντες, όπως είναι η οικογενειακή παράδοση, η αποδοχή της πατριαρχικής κουλτούρας, η αναπαραγωγή στερεοτύπων μέσα από την εκπαίδευση, τη θρησκεία και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Είναι πιο συνηθισμένο –έως αναμενόμενο- ένας άντρας να δρα σαδιστικά μέσα σε μια ερωτική σχέση, αφού εξελικτικές ψυχολογικές μελέτες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως οι γυναίκες ακόμα και ασυνείδητα είναι πιο πρόθυμες να υποταχθούν σε ένα αρσενικό με το πρόσχημα της προστασίας και της ασφάλειας. Ωστόσο, ο σαδιστικός ρόλος συναντάται και σε χειραφετημένες γυναίκες που έχουν ηγετικές και εξουσιαστικές τάσεις (Knudson-  Martin & Mahoney, 2009). 

Από την άλλη, υπάρχει ο ρόλος του μαζοχιστή, ο οποίος είναι πρόθυμος να υποταχθεί γιατί αποζητά τη συντροφικότητα. Πρόκειται για άτομα πειθήνια, χαμηλών τόνων, υπάκουα και ευπροσάρμοστα με ανεπτυγμένη την ενσυναίσθηση στις ερωτικές σχέσεις, παρόλο που στην επαγγελματική τους ζωή μπορεί να είναι δυναμικά και πετυχημένα άτομα. Παρομοίως με το σαδιστή, είναι άτομα που δεν κατάφεραν στο παρελθόν να βιώσουν συναισθηματική πληρότητα και απέκτησαν χαμηλή αυτοεκτίμηση στον τομέα των διαπροσωπικών σχέσεων. Ωστόσο, όταν υπάρχει ευκαιρία σύνδεσης με τον άλλον, ακόμα κι αν καταπιέζονται και κακοποιούνται, είναι ευχαριστημένα που υφίσταται η σχέση, έστω με αυτή τη μορφή. Δικαιολογούν τις σαδιστικές τάσεις του άλλου με το πρόσχημα ότι είναι ένα άτομο που αποζητά την αγάπη και το ενδιαφέρον και δε διστάζουν να συνθλίψουν τις ατομικές τους ανάγκες για χάρη της διατήρησης της σχέσης. Ουσιαστικά, μέσα από τη μαζοχιστική στάση, το θύμα παρόλη τη συναισθηματική καταπίεση βιώνει και μια συναισθηματική απελευθέρωση με τη μη λήψη ευθυνών και πρωτοβουλιών (Agnew & Harman, 2019). Ενδεχομένως και σε αυτή την περίπτωση να αναπαράγεται το γονικό μοτίβο συμπεριφοράς στη σχέση και να δημιουργούνται σχέσεις συνεξάρτησης και αλληλεξάρτησης διαγενεολογικά. Θεωρούν πως οι συγκρούσεις πρέπει να αποφεύγονται και τα προβλήματα να αποσιωπούνται για να μην επέλθει η οριστική ρήξη. Επομένως, ο φόβος της μοναξιάς είναι τόσο έντονος που δέχονται να υποχωρούν και δυσκολεύονται να οριοθετήσουν τη συμπεριφορά του/ της συντρόφου τους (Kim, Visserman & Impett, 2019).

Μπορεί επομένως μια σαδομαζοχιστική ερωτική σχέση να διατηρηθεί στο χρόνο; 

Για τη διατήρηση μιας σχέσης εξουσίας με σαδομαζοχιστικά στοιχεία απαιτούνται απαραιτήτως και οι δύο πλευρές. Αν μία από τις δύο πλευρές αποχωρήσει, λόγω του ασφυκτικού συναισθηματικού κλίματος, τότε συνήθως παύει να υφίσταται. Μάλιστα, σε περίπτωση χωρισμού, ο σαδιστής συνηθίζει να εξιδανικεύει το μαζοχιστή, παρόλο που όταν βρισκόταν σε σχέση μαζί του/ της έδειχνε να αδιαφορεί ή να υποτιμά το άτομο και να το θεωρεί δεδομένο στη σχέση. Ακόμα και όταν δεν επέλθει χωρισμός, η επικοινωνία του ζευγαριού γίνεται τοξική και σταδιακά οδηγεί σε συναισθηματική χρεοκοπία (Rusbult & Van Lange, 2003). Τα παιχνίδια εξουσίας μπορεί αρχικά σε οποιαδήποτε μορφής σχέση να φαίνονται αναπόφευκτα με τη μορφή εντυπωσιασμού της άλλης πλευράς, αλλά η παγίωση των σαδομαζοχιστικών τάσεων σε βάθος χρόνου οδηγεί σε ανασφάλεια, ανισορροπία και χειριστικότητα και από τις δύο πλευρές (Kast, 2001).

Υπάρχει επομένως τρόπος να διατηρηθούν οι ισορροπίες σε μια ερωτική σχέση με στοιχεία εξουσίας;

Σε μια ερωτική σχέση για να διατηρηθεί η συναισθηματική ισορροπία καλό είναι να είναι να εναλλάσσονται οι ρόλοι αναλόγως με την περίσταση με το αναλαμβάνουν εναλλάξ και οι δύο ευθύνες, αλλά και να δείχνουν εμπιστοσύνη στο/η σύντροφο. Αντί να επιδιώκεται ένας αγώνας επίδειξης ισχύος και υπερίσχυσης του ενός έναντι του άλλου, μπορεί να είναι κοινός στόχος το συναισθηματικό μοίρασμα και η ικανοποίηση και των δύο πλευρών. Είναι επίσης πολύ σημαντική η αποφυγή εξιδανίκευσης του άλλου, άρα ως επακόλουθο αυτού δε θα υπάρχουν παράλογες απαιτήσεις για απόλυτο έλεγχο ή για απόλυτη υποδούλωση του ενός από τους δύο (Sullivan, 2006). Σε μια ασφαλή σχέση και τα δύο μέλη μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα, δε φοβούνται να έρθουν σε αντιπαράθεση και να συγκρουστούν, διότι και οι δύο ενδιαφέρονται για τη βελτίωση της ποιότητας της σχέσης και κυρίαρχο συναίσθημα είναι η αγάπη και όχι η ζήλια και η δυσπιστία. Επομένως, αν δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της αγάπης, της ενσυναίσθησης, της δεκτικότητας του άλλου με τα θετικά και αρνητικά του στοιχεία, της ανοιχτής επικοινωνίας και από τις δύο πλευρές, της εμπιστοσύνης και της άρσης της επιφυλακτικότητας, τότε η σχέση θα έχει ως βασικό χαρακτηριστικό την ανασφάλεια. Στην τελική, η πιο ισχυρή μορφή κυριαρχίας είναι η αυτοκυριαρχία (Vincit qui se vincit)(Blique, 2018).

