Πιθανότατα γνωρίζεις ήδη τον Βασίλη Γιαννόγλου.

Αν χορεύεις Salsa ή Bachata τότε θα το θεωρήσω δεδομένο. Ίσως υπήρξε και για σένα ο δάσκαλος που σου έμαθε τις πρώτες χορευτικές κινήσεις σου. Ως μαθητής του Βασίλη άλλωστε δε θα μάθεις απλώς να εκτελείς τέλεια μια χορευτική φιγούρα. Θα πάρεις πολλά παραπάνω..

Θα σταθώ κυρίως σε αυτή την «ένεση ντοπαμίνης» που σου προσφέρει, με τον ενθουσιασμό και το χαμόγελό του. Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα πολλών ανθρώπων του συγκεκριμένου χώρου είναι η αλήθεια. Το οποίο γίνεται και δικό σου, όταν περιβάλλεσαι από τέτοιους ανθρώπους και γίνεσαι μέλος μια μεγάλης παρέας.

Ας γνωρίσουμε όμως το Βασίλη Γιαννόγλου λίγο καλύτερα…

Πως μπήκε το μικρόβιο του χορού στη ζωή σου και ποιες είναι οι στιγμές που έχουν χαραχθεί στη μνήμη σου ?

« Ξεκίνησα να χορεύω το 2007 όταν ένας φίλος μου που χόρευε, πρότεινε σε εμένα και στην υπόλοιπη παρέα να δοκιμάσουμε. Έτσι πήγαμε για ένα δοκιμαστικό μάθημα salsa και bachata. Στους άλλους άρεσε, σε εμένα όχι τόσο, αλλά είπα ότι εφόσον άρεσε στους υπόλοιπους, ας συνεχίσω κι εγώ. Όταν ξεκίνησα να καταλαβαίνω τις κινήσεις και να αντιλαμβάνομαι τον ρυθμό, βρήκα και την ευχαρίστηση μέσα στο χορό, και συνέχισα ακόμα και όταν η υπόλοιπη παρέα είχε σταματήσει. Οι περισσότερες “δυνατές” στιγμές ήταν σίγουρα ως δάσκαλος, που ένιωθα πιο έντονα τα πάντα γιατί δεν ήμουν εκεί ως μονάδα, αλλά ήμουν υπεύθυνος για την ομάδα. Σίγουρα από τις πιο έντονες στιγμές ήταν ο πρώτος μας διαγωνισμός το 2016. Όταν αποφασίσαμε να πάμε μια βδομάδα πριν τον αγώνα και προλάβαμε να στήσουμε χορογραφία, να ετοιμάσουμε μπλουζάκια και τελικά βγήκαμε 2οι από τις τρεις ομάδες! »

Τι είναι αυτό που σε εξιτάρει πιο πολύ στο χορό?

« Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στο χορό, είναι όλα τα γύρω γύρω! Η διδασκαλία, η κοινωνικοποίηση, η οργάνωση ομάδων, τα events, οι εκδρομές και γενικά η δραστηριοποίηση σε αυτόν τον χώρο. »

Τι θα συμβούλευες κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με το χορό, αλλά θέλει να ξεκινήσει?

« Να το κάνει οπωσδήποτε, είναι πιο εύκολο απ’ό,τι νομίζει! Οι περισσότεροι άνθρωποι που είναι “απ’εξω” νομίζουν ότι έχουν “δύο αριστερά πόδια” και δε θα τα καταφέρουν. Λάθος. Οι δικοί μας χοροί (salsa και bachata) είναι πανεύκολοι για όλους, ανεξαρτήτου ηλικίας. Από το δικό μου πρίσμα, το λιγότερο που έχει να κερδίσει κάποιος είναι το να μάθει να χορεύει, γιατί το πιο σημαντικό στους χορούς που κάνουμε εμείς είναι το να έρχεσαι σε επαφή και να συναναστρέφεσαι με καινούριους ανθρώπους. Στα τόσα χρόνια που ασχολούμαι, έχω δει μαθητές μου να κάνουν φιλίες, να τους δίνονται επαγγελματικές ευκαιρίες, να κάνουν σχέσεις ζωής κλπ. Ειδικά στις μέρες μας, με την έξαρση των social media που γίνεται όλο και πιο σπάνιο να βρίσκεσαι από κοντά και να γνωρίζεις πραγματικά ανθρώπους, ο χώρος του χορού αποτελεί εξαίρεση και μπορείς πολύ εύκολα να γνωρίσεις ανθρώπους που σας ενώνει τουλάχιστον ένα κοινό ενδιαφέρον, ο χορός. »

Salsa ή Bachata ?

