Υποτίθεται αυτές τις μέρες του Πάσχα, είναι οι μέρες που παραμερίζουμε τις κακές σκέψεις και κοιτάμε λίγο πιο βαθιά μέσα μας.  Υποτίθεται αυτές είναι οι μέρες που έστω και για λίγο θυμόμαστε τι πάει να πει η λέξη Άνθρωπος, και το κυριότερο δείχνουμε ότι καταλαβαίνουμε την θυσία του Χριστού για εμάς.

Αυτές οι μέρες, είναι από εκείνες τις ψεύτικες μέρες που αγαπάμε τους γύρο μας, και τους δίνουμε μια ελπίδα αγάπης. Είναι οι μέρες που μοιράζει ότι έχει ο καθένας προς τιμήν του ανθρώπου που προσπάθησε να μας δείξει τον δρόμο προς την αυλή του Θεού. Είναι οι μέρες που το να δίνεις ένα χέρι βοήθειας στον συνάνθρωπο, να του χαρίσεις ένα χαμόγελο είναι σαν να ανέβηκες ένα ακόμη σκαλοπάτι προς την ανύψωση της ίδιας σου της ψυχής.

Σίγουρα υπάρχουν πολλά είδη ανθρώπων, και με διαφορετικές αντιλήψεις, αλλά το κοινό  στοιχείο ολωνών, είναι ότι στις δύσκολες αλλά και στις άσχημες στιγμές  όλοι συμπεριφέρονται το ίδιο. Δηλαδή όλοι θέλουν κάποιον να μοιραστούν το συναίσθημα τους. Οι άνθρωποι που μοιράζονται πιο εύκολα είναι εκείνοι που έχουν τα λιγότερα, αλλά είναι εκείνοι που κοιμούνται πιο ήσυχοι γνωρίζοντας ότι βοήθησαν κάποιον που είχε ανάγκη. Αυτό το είδος ανθρώπων δεν περιμένουν κανένα είδος επιβράβευσης, ή να ζητήσει κάποιος κάτι από αυτούς, το κάνουν γιατί έτσι λέει η καρδιά τους.  Είναι το είδος ανθρώπων που δεν περιμένουν το Πάσχα να δείξουν ότι κατάλαβαν την θυσία του Χριστού για εκείνους. Από την άλλοι είναι και το άλλο είδος, που θεωρούν την αλληλεγγύη, σαν κλέψιμο των κόπων τους. Ο εγωισμός τους δεν τους αφήνει να δουν ότι το να μοιράζεσαι σε κάνει πλουσιότερο ψυχικά, και ότι η ύλη είναι κάτι προσωρινό.

Έχουμε δώσει λάθος μηνύματα με αυτές τις δύο έννοιες, πλούσιος και φτωχός. Γιορτάζουμε την Σταύρωση του Χριστού χωρίς να κοιτάξουμε μέσα μας πόσο φτωχοί γίναμε, πόσο άδειοι και ψεύτικοι. Όλα πλέον μετριούνται σε χρήματα, ακόμα και τα τραπέζια τα γιορτινά, αν δεν είναι υπερπολυτελής τότε σε λυπούνται, σε λένε φτωχό.

Αυτή είναι η διαφορά, όσο πιο πλούσιος είσαι μέσα σου τόσο πιο μικρή θα είναι η ανησυχία σου για το πώς θα φαίνεται ένα γιορτινό τραπέζι. Ακόμη και από τα λίγα αν δώσεις σίγουρα είσαι πιο πλούσιος από εκείνον που μέσα του είναι κρύος και άδειος σαν το χρήμα.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Μένουμε εγκλωβισμένοι στο μυαλό μας με συναισθήματα που δεν έγιναν στην ώρα τους σκέψεις προς ξεκαθάριση. Μεγαλώσαμε μέσα μας έναν συναισθηματικό δαίμονα επειδή δεν είχαμε το κουράγιο να έρθουμε αντιμέτωποι με την πραγματική πραγματικότητα που μας περιτριγυρίζει από όταν ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο. Αφήσαμε ακυβέρνητα όλα μας τα κομμάτια που συμπεριλαμβάνουν όλο μας το είναι, με αποτέλεσμα όλα μας τα κομμάτια που μας απαρτίζουν να δρουν μόνα τους, χωρίς κανέναν συγχρονισμό ή έστω μια αλληλουχία μεταξύ τους.

Η ψυχή μας είναι το κομμάτι που μας κάνει ξεχωριστούς, που μας κάνει να διαφέρουμε από όλα τα υπόλοιπα όντα σε αυτόν τον πλανήτη, γαλαξία ή σύμπαν. Όταν η ψυχή μας δεν επικοινωνεί σωστά με το μυαλό μας και το σώμα μας, τα αποτελέσματα δεν είναι τόσο ευχάριστα. Η ψυχή μας είναι η μπαταρία που τροφοδοτεί τα συναισθήματα και το μυαλό, είναι εκείνη που κάνει άτρωτο το σώμα σου απέναντι σε όλα τα ενεργειακά αρπακτικά, είναι η ασπίδα σου, απέναντι στα κολασμένα βέλη των επιτήδειων, που δεν αντέχουν το φωτοστέφανο σου που λάμπει ακόμα και στα χειρότερα σου.  