Άρθρο: Κιζιρίδου Γεωργία, Εξελικτική – Σχολική Ψυχολόγος, MSc

Βιβλιογραφία

Agnew, C. R. & Harman, J. J. (Eds.) (2019). Advances in personal relationships: Power in close relationships. Cambridge: Cambridge University Press.

Blique, M. (2018). Νίκησε τις τοξικές σχέσεις. Επιμ.: Χ. Ξενάκη, Αθήνα: Πεδίο

Kast, V. (2001). Θύτες και θύματα: Πότε, γιατί και πώς αλλάζουν οι ρόλοι. Μτφρ.: Κ. Φουντούλη, Επιμ.: Α. Γραμμένου, Αθήνα: Θυμάρι.

Kim, J. J., Viserman, M. L. & Impett, E. A. (2019). Power in close relationships. In Agnew, C. R. & Harman, J. J. (Eds.) Advances in personal relationships: Power in close relationships. Cambridge: Cambridge University Press. 

Knudson – Martin, C. & Mahoney, A. R. (Eds.) (2009). Couples, gender and power: Creating change in intimate relationships. Springer N.Y.: New York. 

Rusbult, C. E. & Van Lange, P.A. (2003). Interdependence, interaction and relationships. Annual review of psychology, 54, 351 – 375. 

Sullivan, O. (2006). Changing gender relations, changing families: Tracing the pace of change over time. New York: Rowan & Littlefield Publishers.

Όλοι συμφωνούμε πως η φιλία είναι πράγμα ιερό, αλλά δεν έχουμε όλοι την ίδια αφοσίωση στο να τιμούμε και να προστατεύουμε τις φιλίες μας. Αλλά όσο θλιβερό και αν είναι, όταν ένας άνθρωπος που έχουμε μοιραστεί πολλά δεν είναι πια διατεθειμένος να συνεισφέρει στη φιλία μας, να δώσει κιόλας αντί να παίρνει μόνο, δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να τον βγάλουμε απ’ τη ζωή μας. Ή να τον αφήσουμε να φύγει αφού αυτό δείχνει να αποζητά με τη στάση του… Όπως ακριβώς έκανε και αυτή η πικραμένη γυναίκα.

«Κάποιες φορές δεν υπάρχει άλλος δρόμος απ’ το να αποδεχτείς ότι στη ζωή μπορεί να σε προδώσουν ακόμη κι εκείνοι που αγαπάς πιο πολύ. Άνθρωποι που είναι πολύ σημαντικοί, που μεγάλωσες μαζί τους και πίστευες πως θα είναι δίπλα σου για μια ολόκληρη ζωή.

Κάπως έτσι, εκεί που δεν το φανταζόσουν, έρχεται μια μέρα που είσαι αναγκασμένη να βγάλεις κάποιον απ’ τη ζωή σου γιατί έχεις μπουχτίσει να σου δείχνει πόσο λίγο μετράς για ‘κείνον. Πόσο λίγο είναι διατεθειμένος να σε βοηθήσει όταν τον έχεις ανάγκη. Πόσο λίγο ασχολείται μαζί σου, εκτός κι αν χρειάζεται κάτι από ‘σένα. Πόσο λίγο σκέφτεται αν είσαι καλά και που βρίσκεσαι όποτε έχει καλύτερα πράγματα να κάνει.

Και μπορεί να είναι κάποιος που έχεις μοιραστεί τη μισή σου ζωή μαζί του, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα τον συγχωρείς για πάντα. Μια φιλία απαιτεί ειλικρινή προσπάθεια για να ανθίσει και να παραμείνει ζωντανή, αλλά όχι μόνο από τη μία πλευρά.

Είναι ο λόγος που νιώθεις αδικημένη επειδή ήσουν η μόνη που προσπάθησες. Που έδινες μόνο χωρίς να παίρνεις, ώσπου άδειασες εντελώς. Και να, που βρίσκεσαι στη δυσάρεστη θέση να αποκλείσεις απ’ τη ζωή σου έναν φίλο. Να τον αφήσεις να φύγει γιατί αυτό σου έχει δείξει ότι θέλει με τη συμπεριφορά του.

Κι είναι ακόμη πιο δύσκολο όταν δεν έχει αλλάξει κάτι από μεριάς σου. Γιατί θες να του ευχηθείς τα καλύτερα, αλλά δεν μπορείς πλέον να είσαι δίπλα του σ’ αυτά. Όχι μετά από όσα που σου έκανε, μετά από την αδιαφορία και την αχαριστία του. Δεν του χρωστάς τίποτα πέρα από μια μεγαλόψυχη ευχή… Να είναι καλά όποιον δρόμο και αν πάρει.

Γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να την ξοδεύουμε σε κακές φιλίες. Σε κακούς φίλους.

Είναι πολύ στενάχωρο, το ξέρω, αλλά είναι μια πραγματικότητα που συχνά δεν θέλουμε να δούμε κατάματα. Οι άνθρωποι μεγαλώνουν, αλλάζουν και αλλάζουν και προτεραιότητές τους όσον αφορά τις σχέσεις τους. Φιλίες που στιγμάτισαν τη ζωή σου, γίνονται σε μια στιγμή θολές, ασπρόμαυρες αναμνήσεις. Κι είναι μάταιο να εξαναγκάζεις κάποιον να μένει στη ζωή σου αν δεν το θέλει κι εκείνος.

Ν’ αφήνεις, λοιπόν, τους ανθρώπους να φύγουν για να μην αφήνεις τις κακές φιλίες να απομυζούν την αγάπη σου για τους ανθρώπους και τη ζωή.