« Να διδάσκω σάλσα. Να χορεύω πάλι σάλσα, αλλά με μικρή διαφορά με την μπατσάτα! Αλλά κακά τα ψέματα, θέλει και τα δύο… Αλήθεια τώρα όποιος έχει ξεκινήσει με το mindset να είναι ταγμένος μόνο στο ένα, σίγουρα σε κάποια φάση το μετανιώνει που δεν ασχολήθηκε και με τα δύο. Στα πάρτυ παίζει και τα δύο, χάνεις τη μισή χαρά αν χορεύεις μόνο το ένα! »

Ποια είναι τα 3 αγαπημένα σου τραγούδια που θα μπορούσες να χορεύεις όλο το βράδυ σε ένα πάρτυ?

«Μου βάζεις δύσκολα! Αυτά αλλάζουν κατά καιρούς! Στην παρούσα φάση θα διάλεγα …

Γενικά μου αρέσουν τα τραγούδια bachata που είναι remix »

Με τι άλλο ασχολείται ο Βασίλης Γιαννόγλου? 

« Με διάφορα, τελείωσα Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο ΑΠΘ. Έκανα διδακτορικό, ξεκίνησα να δουλεύω πριν 10 χρόνια σε μια εταιρία με ερευνητικά προγράμματα ως developer (προγραμματιστής). Τώρα πλέον είμαι project coordinator, έχω τα δικά μου προγράμματα που συντονίζω, δηλαδή κάνω ακριβώς αυτό που μου αρέσει περισσότερο. Έκανα και δύο μεταδιδακτορικά και νομίζω πλέον τελείωσα με τις σπουδές! Κατά τα άλλα μου αρέσει πολύ να παίζω επιτραπέζια, μπάσκετ. Εννοείται ταξίδια, εκδρομές, ταινίες, θέλω να τα κάνω όλα γενικά αλλά δεν έχω χρόνο! »

H σχολή χορού “Dance Spirit Art Dance Studio” μας άνοιξε την πόρτα της και εκεί μας υποδέχθηκε η Μαρία!

Βρεθήκαμε στην περιοχή του Ιπποκρατείου και πιο συγκεκριμένα στην οδό Βαλαγιάννη 7, όπου και η ιδιοκτήτρια της σχολής μας μίλησε για την επιχείρησή της, αλλά και τη δική της πορεία στο χορό.

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην πόλη της Κοζάνης. Στη συνέχεια μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη λόγω των σπουδών μου, στη σχολή της Γεωπονίας. Ο χορός μπήκε στη ζωή μου κατά τα φοιτητικά χρόνια, όπου και άρχισα να ασχολούμαι κυρίως με latin και ballroom χορούς. Στη συνέχεια η δασκάλα μου, μου πρότεινε να δώσω εξετάσεις για να αποκτήσω επαγγελματικό τίτλο στο χορό. Αν και ήταν για εμένα κάτι καινούριο, μου άρεσε πολύ η ιδέα και άρχισα να ασχολούμαι σε πιο επαγγελματικό επίπεδο. Αμέσως μετά την απόκτηση του επαγγελματικού μου τίτλου, μου προτάθηκε αμέσως να εργαστώ ως δασκάλα χορού. Έτσι άρχισα να έρχομαι σε επαφή και με νέα είδη χορού, όπως το αργεντίνικο Tango, salsa, bachata και oriental. Από τότε μέχρι και σήμερα δεν σταμάτησα ποτέ να πειραματίζομαι με νέα είδη όπως το μοντέρνο, commercial κ.ά»

Παρά το γεγονός πως η πρώτη της επαφή με το χορό ήρθε ως φοιτήτρια, ήταν ένα «μικρόβιο» που υπήρχε πάντα μέσα της και απλά αναζητούσε πρόσφορο έδαφος για να έρθει στην επιφάνεια…

«Ο χορός υπήρχε πάντα μέσα μου. Αποτελούσε τρόπο έκφρασης και μου δημιουργούσε ένα μοναδικό συναίσθημα από πολύ μικρή ηλικία. Στην Κοζάνη ωστόσο δεν υπήρχαν πολλές ευκαιρίες για να ασχοληθώ με το χορό, εκτός του μπαλέτου, το οποίο δεν μου κέντριζε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον. Έτσι λοιπόν, όντας φοιτήτρια πλέον στη Θεσσαλονίκη, είχα τη δυνατότητα να έρθω σε επαφή με περισσότερα είδη χορού που να με εκφράζουν. Αμέσως κατάλαβα πως ήταν η κατάλληλη στιγμή για εμένα και πως ήταν γραφτό να συμβεί…»

Άραγε ποιο είναι αυτό το στοιχείο που δίνει αυτή τη μοναδικότητα στο χορό, στα δικά της μάτια?

«Ο χορός για εμένα είναι κάτι το μοναδικό και δεν νομίζω πως θα μπορούσα να το εκφράσω μέσα σε μερικές γραμμές. Είναι τρόπος ζωής, τρόπος έκφρασης, ελευθερία κίνησης, τρόπος κοινωνικοποίησης, είναι τρόπος εκγύμνασης. Ακόμη σε βοηθάει στο να μάθεις να συνεργάζεσαι και να συνυπάρχεις με άλλα άτομα, να είσαι πειθαρχημένος και να ελέγχεις το σώμα και τις κινήσεις σου.

