Η νέα ταινία του Netflix, η οποία κυκλοφόρησε τον περασμένο μήνα, με σκηνοθέτη τον Adam McKay, φάνηκε να προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις. Οι κριτικοί ταινιών και το κοινό κατέκριναν ή επαίνεσαν την ταινία, ενώ φάνηκε η δυσκολία που αντιμετωπίζει στις μέρες μας ένας σκηνοθέτης να μεταδώσει μέσω της σάτιρας ένα σημαντικό μήνυμα στον θεατή.

Στη ταινία αυτή, για όποιον δεν την έχει δει, παρακολουθούμε μία φανταστική ιστορία στην οποία ένας κομήτης επρόκειτο να καταστρέψει τον πλανήτη. Η υπόθεση είναι δραματική αλλά ξεκάθαρη. Δύο αστρονόμοι, που τους υποδύονται οι Leonardo di Caprio και Jennifer Lawrence, ανακαλύπτουν ότι ένας κομήτης θα χτυπήσει μέσα σε έξι μήνες τη Γη. Οι ίδιοι φαίνεται να προσπαθούν να προειδοποιήσουν τον κόσμο, κάνοντας έκκληση στον Λευκό Οίκο, ενώ ταυτόχρονα απευθύνονται προς τα ΜΜΕ. Οι προσπάθειές τους να προειδοποιήσουν την κοινωνία αντιμετωπίζονται με χλευασμό, αδιαφορία, δειλία και, τελικά, πλήρη άρνηση. Οι φωνές των επιστημόνων όχι απλώς δεν βρίσκουν απήχηση, αλλά καταλήγουν να γίνουν χιουμοριστικά memes και να τροφοδοτήσουν θεωρίες συνωμοσίας στο διαδίκτυο. Οι δυο πρωταγωνιστές εκλιπαρούν τους ανθρώπους, να κοιτάξουν ψηλά, ενώ η ίδια η κυβέρνηση παροτρύνει τον κόσμο να κάνει το αντίθετο.

Στο καστ βλέπουμε μερικά μεγάλα ονόματα του Χόλιγουντ, όπως είναι η Meryl Streep, η οποία υποδύεται την αμείλικτη και διεφθαρμένη πρόεδρο των ΗΠΑ, τον Timothee Chalamet να μεταμορφώνεται σε έναν νεαρό, ο οποίος ερωτεύεται τον χαρακτήρα που υποδύεται η Jennifer Lawrence, αλλά και την Ariana Grande, την οποία συναντάμε στον ρόλο μίας γνωστής ποπ τραγουδίστριας.

Η ταινία αυτή αποτελεί μία προειδοποίηση για τη κλιματική αλλαγή. Μέσα από την εξέλιξη της υπόθεσης καταλαβαίνουμε τη μεταφορά για την αδυναμία της κοινωνίας μας να ενεργήσει συλλογικά για να σταματήσει την καταστροφή. Ο αρχικός στόχος του σκηνοθέτη ήταν να σατιρίσει την αδιαφορία αυτή του κόσμου απέναντι στα σοβαρά περιβαλλοντικά θέματα. Η ταινία δεν σχετίζεται με την πανδημία που διανύουμε, όπως ισχυρίστηκαν πολλοί, καθώς, όπως είπε ο Αdam McKay, η ιδέα και το σενάριο ξεκίνησαν πριν την εμφάνιση του κορωνοϊού. Μετά από όσα έχουμε ζήσει όμως, είναι λογικό σε κάποια σημεία, να συγχέουμε τα γεγονότα της ταινίας με τα όσα έχουν συμβεί στη κοινωνία μας.

Η πλοκή βέβαια, προχωράει ευχάριστα, καθώς ο δημιουργός καταφέρνει να αποδώσει ένα κρίσιμο για την εποχή και για την ανθρωπότητα μήνυμα μέσω του χιούμορ και της ειρωνίας. Δεν μπορούμε όμως, να παραβλέψουμε το γεγονός ότι η πραγματικότητα δεν απέχει πολύ από όσα βλέπουμε στην ταινία. Και αυτό είναι αρκετά ανησυχητικό. Σε πολλά σημεία ο θεατής μπαίνει αναπόφευχτα στη διαδικασία να συγκρίνει τα τραγικά γεγονότα και τον τρόπο αντιμετώπισής τους από την πλευρά των κυβερνήσεων, με τη κατάσταση που επικρατεί σήμερα.

Και μπορεί κάποια από τα αστεία να φαίνονται λίγο έως πολύ χοντροκομμένα, η ειρωνεία παρατραβηγμένη και οι συμπεριφορές υπερβολικές, όμως η υπερβολή αυτή εξυπηρετεί άνετα τους σκοπούς της ταινίας.

Η πρωτοτυπία πάντως του McKay οδήγησε σε έναν νέο δρόμο τον κινηματογράφο: στόχος του ήταν να θίξει σοβαρά ζητήματα με ανάλαφρο τρόπο. Έτσι, κατάφερε να απευθυνθεί στις μεγαλύτερες μάζες, να επηρεάσει την πλειοψηφία των θεατών,  παρά την αντίδραση εκείνων που ενοχλήθηκαν με την επιλογή του αυτή.

Aναστασία Χαρίση

Ήξερα από την αρχή πως έπρεπε να την δω. Να παρακολουθήσω την ιστορία του κολοσσού της μόδας , την τραγική φιγούρα που ενσαρκώνει το είδωλο Lady Gaga . Μην γελιόμαστε , απογείωσε την ταινία σε μηδέν δευτερόλεπτα , με την ανακοίνωση του καστ που συμπεριλαμβάνεται ως πρωταγωνίστρια. Μέσα από το τρέιλερ , η ιταλική προφορά της , αν και τεχνητή , ήταν υπερβολικά ελκυστική για να μην ψάξω την ημερομηνία που έβγαινε στους κινηματογράφους. Άκουγα σχόλια , από δω και εκεί , στην πλατφόρμα του twitter , για το τέλος και την ρεαλιστική ηθοποιία που ξεδιπλώνεται στην ταινία. Το house of Gucci (δεν)άφησε το στίγμα του στην 7η τέχνη , πριν ακόμα κυκλοφορήσει. Έβγαλε στην φόρα , την δολοφονία που άλλαξε για πάντα την πορεία του διάσημου οίκου Gucci , ανέδειξε τα ένοχα μυστικά της οικογένειας και μας έκανε να θεωρήσουμε την Gaga υποψήφια για όσκαρ. Η ταινία , παρότι , καλή , όχι μόνο σε σκηνοθετικό επίπεδο , τείνει να χάνει 1-2 αστέρια , λόγω μερικών λαθών που θα επισημάνουμε στην συνέχεια. Ο σκηνοθέτης Ρίντλει Σκοτ , θέλησε να στριμώξει την τεράστια ιστορία του οίκου σε ένα φιλμ 2,5 ωρών , χάνοντας μερικά σημαντικά κομμάτια που ένωναν το παζλ του μύθου της οικογένειας Gucci. Ωστόσο , δεν γίνεται να μην επαινέσουμε την ρεαλιστική απόδοση των τοπίων που λαμβάνει χώρα η ιστορία ή την επιλογή των ηθοποιών . Ας δούμε , όμως , λίγο καλύτερα , την ιστορία πίσω από το σήμα του οίκου Gucci.