Και να θυμάσαι ότι όποιος δεν αναγνωρίζει την αξία σου, δεν αξίζει να είναι στη ζωή σου. Να μην κολλάς ποτέ στο παρελθόν και να τραβάς τον δρόμο σου κι ας είναι μίλια μακριά απ’ τον δικό του. Δεν σου αξίζει κάποιος που σε κάνει να αισθάνεσαι άσχημα. Που σε επιβαρύνει αντί να σε ξαλαφρώνει. Που δεν είναι ποτέ διαθέσιμος για σένα, παρά μόνο όταν τον βολεύει. Δεν σου αξίζει αυτή η μεταχείριση.

Όχι ότι είσαι εσύ η εξαίρεση – ή εγώ. Σε κανέναν μας δεν αξίζει. Γι’ αυτό, κάποιον που δεν συμπεριφέρεται σαν σωστός φίλος, μη νιώθεις ότι τον εγκαταλείπεις. Είναι κάτι που πρέπει να το κάνουμε όλοι, όσο και αν μας πονάει, γιατί είναι το καλύτερο και για τις δύο πλευρές.

Γιατί από μια φιλία που δεν είναι αμοιβαία και ανταποδοτική, όλοι βγαίνουν χαμένοι.

Μάθε, λοιπόν, να κλείνεις τους κακούς λογαριασμούς και να μένεις δίπλα σε ‘κείνους που σε εκτιμούν αληθινά και στο δείχνουν. Εκείνους που είναι οι αληθινοί σου φίλοι!»

Πηγή

Πολλές φορές παρουσιάζονται στο σώμα μας κάποια συμπτώματα τα οποία κατά κοινή ομολογία αλλά και κατόπιν εξέτασης από τον ειδικό γιατρό, τα οποία δεν έχουν καμία απολύτως αιτιολογία σύμφωνα με την επίσημη ιατρική και η εμφάνισή τους δεν μπορεί να ταυτοποιηθεί,να αιτιολογηθεί  παρόλες τις ενδεδειγμένες για την κάθε περίπτωση εξετάσεις.

 Είναι φυσικό κάτι τέτοιο να μας ανησυχεί και να μας προβληματίζει για την φύση αυτών των συμπτωμάτων και την απροσδιόριστη αιτία τους. 

Ας έχουμε όμως υπόψιν μας ότι από την αρχαιότητα ακόμη ήταν γνωστή η αλληλένδετη λειτουργία της ψυχής και του σώματος!

Ο Πλάτων μας εξηγεί πως “το σώμα είναι ο ναός της ψυχής” και πως “η ψυχή είναι αυτή που δίνει ζωή στο σώμα” αναφέροντας πως η ψυχή του ανθρώπου συνιστά την κινητήρια δύναμη, η οποία εμψυχώνει, δίνει ζωή στο υλικό και αισθητό σώμα, είναι η ζωή του ορατού σώματος. Σήμερα η επιστήμη τείνει προς την βεβαιότητα πως ψυχή και σώμα αλληλοεπηρεάζονται και πως συνδέονται άρρηκτα αποτελώντας μια ολότητα.

Έτσι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το σώμα μας είναι άμεσα συνδεδεμένο και εξαρτώμενο από την ψυχή δηλαδή με τις σκέψεις, τα συναισθήματα μας, τις αγωνίες και τα άγχη μας. Την λέξη ψυχοσωματικά όλοι μας την έχουμε ακούσει και φυσικά αναφέρεται στις περιπτώσεις εκείνες όπου ένα σύμπτωμα ή μια πάθηση με την βιολογική της μορφή έχει τις αιτίες της σε δυσκολίες της ψυχής και είναι έκφραση καταπιεσμένων θέλω, σκέψεων και συναισθημάτων.

Και δεν είναι λιγότερο αληθινές οι παθήσεις αυτές από τις άλλες! 

‘Όταν ένας άνθρωπος δεν βρίσκει την δύναμη να εκφραστεί και να επικοινωνήσει τα                        καταπιεσμένα, συσσωρευμένα συναισθήματά του, όλα αυτά που τον απασχολούν και δεν τα βγάζει προς τα έξω, κάποια πράγματα που τον δυσκολεύουν και τον ταλαιπωρούν στην διαχείρισή τους σωματοποιούνται και εκδηλώνονται, φανερώνονται με την μόρφη κάποιας ασθένειας ή κάποιου συμπτώματος στο σώμα μας.

 Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε ευθαρσώς να διατυπώσουμε την άποψη ότι το σώμα μας έχει την αντιληπτική εκείνη ικανότητα “να μιλάει “ και “να θυμάται” και όπου εκείνο κρίνει αναγκαίο να μεταφέρει το μήνυμα της ψυχής. 

Αυτό συμβαίνει όταν υπάρχει επιτακτική ανάγκη να λυθούν κάποια θέματα ενός ανθρώπου τα οποία δυσκολεύουν αφάνταστα την ομαλή πορεία και εύρυθμη λειτουργία του οργανισμού του..

Κι αυτό το κάνει γνωστό μέσω των ψυχοσωματικών συμπτωμάτων και ασθενειών. 

Εκεί δηλαδή, όπου το άτομο δεν βρίσκει την δύναμη να εκφράσει κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για την ομαλή ύπαρξή του, είτε λόγω κάποιων συνθηκών κοινωνικών, είτε λόγω του κλειστού χαρακτήρα του, είτε επειδή νιώθει ενοχικά και σκέφτεται στερεοτυπικά για κάτι, το σώμα επιλέγει τον δρόμο της ασθένειας για να το κάνει.(Να μιλήσει αντ΄ αυτού) 

Καλό θα ήταν λοιπόν να τολμάμε να ακούμε το σώμα μας που μας μιλά και μας λέει αυτά που δεν τολμάμε να πούμε εμείς στον εαυτό μας!

Το σώμα πάντα θα μιλά και θα μας υπενθυμίζει με τον τρόπο του για το τι έχουμε πραγματικά ανάγκη. 

Σε όλη αυτή την δυνητικά παθολογική κατάσταση είναι εξίσου σημαντικό η ελευθερία έκφρασης των συναισθημάτων που μας πνίγουν να μην παρακωλύεται, να μην ποινικοποιείται και δεν είναι άλλωστε τυχαίο αυτό που αναφέρουν όσοι ασχολούνται επαγγελματικά με την ψυχική υγεία: “Ότι η ελευθερία είναι θεραπευτική”.