Διαπίστωσα πως για να μπορέσω να μεταδώσω όλα όσα είχα μέσα μου ως δασκάλα χορού, θα έπρεπε να το κάνω μόνο μέσα από τη δημιουργία μιας δικιάς μου σχολής. Στόχος λοιπόν επετεύχθη και το “Dance Spirit Art Dance Studio” έγινε πραγματικότητα! Με βασικό μας μότο “όλα τα είδη χορού για όλες τις ηλικίες” η σχολή μας είναι ανοιχτή να αγκαλιάσει κάθε μαθητή που έχει το ίδιο πάθος και αγάπη για το χορό. Να τον κάνει να νιώσει αυτοπεποίθηση και να αγαπήσει αυτό που κάνουμε. Χαρακτηριστικό άλλωστε της σχολής μας είναι πως ο κάθε μαθητής, νιώθει αμέσως πως είναι μέλος μιας μεγάλης χορευτικής οικογένειας.»

Γράφει ο Δημήτρης Καβατζικλής

Όταν η Microsoft κυκλοφόρησε τα Windows 95, δεν τσιγκουνεύτηκε τα χρήματα. Η διαφημιστική τους καμπάνια περιλάμβανε και ένα τηλεοπτικό σποτ που είχε ως soundtrack την επιτυχία των Rolling Stones «Start Me Up». Οι στίχοι του κομματιού ταίριαζαν άψογα στο προϊόν που περιείχε ένα νέο χαρακτηριστικό, το μενού Έναρξη. Αν και το τραγούδι δεν ήταν καινούργιο είχε μια καινοτομία, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 14 Αυγούστου 1981, μόλις δύο εβδομάδες μετά την έναρξη του MTV, αποδεικνύοντας στο κοινό ότι οι Stones μπορούσαν να παραμείνουν στην κορυφή, διαβάζουμε στο openculture.

Στο παρακάτω βίντεο με τίτλο «Spot Me Up», που κυκλοφόρησε με αφορμή την 40η επέτειο του άλμπουμ «Tattoo You», τέσσερα μοντέλα Spot της εταιρείας ρομποτικής του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, Boston Dynamics, αντιγράφουν μέρος του θρυλικού βίντεο κλιπ με αξιοθαύμαστη λεπτομέρεια.

Δείτε το βίντεο

Πηγή: Lifo Μικροπράγματα

Νένα Ευθυμιάδου

Κάτι που πολλές φορές δεν μας απασχολεί συνειδητά αλλά μας δημιουργεί πολλά, θα μπορούσε κανείς να πει, προβλήματα είναι τα συναισθήματα μας και πως ακριβώς τα εκφράζουμε. Η ψυχική υγεία συνδέεται άμεσα με το πως ένας άνθρωπος μπορεί να εξωτερικεύει τον εσωτερικό του κόσμο και τις σκέψεις του, γιατί όμως πολλοί μπορεί να νιώθουν πως πνίγονται στην ίδια τους τη ζωή;

Πολύ πιθανόν κάτι που λείπει είναι το μέσο με το οποίο μπορεί ο καθένας να αποβάλει το βάρος των δυνατών συναισθημάτων του. Ένα από αυτά τα μέσα είναι και η τέχνη, τέχνη με όποιο από τα διάφορα πρόσωπα της, είτε αυτό είναι ζωγραφική, μουσική, χορός ή κάτι άλλο. Μέσω αυτών των μέσων είναι δυνατό το άτομο να αποτυπώσει αυτό που νιώθει σε ένα χαρτί, σε μία ενέργεια, σε έναν ρυθμό. Είναι δυνατό να ξεφύγει αλλά και να σκεφτεί λίγο διαφορετικά αν αυτό είναι που χρειάζεται. Ποια είναι όμως η σχέση μας με αυτό το τομέα;

Δεν γνωρίζω το ποσοστό των νέων που ασχολούνται με κάποια τέχνη, είτε αυτό είναι χόμπι είτε κάτι πιο επαγγελματικό. Δεν θα έκανε εντύπωση όμως, πιστεύω, τα νούμερα να μην ήταν τόσο μεγάλα. Στην σύγχρονη αυτή καθημερινότητα όλοι τρέχουν με τέτοια ταχύτητα που δεν προλαβαίνουν να δουν και να απολαύσουν τα μικρά πράγματα καθώς κυνηγούν το μεγάλο όνειρο. Θα μπορούσε όμως η χαρά να κρύβεται στα πιο απλά πράγματα και όχι στην πολυτέλεια. Θα μπορούσε ,για παράδειγμα, ο χορός την κατάλληλη στιγμή και με το κατάλληλο τραγούδι να προσφέρει μια αξέχαστη εμπειρία που θα έδινε στον καθένα μια ανάμνηση που θα τον στήριζε για καιρό. Δεν είναι κακό να χορεύεις μόνος στο σπίτι σου αν αυτό είναι που σε κάνει να νιώθεις καλά.

