Είναι φορές που έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να πιστέψει πως ένα μόνο δευτερόλεπτο θα άλλαζε ακόμη και ολόκληρη τη ζωή μας. Βραδιές που στριφογυρνούσε στη σκέψη μας αυτό το «αν μου έδινε μια στιγμή μόνο ακόμη, να εκφράσω όλα όσα έχω μέσα μου», τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Είναι όμως πραγματικό; Οι άνθρωποι, κυρίως στις ερωτικές σχέσεις, έχουν μία τάση να εξαντλούν κάθε χρονικό περιθώριο που τους δίνετε για να εκφράσουν όλα όσα σκέφτονται, νιώθουν και βιώνουν μόνοι τους και στο τέλος να μην έχουν πει ούτε τα μισά από όσα θα ήθελαν. Ο πραγματικός χρόνος όμως που μας χωρίζει από το να τα εξομολογηθούμε, απέχει μόνο μια… απόφαση.

Κάποια λεπτά ενώ μιλούσατε, το μόνο που είχες στο μυαλό σου ήταν κάποιο «γιατί», ένα «ίσως» με δική σου υπόθεση ή μερικά μοναδικά κομμάτια σου που θα ήθελες να μοιραστείς. Μέρες ολόκληρες σκεφτόσουν αυτές τις δύο λέξεις που κρατάς μέσα σου και για να τις πεις θα χρειαζόσουν μία μόνο στιγμή. Χρόνια ονειρεύεσαι τη σκηνή αυτή, μελετώντας ξανά και ξανά τα λόγια σου για τότε, με κάθε λεπτομέρεια. Κι όσο ο καιρός είναι περασμένος, προστίθονται κι άλλα. Πρόβα στην πρόβα, αναρρωτιέσαι ποια θα ‘ταν η «κατάλληλη» αυτή σκηνή που πρέπει να ξεθάψεις το βινύλιο με τίτλο «Οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου» το οποίο έχει γίνει γνώριμη μελωδία και συντροφεύει πλέον όλες τις νύχτες σου.  

Για κάθε σχέση υπάρχει ένα ιδεατό ρολόι. Είναι αυτό που ξεκινάει να μετράει από την πρώτη στιγμή, αυτή της γνωριμίας. Κάποιες φορές χτυπάει δυνατά, όπως οι ανήσυχοι, ακαθόριστοι χτύποι της καρδιάς μας για να στρέφουμε την προσοχή μας πάνω του. Κι άλλες πάλι, λειτουργεί αθόρυβα για να μη μας θυμίζει την παρουσία του. Σ’ άλλες σχέσεις ο χρόνος κυλλάει προς τη φυσιολογική κατεύθυνση του ρολογιού, ενώ σ’ άλλες μετράει αντίστροφα. Όσες φορές όμως κι αν προσπαθήσεις να βγάλεις την μπαταρία έχοντας σκοπό να παγώσεις το χρόνο, οι δείκτες του παραμένουν εκεί που τις άφησε ο χρόνος και η συνέχεια τους αν και εξαρτάται από σένα για το πότε θα είναι, δε θα είναι ίδια, γιατί θα έχει χάσει την αξία της πραγματικότητας.

Η σχέση μας με το χρόνο στις ερωτικές σχέσεις, εξαρτάται από την ανάγκη μας για ασφάλεια και ο δείκτης του ρολογιού αντιπροσωπεύει τα συναισθήματά μας. Όλες εκείνες οι φορές που δεν καταφέραμε να πούμε όλα όσα θα θέλαμε, όταν ποτέ δεν εκφράσαμε όσα νιώθουμε κρατώντας τα μυστικά, τότε που δεν είπαμε τι μας πειράζει, εκείνες τις φορές που δεν εξωτερικεύσαμε ότι δεν περνούσαμε όμορφα, δεν ήταν γιατί δεν μπορούσαμε. Αλλά γιατί η σχέση μας μετά από τα παραπάνω, θα άλλαζε σε κάτι άγνωστο σε εμάς.

