Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους κάποτε έκανες όλη μέρα παρέα. Θες λόγω κοινών ενδιαφερόντων, θες λόγω σχολείου/φροντιστηρίου/δουλειάς. Ίσως κάποιο κοινό χόμπι; Κάποια στιγμή όμως, έτσι ξαφνικά και αναίτια οι δρόμοι σας χώρισαν. Δεν τσακωθήκατε , απλώς η καθημερινότητα σας άλλαξε και μαζί άλλαξαν και οι προτεραιότητες σας. Σιγά σιγά η επικοινωνία σας άρχισε να γίνεται όλο και πιο αραιή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι άλλαξαν και τα συναισθήματα σας για εκείνους τους ανθρώπους.
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που όταν βρεθείτε ξανά, όσος καιρός και αν έχει περάσει από την τελευταία σας συνάντηση θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Θα έχετε τόσα να πείτε, να αναπολήσετε .
Θα γελάσετε το ίδιο δυνατά όπως τότε.
Και από τις δύο πλευρές η ίδια επιθυμία, να μπορούσατε να το κάνετε αυτό πιο συχνά.
Την επόμενη μέρα, μετά από μια τέτοια συνάντηση κυριαρχούν ανάμεικτα συναισθήματα.
Ευτυχία , επειδή πέρασες καλά και από την άλλη μελαγχολία που δεν βρίσκεις χρόνο να το κάνεις με μεγαλύτερη συχνότητα και δεν ξέρεις πότε θα είναι η επόμενη φορά.
Συνήθως για ένα μικρό χρονικό διάστημα υπάρχει και πάλι μια καθημερινή επαφή, έστω διαδυκτιακή, μέχρι να χαθείτε για ακόμη μια φορά.

Και ο χρόνος περνάει και η ρουτίνα σε απορροφάει ξανά.

Όμως πάντα είναι εκεί ο ένας για τον άλλο και αυτό σίγουρα δεν αλλάζει.
Μην ξεχνάς τα φιλαράκια σου όσο πνιγμένος και απασχολημένος αν είσαι. Πάντα υπάρχει χρόνος έστω για ένα μήνυμα.
Δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις, απαιτούν θυσίες και αμοιβαίες υποχωρήσεις και τον εγωισμό σε απόσταση.

Deppie Politaki

Η Μπάρμπαρα ήρθε και μαζί της έφερε μια παλιά γνωστή…την μελαγχολία. Τώρα που χειμώνιασε λοιπόν (καιρός ήταν…) και αναγκαστικά κλειστήκαμε μέσα, βλέπω να έρχονται τα καλά της καραντίνας. Τι εννοώ; Αυτοί όλοι, ξέρετε…οι “φίλοι” ντε! Που για πάνω από δύο μήνες δεν έχουν ενδιαφερθεί να δουν τι κάνετε, επειδή περνούσαν καλά και δεν σας χρειάζονταν κάτι…ε αυτοί θα σας θυμηθούν τώρα από βαρεμάρα. Με αφορμή κάποιο αστείο βίντεο στο τικ τοκ, κάποιο meme ίσως…θα κάνουν την επανεμφάνισή τους . Σαν την κακοκαιρία που περιμέναμε να δούμε άσπρη μέρα και τελικά τίποτα, μια φθινοπωρινή βροχούλα είδαμε. Έτσι θα έρθουν και εκείνοι, να σας δώσουν λίγη χαρά ότι ήρθαν για να μείνουν και θα εξαφανιστούν πάλι σαν το χιόνι που το έλιωσε ο ήλιος της επόμενης ημέρας.

Τι είναι όμως αυτό το πράγμα; Βαριούνται; Σε θυμούνται. Χρειάζονται κάτι; Σε παίρνουν πόσα τηλέφωνα να δουν τι κάνεις. Όταν όμως δεν σε έχουν πια ανάγκη , ούτε αντίδραση στο ίνσταγκραμ.