Η ψυχή μας είναι το κομμάτι της ύπαρξης μας που μας κάνει ζωντανούς. Για αυτό λέμε τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Όταν συναντάμε έναν άνθρωπο για πρώτη φορά, τα μάτια είναι εκείνα που μας δείχνει σαν ένα μίνι βιογραφικό, για το τι εστί εκείνο το πλάσμα απέναντι μας. Η ψυχή, μας καθοδηγεί μέσα από τα μάτια μας, για αυτό και η παροιμία τα μάτια σου 14!!! Έχουμε τυφλωθεί τόσο πολύ όμως από το ψέμα, σαν ένα πέπλο που έχει πέσει πάνω μας πριν ακόμα ανοίξουμε τα μάτια μας.

Πέρασαν τα χρόνια και η ψυχή μου ξεπέρασε πλέον το στάδιο της συνήθειας, έχει πλέον ανάγκη την δική σου ύπαρξη γύρο της, σαν το οξυγόνο. Χωρίς εσένα γύρο της, νιώθει ασφυκτικά, σαν μια φιάλη οξυγόνου που βρίσκεται διαρκώς στα πρόθυρα εξάντλησης και περιμένει εσένα διαρκώς να της δώσεις το φιλί της ζωής, για να αναστηθεί. Κάθε μέρα που περνάει παρακαλεί έστω για μια σου ματιά για να πάρει την δόση της. Η ψευδαίσθηση ότι είσαι ακόμα εδώ ή ότι κάποια μέρα θα γυρίσεις, της δίνει κουράγιο να συνεχίσει, όσο και αν χωρίς την ανάσα σου κυκλοφορεί σαν ένα μπαλωμένο παντελόνι, που νομίζει ότι κανείς δεν το βλέπει, γιατί είναι στην μόδα να είσαι μισός ή να κλέβουμε ψυχές.

Μετά από ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο, που έχεις εκφράσει και την πιο κρυφή σου ανάγκη να γίνετε ένα, έχεις ανοίξει το ημερολόγιο των σκέψεων σου, που μοιάζει πιο πολύ με πίνακα του Μικελάντζελο, γεμάτο ζωντανά χρώματα και σχέδια μιας παραμυθένιας ζωής. Και  αντιλαμβάνεσαι ότι όλα αυτά ήταν ένα σενάριο της ψυχής που πρόλαβε να δει το καλό μέσα του, τα χρώματα της δικής του ψυχής, δεν είδες όμως ότι εκείνη η ψυχή βρισκόταν σε μια ασπρόμαυρη περίοδο, τελείως ασυγχρόνιστη με τα δικά σου θέλω και ανάγκες.

Επειδή η ψυχή μου σε είχε ανάγκη, δεν σημαίνει ότι σε έχω και εγώ ανάγκη. Το ξέρουμε ότι όταν η ψυχή αγαπάει, αγαπάει με όλο της το είναι, συνειδητά και ασυνείδητα, άλλα αυτό δεν σημαίνει όμως ότι έχουμε δικαίωμα να παραιτούμαστε από την ζωή μας, με την δικαιολογία ότι κάποια στιγμή βρήκαμε το άλλο μας μισό. Αν είναι ή ήταν το άλλο μας μισό, θα βρει τρόπο να είναι δίπλα μας, αλλιώς δεν ήταν, ούτε είναι το άλλο μας μισό.

Μην αφήνουμε την ψυχή μας να μπερδεύει το ταιριαστό με το αταίριαστο, επειδή ζούμε σε μια κοινωνική πραγματικότητα πιο δύσκολη από όσο αντέχεις, και απλά ψάχνει από κάπου να γραπωθεί. 

Ιωάννα Γκαβριλίου

Είναι φυσιολογικό να έχουμε όλοι τις αμφιβολίες μας όσον αφορά την ύπαρξη μας, την προέλευση μας. Για αυτό και σε όλους τους αιώνες υπήρχαν οι λεγόμενοι επιστήμονες που μέσα από τα έργα τους προσπαθούσαν να δώσουν εξηγήσεις σε όλα τα ανερχόμενα περίεργα συμβάντα που δεν είχαν λογική στην κάθε εκάστοτε εποχή, ή σε όλα τα τυχαία ή κατά λάθος γεγονότα στα οποία ήθελαν μια επεξήγηση.

Ταυτόχρονα με αυτούς όμως υπήρχαν και οι λεγόμενοι άνθρωποι του θεού, οι ιερείς, οι οποίοι πέραν ότι είχαν καταλάβει ότι ο άνθρωπος όσο πιο αγράμματος είναι τόσο πιο ευκολόπιστος και χειραγωγήσιμος είναι, τόση περισσότερη εξουσία μπορούν να ασκήσουν. Ο μέσος άνθρωπος μη έχοντας επίγνωση για πολλούς αιώνες ποιος πραγματικά είναι, οδηγούμενος από φόβους που του επέβαλαν τα υποτιθέμενα κοινωνικά συστήματα, είχε ανάγκη να πιστέψει σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο και ας μην καταλάβαινε τι είναι ο θεός, μόνο και μόνο να νιώσει ότι δεν είναι μόνος.

