Με αφορμή την επερχόμενη παράσταση “Τάξη” (πληροφορίες στο τέλος του άρθρου), οι πρωταγωνιστές παραχώρησαν στο cityvibes.gr και το Γιώργο Μαλέκα μια σύντομη συνέντευξη, βάζοντας μας στο κλίμα των επόμενων ημερών.

Για τον δάσκαλο (κ. McCafferty):

Ως ενδιάμεσος στο έργο, πώς ο χαρακτήρας σας πλοηγείται στις δύσκολες δυναμικές μεταξύ του σχολικού συστήματος και των γονικών προσδοκιών;”

Αιμίλιος Καλογερής:

Ο McCafferty, ο δάσκαλος του έργου, προσπαθεί να συμβάλλει σε μια όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα των μαθητών του στο σχολείο και νοιάζεται για την εξέλιξή τους αργότερα. Σκοπός του ως εκπαιδευτικός είναι η μετάδοση της γνώσης, η καλλιέργεια, η βελτίωση της συμπεριφοράς των παιδιών και επιδιώκει μια εποικοδομητική συνεργασία μεταξύ σχολείου και οικογένειας.

Ίσως όμως, λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο! Επειδή ακριβώς οι στόχοι που θέτει ως εκπαιδευτικός είναι πολύ υψηλοί, δεν λαμβάνει όσο θα έπρεπε υπόψη του την απαξίωση των προτάσεών του από τους γονείς των μαθητών, οι οποίοι κουβαλώντας ακόμα μέσα τους το αίσθημα αποκλεισμού λόγω των  ακατάλληλων μεθόδων μάθησης της δικής τους εποχής και τη γεύση της αποτυχίας έχουν κάθε λόγο να υποπτεύονται τις σύγχρονες και εξελιγμένες εκπαιδευτικές μεθόδους επίλυσης των μαθησιακών προβλημάτων ως καταστροφικές για το παιδί τους που θα μπορούσαν να το στιγματίσουν για όλη του τη ζωή.

Από τον χειρισμό του θέματος στο έργο ΤΑΞΗ των Ιζόλτ Γκόλντεν και Ντέιβιντ Χόραν καταλαβαίνουμε πως άσχετα από τις προθέσεις του δασκάλου, την επάρκεια, και το ψυχικό του δόσιμο στην αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών των μαθητών του, τα όρια της επιρροής του στην διαμόρφωση των δυνατοτήτων των παιδιών καθορίζονται από τους γονείς και το οικογενειακό περιβάλλον του μαθητή. Γι’ αυτό ούτε ευδιάκριτα είναι, ούτε ξεκάθαρο είναι το πότε λειτουργούν θετικά, ανασταλτικά ή ακόμα και καταστρεπτικά.

Οι προσβολές που εκτοξεύει (σ.σ. ο Μπράιαν) απέναντι στον καθηγητή, εμποτισμένες από το αίσθημα της προσωπικής του αποτυχίας ως μαθητή, ως μηχανικού, ως πατέρα και ως συζύγου, παρά τις φοβερές προσπάθειες που έχει κατά καιρούς καταβάλει, τον οδηγούν  σε ένα παραλήρημα εχθρότητας και αντιδεοντολογικής συμπεριφοράς.

Παναγιώτης Νικολιδάκης

Για τον Brian Costello (πατέρας): 

“Στην “Τάξη”, ο χαρακτήρας σας αντιμετωπίζει σημαντικές διαφωνίες με τις εκπαιδευτικές αποφάσεις που λαμβάνονται για τον γιο του. Πώς η προοπτική του χαρακτήρα σας αμφισβητεί τις παραδοσιακές απόψεις για την εκπαίδευση;

Παναγιώτης Νικολιδάκης:

Ο Μπράιαν διαφωνεί με τις εκπαιδευτικές μεθόδους διδασκαλίας καθώς πιστεύει πως το σχολείο δεν δίνει λόγο στον μαθητή, δεν αφουγκράζεται τις ανησυχίες του και δεν νοιάζεται για τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Το βλέπει σαν ένα κλειστό σύστημα χωρίς ανάσα διαφυγής, κάτι σαν φυλακή δηλαδή. Κατηγορεί μάλιστα το σχολείο πως καθορίζει την στάση του απέναντι στους μαθητές λαμβάνοντας υπόψη όχι την πρόοδό τους στα μαθήματα αλλά την κοινωνική θέση των γονιών τους, την οικονομική τους κατάσταση και την επαγγελματική τους καταξίωση. Κατ’ ουσίαν ο Μπράιαν αναπτύσσει μια επιχειρηματολογία που έχει να κάνει με τα αισθήματα προκατάληψης και την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους δασκάλους, που προέρχεται από τα δικά του δύσκολα μαθησιακά χρόνια, την ανάμνηση των οποίων δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ποτέ. Διατείνεται πως η ποιότητα της εκπαίδευσης δεν είναι εφάμιλλη των προσδοκιών ενός μαθητή καθώς το σχολείο στερείται κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι προσβολές που εκτοξεύει απέναντι στον καθηγητή, εμποτισμένες από το αίσθημα της προσωπικής του αποτυχίας ως μαθητή, ως μηχανικού, ως πατέρα και ως συζύγου, παρά τις φοβερές προσπάθειες που έχει κατά καιρούς καταβάλει, τον οδηγούν  σε ένα παραλήρημα εχθρότητας και αντιδεοντολογικής συμπεριφοράς.

Για τη Donna Costello (Μητέρα):

“Ο χαρακτήρας σας στην “Τάξη” εκφράζει φόβους για τον στιγματισμό του παιδιού της. Τι πιστεύετε ότι λέει αυτό το έργο για τις κοινωνικές πιέσεις που αντιμετωπίζουν οι γονείς στην αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών αναγκών των παιδιών τους;”

Ρίτα Μαρτσάκη

Η Ντόνα μπαίνοντας μέσα στην σχολική αίθουσα αυτομάτως της έρχονται μνήμες από τα δικά της παιδικά χρόνια και την τραυματική εμπειρία που είχε ως μαθήτρια αυτού του σχολείου. Μνήμες που, όπως αντιλαμβανόμαστε κατά τη διάρκεια του έργου, την έχουν στιγματίσει και καθορίσει. Έχοντας ζήσει και η ίδια τα σχολικά της χρόνια ως ένα παιδί με μαθησιακές δυσκολίες, δυσκολεύεται να διαχειριστεί το θέμα που θίγει ο δάσκαλος και θεωρεί τον εαυτό της υπεύθυνο για το πρόβλημα του παιδιού της. Νιώθει ανεπαρκής και αποτυχημένη παρ’ όλο που είναι η μόνη που καταβάλλει προσπάθειες να τον διαβάσει και να τον βοηθήσει.

Στο άκουσμα από το στόμα του δασκάλου ότι ο γιος της χρειάζεται σχολικό ψυχολόγο αναβιώνουν οι δικές της αγωνίες και φόβοι που είχε ως μαθήτρια του ίδιου σχολείου. Και είναι όλα αυτά τα παιδικά τραύματα που την κάνουν σήμερα να μην μπορεί να εμπιστευτεί το εκπαιδευτικό σύστημα και τον τρόπο που λειτουργεί. Στα χρόνια που η ίδια ήταν μαθήτρια δεν βρέθηκε κάποιος να τη βοηθήσει, να την κατευθύνει, έχασε μια χρονιά εξαιτίας του άρρωστου πατέρα της για να τον φροντίζει και έπειτα μπήκε σε μια τάξη για παιδιά με ειδικές ανάγκες, πράγμα το οποίο την έκανε να αισθανθεί πως ήταν ένα «τούβλο», όπως μαθαίνουμε από το στόμα του Μπράιαν. Τώρα ως ενήλικας και μητέρα προσπαθεί να αποβάλλει αυτές τις σκέψεις και να κοιτάξει να βοηθήσει το παιδί της που τη χρειάζεται. Αντιλαμβάνεται όμως ότι δε μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των μαθημάτων.

Ο τρόπος που ο δάσκαλος μεταφέρει στους γονείς το πρόβλημα του γιου τους ενισχύει τα αρνητικά τους συμπλέγματα καθώς ως γονείς κουβαλούν πολλά κατάλοιπα μέσα τους από τα δικά τους μαθησιακά χρόνια. Δεν μπορούν να κατανοήσουν τις αγαθές προθέσεις του δασκάλου τον οποίο αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη και καχυποψία, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συγκρούσεις και παρεξηγήσεις. Το έργο μας δείχνει  ότι η ευθύνη για την πρόοδο ενός παιδιού εξαρτάται από τους δύο αυτούς παράγοντες,  το εκπαιδευτικό σύστημα και το οικογενειακό περιβάλλον. Επίσης μας δείχνει πως το μορφωτικό επίπεδο των γονιών μπορεί να έχει καθοριστική σημασία στην εξέλιξη του παιδιού τους μέσω της επιρροής που ασκούν σε οικογενειακό επίπεδο. Το εκπαιδευτικό σύστημα από την άλλη με την άκαμπτη οργάνωσή του δεν καταφέρνει πολλές φορές να αξιοποιήσει τις δυνατότητες ενός παιδιού, με αποτέλεσμα το παιδί να αφήνεται στη μοίρα του.