Είναι οι ίδιοι φίλοι οι “να κανονίσουμε κανένα καφεδάκι”. Και όταν τελικά πάτε για αυτόν τον καφέ, θα μιλάνε συνεχώς για τα δικά τους νέα, τα προβλήματά τους…ενώ προσπαθείτε να πείτε κάτι δικό σας. Δεν μπορούν καν να προσπαθήσουν να ακούσουν. Τόσο δεν τους νοιάζει. Και κάπως έτσι έχει χαθεί η επικοινωνία στις μέρες μας, από την αδιαφορία.

Ο Garfunkel έχει δηλώσει πως το τραγούδι “The sound of silence” μιλά για την ανικανότητα των ανθρώπων να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Όπως λένε και οι στίχοι “People talking without speaking. People hearing without listening.” Με λίγα λόγια; Οι άνθρωποι συζητούν χωρίς να μιλούν. Οι άνθρωποι ακούν χωρίς ν’ αφουγκράζονται.

Ορίστε και ο διαχρονικός ύμνος!

Hello darkness my old friend…

Deppie Politaki

<<Στη φιλία και στον έρωτα είμαστε συχνά πιο ευτυχισμένοι χάρη στα όσα αγνοούμε παρά στα όσα ξέρουμε>>, είχε πει κάποτε, πριν πολλά χρόνια,  ο Λα Ρασφουκώ αλλά το νόημα θα είναι πάντα διαχρονικό. Κι αυτό γιατί η γνώση σε θέματα συναισθηματικής φύσεως, είναι συχνά η πηγή αμφιβολίας και -πολλές φορές- ακόμη και δυστυχίας. Η γνώση, σε αυτές τις περιπτώσεις,  έχει να κάνει πάντα με το υποκείμενο, είναι δηλαδή υποκειμενική και στερείται λογικής, πράγμα οξύμωρο αλλά πέρα για πέρα παρήγορο στις ερωτευμένες και φιλικά προσκείμενες ψυχές. Τόσο στον έρωτα όσο και στη φιλία υπάρχει μια διάχυτη μαγεία ανάμεσα στα πρόσωπα που διακατέχονται από αυτό το συναίσθημα, ένας ακαθόριστος ψυχικός δεσμός που δεν εξηγείται ούτε ερμηνεύεται με τη λογική. Μια σύνδεση ακόμη και μεταφυσική, θα έλεγα για την οποία την απόλυτη ευθύνη δεν έχει ούτε ο ένας ούτε ο άλλος ,πάρα μόνο το σύμπαν που τους ένωσε..

Στη ζωή ενός ανθρώπου, πολλά δυσάρεστα πράγματα μπορεί να συμβούν, πολλές κακοτυχίες ενδέχεται να υπάρξουν. Δεδομένες καταστάσεις καταρρίπτονται, σχέσεις ανθρώπων ευτελίζονται, συμπεριφορές μεταβάλλονται , συναισθήματα σβήνουν.. όχι όμως της αγάπης.. Η αγάπη είναι κατάσταση που εάν βιωθεί δεν εξατμίζεται όπως κάθε τυχαίο διακείμενο από συμφέροντα συναίσθημα.. Η αγάπη και ιδιαίτερα η φιλική αγάπη στην οποία άλλωστε θα αναλωθούμε είναι ανεξάντλητη. Κι αυτό γιατί όταν ο Henry Adams  έλεγε ότι η  <<Ένας φίλος σ’ ολόκληρη τη ζωή είναι αρκετός. Δύο είναι πολλοί. Τρεις είναι σχεδόν αδύνατον>> κάτι είχε στο νου του..

Η λέξη φιλία- για αρχαιομαθείς και μη- προέρχεται ετυμολογικά από το αρχαιοελληνικό ρήμα φιλέω-ω ου σημαίνει αγαπώ και συνεκδοχικά φίλος είναι το φιλητόν αυτός που είναι αγαπητός από εμάς, το αντικείμενο της αγάπης μας.. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δε διαχώριζαν την ερωτική από τη φιλική αγάπη αλλά την οριοθετούσαν στα ίδια πλαίσια. Μόνο που στην αγάπη μεταξύ εραστών υπάρχει ο έρως, αν και κάτι τέτοιο θα μπορούσε να μην σχετίζεται με το διαχωρισμό μεταξύ ερωτικής και φιλικής αγάπης, μιας και ο Θεός Έρως σύμφωνα με τον αρχαίο ελληνικό μύθο είναι ο Θεός της αγάπης , γιος της Ουράνιας Αφροδίτης.