Για πολλούς αιώνες, για να μην πούμε έως και μέχρι σήμερα σε κάποιο βαθμό, πολλοί άνθρωποι παραμένουν ημιτελείς σαν προσωπικότητες, χωρίς καμία μόρφωση, ή καλύτερα να πούμε γεμάτοι παραπλανητική γνώση, εύκολα καθοδηγούμενοι από τα ψευτοαρπακτικά, δαιμονισμένες ψυχές, που δηλώνουν πιστοί του θεού, υπάκουοι στον λόγο του θεού, οι λεγόμενοι πατεράδες της εκκλησίας οι οποίοι το μόνο που κάνουν είναι να διαστρεβλώνουν την αλήθεια, κάνοντας τους αφελείς ανθρώπους ακόμα πιο αμαρτωλούς.

Γεμίζουν οι εκκλησίες από άπιστους, από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι σημαίνει αγάπη, που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει μοιράζομαι, που δεν ξέρουν τι σημαίνει αποδοχή, που δεν ξέρουν τι θα πει παιδεία, που δεν ξέρουν τι σημαίνει θεός. Από το πρωί ως το βράδυ βράζει η ψυχή μέσα στο κορμί τους, σαν τα καζάνια της κόλασης, από την αηδιαστική υποκρισία της δηθενιάς, της υποτιθέμενης παιδείας που νομίζουν ότι έχουν, που με θράσος την περνάνε και στις επόμενες γενιές, καταστρέφοντας ανυποψίαστες ψυχές, στέλνοντας τα όσο πιο μακριά γίνεται από τον θεό.

Ανήμποροι να κουμαντάρουν αυτήν την κατάμαυρη και διαλυμένη ψυχή τους, ή ακόμα χειρότερα τις αδικαιολόγητες αισχρές πράξεις τους, μάθανε να λένε ο θεός φταίει. Το έχουν κάνει σαν καραμέλα : ο θεός σε τιμώρησε και βίασαν το παιδί σου, ο θεός σε τιμώρησε και σκότωσαν το παιδί σου, ο θεός μας τιμώρησε και ήρθε το τσουνάμι και μας πήρε σηκωτούς, ο θεός μας τιμωρεί που υπάρχει τόση κακία, ο θεός και ο θεός. Ο θεός δεν είναι τιμωρός, αντιθέτως είναι ο μοναδικός σύμμαχος σε τούτην την ζωή.

Ο θεός σημαίνει αγάπη, ο θεός σημαίνει καλό, ο θεός σημαίνει ομορφιά, φώς, ανθρωπιά. ο θεός σημαίνει ζωή. Και πουθενά σε όλα αυτά που κάνουμε εμείς δεν υπάρχουν αυτά. Είμαστε τόσοι μικροί και σχεδόν ανύπαρκτοι μπροστά στην έννοια του θεού, που το λιγότερο που θα έπρεπε να νιώθουμε είναι ντροπή και αηδία με τον ίδιο μας τον εαυτό, που έχουμε το θράσος να ρίχνουμε ευθύνες στον θεό για τις απερίγραπτες και υποτιθέμενες ηθικές μας αξίες και για μην πούμε για τις πράξεις. Που για τις πράξεις μας πλέον νομίζω και ο ίδιος ο θεός έχει μείνει άφωνος, ούτε καν εκείνος δεν μπορεί να βρει καμία λέξη ταιριαστή στην κατάντια μας.

Έχουμε γίνει τόσο γελοίοι και μέγα κρητικοί των πραγμάτων που δεν βλέπουμε ότι η οποιαδήποτε ευκαιρία μας δίνει ο θεός σε καθημερινή βάση εμείς την χαραμίζουμε με την εγωμανία μας, που και να υπήρχε παράδεισος εμείς σίγουρα δεν αξίζουμε ούτε από έξω να περάσουμε. Καμία αυτογνωσία, καμία αυτοκριτική και ιδού τα αποτελέσματα. Ο θεός δεν φταίει πουθενά και για τίποτα, δεν έχει καμία ευθύνη για τις δικές μας πράξεις. Ο θεός μας έδωσε την ελευθερία βούλησης ώστε εμείς να έχουμε την ζωή στα χέρια μας, να την κουμαντάρουμε όπως εμείς θέλουμε, παρόλα αυτά εμείς χωρίς καμία ντροπή ή τύψεις για τα χάλια μας, ρίχνουμε ευθύνες ακόμα και στον θεό. Δεν είμαστε πλέον άξιοι να ζητάμε από τον θεό.

Ο θεός βρίσκεται κάθε μέρα δίπλα μας, γιατί ο θεός βρίσκεται μέσα μας, αρκεί εμείς να επιλέγουμε μόνο το καλό.

Ιωάννα Γκαβριλίου