Όπως λένε κι οι Coldplay στο τραγούδι Clocks, “Η σύγχυση δεν σταματά ποτέ, κλείνοντας τοίχους και σημειώνοντας ρολόγια”. Γι’ αυτό πριν από κάθε φορά που θα φτάσεις να επιζητάς ένα μονάχα δευτερόλεπτο ακόμη, φρόντισε όλα τα προηγούμενα να τα έχεις αξιοποιήσει τρέχοντας μέσα στις σκέψεις και τα συναισθήματα σου, κρατώντας στο χέρι σου τη δική σου -μοναδική- απόφαση.

Γράφει η Στέλλα Μακαρώνη

Πόσες φορές γυρίσαμε πίσω στον χρόνο με το μυαλό μας , σταθήκαμε και είπαμε …” Αχ! Και αν είχα κάνει το αντίθετο;” . Πόσες φορές γυρίσαμε ¨πίσω” για να πάρουμε απαντήσεις για το σήμερα ; Πολλές!

Μία ταινία , που ποτέ δεν φεύγει από το μυαλό μου , όταν οι σκέψεις μου στέκονται στο θέμα “χρόνος” είναι η ” Cloud Atlas” 2012. Μια ταινία που θέλει να μας δείξει πως μέσα στο χρόνο οι πράξεις μας , και οι χαρακτήρες μας , συνδέονται σαν ένα ολοκληρωμένο σώμα και επιδρούν στο παρελθόν , παρόν και μέλλον. Απίστευτο!

Κάθε φορά , μένω έκπληκτη , το πόσο σωστά είναι όλα αυτά στην ταινία. Πόσο σωστά μεταφέρεται η αλήθεια της ζωής μας μέσα από μία ταινία μυθοπλασίας αλλά βασιζόμενη σε μία πραγματικότητα …τον χρόνο! Εκστασιάζομαι, θα πω!

Μία ακολουθία πράξεων των προγόνων μας , ήταν η αιτία να ζήσουν οι παππούδες μας μεγάλους πολέμους , τραγικές πανδημίες , οικονομικές καταστροφές . Μία ακολουθία , που ξεχωριστά στον κάθε άνθρωπο ,έδωσε ώθηση να ακολουθήσει άλλες καινούργιες πράξεις δικιές του , που με την σειρά τους επηρέασαν τις ζωές των δικών μας γονιών .

Μία σκέψη του ζαχαροπλάστη της Αικατερίνης των Μεδίκων , να γεμίσει δύο ψωμάκια με κρέμα , την έκαναν να ενθουσιαστεί σε τέτοιο βαθμό που μετέπειτα στο πέρασμα του χρόνου πολλοί ζαχαροπλάστες δοκιμάσαν να εξελίξουν την συνταγή , με εκείνον τον έναν , που στον χρόνο τότε κανένας δεν συγκράτησε , σκέφτηκε να περιχύσει τα ψωμάκια με σοκολάτα , ώστε να καταλήξει σήμερα να λέγεται Προφιτερόλ!

Δεν θέλεις Γαλλία ; Δε θα σε πάω μακριά . Ελλάδα! Πόσες από της γιαγιάδες των γιαγιάδων μας , έφτιαξαν ένα φαγητό με αυτά που είχαν , που το πήραν μετά η γιαγιάδες μας το εξέλιξαν και φτάνουμε στο σήμερα που η ελληνική μεσογειακή διατροφή σπουδάζετε στα μεγαλύτερα σχολεία μαγειρικής.

Αυτό που θέλω να σου πώ , αν δεν έχεις βαρεθεί ακόμα , και διαβάζεις το κείμενο μου … είναι …χρόνος + πράξεις = επιπτώσεις.

Ο χρόνος είναι κάτι άπιαστο , όμως αποδεικνύει το παρελθόν μας , το παρόν μας και το μέλλον μας. Οι πράξεις μας μέσα στο χρόνο είναι τα δεδομένα που θα μας φέρουν μπροστά μας , το αποτέλεσμα όπου με αυτό θα έρθουν και οι επιπτώσεις που θα πρέπει να δεχτούμε και αναλάβουμε σαν όντα μέσα σε αυτό που μας δόθηκε. Την ζωή!