Σας ευχαριστούμε πολύ και καλή επιτυχία!
Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας

ΤΑΞΗ! | Το βραβευμένο θεατρικό έργο των Ιζόλτ Γκόλντεν και Ντέιβιντ Χόραν σε σκηνοθεσία Μιχάλη Βιρβιδάκη ταξιδεύει, για 3 μόνο παραστάσεις, στην Αθήνα, στο θέατρο «Σταθμός»

Τοποθεσία: Θέατρο ΣΤΑΘΜΟΣ, Βίκτωρος Ουγκώ 55, Πλατεία Καραϊσκάκη, (Στάση Μετρό Μεταξουργείο, έξοδος Δεληγιάννη).
Ημερομηνία: Μ. Δευτέρα 29 Απριλίου, στις 19.00, Μ. Τρίτη 30 Απριλίου, στις 21.00 και Μ. Τετάρτη 1 Μαΐου, στις 21.00. Διάρκεια: 95’

Πληροφορίες: Τηλ.: 6973005570, www.theatro-kydonia.gr

Τιμές εισιτηρίων: 16€ και 12€ φοιτητικό (μειωμένο)
Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/taksi-theatro-stathmos/

H Εταιρεία Θεάτρου ΜΝΗΜΗ παρουσιάζει στην Αθήνα, για τρεις (3) μόνο παραστάσεις, το βραβευμένο θεατρικό έργο των Ιζόλτ Γκόλντεν και Ντέιβιντ Χόραν «ΤΑΞΗ» (Class) σε σκηνοθεσία Μιχάλη Βιρβιδάκη.

Το έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, έκανε πρεμιέρα την 1^η Δεκεμβρίου 2023 στο θέατρο Κυδωνία στα Χανιά, και αφού ολοκλήρωσε εκεί έναν ευρύ κύκλο παραστάσεων, επισκέπτεται τώρα την Αθήνα όπου θα παρουσιαστεί τη Μεγάλη Δευτέρα 29, ώρα 7μ.μ., Μεγάλη Τρίτη 30 Απριλίου, ώρα 9μ.μ.,και Μεγάλη Τετάρτη 1 Μαΐου, ώρα 9μ.μ.,  στο θέατρο ΣΤΑΘΜΟΣ, Βίκτωρος Ουγκώ 55, Πλατεία Καραϊσκάκη, (Στάση Μετρό Μεταξουργείο, έξοδος Δεληγιάννη).

Η Τάξη (Class) παίχτηκε στο Φεστιβάλ Θεάτρου του Δουβλίνου το 2017 με μεγάλη επιτυχία. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο θέατρο Abbey του Δουβλίνου τον Ιανουάριο του 2018 και κατόπιν στο Traverse Theatre στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Φριντζ του Εδιμβούργου, όπου απέσπασε το βραβείο Scotsman’s Fringe First, καθώς και το βραβείο ZeBBie καλύτερης συγγραφής από την Ένωση Συγγραφέων της Ιρλανδίας.

Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον θεατρικό έργο που απευθύνεται σε όλους τους θεατρόφιλους και ιδιαίτερα στους εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές, καθώς το θέμα του αφορά στην εκπαιδευτική διαδικασία μέσα σε μια τάξη δημοτικού σχολείου με έμφαση στα ζητήματα της εκπαίδευσης και τις μεθόδους διδασκαλίας – ανέκαθεν μια διακεκαυμένη ζώνη εντάσεων, αντιπαραθέσεων και αμφισβητήσεων τόσο από την πλευρά των γονιών των μαθητών όσο και από την πλευρά των εκπαιδευτικών, αλλά και των μαθητών ως χωριστή κατηγορία.