Εννοώντας αυτό που οι γιαγιάδες μας έλεγαν προσπαθώντας να μας ενθαρρύνουν και να μας νουθετήσουν πως είναι καλύτερο να βγάζουμε έξω αυτό που μας απασχολεί για να ξαλαφρώσουμε! 

Στις ψυχοσωματικές ασθένειες το σώμα αναλαμβάνει σαν μεσολαβητής και σαν εργαλείο ανίχνευσης και επίλυσης των ενδογενών μας συγκρούσεων, καθηλώσεων και δυσκολιών καθώς θεωρούμε ότι πρέπει να υπάρχει ταύτιση, συμπόρευση και ισορροπία μεταξύ των ψυχικών και των σωματικών εκδηλώσεων στον άνθρωπο.

Ειναι η λεγόμενη και πολυπόθητη ομοιόσταση! 

      ΄Ετσι το σώμα πολύ  συχνά αποτελεί τον καθρέφτη της ψυχής μας αλλά και της ψυχολογικής μας κατάστασης, η οποία όντας εγκλωβισμένη  μπορεί να εκφραστεί μέσω του σώματος μας                                                               (άλλωστε η γλώσσα του σώματός πολλές φορές προδίδει αυτό που νιώθουμε). 

Ψυχή και σώμα αποτελούν μια ολότητα που είναι επιθυμητό να βρίσκονται σε αρμονία έτσι ώστε ο άνθρωπος να νιώθει ισορροπημένος και υγιής και που αμφίπλευρα αλληλοεπηρεάζονται και αλληλεπιδρούν.

Η ολιστική και ψυχοσωματική θεραπεία είναι ότι πιο ενδεικνυόμενο σε τέτοιες περιπτώσεις και τα τελευταια χρόνια έχει αποκτήσει τη θέση που της αρμόζει στις επιστημονικές θεωρήσεις. Επιθυμητό είναι, είτε με την βοήθεια ενός ειδικού, είτε μέσω των κοντινών μας προσώπων και των καλών μας φίλων να εκφράζουμε τις ενδόμυχες σκέψεις μας, κάποια θέματα που μας απασχολούν φορτικά και επίμονα κι έτσι να μπορούμε μέσω του μοιράσματος να ελαφρυνθούμε απο το βαρύ τους φορτίο που έχει εγκατασταθεί μέσα μας και που το κουβαλάμε υποφέροντας σε κάθε μας κοινωνική σχέση και συνύπαρξη, πριν βέβαια αυτό ξεχειλίσει και εκραγεί γιατί τότε οι συνέπειες θα είναι ανυπολόγιστα πιο δύσκολες και πιθανότατα μη αναστρέψιμες. 

Μπορούμε να φροντίσουμε και να τακτοποιούμε, όσο αυτό είναι δυνατό, τις σκέψεις,να καταπιανόμαστε με τις δυσεπίλυτες συγκρούσεις και τα αμφιλεγόμενα συναισθήματα μέσα μας, ώστε να μπορέσουμε να τα αντιμετωπίσουμε ρεαλιστικά για να δρούμε πιο λειτουργικά στις καθημερινές μας προκλήσεις με τις οποίες φυσικά ερχόμαστε αντιμέτωποι και σε συνεχή σύγκρουση. 

Οι Ειδικοί Ψυχικής Υγείας με τους κατάλληλους χειρισμούς μπορούν να θεραπεύσουν μέσα από την πεποίθηση ότι ανακουφίζοντας το ψυχικό τραύμα, το οποίο υπάρχει ανεκδήλωτο και μπλοκάρει πολλές από τις σημαντικότερες  μας λειτουργίες.

Θα ακολουθήσει και το σώμα στη βάση  της ολότητας και της ισορροπίας μεταξύ ψυχής και σώματος. 

Εμείς από την μεριά μας δίχως να μείνουμε άπρακτοι δυνάμεθα να έχουμε μια εξαιρετική ως προς την σύλληψη και τρομερά ευεργετική ως προς το προσδοκώμενο αποτέλεσμα πρακτική και ιδέα…Αυτή της συναισθηματικής αποτοξίνωσης!                                                  

Αυτό σημαίνει με δική μας πρωτοβουλία να προσπαθήσουμε να καθαρίσουμε το μυαλό και την ψυχή μας από αρνητικές και επιβλαβείς σκέψεις, φόβους, ψεύτικες πεποιθήσεις που οδηγούν τον καθέναν μας σε χαμηλή αυτοπεποίθηση, μειωμένες προσδοκίες και ένα διαρκές αίσθημα κατωτερότητας, το οποίο πολλές φορές πέρα από ψέμα είναι δημιούργημα άλλων ανθρώπων, οι οποίοι μας ξέρουν κι  έχουν επισημάνει αυτή μας την αδυναμία…

Με το να καθαρίσουμε την ψυχή μας και να ακούμε απρόσκοπτα  τα κελεύσματα της, αποκτούμε το πλεονέκτημα να βελτιώσουμε απεριόριστα τη ζωή μας και να φέρουμε την δημιουργική αρμονία ανάμεσα στην ψυχή και το σώμα μας. 

Οι ιδεοληψίες, η καθήλωση στις αρνητικές κριτικές που δηλητηριάζουν την ψυχή μας και παραλύουν το μυαλό μας μέσα από τις τοξικές σκέψεις και σχέσεις που επωάζονται μέσα μας και αργά ή γρήγορα αλλα σίγουρα σταθερά θα προσβάλουν το σώμα μας κι αυτό θα μας χτυπήσει το καμπανάκι του κινδύνου μέσω κάποιου συμπτώματος.

Αντίδοτο σε αυτό το βάλτωμα είναι οι θετικοί  και δημιουργικά ανήσυχοι άνθρωποι που πάντοτε διατυπώνουν εναλλακτικές και που θα μας παρασύρουν σε μια πιο ουσιαστική και αισιόδοξη πορεία. 

Πολύ φοβάμαι ότι οι προκλήσεις, τα άγχη, οι θλίψεις, το στρες και τα μηνύματα του σώματος που μας ειδοποιούν για κάποιες συναισθηματικές μας εκκρεμότητες θα συνεχίσουν να πληθαίνουν στην εποχή μας. 

Είναι λοιπόν μια υποχρέωση που έχουμε στον εαυτό μας να φροντίσουμε έτσι ώστε κάθε δυσκολία και δυσχέρεια να μην φτάνει στο μη παραπέρα.

