Πλησιάζοντας όλο και πιο κοντά στις μέρες των Χριστουγέννων, πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι ετοιμάζονται για κάποιο ταξίδι. Είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό σίγουρα τα πάντα είναι πιο όμορφα αυτές τις μέρες, λίγο πιο «χριστουγεννιάτικα» όλα!

Ταξιδεύοντας μπορεί κάποιος να συναντήσει και να επισκεφτεί τις απίστευτα όμορφες χριστουγεννιάτικες αγορές. Χριστουγεννιάτικη αγορά, λοιπόν, είναι μια υπαίθρια αγορά που συνδέεται με τον εορτασμό των Χριστουγέννων.

Αυτές οι αγορές προήλθαν από τη Γερμανία, αλλά τώρα διατηρούνται σε πολλές χώρες. Η εορταστική περίοδος των διακοπών ξεκινά τέλη Νοεμβρίου και φτάνει μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου.

Παρακάτω παραθέτω κάποιες από τις καλύτερες χριστουγεννιάτικες αγορές στη Γερμανία:

1. Χριστουγεννιάτικη αγορά Στουτγάρδης
2. Χριστουγεννιάτικη αγορά Erfurt
3. Χριστουγεννιάτικη αγορά Δρέσδης Striezelmarkt
4. Χριστουγεννιάτικη αγορά Ντίσελντορφ
5. Χριστουγεννιάτικη αγορά Μάνχαιμ

Αναστασία Κακλαμάνου

Στην ταινία ¨Οι γέφυρες του Μάντισον¨ η Μέριλ Στριπ λέει πως όταν αποκτάς παιδιά η ζωή σου γεμίζει από λεπτομέρειες… όλες αφορούν αυτά και όλες χρήζουν υψίστης σημασίας για σένα, μέχρι τη στιγμή που θα ανοίξουν τη πόρτα και θα σε επισκέπτονται πια με μια βαλίτσα στο χέρι…

Τότε λίγο σκούρα τα πράγματα, μια που αδειάζουν οι ντουλάπες τους, αδειάζει και η ζωή σου από τις τόσες λεπτομέρειες…ξεκινούν να ζήσουν τις δικές τους περιπέτειες.
Μετά;

Μετά αποκτούν τις νέες συνήθειες και μια ζωή δική τους που νομοτελειακά εσύ χωράς μόνο σε λίγα λεπτά της μέρας, όσο διαρκούν λίγα μηνύματα ή ένα τηλεφώνημα. Τώρα για να πούμε και του στραβού το δίκιο, το τηλεφώνημα στην αρχή δεν είναι ένα, καμιά δεκαριά είναι για να βεβαιωθείς ως μητέρα πως έφαγε, ντύθηκε καλά, έβαλε τα τάπερ στο ψυγείο και άλλα πολλά που σε καθιστούν ενεργή στη ζωή τους έστω κι από απόσταση…

Την ημέρα όλα κυλούν μια χαρά.. δουλειά, υποχρεώσεις οικονομικές κατακλύζουν το μυαλό… το βράδυ όμως, πας στη κουζίνα όπου δεν υπάρχει ίχνος άπλυτου πιάτου, μια που τρέφεσαι με delivery και τότε το μάτι σου δε ξεκολλάει από το βάζο με τα μπισκότα, άδειο χωρίς περιεχόμενο και γκρίνιες για το πόσο γρήγορα έφτασε στη μέση…

Θυμάσαι τα πάντα, την στιγμή που ανακάλυψες τα αγαπημένα μπισκότα και το μεγάλο γυάλινο βάζο που φρόντιζες να είναι πάντα γεμάτο… θυμάσαι τα Σάββατα στο σούπερ μάρκετ με το καρότσι να ξεχειλίζει από νοστιμιές, το γεμάτο ψυγείο τα γλυκά που τα ετοίμαζες με τόση χαρά το σκ.. και τώρα…
Τώρα το ψυγείο γεμάτο με δύο γιαουρτάκια, τα ράφια στα ντουλάπια άδεια και συ βασίλισσα σε ένα βασίλειο άδειο.. έτσι σου φαίνεται το άνετο σπίτι, έτσι σου φαίνεται πάνω κάτω και η ζωή σου…

Όταν ανοίγεις την πόρτα του δικού τους σπιτιού, όλα αλλάζουν…
Γυρνάει το χαμόγελο, οι ατάκες που σου λείπουν τα πειράγματα και διόλου δεν σε απασχολεί αν το σπίτι τους μοιάζει με οίκο.. ξέρετε… Το μόνο που σκέφτεσαι είναι να ρουφήξεις στιγμές να τις ταξινομήσεις στις όμορφες αναμνήσεις και να χαρείς όσο μπορείς. Γυρνάς το βράδυ γεμάτη ευγνωμοσύνη για την αγάπη που πήρες, για τις στιγμές και όλα αυτά τα αποτυπώνεις σε ένα μήνυμα, με μια λέξη, ευχαριστώ… Κι αν όλο αυτό μοιάζει μελό ε, ναι είναι…