Δεν σου το κάνω συγκεκριμένο , όχι . Είτε καλές είτε άσχημες πράξεις , ο χρόνος είναι πάντα εκεί για να σου φέρει την απάντηση αν είναι καλές ή άσχημες . Το θέμα είναι , εσύ είσαι έτοιμος γι’ αυτό που έρχεται;

Θεωρητικά, ο χρόνος μπορεί εύκολα να οριστεί. Αποτελεί, σύμφωνα με την επιστήμη αλλά και την κοινή λογική, τη διάρκεια που προσδιορίζεται αντικειμενικά από αστρονομικούς υπολογισμούς. Φαίνεται όμως πως στη ζωή κάθε ανθρώπου βιώνεται παράλληλα και υποκειμενικά, ανάλογα με την ψυχοσύνθεσή του γενικά και την ψυχολογική κατάστασή του ειδικά. Πώς μπορεί, λοιπόν, να μας επηρεάσει αυτός ο υποκειμενικός χαρακτήρας του χρόνου;

Κάθε άνθρωπος σε ορισμένες φάσεις της ζωής του έχει διατυπώσει δύο αντιφατικές μεταξύ τους σκέψεις: «Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός;» και «Πότε επιτέλους θα περάσει ο καιρός;». Τι πραγματικά ισχύει;

Προφανώς και οι δύο προαναφερόμενες σκέψεις είναι σωστές. Κατά το πέρας μιας ημέρας, η αντίληψή μας όσον αφορά στη διάρκειά της εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, πρωτίστως δε από τη διάθεσή μας και τις υποχρεώσεις μας. Συνεπώς, αν το ημερήσιο πρόγραμμά μας είναι επιβαρυμένο, η ημέρα φαντάζει ατελείωτη και κοπιαστική. Αντιθέτως, μία ξεκούραστη Κυριακή φαίνεται να περνάει αστραπιαία.

Ο σπουδαιότερος παράγοντας που επηρεάζει το ρόλο του χρόνου στη ζωή του ανθρώπου, όπως ήδη αναφέρθηκε, θεωρείται η ψυχολογία. Ωστόσο, εδώ υποδαυλίζει μία αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στον χρόνο και την ψυχολογία, καθώς ο πρώτος επιδρά στην ψυχική υγεία με διττό τρόπο. Ειδικότερα, όταν συμβαίνει ένα στενάχωρο γεγονός, όπως είναι η απώλεια ενός σημαντικού ανθρώπου ή η διακοπή σχέσεων μαζί του, ο χρόνος σε πρώτο στάδιο καθίσταται εχθρός. Κάθε δευτερόλεπτο μακριά από το συγκεκριμένο άτομο μετατρέπεται σε αβάσταχτο φορτίο στο μυαλό και ο χρόνος βασανιστικά παγιώνεται, αν και θα φάνταζε προτιμότερο να εξαφανιστεί. Εν συνεχεία όμως, η επίδραση του χρόνου είναι ιαματική. Μέρα με τη μέρα, δίχως να γίνεται άμεσα συνειδητό, επέρχεται βελτίωση. Ο πόνος και οι σκέψεις παραμένουν, αλλά το φορτίο μειώνεται και η επιστροφή στην καθημερινότητα χωρίς συστηματικά ξεσπάσματα επιτυγχάνεται σταδιακά. Συμπερασματικά, ο χρόνος λειτουργεί τόσο ως εχθρός όσο κι ως γιατρός.

Στην πραγματικότητα όμως, η απώλεια δεν ξεπερνιέται ποτέ και το κενό παραμένει επ’ αόριστον, εφόσον η σχέση των ατόμων ήταν ουσιαστική. Ο χρόνος δηλαδή θεραπεύει, χωρίς να διαγράφει το γεγονός οριστικά από τη μνήμη. Ίσως καλύτερα έτσι, γιατί όσο και να πονάει, η ανάμνηση μας δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσουμε.

Περίεργη, λοιπόν, η επίδραση του χρόνου στη ζωή μας. Αναλαμβάνει πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, ενώ σύμφωνα με τη Φυσική παραμένει ένα σταθερό φυσικό μέγεθος.

Νεφέλη Καλογερή