 Η εξωτερίκευση των συναισθημάτων μας, αυτό που σοφά προσδιορίζει ο λαός μας σαν “έξω καρδιά” είναι ένα πανίσχυρο ανοσοποιητικό και πρακτικά επιθυμητό μοντέλο δράσης και αποτελεί την ουσιαστικότερη μέριμνα ως προς την ευημερία του εαυτού μας.

.Σε κάποιους ανθρώπους μπορεί να είναι γνώρισμα του χαρακτήρα τους να είναι πιο κλειστοί και κάποιοι άλλοι πιο εξωστρεφείς.

Σε κάθε προσωπικό γνώρισμα μπορούν να προσαρμοστούν ανάλογες πρακτικές ή  και ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις. 

Όμως,επειδή δεν πιστεύω πως οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν με τα μόνιμα ιδιαίτερά τους γνωρίσματα, θέλω εδώ να τονίσω πως είναι δουλειά και υποχρέωση των γονιών αλλά και των δασκάλων , να μας μάθουν απ΄ όταν είμαστε παιδιά να έχουμε την δύναμη και το σθένος να αντιδρούμε και να εξωτερικεύουμε τα αρνητικά φορτισμένα βιώματα και σκέψεις μας γιατί μονάχα αν τα φέρουμε στο φως όλα αυτά μπορούν να εξαλειφθούν.

Μέσα στο αποστειρωμένο, είτε από θετικά και υπερπροστατευτικά αλλά κυρίως μέσα από αρνητικά περιβάλλοντα και με την καθηλωτική συνήθεια της ποινικοποίησης στην εξωτερίκευση των συναισθημάτων πάντα με την επαπειλούμενη ντροπή ως προς την έκφρασή τους, αυτοκαταστρεφόμαστε…  

Μέσα από τέτοιες ευνουχιστικού τύπου συμπεριφορές που παρακινούνται συνήθως από άτομα του κοντινού μας περιβάλλοντος δημιουργούνται ενήλικες δυστυχισμένοι, ανέκφραστοι και ανίκανοι να δώσουν και να πάρουν αγάπη!!! 

Μάνθος Μυριούνης
Ψυχολόγος-Ομαδικός ψυχοθεραπευτής-Οικογενειακός θεραπευτής

Μετά την πρώτη «ψυχρολουσία» ψάχνεις να βρεις τη δική σου αντίδραση σε αυτό που συμβαίνει. Να μιλήσεις, να προκαλέσεις, να σιωπήσεις, να αγνοήσεις ή να απομακρυνθείς;

Ό,τι και να διαλέξεις, μέσα σου γνωρίζεις ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο πια. Αποστασιοποιείσαι συναισθηματικά κι από εδώ και πέρα είσαι πάντα πιο προσεκτικός ως προς το τι κάνεις και ως προς το τι λες. Χάνεις, δηλαδή, τη δική σου αυθεντικότητα και τον αυθορμητισμό. Νιώθεις πιο σφιγμένος, πιο μαζεμένος. Αρχίζεις, δυστυχώς, και εσύ να σκέφτεσαι καχύποπτα και δεν νιώθεις άνετα να μένεις πολύ ώρα με αυτούς τους ανθρώπους.

Πολλές φορές θα συναντήσουμε στη ζωή μας ανθρώπους που άλλα λένε όταν είμαστε παρόντες κι άλλα όταν λείπουμε. Είναι πολύ λυπηρό να διαπιστώνεις πόση υποκρισία μπορεί να κρύβεται πίσω από μια συμπεριφορά. Στην αρχή δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις κι αναρωτιέσαι μήπως έχει γίνει κάποιο λάθος. Όταν, όμως, επιβεβαιώνεσαι σοκάρεσαι και στη συνέχεια απογοητεύεσαι. Απογοητεύεσαι, γιατί δεν το περίμενες από τα συγκεκριμένα άτομα, γιατί αισθάνεσαι ότι δεν έχεις κάνει κάτι ώστε να αξίζεις μια τέτοια αντιμετώπιση.

Αναρωτιέσαι ποια είναι εκείνη η αιτία που κάνει τα άτομα να προσποιούνται, να λένε άλλα από αυτά που εννοούν, ενώ θα μπορούσαν να είναι πιο ευθείς, πιο ειλικρινείς. Αν δεν συμπαθείς κάποιον, δεν χρειάζεται να του δείχνεις καταναγκαστικά ότι τον συμπαθείς. Με ευγενικό και διακριτικό τρόπο μπορείς να απέχεις και να αποφεύγεις. Δεν υπάρχει λόγος να γίνεσαι καυστικός, κακοπροαίρετος πίσω από την πλάτη του.

Οι ανθρώπινες σχέσεις πλήττονται από το ψέμα, την υποκρισία, την ανεντιμότητα. Γιατί τόσος κόπος, όμως, να διατηρήσουμε σχέσεις που δεν μας αρέσουν ή δεν μας ταιριάζουν; Γιατί μπαίνουμε στη διαδικασία να δώσουμε μια διαφορετική εικόνα στον άλλο από εκείνη που πραγματικά ισχύει;

Μπορεί να θέλουμε να κερδίσουμε κάτι, να θέλουμε να αποφύγουμε τσακωμούς και φασαρίες ή μπορεί να μην γίνεται να χαλάσουμε σχέσεις συγγενικές ίσως. Ό,τι και να ισχύει, το μόνο σίγουρο είναι ότι στο τέλος με κάποιον τρόπο η αλήθεια θα αποκαλυφθεί. Κάποια στιγμή θα γίνει αντιληπτό αν κάποιος πραγματικά μας φέρεται αυθεντικά ή καταβάλλει προσπάθεια να φανεί «σωστός» απέναντί μας.

Παρά τα όσα θα συναντήσουμε, παρά τις απογοητεύσεις που θα βιώσουμε, δεν θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να βλέπουμε όλους τους ανθρώπους καχύποπτα. Όποιας κατηγορίας ανθρώπους και να συναντήσουμε, εμείς οφείλουμε να παραμείνουμε πιστοί στην αλήθειά μας.