Βέβαια ο χορός είναι ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα, αλλά ένα πολύ κοινό ενώ σύμφωνα με τον A. Einstein “Οι χορευτές είναι οι αθλητές του Θεού”. Όλοι θα μπορούσαμε να ανήκουμε σε αυτή την ομάδα και πολύ πιθανόν να απορροφούσε κάποιο στρες από τη ζωή μας.

Αν είχες ελεύθερο χρόνο θα έκανες κάτι για να εξωτερικεύσεις τα συναισθήματα σου; Τι θα ήταν αυτό και γιατί δεν ξεκινάς;

Μπούτης Ηλίας

Πηγή

Η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι:

Η Gillian ήταν μόλις 8 ετών, όμως το μέλλον της δε φαινόταν πολύ ευοίωνο. Δεν τα πήγαινε καθόλου καλά στο σχολείο. Τα γράμματα της ήταν χάλια, δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί, δεν έγραφε καλά στα τεστ. Σηκωνόταν συνεχώς όρθια μέσα στην τάξη, κοιτούσε έξω από το παράθυρο, παρέσερνε και τα υπόλοιπα παιδιά. Ο δάσκαλος αναγκαζόταν συνεχώς να τη συνετίζει και να τη μαλώνει.

Αυτή η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Το σχολείο της θεώρησε ότι έχει κάποια μαθησιακή δυσκολία και φέρεται έτσι. Τη δεκαετία του 1930 δεν υπήρχε καν σαν έννοια το ADHD (Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας). Οπότε μη γνωρίζοντας τι ακριβώς κάνει το κορίτσι τόσο υπερκινητικό, σύστησαν στη μητέρα της να την πάει σε ψυχολόγο.

Και όντως, ανήσυχη και αγχωμένη η μητέρα της την πήγε σε ψυχολόγο για αξιολόγηση. Η μικρή έκατσε σε έναν μεγάλο δερμάτινο καναπέ και κουνούσε συνεχώς τα πόδια της. Γνωρίζοντας όμως ότι υπάρχει πιθανότητα από την αξιολόγηση να την πάνε σε ειδικό σχολείο, σταμάτησε. Αγχωμένη για την εντύπωση που θα έκανε, κάθισε πάνω στα χέρια της για να μην τα κουνάει νευρικά.

Ο ψυχολόγος για ένα 20λεπτο μιλούσε με την μητέρα για τα προβλήματα της μικρής στο σχολείο. Αν και δεν απηύθυνε το λόγο στην Gillian την παρακολουθούσε συνέχεια. Ήταν αρκετά αγχωμένη από τον τρόπο που απαντούσε η μητέρα της.

Εκείνη δεν πίστευε ότι έχει πρόβλημα, αλλά το πίστευαν όλοι οι υπόλοιποι γύρω της. Και αυτό μπορεί να την οδηγούσε στο ειδικό σχολείο που δεν ήθελε να πάει.

Όταν τελείωσε η συζήτηση, ο ψυχολόγος σηκώθηκε. Πλησίασε την μικρή και της είπε ότι θα πάνε στο διπλανό δωμάτιο για να μιλήσουν με τη μητέρα της. Καθώς έφευγε ο ψυχολόγος, άνοιξε το ράδιο για να βεβαιωθεί ότι η μικρή δεν θα ακούει τα όσα λένε. Λίγο πριν κλείσει την πόρτα, γύρισε και είδε τη Gillian.

«Ελάτε να την δείτε!» ψιθύρισε στη μητέρα της. Οι δύο τους την κοίταζαν κρυφά τη μικρή να χορεύει με απίστευτη αρμονία. Ο καθένας θα μπορούσε να διακρίνει ότι οι κινήσεις της Gillian ήταν πολύ φυσικές! Εκτός από ταλέντο, είχε και μια απόλυτη ευχαρίστηση στο πρόσωπο της!

Τότε ο ψυχολόγος γύρισε προς τη μητέρα της μικρής και της είπε:

«Ξέρετε κυρία μου, η κόρη σας δεν έχει πρόβλημα. Απλά είναι χορεύτρια! Να την πάτε σε σχολή χορού!»

Έτσι και έγινε. Το κορίτσι πήγε εκεί που ανήκε. Σε σχολείο χορού!

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο ευτυχισμένη με έκανε αυτό! Την πρώτη φορά που μπήκα στην αίθουσα είδα ανθρώπους σαν και εμένα! Ανθρώπους που δεν μπορούσαν να καθίσουν στιγμή! Ανθρώπους που για να σκεφτούν έπρεπε να κινούνται διαρκώς!