Στη δεκαετία του ’70, τα αδέλφια Ροντόλφο και Άλντο Γκούτσι διευθύνουν με επιτυχία τον διάσημο οίκο μόδας τους. Αλλά ο γάμος του νεαρού Μαουρίτσιο, γιου του Ροντόλφο, με τη φιλόδοξη Πατρίτσια Ρετζιάνι θα ξεκινήσει έναν ανελέητο οικογενειακό πόλεμο.  Κι όπως στο «Όλα τα Λεφτά του Κόσμου» (2017), ο βασικός πρωταγωνιστής της ταινίας ήταν η νύφη του Γκέτι, Γκέιλ Χάρις, στον «Οίκο των Gucci» στο κέντρο του κάδρου στέκονται οι Μαουρίτσιο Γκούτσι και Πατρίτσια Ρετζιάνι. Η γνωριμία τους, απότομη, ενδιαφέρουσα , σε ένα πάρτι , τραβάει τα βλέμματα από την αρχή της ταινίας. Ο έρωτας που ξετυλίγεται , η άρνηση του Μαουρίτσιου aka Άνταμ Ντράιβερ να αφήσει την Πατρίτσια aka Lady Gaga , υπό την προτροπή του πατέρα του , ο γάμος , η εγκυμοσύνη , τα προβλήματα στην σχέση , τα μυστικά , η φυλακή του Άλντο , η πτώση , όλα συνδυάζονται αρμονικά στο κινηματογραφικό πανί , με μερικές , όμως ελλείψεις .Ο σκηνοθέτης κεντρίζει το ενδιαφέρον του θεατή , με τα πλάνα του οίκου , τις πασαρέλες , τα εντυπωσιακά συνολάκια . Εδώ αξίζει να δώσουμε ένα μπράβο στον στυλίστα της πρωταγωνίστριας , καθώς σε όλη την διάρκεια της ταινίας , η αίθουσα σχολίασε τα outfit της Gaga . Εκθαμβωτικά , υπέρλαμπρα , σε κάθε σκηνή και από ένα καινούριο , αντάξια του ρόλου της . Ας μην ξεχνάμε πως η Πατρίτσια γλυκοκοιτάζει την αμύθητη περιουσία που πρόκειται να κληρονομήσει ο σύντροφος της , μια γυναίκα φιλάρεσκη , υπερόπτης , που δεν διστάζει να υιοθετήσει το επώνυμο Gucci , σε κάθε της συνομιλία !

Στα θετικά , θα μπορούσαμε να βάλουμε τις ξεκαρδιστικές συνομιλίες μεταξύ του Άλντο aka Αλ Πατσίνο και του γιου του Πάολο aka Jared Leto , εφόσον ο πρώτος δεν εκτιμά το “ ταλέντο “ και τα σχέδια του συνεχιστή του , ενώ ο δεύτερος , αγνώριστος με προσθετικά και ιταλική προφορά , ενσαρκώνει έναν άνθρωπο φιλόδοξο , αλλά και αφελή, κάτι που η Πατρίτσια σπεύδει να εκμεταλλευτεί , προς όφελος της οικογένειας της . Ωστόσο , ο σκηνοθέτης , με την γρήγορη εναλλαγή των εικόνων , δεν προλαβαίνει να μας αποτυπώσει καθαρά τον χαρακτήρα του και την δική του πορεία ζωής . Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε την μουσική υπόκρουση που “ντύνει “ ομοιόμορφα τις σκηνές και αυξάνει το σασπένς για την συνέχεια . Το τέλος , αναμενόμενο , ειδικά για όποιον έχει διαβάσει την βιογραφία του οίκου . 

Στο τέλος του , έγκειται και η αδυναμία που εντοπίζει το κοινό σε αυτήν την ταινία . Η βιασύνη του σκηνοθέτη να τελειώσει , όπως όπως , τον χαρακτήρα του Μαουρίτσιο , χαλάει το συγκλονιστικό πλάνο της Gaga , ως πληγωμένης Πατρίτσια που προσπαθεί να βρει τρόπο να διεκδικήσει μέρος της περιουσίας του μοναδικού , πλέον , κληρονόμου , μετά το διαζύγιο . Επιπλέον , η αφανής κόρη του ζευγαριού , με τα λιγοστά πλάνα που ο σκηνοθέτης αποφασίζει να της ρίξει , δημιουργεί τεράστια ερωτηματικά στο κοινό . Παράλληλα , η απουσία της Gaga , πριν το τέλος , ναι μεν δίνει χώρο στον Μαουρίτσιο να αποτυπώσει την αλαζονεία του , την νέα του σχέση , τις συναλλαγές με Άραβες επιχειρηματίες για να διασωθεί ο οίκος και βλέπουμε μια δραματική μεταστροφή του χαρακτήρα του , από τον ντροπαλό αθώο φοιτητή νομικής ως τον μοναδικό διάδοχο του Οίκου , αλλά το κοινό απορεί – που βρίσκεται όλον αυτόν τον καιρό η Πατρίτσια ; Τα  διάσπαρτα πλάνα,με την χαρτορίχτρα κολλητή της σώζουν ίσως το κενό που δημιουργεί η σκηνοθετική αμέλεια.