Δεν χρειάζεται να υιοθετήσουμε το μοντέλο που ακολουθούν οι άλλοι. Δε χρειάζεσαι τα ψέματα για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, για να εξελιχθείς, για να επιβιώσεις. Είναι πιο έντιμο να είσαι ειλικρινής και να πορευτείς χωρίς την ανάγκη να αρέσεις σε όλους. Υπερασπίζεσαι αυτό που είσαι –δεχόμενος φυσικά και την καλοπροαίρετη κριτική-, αλλά δεν θα πρέπει να επιδιώκεις διακαώς να γίνεις συμπαθής από όλους ή να τα έχεις καλά με όλους.

Με «όπλα» την ευγένεια, τη διακριτικότητα, την αξιοπρέπεια, την ακεραιότητα και την ωριμότητά σου μπορείς να αντιμετωπίσεις κάθε λογής ανθρώπους. Δεν είναι εύκολο να παραμείνεις αυθεντικός. Ωστόσο, αν το χάσεις αυτό, κινδυνεύεις να χάσεις την αλήθειά σου, την ουσία σου.

Αν έχεις ανάγκη από κολακίες και ψεύτικα λόγια, μπορεί εύκολα να παρασυρθείς και να αναζητάς συνεχώς την επιβεβαίωση, ακόμα κι αν βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι δεν είναι αληθινή. Αν, όμως, αντέχεις την απόρριψη, τη μη αποδοχή από ανθρώπους που ίσως τελικά ούτε και εσύ θα ήθελες να έχεις στη ζωή σου, τότε δεν χρειάζεται να στεναχωριέσαι για σχέσεις που αποδεικνύονται ανάξιες των προσδοκιών σου.

Άλλωστε, δεν χρειαζόμαστε πολλούς ανθρώπους γύρω μας, αλλά μόνο αυτούς που το ενδιαφέρον τους, ο λόγος τους, η έγνοια τους για σένα είναι τόσο γνήσια που δεν γίνεται να μην το νιώσεις. Η καλοσύνη και η αγάπη σε «διαπερνούν» και σε «αγγίζουν» τόσο πολύ που σε κάνουν να ξεχωρίζεις οτιδήποτε άλλο είναι ψεύτικο και προσποιητό. Ας εστιάσουμε, λοιπόν, στις σχέσεις που μας γεμίζουν και μας εμπνέουν κι ας αφήσουμε όλους τους άλλους που κακοπροαίρετα μιλούν για εμάς να παραμείνουν αυτό που είναι, γιατί ίσως αυτό έχουν μάθει να είναι…

Πηγή

Ένα απόσπασμα από έργο του Βραζιλιάνου Ποιητή, Συγγραφέα, δοκιμιογράφου, φωτογράφου και μουσικολόγου, του Mario de Andrade (1893 – 1945).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται… Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼόσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»

Πηγή

Άρθρο: Κιζιρίδου Γεωργία, Εξελικτική – Σχολική Ψυχολόγος, MSc
Επιμέλεια: Σουρτζή Μαρία, Φιλόλογος

• Συναναστρέφεσαι με άτομα που νιώθουν ότι είναι μοναδικά και ανώτερα, άρα τους αξίζει ιδιαίτερη μεταχείριση από όλους;
• Υπάρχουν φίλοι και γνωστοί από τον περίγυρό σου που σου ροκανίζουν τον ελεύθερό σου χρόνο αναλύοντας τα δικά τους προβλήματα, ενώ δεν έχουν σχεδόν ποτέ χρόνο αν τους χρειαστείς εσύ;
• Κάθε φορά που συναναστρέφεσαι με ένα συγκεκριμένο άτομο νιώθεις πως πρέπει να προσέξεις υπερβολικά τι θα πεις και πώς θα φερθείς, λόγω της έντονης κριτικής που συνήθως ασκεί εις βάρος σου;
• Έχει τύχει να συνεβρεθείς με άτομο το οποίο θεωρεί πως τα δικά του προβλήματα είναι τεράστια σε σύγκριση με των υπολοίπων και επιδιώκει να προσελκύσει τον οίκτο μέσα από τη συμπεριφορά του και τις περιγραφές του;
• Όταν συναντιέσαι με κάποιον οικείο νιώθεις ότι σε πλημμυρίζουν οι τύψεις και οι ενοχές και δεν μπορείς να αρνηθείς αυτό που σου ζητάει;

Αν απάντησες θετικά έστω και σε μία ερώτηση, τότε το πιο πιθανό είναι να έχεις στον περίγυρό σου ένα συναισθηματικό βαμπίρ, δηλαδή έναν άνθρωπο που ζει μέσα από την άντληση της ψυχικής σου ενέργειας. Ποια άτομα λοιπόν μπορούν να χαρακτηριστούνως συναισθηματικά βαμπίρ;

Συναισθηματικό βαμπίρ μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε από τον περίγυρο και αφορά οποιαδήποτε μορφή σχέσης (εργασιακή, φιλική, ερωτική, συγγενική). Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να είναι υπεράνω υποψίας και να χρειαστεί ένα εύλογο διάστημα για να τους διακρίνει κάποιος που τους συναναστρέφεται. Δεν υπάρχει διάκριση στο φύλο, στην ηλικία, στη μόρφωση ή στο επάγγελμα που ασκεί το συναισθηματικό βαμπίρ. Ουσιαστικά, θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε προσπαθεί συστηματικά μέσα από την στάση του και την συμπεριφορά του να δημιουργήσει συνειδητά ή ασυνείδητα ένα τοξικό περιβάλλον στη σχέση του με τα άτομα που εμπλέκεται (Bernstein, 2001).

 Στην πραγματικότητα τα βαμπίρ αποσκοπούν στη μείωση της αυτοεκτίμησης των άλλων και στην καλλιέργεια αρνητικών συναισθημάτων στους γύρω τους, όπως είναι ο φόβος, ο θυμός, το άγχος, λόγω του ότι οι ίδιοι ζουν μια ζωή κενή νοήματος και κυριαρχεί το αίσθημα του ανικανοποίητου. Με το να ρουφάνε την ψυχική ενέργεια και τη θετική διάθεση των υπολοίπων θέλουν να καλύψουν τα δικά τους συναισθήματα αναξιότητας και ανεπάρκειας (Βαρβόγλη, 2018). Πρόκειται δηλαδή για άτομα βαθιά πληγωμένα από το παρελθόν τα οποία έχουν αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους και δεν είναι ικανοποιημένα από την ποιότητα της δικής τους ζωής, γι’ αυτό και ζουν ως αρπακτικά παράσιτα εις βάρος των υπολοίπων. Με λίγα λόγια, η τοξική τους συμπεριφορά οφείλεται σε δικά τους αρνητικά βιώματα που προσπαθούν να ξεπεράσουν δημιουργώντας τραύματα σε άλλους ανθρώπους. Στην πράξη, πρόκειται για μια συναισθηματική παγίδα που έχουν εμπλακεί και δε γνωρίζουν πώς να ξεφύγουν. Εύλογα λοιπόν γεννάται το ερώτημα αν τα συναισθηματικά βαμπίρ φέρονται με τον ίδιο τρόπο στις σχέσεις τους ή διαφοροποιούνται με κάποιον τρόπο ανάλογα με το άτομο και την περίσταση (Sayers, 2018).