Συνέχισε στο Βασιλικό Μπαλέτο της Αγγλίας και έφτιαξε δική της εταιρία μουσικών θεατρικών παραγωγών. Συναντήθηκε με τον Andrew Lloyd Webber και έκαναν μαζί μερικές από τις πιο πετυχημένες παραστάσεις όλων των εποχών. Όπως τα μιούζικαλ “Cats” και “The Phantom of the Opera”.

Το κορίτσι αυτό με το δυσοίωνο μέλλον και τα προβλήματα στο σχολείο, έγινε γνωστή στον κόσμο ως Gillian Lynne.
Η γνωστή και καταξιωμένη Βρετανίδα μπαλαρίνα, χορεύτρια, χορογράφος, παραγωγός, ηθοποιός και σκηνοθέτης της τηλεόρασης και του θεάτρου.

Αυτό συνέβη επειδή κάποιος είδε αυτό που πραγματικά ήταν – κάποιος που ήξερε πώς να διαβάσει τα σημάδια. Κάποιος άλλος μπορεί να την έβαζε σε φαρμακευτική αγωγή για να κατευνάσει όλο αυτό που ήταν. Και τότε η Gillian Lynne θα είχε πραγματικά ένα δυσοίωνο μέλλον.

Πηγή

Το Σάββατο 27 Ιουνίου, το Release Athens φέρνει στην Πλατεία Νερού την απόλυτη γιορτή της ηλεκτρονικής dance μουσικής για το 2020, με ένα καταπληκτικό line-up πλαισιωμένο από μία εντυπωσιακή παραγωγή, σε ένα πραγματικό οπτικοακουστικό υπερθέαμα! Ο superstar, Martin Garrix, το παιδί-θαύμα που μετατράπηκε ήδη σε φαινόμενο της παγκόσμιας σκηνής, έρχεται για να αποδείξει το γιατί βρέθηκε στο no1 του DJ Mag για τρεις συνεχόμενες χρονιές! Μαζί του, ο μοναδικός Nicky Romero και οι εξαιρετικοί Vini Vici, σε μια βραδιά που προορίζεται για ατελείωτο χορό!

Ο Ολλανδός Martin Garrix είναι, μόλις στα 23 χρόνια του, ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της ηλεκτρονικής σκηνής παγκοσμίως. Έχοντας ήδη στο ενεργητικό του τεράστιες επιτυχίες – από τον κλασικό ύμνο “Animals” (2013) και το “In The Name Of Love” (2015) μέχρι το “Scared To Be Lonely” (2016) και το “Summer Days” (2019) – καθώς και εκατομμύρια πωλήσεις και fans σε ολόκληρο τον κόσμο, ο νεαρός που ξεκίνησε ως το νέο πρόσωπο της electronic dance music εξελίχθηκε γρήγορα στον απόλυτο star της.

Τα hits διαδέχονται το ένα το άλλο, όπως και οι συνεργασίες με τεράστια ονόματα ολόκληρου του στερεώματος της pop μουσικής (Dua Lipa, Usher, Bebe Rexha, Troye Sivan, Khalid, Macklemore, David Guetta, Tiesto, Dimitri Vegas & Like Mike), τα βραβεία και οι συμμετοχές στα μεγαλύτερα φεστιβάλ. Πριν λίγο καιρό, ανακοινώθηκε πως θα είναι ο μουσικός πρεσβευτής του Euro 2020, γράφοντας το επίσημο τραγούδι της διοργάνωσης και ντύνοντας ηχητικά όλες τις σπουδαίες στιγμές της.

Ολόκληρος ο κόσμος χορεύει στους ρυθμούς του Martin Garrix και χιλιάδες fans θα ανακαλύψουν το γιατί από κοντά, το βράδυ της 27ης Ιουνίου, στην Πλατεία Νερού.

Ο Νicky Romero θεωρείται ένας από τους πλέον επιδραστικούς δημιουργούς της εποχής μας και ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στον dance πλανήτη! Το πλούσιο βιογραφικό του είναι γεμάτο από μία εντυπωσιακή δισκογραφία που περιλαμβάνει αυθεντικές δικές του συνθέσεις, remixes και συμπαραγωγές, αποδεικνύοντας επανειλημμένα τη μοναδική ικανότητά του να εξελίσσεται μέσα στο διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο της ηλεκτρονικής μουσικής.

“I Could Be The One“, “Toulouse“, “Legacy“, “Sparks“, “Like Home” είναι μερικές από τις πασίγνωστες επιτυχίες του διάσημου Ολλανδού, τα sets του οποίου είναι γεμάτα από vibes αγάπης και ενέργειας. Είναι πάντα συντονισμένος με τα συναισθήματα του κοινού, δημιουργώντας ένα συναρπαστικό μουσικό περιβάλλον ανάλογο της φήμης που τον συνοδεύει.