Η ταινία λαμβάνει ανάμεικτες κριτικές , με τις περισσότερες να εστιάζουν στην ερμηνεία της Gaga και το εσπευσμένο τέλος . Εμάς μας άρεσε , την απολαύσαμε , φυσικά έχουμε δει και καλύτερες . Συνολικά , θα πρότεινα να μεταβείτε στον κοντινότερο κινηματογράφο για να την δείτε, ως μια καλή ταινία που δεν αγγίζει , όμως το “καλύτερη από άλλες “, ειδικά αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την ιστορία του Οίκου. Τα τοπία του Μιλάνου και η χιονισμένη Ελβετία προσδίδουν στην ταινία το elegance που της χρειαζόταν. Η Gaga οφείλει να φύγει για Όσκαρ χθες , ενώ και ο Άνταμ , ειδικότερα στην αρχή ταυτίζεται απόλυτα με τον ήσυχο , ντροπαλό νέο που υποδύεται. Η τεχνητή ιταλική προφορά των ηθοποιών ,σε συνδυασμό με την ένδυση τους , μας προκαλεί να τους φανταστούμε ως αυθεντικούς κληρονόμους Gucci . Το αξιομνημόνευτο “Father , Son and House of Gucci “ της Gaga είναι εκείνο που κρατάτε καθώς βγαίνετε από την αίθουσα!

Απολαύστε το τρέιλερ :

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Κάνοντας μια ανασκόπηση του νέτφλιξ , όλο και μειώνεται ο αριθμός των παραγωγών που αξίζουν έστω μια προβολή . Οι περισσότερες ταινίες τρόμου δεν διακρίνονται για το ευφάνταστο σενάριο και αρκούνται σε 3-4 στιγμές με jump scares ! Ωστόσο , ανακαλύψαμε για σένα , μια …ιδιαίτερη ταινία επιβίωσης , με σασπένς και καλογραμμένο σενάριο . Μια κριτική , για το Hush ( Σιωπή ) , του 2016 ( φανταστείτε από πότε έχει να βγάλει το νέτφλιξ καλή ταινία …) , ίσως σας προσελκύσει το ενδιαφέρον , ώστε να την παρακολουθήσετε. Πάρτε ποπ κορν και ετοιμαστείτε για μια … διείσδυση στον κόσμο μιας κωφάλαλης !

Η Maddie , μια επίδοξη κωφάλαλη συγγραφέας , εγκαταλείπει την Νέα Υόρκη και μετακομίζει σε ένα απομονωμένο δάσος , μαζί με την συντροφιά της , την μικρή γάτα της. Η ανερχόμενη συγγραφέας , μόλις στα 13 της χρόνια , χάνει την ακοή της , ενώ η μόνη επαφή με τον έξω κόσμο είναι η φίλη της Σάρα και ο άντρας της , που μένουν λίγο πιο πέρα από το μοντέρνο σπίτι της.  Η ζωή της , αλλάζει , ένα βράδυ , όταν ένας αιμοσταγής δολοφόνος απειλεί την ζωή της . Μέσα σε ένα κλίμα γεμάτο σασπένς , η πρωταγωνίστρια ,  Kate Siegel , αποδίδει εξαιρετικά τον ρόλο της κωφάλαλης τρομαγμένης γυναίκας , που απειλείται , σε όλη την διάρκεια της ταινίας , η ζωή της από τον John Gallagher Jr, ως The man . Η υπέροχη ερμηνεία της κάνει την ταινία περισσότερο ρεαλιστική , ενώ τα jumpscares πλαισιώνουν το σενάριο αρμονικά , χωρίς υπερβολή. Η απουσία ακοής και ομιλίας της Maddie εντείνει την αγωνία και πολλές φορές βιώνουμε την κατάσταση από την υποκειμενική της ματιά.

Στα θετικά της ταινίας , θα μπορούσαμε να προσθέσουμε την φοβερή αγωνία παρατεταμένης διάρκειας , καθώς ο δολοφόνος δεν εισβάλλει κατευθείαν στο σπίτι , ενώ έχει την δυνατότητα, αποφασίζοντας να τρομοκρατήσει την πρωταγωνίστρια . Αυτό ίσως ξενίσει μερικούς , όμως η ρεαλιστική απόφαση του να βασανίσει την νεαρή συγγραφέα , προσδίδει στο σενάριο το σασπένς που μας έχει λείψει από τα θρίλερ της τελευταίας διετίας. Η αίσθηση κλειστοφοβίας και απομόνωσης , μέσα από τις σκηνές τρόμου , αποτυπώνουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα αυτά , ενώ ο ταχύς ρυθμός που “τρέχει” το σενάριο , σε συνδυασμό με τις ευρηματικές ιδέες της πρωταγωνίστριας , για να σωθεί , ανεβάζουν την ταινία στα 4 αστέρια.Μη σας προβληματίζει ο μικρός αριθμός ηθοποιών. Το «Hush» αποδεικνύει ότι δεν χρειάζεται πολυπληθές επιτελείο ηθοποιών για να δημιουργηθεί μια ποιοτική ταινία τρόμου. 

Στα αρνητικά της ταινίας , δεν φαίνεται να διακρίνουμε κάποιο σοβαρό ελάττωμα ,πέρα από την πρόωρη αποκάλυψη του προσώπου , του μασκοφόρου δολοφόνου. Δεν επηρεάζει ολοκληρωτικά την πλοκή της ταινίας , ωστόσο ίσως οι θεατές απογοητευτούν . Γενικότερα , το σημείο αυτό δεν κλέβει ούτε στιγμή τα φώτα από τον -όχι και τόσο φιλικό – δολοφόνο , που επιχειρεί να σκοτώσει την πρωταγωνίστρια. Η έλλειψη διαλόγου , στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ( οι διάλογοι συνολικά καλύπτουν 15 λεπτά !) , δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις πολύωρες ταινίες με βαρετούς και άσκοπους διαλόγους , ανάμεσα στο καστ. Επιπλέον, τα sound effects που χρησιμοποιούνται με σύνεση από τον σκηνοθέτη , αυξάνουν την δραματικότητα της ταινίας και της δίνουν το άρωμα τρόμου που αγαπήσαμε μέσα από τα κλασικά θρίλερ που έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές.

Hit : Η ταινία περιέχει αρκετές σκηνές σωματικής / ψυχολογικής βίας . Η παρακολούθηση της ενδείκνυται για άτομα άνω των 15 ετών.