Τα συναισθηματικά βαμπίρ στόχο έχουν όπως προαναφέρθηκε το συναισθηματικό άδειασμα και την κατάρρευση των γύρω του. Επομένως δημιουργούν τοξικές σχέσεις σε όλα τα επίπεδα που συναναστρέφονται με ανθρώπους. Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές κατηγορίες τέτοιων ατόμων, καθώς και ξεχωριστές στρατηγικές για να πετύχουν τον σκοπό τους. Μερικά κοινά χαρακτηριστικά θα μπορούσαν να είναι τα ακόλουθα: Ένα συναισθηματικό βαμπίρ συνηθίζει να είναι εγωκεντρικό και να αδιαφορεί για τις ανάγκες των γύρω του, έχει έντονα ναρκισσιστικά στοιχεία, αφού δείχνει να υποτιμά τους υπόλοιπους και να υπερεκτιμά τον τρόπο ζωής του, επιδιώκοντας πάσει θυσία τον θαυμασμό και την επιβεβαίωση, έχει στοιχεία δραματικά, καθώς αρέσκεται στις υπερβολικές αντιδράσεις προκειμένου να εξασφαλίσει με κάθε τρόπο την προσοχή του πείγυρου, έχει την τάση να θυματοποιείται και να καλλιεργεί τύψεις για τα προβλήματά του στα κοντινά του πρόσωπα ή/ και να εμπλέκεται σε ίντριγκες και φασαρίες συχνά παρουσιάζοντας έντονη κυκλοθυμία και δημιουργώντας συναισθηματική σύγχυση στους άλλους. Αν η συναναστροφή με ένα άτομο κατά εξακολούθηση πληγώνει και φορτίζει συναισθηματικά τους άλλους τότε πρόκειται για επαφή με συναισθηματικό βαμπίρ (Forward, 2019). Όταν διαπιστωθεί αυτό απαιτείται η ενεργοποίηση των κατάλληλων συναισθηματικών αμυνών και η χρήση της ατομικής συναισθηματικής ασπίδας, προκειμένου να μην εισχωρήσει το δηλητήριο και η τοξικότητα του ατόμου αυτού στις σκέψεις, στα συναισθήματα και στις αντιδράσεις όσων δέχονται τοξική επίθεση. Με ποιον τρόπο μπορεί κάποιος να προστατευθεί από μια σχέση που κυριαρχει το συναισθηματικό δηλητήριο;

Μια συνηθισμένη λανθασμένη στρατηγική που εφαρμόζουν τα θύματα των συναισθηματικών βαμπίρ είναι η διαρκής προσπάθεια να ικανοποιήσουν και να κερδίσουν την αποδοχή τους (Northrup, 2018). Με αυτό τον τρόπο ενισχύουν την τοξική συμπεριφορά και το αποτέλεσμα είναι η τοξικότητα να δημιουργήσει επιπλέον τοξικότητα. Κάθε σχέση είναι μοναδική, άρα και η διαχείριση διαφέρει ανάλογα με την περίπτωση. Ωστόσο, συνήθως έχει θετική έκβαση η οριοθέτηση αυτών των ανθρώπων με ευγενικό τρόπο. Σε άλλες περιπτώσεις ίσως είναι χρήσιμη η αδιαφορία και η συναισθηματική απομάκρυνση. Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει το υποστηρικτικό δίκτυο του εκάστοτε ατόμου και η επαφή με θετικούς ανθρώπους, ώστε να λειτουργήσει ως αντίδοτο στην αρνητικότητα. Είναι λάθος να εμπλακεί κάποιος συναισθηματικά με ένα βαμπίρ και να επιδιώξει να αλλάξει τον τρόπο που φέρεται και κινείται. Είναι πολύ χρήσιμο να υπάρχουν ρεαλιστικές προσδοκίες από την κάθε συναναστροφή. Τα συναισθηματικά βαμπίρ σπανίως αναγνωρίζουν ότι σφάλλουν και πληγώνουν τους άλλους.  Αν λοιπόν δεν αναγνωρίσει κάποιος ότι είναι τοξικός, πώς θα λάβει την απόφαση να αλλάξει τον τρόπο που σχετίζεται με τους άλλους (Simon, 2010); 

Ακριβώς επειδή η πιο ισχυρή συναισθηματική ασπίδα απέναντι στα βαμπίρ είναι η αυτογνωσία και ο αυτοέλεγχος, καλό είναι πριν διαγνώσουμε κάποιον ως συναισθηματικό βαμπίρ να αναρωτηθούμε μήπως τελικά εμείς φερόμαστε τοξικά απέναντι στους άλλους και τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να αλλάξουμε μοτίβο συσχέτισης με τους γύρω μας. 

Βιβλιογραφία

Βαρβόγλη, Λ. (2018). Συναισθηματικά βαμπίρ: Οδηγός ψυχικής επιβίωσης. Αθήνα: Mamaya Bernstein, A., J. (2001). Emotional vampires: Dealing with people who drain you dry. New York: Mc Graw – Hill. Forward, S. (2019). Emotional blackmail: When the people in life use fear, obligation and guilt to manipulate you. New York: Harper Perennial. Nothrup, C. (2018). Dodging energy vampires: An empath’ s guide to evading relationships that drain you and restoring your health power. New York: Hay House. Sayers, T. (2018). Energy vampires: How to protect yourself from toxic people with narcissistic tendencies. Essex: Tony Sayers, independently published. Simon, G., K. (2010). In sheep’s clothing: Understanding and dealing with manipulative people. Michigan: Parkhurst Brothers Publishers.