Η φιλία χρειάζεται δύο ψυχές , παιδικές ως επί των πλείστων και βαθιές. Θέλει δύο μάτια ειλικρινή, χείλη αδιάψευστα και καρδιά μαλακή σα βαμβάκι…Επιζητάει το τέλειο, το άφταστο , το ξεχωριστό , το αληθινό και το διαρκές. Απεχθάνεται την ιδιοτέλεια, τη ζήλεια τα ημιτελή συναισθήματα ,τα μισόλογα, τις άδειες καρδιές, τις ευμετάβλητες συμπεριφορές, τα θαμπά βλέμματα, τα άδικα λόγια. Μια  ψυχή που είναι φιλικά προσκείμενη θαυμάζει το φίλο της. Για παράδειγμα θαυμάζει τα μάτια του, τη φωνή του, τις απόψεις του, τα θέλω του, τις ιδιοτροπίες του , μοιράζεται την ίδια χαρά στα όνειρά του.. ένας φίλος ποτέ , μα ποτέ, δε θα χαρεί με τον πόνο του φίλου του.. Ποτέ δε θα περιγελάσει τα –ακόμη και ακατόρθωτα – θέλω του.. Θα τα στηρίξει μέχρι τέλους και θα τα υποστηρίξει με πάθος για χάρη του φίλου του.. Ένας φίλος θα υποστηρίξει το φίλο του όταν έχει δίκιο, θα τον παρηγορήσει όταν όλα μοιάζουν μάταια στη ζωή του, θα τον κάνει να γελάσει όταν δε θα έχει όρεξη ούτε να μιλήσει.. Θα τον αγαπήσει χωρίς ανταλλάγματα. Η πραγματική φιλική αγάπη δε ζητάει ανταλλάγματα.

Πολλοί άνθρωποι κάνουν φίλους λόγω συμφερόντων και εξαιτίας προσωπικών τους φιλοδοξιών αλλά κάτι τέτοιο αργά ή γρήγορα θα σκουριάσει και θα χαθεί με το πρώτο πρωινό φως.. Θα φανούν όλα τα σκοτεινά σημεία και όλο αυτό το τίποτα θα ακυρώσει κάθε  νόημα ύπαρξής της. Θα την αναγάγει εκεί που της αξίζει.. Στον Καιάδα …και μαζί με αυτή ό, τι ελλιπές, μίζερο και ασθενές θα εξαϋλωθεί και θα χαθεί..

Θα δανειστώ την περίφημη ατάκα του Κλιντ Ιστγουντ στην ταινία ‘’Ο καλός, ο κακός κι ο άσχημος’’, αλλά θα την παραλλάξω λιγάκι. Κατά την προσωπική μου, επομένως, ερμηνευτική προσέγγιση <<στην ζωή υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι, εκείνοι που γνώρισαν έστω κι ένα πραγματικό φίλο στην ζωή τους κι εκείνοι που δεν είχαν ποτέ φίλους>>(Αν και, μεταξύ μας,  θεωρώ ότι οι δεύτεροι  δεν υπάρχουν.. Ή ακόμη κι αν υπάρχουν είναι ελάχιστοι έως απειροελάχιστοι)..

 Ο αληθινός φίλος είναι στη ζωή ενός ανθρώπου το ουράνιο τόξο σε μια βροχερή μέρα, μια κουβέντα παρηγοριάς όταν δε βρίσκονται απαντήσεις στα σημαντικά προβλήματα της ζωής, δυο μικρά αλλά τόσο σημαντικά ενθαρρυντικά λόγια, ένα χαμόγελο αισιοδοξίας, μια αγκαλιά που σε κάνει να πιστεύεις ότι κανείς δεν είναι μόνος σε αυτόν τον κόσμο που τυχαία όλοι βρεθήκαμε, ένα στήριγμα, μια έτερη ψυχή, συνταξιδιώτης και αυτή σε τούτο το ταξίδι της ζωής που δεν έχει προορισμό.

Κατερίνα Καμτζέλη