Οι συντελεστές:

Το έργο έχει ανέβει σε μετάφραση Δημήτρη Κιούση, σκηνοθεσία και αισθητική της παράστασης Μιχάλη Βιρβιδάκη, κοστούμια Αιμίλιου Καλογερή, συνθέσεις ήχων Δημήτρη Ιατρόπουλου, χειρισμό φωτισμού και ήχων Ευγενίας Αναστασοπούλου και με βοηθό σκηνοθέτη τον Φώτη Κοτρώτσο.

Τους ρόλους ερμηνεύουν οι: Αιμίλιος Καλογερής (Ρέι ΜακΚάφερτι), Παναγιώτης Νικολιδάκης (Μπράιαν Κοστέλο αλλά και Τζέιντεν) και Ρίτα Μαρτσάκη (Ντόνα Κοστέλο αλλά και Κάιλι). 

Η παράσταση συνοδεύεται από πρόγραμμα-βιβλίο με τη μετάφραση του έργου, τη διανομή, εισαγωγικά και πληροφοριακά κείμενα σχετικά με το έργο και φωτογραφίες από την παράσταση.

Το έργο:

Ο Μπράιαν και η Ντόνα έχουν χωρίσει πρόσφατα και έρχονται στο σχολείο να συζητήσουν με τον δάσκαλο τις μαθησιακές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο γιος τους Τζέιντεν. Ο δάσκαλος, ο κύριος ΜακΚάφερτι, ένας ευγενικός άνδρας, τους έχει προσκαλέσει να συζητήσουν το θέμα. Όμως η συνάντηση, που αρχίζει σαν μια συνηθισμένη επίσκεψη, εξελίσσεται σε μια χαώδη συνδιαλλαγή μεταξύ των τριών προσώπων και η αίθουσα διδασκαλίας μετατρέπεται σε έναν μικρόκοσμο ταξικών διαφορών και πολιτιστικής διαμάχης.

Η πρόταση του δασκάλου να στείλουν τον Τζέιντεν σε ειδικό ψυχολόγο προκαλεί θυμό στον Μπράιαν και φόβο στη Ντόνα πως αυτό θα στιγματίσει το γιο τους ως άτομο με ειδικές ανάγκες. Η Ντόνα υποστηρίζει από προσωπική εμπειρία πως το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί σε μια ατμόσφαιρα προκαταλήψεων και διακρίσεων και πως ένα παιδί που περνάει δύσκολες οικογενειακές στιγμές μπορεί να περιθωριοποιηθεί εφ’ όρου ζωής και να στερηθεί μια ομαλή και φυσιολογική ζωή.

Μία ενδιαφέρουσα πτυχή του κειμένου είναι πως οι συγγραφείς ζητούν στη διανομή του έργου οι ηθοποιοί που ερμηνεύουν τους ρόλους των γονιών να ερμηνεύσουν και τα δύο παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, παρά την διαφορά της ηλικίας. Με τον τρόπο αυτό καταφέρνουν να προβάλουν στη συμπεριφορά των παιδιών χαρακτηριστικά των γονιών τους και να δείξουν την καθοριστική επίδραση της οικογένειας στην πρόοδό τους.

Οι συγγραφείς:

Ο David Horan είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Bewley’s Café Theatre, και εργάζεται ως ελεύθερος θεατρικός σκηνοθέτης. Διδάσκει στην Lir National Academy του Trinity College στο Δουβλίνο. Σπούδασε στο Samuel Beckett Centre του Trinity College, καθώς και στο Ecole Jacques Lecoq στο Παρίσι. Έχει εργαστεί στο Θέατρο Abbey και έχει κερδίσει βραβεία καινούριας δουλειάς στο Φριντζ του Φεστιβάλ του Εδιμβούργου. Έχει σκηνοθετήσει επίσης συγγραφείς όπως ο Σαίξπηρ και ο Φρίελ.

Η Iseult Golden είναι καλλιτεχνική συνδιευθύντρια του θεάτρου Iris και έχει παίξει σε όλες τις παραγωγές του, και συγκεκριμένα στα έργα The World’s Wife, Lady Susan, To Kill a Dead Man και Tick My Box! Έχει σπουδάσει στη δραματική σχολή Gaiety του Δουβλίνου στην Ιρλανδία. Έχει πάρει μέρος σε πολλές περιοδείες με διάφορες θεατρικές ομάδες όπως οι Barabbas, Macnas, Blue Raincoat Theatre Company και Storytellers Theatre Company.