Πηγή

Η μουσική είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη ψυχολογία μας, όπως υποστηρίζουν οι επιστήμονες. Κι αυτό, διότι ανάλογα με το πώς ξυπνάμε και αρχίζει η μέρα μας ή πώς καταλήγει, διαπιστώνεται ακόμα και στη μουσική την οποία επιλέγουμε να ακούσουμε. Αν είμαστε θλιμμένοι θα ακούσουμε και θλιμμένη μουσική, αν είμαστε ευτυχισμένοι η μουσική που θα επιλέξουμε θα είναι αντίστοιχα πιο χαρούμενη.

Σύμφωνα με τον καθηγητή ψυχολογίας του πανεπιστημίου Curtin, όταν κάποιος είναι σε κακή διάθεση, αυτό δεν θα αλλάξει στις μουσικές του επιλογές. Το ίδιο συμβαίνει και σ’ ένα χαρούμενο συμβάν της ζωής μας που περνάμε, αυτό εμφανίζεται και στη μουσική που θα επιλέξουμε. Πώς μας βοηθάει η μουσική; Μας βοηθάει στο να εξωτερικεύουμε τα συναισθήματα μας.

Επίσης, έρευνες που πραγματοποιήθηκαν έχουν αποδείξει ότι όταν βιώνουμε μια άσχημη κατάσταση περνάμε από 3 φάσεις ακούγοντας θλιμμένη μουσική: «Παρηγορητική θλίψη», «γλυκιά θλίψη» και «θλίψη που νιώθουμε όταν θρηνούμε».

Τι συμβαίνει όταν ακούμε μουσική;

Όταν ακούμε μουσική, ανοίγουν οι ορίζοντές μας, σύμφωνα με το πανεπιστήμιο του Groningen. Ανάλογα με το είδος της μουσικής φανταζόμαστε και τα αντίστοιχα πρόσωπα είτε χαρούμενα είτε λυπημένα. Ακόμα, υπάρχουν τραγούδια τα οποία μας φέρουν αναμνήσεις και πρόσωπα στο μυαλό μας για το λόγο ότι τα έχουμε συνδέσει μαζί τους. Όπως και να ‘χει η μουσική είναι καθοριστικός παράγοντας στη ζωή μας!

Πότε ακούμε μουσική;

Έχει διαπιστωθεί ότι η χαρούμενη μουσική είναι αισιόδοξη κι ενεργή γι’ αυτό και την επιλέγουμε σε γοργούς ρυθμούς της ζωής μας. Αντιθέτως, τη θλιβερή μουσική την επιλέγουμε σε στιγμές χαλάρωσης ή σ’ ένα γεγονός που μας θλίβει. Εκφράζει την καθημερινότητά μας, τη διάθεσή μας, τη ζωή μας, τους φόβους και τις ανησυχίες μας. Όπως και να ‘χει είναι καλό να εκφραζόμαστε μέσω της μουσικής!

Ακόμα και τους καλλιτέχνες τους έχουμε συνδέσει με τα είδη της μουσικής και καταφεύγουμε κατευθείαν σ’ αυτούς όταν είμαστε ή δεν είμαστε καλά. Η μουσική έχει την ικανότητα να μας ταξιδεύει και να μας μαγεύει με τον ρυθμό της και τους στίχους της.

Πηγή

Ρίξτε μια ματιά σε αυτές τις 26 απλές συμβουλές. Ίσως να μην συμφωνείτε με όλες αλλά υπάρχουν πολλές που θα σας δώσουν τροφή για να σκεφτείτε και το κυριότερο όλων την δυνατότητα να βρείτε το μονοπάτι προς την ευτυχία.

• Δεν είναι σπατάλη όταν ξοδεύεις τα χρήματα για να διασκεδάσεις.
• Εάν σας αρέσει κάποιος απλά πείτε το. Τι έχετε να χάσετε;
• Ζήσε την ζωή σου σήμερα γιατί το χτες πέρασε και ίσως δεν υπάρχει αύριο.
• Εάν κάτι δεν είναι ξεκάθαρο, ζήτα να σου το εξηγήσουν.

• Εάν θέλεις συντροφιά, στείλε πρόσκληση.
• Εάν θέλεις κάτι ζήτα το.
• Απόφυγε τον καυγά όταν μπορείς να συμφωνήσεις.
• Εάν θέλεις να σε καταλάβουν, εξήγησε.
• Εάν είσαι ένοχος παραδέξου το και μην ψάχνεις δικαιολογίες.
• Να θυμάσαι πάντα ότι όλοι έχουν την δική τους αλήθεια και αυτή συχνά δεν συμπίπτει με την δική σου.
• Απόφυγε την επαφή με ανόητους.
• Το κυριότερο πράγμα στην ζωή είναι η αγάπη, όλα τα άλλα είναι ματαιοδοξία.
• Τα προβλήματα σου είναι μόνο στο κεφάλι σου.
• Ο κόσμος γύρω μας δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, δεν τον νοιάζει αν είσαι εκεί ή όχι.
• Προσπάθησε να αντλείς ευχαρίστηση από ό,τι σου συμβαίνει στην τωρινή σου ζωή.
• Να θυμάσαι πάντα ότι δεν θα έχεις άλλη ζωή.
• Μην γίνεσαι βάρος σε άλλον.
• Μην σπαταλάς τον χρόνο σου βλέποντας τηλεόραση, στην πραγματικότητα είναι ένα κουτί που επινοήθηκε για τους ηλίθιους.
• Θυμήσου ότι δεν οφείλεις τίποτα σε κανέναν.

• Θυμήσου ότι δεν οφείλει κανείς τίποτα σε σένα.
• Μην σπαταλάς τον χρόνο σου  στα πολιτικά, θα σε κάνουν μόνο πικρόχολο.
• Υπάρχει μόνο ένα πρόσωπο που μπορείς να βασισθείς στην ζωή σου – ο εαυτός σου.
• Μην πιστεύεις σε υποσχέσεις αλλά στα δικά σου  προαισθήματα.
• Να έχεις πάντα υπομονή και επιείκεια προς τα παιδιά.
• Εάν έχεις κακή διάθεση σκέψου ότι όταν πεθάνεις δεν θα έχεις καμιά διάθεση.
• Να θυμάσαι πάντα ότι η σημερινή ημέρα μπορεί  να είναι η καλύτερη ημέρα της ζωής σου.

Πηγή