Γιατί η ελληνίδα μαμά ζει ανάμεσά μας κι αν δεν προσβληθεί από το σύνδρομο όπως λένε της άδειας φωλιάς τότε να αλλάξει ιθαγένεια. Επίσης θυμάσαι τον εαυτό σου που έβρισκες τόσο παράλογο όταν στα δεκαοχτώ σου μετακόμισες και όταν γύρισες στο σπίτι μετά από μια εβδομάδα, η φώτο σου ήταν πάνω στη τηλεόραση με την ανάλογη κορνίζα…
Αφύσικο σου φαινόταν το πόσο τους έλειπες,,, άντε να σε δω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα… Τώρα που είσαι σε αυτήν ακριβώς τη θέση, αναλογίζεσαι πως στα κομμάτια πέρασαν τόσο γρήγορα τα χρόνια, μήπως έπρεπε να είχες κάνει περισσότερα και φυσικά αν υπήρξες όσο καλή, σωστή θα έπρεπε…

Ο γονεικός ρόλος όμως παραμένει ένας ανεξερεύνητος πλανήτης, χωρίς καμιά οδηγία πλοήγησης και δίχως ζώνες ασφαλείας. Προχωράς με το ένστικτο, δίνεις χωρίς να ζητάς πίσω ή να κρατάς λογαριασμούς με μόνη πυξίδα την αγάπη, την αφοσίωση, την φροντιδα και περιμένεις … τι; Την απάντηση από έναν ενήλικα πλέον που πίνοντας καφέ μαζί του τον ρωτάς…. …Ήμουν καλή μαμά… η απάντηση;

Η καλύτερη που θα μπορούσα να έχω…. τότε κοιτάς μπροστά και συνεχίζεις να γεμίζεις το βάζο με τα μπισκότα στο δικό του σπίτι, μια που στο δικό σου δεν εξυπηρετεί η ύπαρξή του πλέον..
Επιβάλλεται πια να αγοράσεις ένα πολύ μικρότερο και το γεμίζεις με τα δικά σου αγαπημένα μπισκότα και υπόσχεσαι πως όχι δεν θα σου φανεί περίεργο που θα στολίσεις μόνη δέντρο χωρίς φωνές και μαλώματα για το ποιος κάνει όλη τη δουλειά… απλά αποφεύγεις να το κάνεις υπό τους ήχους που το συνόδευαν τα χρόνια που πέρασαν και βάζεις το άστρο, με Βανδή και τσιφτετέλια….

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Τι όμορφο συναίσθημα για τα παιδικά μας χρόνια να υπάρχει κάποιος που στην αρχή του χρόνου μπορούσαμε να του ζητήσουμε κι αυτός να ανταποκριθεί άμεσα και με ακρίβεια, στην επιθυμία μας…

Μεγαλώνοντας τα πράγματα άλλαξαν ο Άγιος υπήρχε μόνο στις διαφημίσεις και εμείς πάψαμε να ζητάμε ο καθένας το έμαθε με διαφορετικό τρόπο… πάντως το θέμα ήταν πως ο κυριούλης με τα κόκκινα, το έλκηθρο και οι τάρανδοι σταμάτησαν να πραγματοποιούν τα θέλω μας…

Αν για μια στιγμή τώρα που μάθαμε να υπάρχουμε στον κόσμο των ενηλίκων και ξέρουμε πως αυτός ο κόσμος δεν είναι με τα χρώματα που τον σκεφτόμασταν όταν η παιδική μας φαντασία έπλαθε το μέλλον μας, αν μόνο για μια στιγμή κλείναμε τα μάτια μας, τι θα ζητούσαμε από τον αγαπημένο μας Άγιο…Μη βιαστείτε να πείτε χρήματα… πολύ εύκολη απάντηση και καθόλου μα καθόλου συνετή… η υγεία άλλωστε τώρα που είμαστε μεγάλα παιδιά εκτιμάται στο βαθμό που της αξίζει… ας πάμε λίγο πιο πέρα όμως σκεπτόμενοι πιο βαθιά τι θα θέλαμε για μας, τι θα μας έδινε χαρά…Λοιπόν αυτό θα ζητούσα από τον Άγιο, χαρά… ένα συναίσθημα που τα μέσα του υπάρχουν μόνο θετικά πρόσημα, μόνο που όλο πιο σπάνια το νιώθουμε και δεν το διεκδικούμε βουτηγμένοι στη μιζέρια που επιβάλλει η καθημερινότητα και οι υποχρεώσεις μας. Εκπαιδευτήκαμε άριστα στο να εκφράζουμε παράπονα, να βάφουμε τον κόσμο μας γκρι ή και μαύρο και ξεχάσαμε τη χαρά…