Συνοψίζοντας, εάν έχετε βαρεθεί τις μέτριες παραγωγές του Netflix και ψάχνετε μια καλή ταινία τρόμου , το Hush είναι κατάλληλο για εσάς ! Αν θέλετε δράση , στιγμές τρόμου που θα σας κάνουν να αναπηδήσετε από την καρέκλα σας , αγωνία για το τέλος , συμπόνια για την πρωταγωνίστρια , σαδομαζοχιστικές δολοφονικές έλξεις , τότε το άρθρο αυτό , σας προτείνει την κατάλληλη ταινία …για γερά νεύρα . Η εφευρετικότητα της συγγραφέως και η μανιακή τρέλα του δολοφόνου δίνουν στην ταινία το σασπένς που σας έχει λείψει από τις νέες κυκλοφορίες ταινιών τρόμου. Αν θέλουμε να γίνουμε και λίγο…Κουτσογιαννόπουλος, θα μπορούσαμε να χαρίσουμε στην ταινία 4,5 αστέρια , ολόκληρα δικά της ! Θα βάζαμε και 5 , αλλά , είπαμε να γίνουμε λίγο…αυστηροί κριτές. Ένα είναι σίγουρο. Η ταινία πληροί όλα τα κριτήρια για να εδραιωθεί στην λίστα με τα καλύτερα ψυχολογικά θρίλερ / ταινίες τρόμου , όλων των εποχών !

Απολαύστε το τρέιλερ της ταινίας :

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Τρεις γυναίκες ένα συμβάν που τους άλλαξε την ζωή

Στις 20 Μαΐου του 2020 ήρθε η είδηση πως μια 34χρονη στην Καλλιθέα δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι. Το περιστατικό σημειώθηκε στις 9:30 το πρωί σε κτήριο στην οδό Θησέως -έναν κεντρικό δρόμο με αρκετή κίνηση- στον χώρο εργασίας της Ιωάννας Παλιοσπύρου.

Στις 23 Δεκεμβρίου του 2008 σε παρόμοια θέση είχε βρεθεί η Κωνσταντίνα Κούνεβα , πρώην ευροβουλευτής, το θύμα περιέλουσαν αγνώστοι με βιτριόλι και αναγκάζοντας την μάλιστα να το καταπιεί. Επέζησε χάρη στη φροντίδα ιατρών και νοσηλευτών και χάρη στο πλατύ κίνημα αλληλεγγύης, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, που εξασφάλισε πόρους για τις διαδοχικές, δεκάδες χειρουργικές επεμβάσεις και θεραπείες που χρειάστηκε ώστε να αποκατασταθούν ζωτικές λειτουργίες του οργανισμού της. Οι ευθύνες δεν έχουν αποδωθεί μέχρι σήμερα, ενώ η ίδια δηλώνει ότι ο κόσμος στάθηκε στο πλευρό της και την δικαίωσε.

Μια ταινία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα

Το Chhapaak είναι μια Ινδική βιογραφική δραματική ταινία με τους διαλόγους να αποδίδονται στην διάλεκτο Χίντι του 2020 βασισμένη στη ζωή του επιζώντος της όξινης επίθεσης. Σε σκηνοθεσία της Meghna Gulzar, με τον πρωταγωνιστικό ρόλο να ερμηνεύεται από την Deepika Padukone.

Το «κατάβρεγμα» στα ινδικά μεταφράζεται «Chhapaak». Αυτός ακριβώς είναι και ο τίτλος της ταινίας που με θέμα την αληθινή ιστορία της Λάξμι Αγκαρουάλ, μιας 15χρονης κοπέλας που το 2005 δέχθηκε επίθεση με οξύ από έναν άνδρα στο Νέο Δελχί.

«Κατάβρεγμα». Λέξη που ακούγεται «δροσερή» αλλά και στις μέρες μας παραπέμπει σε λέξη «μαρτυρική» από την οποία ξεπηδούν μεγάλα δεινά, πόνος και απύθμενες δυστυχίες.

Η Λάξμι χρειάστηκε να κάνει αρκετές πλαστικές επεμβάσεις για να αποκτήσει ξανά πρόσωπο, στον καθρέφτη και στην κοινωνία. Κι αν, με τη βοήθεια της επιστήμης, το πρώτο κάπως το κατάφερε, για το δεύτερο ακόμη πασχίζει μετά από δεκαπέντε χρόνια.

Γιατί τα τραύματα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν περιορίζονται μόνο στο κορμί. Οι επιζώντες αποστραγγίζονται από την κοινωνία, περιθωριοποιούνται. «Ο δράστης σου επιτίθεται μια φορά. Όμως η κοινωνία σου επιτίθεται κάθε φορά, σε κάθε στιγμή» είχε δηλώσει η Αγκαρουάλ.

Η ίδια έγινε ακτιβίστρια και αφιέρωσε τη σακατεμένη ζωή της σε δικαστικούς αγώνες ώστε να απαγορευτεί η ελεύθερη πώληση οξέος και να γίνει πιο εύκολη η δίωξη των δραστών. Tσάμπα πράμα. Τριάντα ρουπίες, δηλαδή 0.036 ευρώ κοστίζει ένα μπουκάλι οξύ στην Ινδία. Και οι ποινές για τους δράστες, σκέτα χάδια. Σκεφτείτε ότι μέχρι πρότινος ο νόμος αντιμετώπιζε το ίδιο τις επιθέσεις με οξύ και τις επιθέσεις με τσάι.

Με τους αγώνες της Αγκαρουάλ κάποια πρόοδος συντελέστηκε. Μπήκε –υποτίθεται- ένας έλεγχος στις πωλήσεις του οξέος και έγινε κάποια αυστηροποίηση των ποινών. Αλλά οι επιθέσεις –σε βάρος κυρίως γυναικών- δεν σταμάτησαν. Το έγκλημα συνεχίζεται. Και δυστυχώς όχι μόνο στην Ινδία.

Η ταινία άρχισε να προβάλλεται στις αρχές του 2020 και μέχρι αυτή τη στιγμή έχει συγκεντρώσει 3 βραβεία και 4 υποψηφιότητες. Στο IMDB έχει περάσει οριακά την βάση αγγίζοντας το 5.1/10. Λόγω της επικαιρότητας του σεναρίου , πιθανότατα η βαθμολογία να έχει αυξητικές τάσεις.

Προς το παρόν η ταινία είναι διαθέσιμη με ελληνικούς υπότιτλους στην σελίδα Voody.online.