Οι καταιγιστικοί Vini Vici συμπληρώνουν το ονειρικό international line-up της ημέρας με τον ιδανικότερο τρόπο. Με ένα ξεχωριστό και ήδη αναγνωρίσιμο ύφος και στυλ, θεωρούνται ως ένα από τα ραγδαία ανερχόμενα ονόματα στο χώρο της electronic dance σκηνής. Το ντουέτο των Aviram Saharai και Matan Kadosh ταξιδεύει πέρα από είδη με μοναδικό σκοπό το χορό και τη διασκέδαση.

Ο κατακλυσμικός ήχος τους, αυθεντικός και ταυτόχρονα υπνωτιστικός, ξεπέρασε τα όρια του psytrance και τους καθιέρωσε στο τοπίο της ηλεκτρονικής μουσικής. Κομμάτια όπως τα “Adhana“, “In & Out“, “Where The Heart Is“, “Veni Vidi Vici“, “Ravers Army“, “Namaste“, “Colors“, “Universe Inside Me” και συνεργασίες με σπουδαίους καλλιτέχνες, όπως οι Armin Van Buuren, W&W, Steve Aoki, KSHMR δείχνουν το γιατί.

Η προπώληση ξεκινάει την Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου, στις 11:00, προς 40 ευρώ και για συγκεκριμένο αριθμό εισιτηρίων. Οι επόμενες φάσεις της προπώλησης θα ανακοινωθούν στην πορεία.

Επίσης, διατίθενται περιορισμένα VIP εισιτήρια, με πρώτη τιμή στα 100 ευρώ. Στη συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνονται οι εξής προνομιακές παροχές: Ξεχωριστή υπερυψωμένη περιοχή διαμορφωμένη με stands & stools για όλους, οpen-bar, προτεραιότητα πρόσβασης στον χώρο, ιδιωτικό parking, ξεχωριστές τουαλέτες.

Διάθεση εισιτηρίων:

Τηλεφωνικά στο 11876

Online στα www.releaseathens.gr / www.viva.gr

Φυσικά σημεία: Καταστήματα Reload, Wind, Ευριπίδης, πολυχώρος Yoleni‘s (Σόλωνος 9, καθημερινά 8:00-00:00, Σάββατο 9:00-00:00, Κυριακή 10:00-20:00) και Viva Spot Τεχνόπολης (μέσα στον χώρο της Τεχνόπολης, είσοδος από οδό Περσεφόνης, Δευτ-Σαβ 11:00-19:00)

Όλες οι πληροφορίες (τιμές, πρόγραμμα, πρόσβαση) στo www.releaseathens.gr

Η σελίδα της εκδήλωσης

Συνέντευξη: Γιώργος Ψωμιάδης
Φωτογραφίες: Δημήτρης Τσίπας

Η Θεσσαλονίκη χορεύει. Ανάμεσα στα πηγαινέλα με τα αστικά, στις υποχρεώσεις και στα οκτάωρα, είναι όλο και περισσότεροι εκείνοι που επιλέγουν να αφιερώσουν τον ελεύθερο χρόνο τους σε κάτι που θα τους κάνει να εκφραστούν και να ξεδώσουν. Τα studio που κάνουν την εμφάνιση τους μεγαλώνουν, τα είδη χορού διευρύνονται και συνδέονται για να βγάλουν νέες φιγούρες που θα ακολουθήσει το σώμα. Οι ηλικίες ποικίλουν. Εκείνοι που σπεύδουν να γραφτούν σε ένα μάθημα δεν είναι πλέον μόνο φοιτητές και πιτσιρικάδες που έχουν την ελευθερία να το κάνουν. Δικηγόροι, γιατροί, πωλητές και άνθρωποι που εργάζονται σε διάφορους τομείς ακολουθούν τον ρυθμό. Ανάμεσα στα είδη αυτά που τους ελκύουν, ξεχωρίζει το Pole dance. Ο χορός εκείνος που μέχρι πριν μερικά χρόνια θα αποδίδονταν μονάχα σε strippers, με βλέμματα επικριτικά κάθε φορά που γίνονταν λόγος για αυτόν.

Η Marion Crampe είναι μία από τις πιο αναγνωρισμένες χορεύτριες και performers pole dance παγκοσμίως. Πριν από δύο χρόνια έκανε την εμφάνιση της στην εκπομπή της Ellen Degeneres χορεύοντας μπροστά σε εκατομμύρια τηλεθεατές. Σήμερα ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο κάνοντας αυτό που αγαπάει έχοντας επισκεφθεί την Ελλάδα πάνω από δέκα φορές. Την τελευταία φορά που το έκανε είχα την ευκαιρία να μιλήσω μαζί της για το είδος χορού που αποκτά όλο και περισσότερους θαυμαστές σε όλο τον κόσμο.