Αυτήν που σου δίνει ένα χαμόγελο στο δρόμο το πρωί με μια καλημέρα, τη χαρά που υπάρχει όταν κρατάς ένα ζεστό καφέ στα χέρια σου ένα παγωμένο πρωινό, την χαρά που σου δίνει η θέα του ουρανού, το γέλιο ενός παιδιού, τη χαρά που εισπράττεις από τους ανθρώπους και μόνο… Νομίζω πως κάπου έχουμε χαθεί και δεν την έχουμε στις δόσεις που θα ήταν ικανές να μας κάνουν να αξιολογούμε τα σημαντικά της ζωής. Γιατί αν φανταστούμε πόσο υπέροχο δώρο είναι αυτό και μόνο είναι αρκετό να πλημμυρίσει κάθε κύτταρο μας με αυτή. Τώρα θα μου πείτε ναι αυτά τα περί δώρων και τα λοιπά όταν δεν υπάρχουν τα χρήματα τα αφήνεις στην άκρη. ΟΧΙ πιο μεγάλο από του Μεταξά έχω να πω… Αφήνουμε την ουσία και κυνηγάμε την επιφάνεια, ξεχνάμε να ζούμε και το θυμόμαστε όταν είναι πια αργά… Σε μια συζήτηση που είχα με κάποιον φίλο μου είπε πως ναι καλά όλα αυτά αλλά τι θα είμαστε χαζοχαρούμενοι…. Κοιμήσου ύπνο βαθύ φίλε μου αν έχεις μπερδέψει τόσο τις αξίες σου και έχεις μπει για τα καλά στους λαβύρινθους τις σοβαροφάνειας… Μιλάμε για χαρά που αντλείται από την ευγνωμοσύνη αρχικά για όλα αυτά που έχουμε, για τη χαρά που ψάχνουμε κι αυτή αγνοείται.. ακατανόητο να λέμε στους ανθρώπους να χαίρονται κι αυτοί να το παρεξηγούν… πως κατάφεραν να δώσουν τόσο λάθος χρώμα στη ζωή τους… Ας ζήσουν έτσι αυτή η ζωή τους αξίζει…

Αν όμως εγώ κλείσω τα μάτια μου κι ευχηθώ Άγιε μου Βασίλη σε παρακαλώ φέρε μου μεγάλες δόσεις χαράς για φέτος, χαμόγελα που θα γίνουν του χρόνου τέτοια εποχή, όμορφες αναμνήσεις… 2021 όμορφες ευχές για μια χρονιά γεμάτη χαρά λοιπόν!!!!

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Tα χριστουγεννα όλοι ξαφνικα γινομαστε ανθρωποι. Κανουμε φιλανθρωπίες, σταματάμε και δίνουμε χρήματα σε εναν άστεγο που τον βλέπουμε κάθε μέρα αλλά σήμερα αποφασίσαμε να του δώσουμε κάτι λόγω ημερών.
Είναι πολύ ευχάριστο που τα Χριστούγεννα δείχνουμε το καλό μας πρόσωπο και την φιλεσπλαχνία μας. Το ερώτημα είναι γιατί μόνο τα Χριστούγεννα? Ο άστεγος δεν πεινάει μόνο τα Χριστούγεννα, τα παιδιά στα ιδρύματα δεν χρειάζονται παιχνίδια μόνο τα Χριστουγεννα. Όσο καλό και να κάνουμε τα Χριστούγεννα, η φτώχια συνεχίζει να υπάρχει. Αν ειχαμε την ιδια φιλευσπλαχνία όλο τον χρόνο ο κόσμος μας θα ήταν αλλιώς.
Όπως και να έχει κοντεύουν Χριστούγεννα. Ας αρχίσουμε σήμερα, τώρα να βοηθάμε τον συνάνθρωπο μας αλλά ας κάνουμε και εναν απολογισμό πόσο βοηθήσαμε τον υπόλοιπο χρόνο. Άλλωστε αυτο ειναι το κριτήριο του Αϊ-Βασίλη……

Πίστεψε στην μαγε’ια των Χριστουγέννων και αναλογίσου οπως τα παιδάκια τα βάζουμε να σκεφτούν αν ήτανε καλά παιδάκια όλο τον χρόνο.

Άλλωστε παντα όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα παιδί. Ας μην κρύβουμε όμως και την ανθρωπιά μας. Υπάρχουν εκεί έξω πολλοι συνάνθρωποι που χρειάζονται την βοήθεια σου και τώρα και παντα. Χρόνια πολλά…