Ακολουθεί το τρέιλερ της ταινίας «Chhapaak» :

Πηγή

Νένα Ευθυμιάδου

Ο Peter Winther αντλώντας έμπνευση από ένα αληθινό συμβάν, κάθεται στην καρέκλα της σκηνοθεσίας παραδίδοντάς μας το θρίλερ αγωνίας και μυστηρίου Aftermath του Netflix, επιμελούμενος παράλληλα και το σενάριο μαζί με την Dakota Gorman, με τους Ashley Greene και Shawn Ashmore να ηγούνται του cast. Παίζουν επίσης οι: Jason Liles, Sharif Atkins, Britt Baron, Diana Hopper, Ross McCall, Jamie Kaler, Travis Coles και η Susan Walters.

Η πλοκή εστιάζει σε ένα νέο ζευγάρι που πασχίζει να ξεπεράσει την πρόσφατη κρίση μέσα στον γάμο τους και αποφασίζουν να κάνουν ένα καινούριο ξεκίνημα. Αγοράζουν λοιπόν, σε τιμή ευκαιρίας μία πολυτελή κατοικία την οποία όμως συνοδεύει μία τραγική ιστορία. Αυτό που πίστευαν ως το σπίτι των ονείρων τους γίνεται σύντομα ένας εφιάλτης , με φαινομενικά τυχαία αλλά περίεργα γεγονότα , να κλονίζουν τις ήδη εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα στη Natalie και τον Kevin. Αυτό μάλιστα που δεν μπορούν να αγνοήσουν πλέον είναι ότι αισθάνονται παγιδευμένοι μέσα στον ίδιο τους τον χώρο και ο λόγος είναι πως κάτι μακάβριο ζει και παραμονεύει κάτω απ’ τη μύτη τους , μέσα στις σκιές.

Από άποψη ευρηματικότητας στη θεματολογία του δεν πρωτοτυπεί εκπληκτικά σε σχέση και με άλλες ανάλογες παραγωγές αυτού του είδους. Προφανώς υπάρχουν παρόμοιες ταινίες οι οποίες έχουν ασχοληθεί με τον κίνδυνο της ακούσιας συγκατοίκησης με έναν κρυφό απειλητικό ένοικο και έχουν κάνει μεγαλύτερο πάταγο. Για μια στιγμή o τίτλος της ταινίας με ταξίδεψε στον χρόνο παραλληλίζοντας την με το Τhe Aftermath (2019) του James Kent με την συγκλονιστική ερμηνεία της Keira Nightley , ένα αισθηματικό πολεμικό δράμα ή το Afthermath (2017) του
Elliott Lester με τον Arnold Schwarzenagger ένα δράμα – θρίλερ , αλλά η πλοκές των προαναφερθέντων ταινίων ουδεμία σχέση έχουν με την παραγωγή του 2021.

Βεβαίως, αναφορικά με στοιχείο του τρόμου, της ανατροπής και του σασπένς χρειάζεται να τονιστεί ότι και εδώ υφίστανται jump scares αλλά παρ’ όλα αυτά δεν γίνεται υπέρμετρη κατάχρηση αυτών. Διακρίνουμε σαφώς την πρόθεση του δημιουργού να χτιστεί με τρόπο χειροπιαστά , μια ατμόσφαιρα αβεβαιότητας κάτι που εν μέρει επιτυγχάνεται μέσα από τίμια σκηνικά ανατριχίλας που όντως φέρουν κάτι το ζοφερό και ανατριχιαστικό.

Σε γενικές γραμμές, η υπόθεση καθίσταται πειστική και η συγκεκριμένη κινηματογραφική δουλειά από ψυχαγωγικής άποψης κάνει τον δέκτη να περάσει καλά για όσο κρατάει το παρόν θέαμα. Η επιλογή της μουσικής, η χρήση κατά βάση σκοτεινών πλάνων, η κίνηση της κάμερας, οι παράξενοι ήχοι μέσα στην απόκοσμη σιγαλιά των δωματίων του σπιτιού σίγουρα προσθέτουν στην υποβλητικότητα και στον κλειστοφοβικό χαρακτήρα της ταινίας .

Ως προς την διανομή των ρόλων και την ανάπτυξη των χαρακτήρων δεν δίνεται ιδιαίτερα μεγάλη έμφαση ώστε να ξεχωρίσουν, με τους δευτεραγωνιστές , να περνάνε σχεδόν απαρατήρητοι, καθώς σκιαγραφούνται επιφανειακά και δεν εμβαθύνει κάνεις σε αυτούς.Από την άλλη, οι δύο βασικοί ρόλοι σαν ζευγάρι ως έναν βαθμό κερδίζουν τη εύνοια του κοινού, αν και δεν νιώθεις ότι μπορείς να δεθείς ιδιαίτερα μαζί τους. Ως προς τις ερμηνείες τους και τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση εδραιώνεται ένα ικανοποιητικό επίπεδο χημείας χωρίς απαραίτητα να σε συνεπαίρνουν κιόλας.

Στο αγαπημένο μου IMDB η βαθμολογία του κοινού αγγίζει τη βάση με 5,3/10 μέσα στον πρώτο κιόλας μήνα στην συνδρομητική πλατφόρμα του Netflix , πιθανότατα με αυξητικές τάσεις. Το προσωπικό μου λιθαράκι ήταν 6/10. Ανακεφαλαιώνοντας το Aftermath θα το χαρακτήριζα ως ένα θρίλερ συμπαθητικό ,που θα σε προσγειώσει ομαλά καθώς παρέχει από νωρίς μικρές σαφείς ενδείξεις για το τι να περιμένεις, οπότε και δεν θα σε απογοητεύσει.

Πάρτε μια γεύση … και να έχετε μια ευχάριστη προβολή !

Νένα Ευθυμιάδου

Πολύ κοντά σε συμφωνία για τη δημιουργία μίας ταινία με τίτλο Shout it Out Loud για τους Kiss βρίσκεται το Netflix. Όπως αποκαλύπτει το Deadline το πρότζεκτ βρέθηκε στο επίκεντρο πολλών και μεγάλων προσφορών και θα το σκηνοθετήσει ο Joachim Rønning (Maleficent: Mistress of Evil,  Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales) σε σενάριο του Ole Sanders. 

Η ταινία θα δημιουργηθεί σε στενή συνεργασία με τους αρχηγούς της μπάντας Gene Simmons και Paul Stanley και τα τραγούδια των Kiss θα ακούγονται φυσικά σε όλη τη διάρκεια της.