Η ίδια είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που έχω γνωρίσει οι οποίοι όταν συστήνονται, αντί να σου δώσουν το χέρι, σε αγκαλιάζουν. Πιστεύει στην ενέργεια των ανθρώπων και στο στήθος της κρέμεται μία πέτρα η οποία όπως μου είπε έχει να κάνει με αυτήν.

Η ιστορία της

Γεννήθηκα στη Λούρδη της Νότιας Γαλλίας. Στα δεκαπέντε μου την άφησα. Πήγα στην Τουλούζη όπου ξεκίνησα να σπουδάζω αθλητισμό και χορό. Χόρευα από πριν αλλά δεν είχα ταλέντο. Για επαγγελματίας δεν είχα πολύ καλή τεχνική αλλά ήμουν παθιασμένη με αυτό που έκανα και δούλευα σκληρά. Από εκεί ανέπτυξα τη γνώση μου και σπoύδασα αθλητισμό για ανθρώπους με αναπηρία.

Αφού αποφοίτησα, πήγα να γίνω fitness trainer. Μου άρεσε να χορεύω και να φωνάζω δυνατά. Τότε πήγα στο Παρίσι. Είναι σκληρή πόλη για να ζεις αλλά όμορφη για να επισκεφθείς.

«Μία μέρα ένα κορίτσι μου είπε στο τέλος του 2006, «Θέλεις να δοκιμάσεις να χορέψεις σαν μία στρίπερ; Pole dancing». «Φυσικά!», είπα. Ερωτεύτηκα αμέσως».

Πότε ήταν το κλικ που κατάλαβες ότι τα πράγματα είναι σοβαρά;

Όταν γνώρισα την pole και πνευματική μου μαμά. Αυτή με πήρε κάτω από τα φτερά της. Ας την πούμε Liana. Γεννήθηκε την ίδια μέρα με μένα, οπότε υπάρχει κι άλλη σύνδεση. Μου είπε «Αν προπονηθείς σκληρά, μπορείς να γίνεις μια από τις καλύτερες. Και ποτέ δε το ξέχασα. Γιατί πίστεψε σε μένα. Παλιά οι άνθρωποι έλεγαν «Μπορείς να χορέψεις αλλά ίσως θα έπρεπε να διαλέξεις κάτι άλλο». Όταν ήμουν 5 χρονών έγραψα ένα γράμμα που η μαμά μου το βρήκε μετά και έλεγε «Πιστεύουν ότι δε θα γίνω χορεύτρια αλλά εγώ θα γίνω, θα τους αποδείξω ότι μπορώ να γίνω».

Τι γίνεται όταν φτάνεις στον στόχο που κάποτε έγραφες ως παιδί σε ένα κομμάτι χαρτί; Η Marion κατέκτησε την κορυφή μέσα από την προσπάθεια και το πάθος για αυτό που αγαπάει. Σήμερα, η ίδια ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο για σεμινάρια και συνεργασίες. Η επόμενη μάλιστα είναι με τη Michaela, ένα virtual robot με δύο εκατομμύρια followers στο instagram. Άλλωστε μία προσεχής συνεργασία ήταν ο λόγος για την επίσκεψη της και αυτή τη φορά, με την experimental ομάδα χορού της Βίβιαν Γουγουλιά, DaDaDolls. Αφορμή της γνωριμίας τους στάθηκε ένας διαγωνισμός στην Αθήνα, το Pole Theatre, όπου η Μάριον ως κριτής βράβευσε την ομάδα. Έκτοτε, ανήκει στην οικογένεια τους.

Πώς διαχειρίστηκες την επιτυχία όταν έφτασες σε αυτή;

Προέρχομαι από ένα μικρό χωριό, από την εξοχή. Υπέφερα γιατί δεν ήταν αποδεχτό το ότι ήμουν διαφορετική. Έχω δει ανθρώπους που όταν πετυχαίνουν, χάνουν το μυαλό τους. Δε μπορώ να πω ότι χρειάστηκα κάποιον να μου πει «Ε χαλάρωσε». Η πνευματική μου οδηγός με απέτρεπε όταν έπρεπε. Πήρα γρήγορα το μάθημα, γιατί ήταν ξαφνικό. Ποτέ δεν ένιωσα αυτό το πράγμα με τους followers, δεν τσεκάρω καν ποιος τα βλέπει γιατί δεν είναι σημαντικό για εμένα.