Η πλοκή θα μας μεταφέρει στα πρώτα τους βήματα ως πιτσιτρικάδες στο Queens που ξεκίνησαν τη μπάντα μαζί με τους Ace Frehley και Peter Criss

Οι Kiss βρίσκονται στη μέση της αποχαιρετιστήριας περιοδείας τους, που μπήκε στο πάγο λόγω της πανδημίας όμως αναμένεται να συνεχιστεί το Φθινόπωρο. Δεν αποκλείεται αυτή η συνεργασία με το Netflix να καταγράψει για τις ανάγκες της ταινίας κάποιες από αυτές τις τελευταίες συναυλίες για το επίλογο.

Πίσω στο 2019 η ταινία του Netflix για τους Motley Crue, The Dirt, γνώρισε τεράστια επιτυχία και οδήγησε στην επανασύνδεση τους.

Πηγή

Σας παραθέτουμε 6 πράγματα που ίσως δεν γνωρίζατε για την ιταλική δραματική κωμωδία , παραγωγής 1997 , του Roberto Benigni “La Vita E Bella” , ένεκεν της 27ης Ιανουαρίου όπου ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ανακήρυξε ως Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος

Σύμφωνα με τον πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη της ταινίας La Vita E Bella, Roberto Benigni, o τίτλος προέρχεται από μια φράση του Σοβιετικού πολιτικού Leon Trotsky. Ο ίδιος βρισκόταν εξόριστος στο Μεξικό και, μετά την πρώτη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του με εντολή του Ιωσήφ Στάλιν, περίμενε πως το τέλος του ήταν κοντά. Ωστόσο, μια μέρα που αναλογιζόταν όλα αυτά καθώς βρισκόταν στον κήπο, είδε τη σύζυγό του και έτσι σκέφτηκε πως, παρόλα αυτά που πρόκειται να συμβούν, “Η ζωή είναι όμορφη”. 

Η υπόθεση της αντιπολεμικής ταινίας που βραβεύτηκε με Όσκαρ είναι εμπνευσμένη από την ιστορία του Rubino Romeo Salmoni και το βιβλίο του με τίτλο “Στο τέλος, νίκησα τον Χίτλερ”. Ο Salmini ήταν Ιταλοεβραίος που φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς και μετά την απελευθέρωσή του κατάφερε να σμίξει με τους γονείς του.

Ακόμα, ο Benigni βασίστηκε και στην ιστορία του πατέρα του, Luigi, ο οποίος υπηρέτησε στον πόλεμο, όταν η Ιταλία ενώθηκε με τις δυνάμεις των Συμμάχων. Ο Luigi Benigni πέρασε δυο χρόνια σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί και κάθε φορά που αφηγούνταν διάφορες ιστορίες της αιχμαλωσίας στα παιδιά του, προκειμένου να αντιμετωπίσει καλύτερα το τραύμα του και παράλληλα να μην τα τρομάξει, χρησιμοποιούσε διάφορα χιουμοριστικά στοιχεία.

Οι φίλοι του Benigni προσπαθούσαν για καιρό να τον αποτρέψουν από αυτό το πρότζεκτ, καθώς ο ίδιος δεν είναι Εβραίος, ωστόσο ο δημιουργός της ταινίας δεν παρέλειψε να ζητήσει τη βοήθεια του Κέντρου Καταγραφής Σύγχρονου Ιουδαϊσμού του Μιλάνο, ώστε η μυθοπλασία να σέβεται τους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος. Ο σκηνοθέτης επίτηδες ενσωμάτωσε και κάποιες ιστορικές ανακρίβειες στην ταινία, ώστε την αληθινή ιστορία για το Ολοκαύτωμα να μπορούν να μεταφέρουν στις επόμενες γενιές μόνο οι επιζήσαντες.

Ο μικρός Giorgio Cantarini που υποδύθηκε το γιο του πρωταγωνιστικού ζευγαριού επιλέχθηκε ανάμεσα σε 2000 παιδιά που πέρασαν από ακρόαση. Λίγα χρόνια μετά ο Cantarini υποδύθηκε τον γιο του Μάξιμου στην ταινία “Ο Μονομάχος”.

Η ταινία La Vita E Bella ήταν μόλις η 2η ξενόγλωσση ταινία που υπήρξε υποψήφια στις κατηγορίες για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Η πρώτη ήταν το Z του Κώστα Γαβρά το 1969. 

Πηγή : Ημερήσια Κουκουβάγια

Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός Ιταλού Εβραίου, τον Γκουίντο, που πρέπει να επιστρατεύσει όλη του τη φαντασία για να βοηθήσει την οικογένειά του που κρατείται στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν. Από τις πιο αριστουργηματικές αποτυπώσεις στον παγκόσμιο κινηματογραφικό φακό του ιστορικού γεγονότος του ολοκαυτώματος για μένα . Μια άρτια επιλογή , ένας ελάχιστος φόρος τιμής στην μνήμη της ημέρας και της κηλιδωμένη αυτή σελίδα της ιστορίας.

Νένα Ευθυμιάδου

Απόψε απολαύστε με τα παιδιά στο σπίτι την εξαιρετική ταινία μικρού μήκους «Το κόκκινο μπαλόνι». Ένα φιλμάκι περίπου 35 λεπτών που χωρά, όμως, την τεράστια έννοια της φιλίας και της αφοσίωσης με τη μορφή ενός κόκκινου μπαλονιού, μίας μαγικής, φανταστικής ιστορίας.

Η υπόθεση

Παρίσι, δεκαετία του 1950. Ένα μικρό αγόρι, ο Pascal βρίσκει δεμένο σε έναν στύλο στο δρόμο ένα κόκκινο μπαλόνι. Το παίρνει μαζί του και από εκείνη τη στιγμή τον ακολουθεί παντού, αφοσιωμένο ολοκληρωτικά. Γίνεται ο αγαπημένος του φίλος, πιστός και κατακόκκινος.Αυτή η αφοσίωση του μπαλονιού προκαλεί, ωστόσο, τη ζήλεια των άλλων αγοριών που παίζουν στο δρόμο. Κι εκεί ο σκηνοθέτης αποτυπώνει το πόσο σκληρά μπορούν να γίνουν τα παιδιά προκειμένου να αποκτήσουν κάτι που δεν τους ανήκει, μόνο και μόνο να το κατατρέψουν στο τέλος.

Διθυραμβικές κριτικές και βραβεία

Το «Κόκκινο Μπαλόνι» σκηνοθετήθηκε το 1956 από τον Αλμπέρ Λαμορίς και στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι ο ίδιος του ο γιος, ο Pascal.Την ίδια χρονιά κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών (για ταινία μικρού μήκους) και έναν χρόνο αργότερα γίνεται η μοναδική ταινία μικρού μήκους που θα κερδίσει Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου.Η ταινία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, ήταν μία εξαιρετική εμπορική επιτυχία της εποχής και λατρεύτηκε σε όλον τον κόσμο από μικρούς και μεγάλους.

Χωρίς διαλόγους, με μοναδικά εφέ

Το Κόκκινο Μπαλόνι ή «Le Ballon Rouge» δεν έχει διαλόγους, καθώς η δύναμη της εικόνας, της μουσικής και των συναισθημάτων, κάνει τα λόγια να περιττεύουν. Ακούγονται μόλις οι τρεις παρακάτω ατάκες:«Μπορείτε να κρατήσετε το μπαλόνι μου, όσο θα είμαι στην τάξη; Αλλά μην το αφήσετε να φύγει»«Άντε βιάσου, βγες. Φύγε από δω, μικρό ζιζάνιο»«Πιάστε τον! Το έχω!»Τα εφέ του ξεπερνούν κάθε προσδοκία, αν αναλογιστεί κανείς την εποχή που γυρίστηκε. Οι συμβολισμοί μοναδικοί. Το κόκκινο έρχεται σε αντίθεση με το γκρίζο μεταπολεμικό τοπίο και τα χρώματα στο τέλος με τη μορφή των πολύχρωμων μπαλονιών που ταξιδεύουν στον ουρανό, συμβολίζουν την ελπίδα.Εμείς σας δίνουμε το link και πιστεύουμε πως αξίζει τον κόπο να αφιερώσετε μισή ωρίτσα για αυτήν την πολύ όμορφη ταινία!

https://youtu.be/3tZzQNq3uXE

Πηγή

Η ταινία «Ευτυχία» του Άγγελου Φραντζή επικράτησε αποσπώντας 8 βραβεία. Πέρα από αυτό της καλύτερης ταινίας, κέρδισε τα βραβεία: Α΄ ανδρικού ρόλου (Πυγμαλίων Δαδακαρίδης), Β΄ Γυναικείου Ρόλου (Κάτια Γκουλιώνη), Β΄ Ανδρικού Ρόλου (Θάνος Τοκάκης), Μακιγιάζ (Δήμητρα Γιατράκου), Ήχου (Νίκος Μπουγιούκος, Κώστας Βαρυμποπιώτης, Άρης Λουζιώτης), Ενδυματολογίας (Ιουλία Σταυρίδου), Σκηνογραφίας (Μιχάλης Σαμιώτης, Γιάννης Παπαδόπουλος).

Σημειώστε πως ο Πρόεδρος της Ακαδημίας, Γιώργος Τσεμπερόπουλος, και τα μέλη της Έλλη Τρίγγου και Χρήστος Λούλης, ανακοίνωσαν online τα αποτελέσματα την Τρίτη 14 Απριλίου στις 16:00, από το κανάλι του Ιδρύματος Ωνάση στο YouTube και τα Social Media της ΕAK σε facebook και instagram.

Οι νικητές/-τριες των Ίρις 2020 με bold

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Μυθοπλασίας

Απόστρατος: Χρήστος Β. Κωνσταντακόπουλος, Κώστας Κεφάλας

Δε θέλω να γίνω δυσάρεστος αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό: Γιώργος Γεωργόπουλος, Χρήστος Β. Κωνσταντακόπουλος, Σωτήρης Τσαφούλιας, Αντώνης Κοτζιάς, Ιωάννα Σουλτάνη

Ευτυχία: Διονύσης Σαμιώτης

Το θαύμα της θάλασσας των Σαργασσών: Μαρία Δρανδάκη, Τίτους Κρέγενμπεργκ, Έλεν Χάβενιθ, Ούλε Βίρενχεντ, Άντονι Μούιρ

Winona: Ελένη Μπερντέ, Μιχάλης Σαραντινός, Μαρία Κοντογιάννη, Ειρήνη Θεοδωροπούλου

Βραβείο Ταινίας Τεκμηρίωσης

ΓΙΑ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟΥΣ συναντήσεις με τον Γιώργο Μανιάτη: Σταύρος Ψυλλάκης

Όταν ο Βάγκνερ συνάντησε τις ντομάτες: Σπύρος Μαυρογένης, Ρέα Αποστολίδη, Γιούρι Αβέρωφ, Μαριάννα Οικονόμου

Irving Park: Αρασέλη Λαιμού, Παναγιώτης Ευαγγελίδης

Βραβείο Μικρού Μήκους Ταινίας

«Η Απόσταση Ανάμεσα στον Ουρανό κι Εμάς» του Βασίλη Κεκάτου

«Καρτ-Ποστάλ από το Τέλος του Κόσμου» του Κωνσταντίνου Αντωνόπουλου

«Όλες οι Φωτιές η Φωτιά» του Ευθύμη Kosamund Σανίδη

«Electric Swan» της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη

«Index» του Νικόλα Κολοβού

Βραβειο Μικρού Μήκους Τεκμηρίωσης

«Τα Καναρίνια» του Γιώργου Κυβερνήτη

«Σκοπελίτης ή Το Πλοίο» του Γιώργου Γκότζου

«Ο Χειροπαλαιστής» του Γιώργου Γούση

Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους Κινουμένων Σχεδίων & Εμψύχωσης (Animation)

«Βίαιη Εξίσωση» του Αντώνη Ντούσια

«Heatwave» του Φωκίωνα Ξένου

«The White Wings» των Παρασκευής Μαρκάτου και Πηνελόπης Μπεκιάρη

Βραβείο Σκηνοθεσίας

Άγγελος Φραντζής για την «Ευτυχία»

Σύλλας Τζουμέρκας για «Το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών»

Αλέξανδρος Βούλγαρης για τη «Winona»

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη

Μίνωας Νικολακάκης για την «Αλυτη»

Σταύρος Παμπαλλής για τη «Πολιορκία στην Οδό Λιπέρτη»

Ρηνιώ Δραγασάκη για το «Cosmic Candy»