«Δεν φωνάζω τον εαυτό μου influencer γιατί δεν είμαι. Ελπίζω να εμπνέω για το καλό και όχι το κακό. Στο feed μου μοιράζομαι ό,τι θέλω και όχι ό,τι νομίζω ότι θα είναι ελκυστικό στους άλλους. Γιατί πρώτα μοιράζομαι για εμένα. Αν δεν πιστεύω σε εμένα, πώς θα πιστέψουν οι άνθρωποι σε αυτό που μοιράζομαι;»

Πιστεύεις ότι σε δίδαξε το να είσαι κοντά σε ανθρώπους με αναπηρία;

Στην οικογένεια μου υπήρχε αναπηρία. Πάντα ήμουν κοντά σε ανθρώπους με αναπηρία, αλλά δε τους βλέπω σαν να έχουν ειδική ανάγκη, τους βλέπω σαν κάτι φυσικό με μια ειδικότητα. Έχουν τόσα πράγματα σε άλλα μέλη που οι άνθρωποι τα έχουν σε δύο χέρια και δυο πόδια. Είναι ένας άλλος τρόπος για να αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα. Ένα μήνα πριν έκανα perform για τον Andrea Botselli, τραγουδοποιό με προβλήματα όρασης. Ο ίδιος μπορεί να περιγράψει τα πάντα σα να βλέπει. Ήρθε σε μένα όταν ήμουν κρεμασμένη από τα μαλλιά και μπορούσε να αισθανθεί απλά από πράγματα όπως η μυρωδιά. Είναι απίστευτο.

Δέχθηκες κριτική όταν ξεκίνησες;

Όχι, γιατί όταν είπα στους ανθρώπους μου και στους γονείς μου ότι είμαι Pole Dancer απάντησαν «Μια χαρά». Είχα μεγάλη υποστήριξη.

«Ο παππούς μου ήταν με μάσκα οξυγόνου και ήρθε στο πρωτάθλημα της Γαλλίας. Δυσκολεύονταν να αναπνεύσει αλλά ήρθε. Αν οι άνθρωποι έλεγαν «Ά, είσαι stripper», έλεγα «Ναι». Αλλά αν ρωτήσεις περί τίνος πρόκειται, θα σου εξηγήσω. Αν θέλεις, αλλιώς αν δε θέλεις, φύγε και μείνε με τη γνώμη σου. Τώρα είναι ενδιαφέρον γιατί όταν έπαιρνα ένα ταξί και με ρωτούσαν «Τι κάνεις», παλιά έλεγα «Είμαι performer σε τσίρκο», τώρα λέω «Είμαι Pole Dancer», και απαντάνε «Α, ναι το είδα σε εκείνο και σε εκείνο το show»».

Νομίζω ότι υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που δεν ήταν καλλιεργημένοι. Αυτός είναι ο λόγος. Μαζί και η έλλειψη κουλτούρας και ανοιχτού μυαλού αλλά κυρίως παίζει ρόλο το ότι δεν ξέρουν, οπότε κρίνουν κάτι που δεν έχουν ιδέα για αυτό.

Ποια είναι η κατάσταση για το Pole Dancing παγκοσμίως;

Εάν μιλήσεις με μια Ελληνίδα μια Τουρκάλα ή μια Χιλιανή, θα σου πουν το ίδιο αλλά σαν ταξιδεύτρια μπορώ να πω γενικά ότι υπάρχουν άνθρωποι που το βλέπουν όπως ήταν παλιά. Παρόλα αυτά υπάρχουν πολλά studio με γυναίκες, άντρες, παιδιά. Μεγαλώνει και συγκεκριμένα, προσελκύει απίστευτους ανθρώπους.

Χρειάζεται πειθαρχία μέσα στη μεγάλη ελευθερία που σου δίνει αυτό το είδος χορού;

«Στην πλάτη μου έχω ένα τατού που σημαίνει «πειθαρχία» στα Μογγολικά. Νομίζω πως η πειθαρχία είναι η βάση της ελευθερίας. Αυτή με βοηθάει μετά να είμαι ελεύθερη σε ό,τι κάνω».

Νομίζω ότι μερικοί από τους πιο αφοσιωμένους performers που έχω γνωρίσει είναι pole dancers. Όχι μόνο επαγγελματίες αλλά και ερασιτέχνες. Ο χρόνος, η ενέργεια, τα λεφτά που αφιερώνουν είναι τρελά. Κάνουν οικονομία για να έρθουν στο μάθημα ή να συμμετέχουν σε έναν διαγωνισμό.

«Αφιερώνουν ακόμη και το υπόλοιπο της ζωής τους. Δικηγόροι, χημικοί μηχανικοί, δημοσιογράφοι, σταμάτησαν αυτό που έκαναν και ξαφνικά τους βλέπεις να είναι international instructors of pole dancing. Εθίζεσαι. Πολλοί βλέπουν ποδόσφαιρο, αλλά δε σταματάνε τη ζωή τους για να γίνουν ποδοσφαιριστές. Στο Pole Dancing συμβαίνει».

Νομίζω το Pole dancing είτε το αγαπάς είτε το σιχαίνεσαι. Είναι σαν το Βερολίνο. Εγώ το αγαπάω. Μαθητές έρχονται και αν δεν τους αρέσει, τότε δεν ξαναέρχονται. Αν τους αρέσει αλλάζει τη ζωή τους. Η ζωή τους γίνεται το Pole.

Αυτό έκανε και σε μένα. Άλλαξε τη ζωή μου.

Πηγή