Βραβείο Σεναρίου

Απόστρατος: Ζαχαρίας Μαυροειδής

Δε θέλω να γίνω δυσάρεστος αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό: Γιώργος Γεωργόπουλος, Μαρία Φακίνου

Το θαύμα της θάλασσας των Σαργασσών: Γιούλα Μπούνταλη, Σύλλας Τζουμέρκας

Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου

Μιχάλης Σαράντης για τον «Απόστρατο»

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης για την «Ευτυχία»

Χρήστος Πασσαλής για «​Το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών»

Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου

Πηνελόπη Τσιλίκα για την «Ανάκριση»

Καρυοφυλλιά Καραμπέτη για την «Ευτυχία»

Αγγελική Παπούλια για «​Το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών»

Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου

Θανάσης Παπαγεωργίου για τον «Απόστρατο»

Βαγγέλης Μουρίκης για το «Δεν Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος, Αλλά Πρέπει να Μιλήσουμε για Κάτι Πολύ Σοβαρό»

Θάνος Τοκάκης για την «Ευτυχία»

Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου

Κάτια Γκουλιώνη για την «Ευτυχία»

Γιούλα Μπούνταλη για «​Το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών»

Μάγια Πιπερά για το «Cosmic Candy»

Βραβείο Φωτογραφίας

Ευτυχία: Γιάννης Δρακουλαράκος

Ζίζοτεκ: Χριστίνα Μουμούρη

Winona: Σίμος Σαρκετζής

Βραβείο Μοντάζ

Ευτυχία: Λάμπης Χαραλαμπίδης

Το θαύμα της θάλασσας των Σαργασσών: Αντρέας Βοντράσκε

Winona: Νίκος Πάστρας

Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής

Ευτυχία: Μίνως Μάτσας

Το θαύμα της θάλασσας των Σαργασσών: Ζαν-Πολ Βαλ, drog_A_tek, Φοίβος

Winona: Δεσποινίς Τρίχρωμη, The Boy

Βραβείο Σκηνογραφίας

Απόστρατος: Αντώνης Δαγκλίδης

Ευτυχία: Μιχάλης Σαμιώτης, Γιάννης Παπαδόπουλος

Cosmic Candy: Πηνελόπη Βαλτή

Βραβείο Ενδυματολογίας

Ευτυχία: Ιουλία Σταυρίδου

Το θαύμα της θάλασσας των Σαργασσών: Μάρλι Αλειφέρη

Περσεφόνη: Άση Δημητρολοπούλου

Βραβείο Ηχου

Ευτυχία: Νίκος Μπουγιούκος, Κώστας Βαρυμποπιώτης, Άρης Λουζιώτης

Ζίζοτεκ: Γιάννης Αντύπας, Περσεφόνη Μήλιου, Κώστας Φυλακτίδης

Το θαύμα της θάλασσας των Σαργασσών: Μάρκο Φερμάς, Φέλιξ Σιούβερτ, Νίκος Έξαρχος, Περσεφόνη Μήλιου, Στέφανος Κωνσταντινίδης

Βραβείο Μακιγιάζ

Άλυτη (Entwined): Ιωάννα Συμεωνίδη

Ευτυχία: Δήμητρα Γιατράκου

Το θαύμα της θάλασσας των Σαργασσών: Εύη Ζαφειροπούλου, Λίντα Μπόιγε αφ Γκενάς

Βραβείο Ειδικών Εφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας

Άλυτη (Entwined): Προκόπης Βλασερός, Κωνσταντίνος Κουτσολιώτας, Νίκος Πίττας

Το θαύμα της θάλασσας των Σαργασσών: Λουκ Μέγιερ, Εύη Ζαφειροπούλου, Λίντα Μπόιγε αφ Γκενάς

Cosmic Candy: Γιώργος και Ρούλης Αλαχούζος, Γιάννης Αγελαδόπουλος, Ανδρέας Χέλμης, Γιώργος Φουκαράκης

Πηγή

Η πρώτη ταινία με θέμα την πανδημία του κοροναϊού είναι έτοιμη να κυκλοφορήσει και πρόκειται για ένα θρίλερ που εκτυλίσσεται σε μία μόνο σκηνή, μέσα σε ένα ασανσέρ.

Η ζωή ξεπερνά και τα πιο φανταστικά σενάρια, όπως αποδεικνύεται, και ίσως κάποιοι από εμάς στις στιγμές της αυτοαπομόνωσής μας έχουμε σκεφτεί τι είδους πλοκή θα επιλέγαμε για μία ταινία με θέμα τον κοροναϊό. Ωστόσο ο ανερχόμενος Καναδός σκηνοθέτης Mostafa Keshvari προχώρησε ένα βήμα παραπέρα: έγραψε και σκηνοθέτησε μία ταινία μεγάλου μήκους με τίτλο Corona.

Τρεις γείτονες μιας πολυκατοικίας, προερχόμενοι από τελείως διαφορετικά backgrounds, εισέρχονται στο ασανσέρ: μία Κινέζα, μία έγκυος γυναίκα και ένας Ναζί καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, με ένα τατουάζ σβάστικα στο μέτωπό του. Και τότε ο πανικός αρχίζει να εξαπλώνεται πιο γρήγορα κι από τον ίδιο τον ιό. Ή όπως αναφέρει και το “tagline” της ταινίας: “Ο φόβος είναι ένα ιός” (Fear is a virus).

Το trailer έχει ήδη κυκλοφορήσει και μέσα στο ένα λεπτό ήδη καταγράφεται ο πανικός: η Κινέζα βήχει, το ασανσέρ σταματά, τα φώτα σβήνουν και κάποιος φωνάζει: “Εδώ θα πεθάνουμε όλοι”. Ο Ναζί βγάζει όπλο και η Κινέζα αρχίζει να κλαίει. Κάποιος τότε λέει: “Νομίζω ότι όλοι θα δοκιμαστούμε”.

Ο Keshvari, ο οποίος βλέπει την πανδημία αυτή ως ένα μέσο για να γίνει παγκοσμίως γνωστός, είχε γυρίσει το φιλμ και είχε ετοιμάσει και το trailer έως τις 8 Μαρτίου, μέρες πριν πάρει ο ιός την έκταση που έχει και πριν ακόμη από την καραντίνα. Έτσι, η Corona θα μείνει στην ιστορία ως το πρώτο φιλμ για το κοροναϊό, όσες κι αν ακολουθήσουν στη συνέχεια.

Πηγή