Το να κοροϊδεύουν το παιδί στο σχολείο είναι δυστυχώς μια συνηθισμένη και πολύ άσχημη κατάσταση. Ανεξάρτητα αν είναι αγόρι ή κορίτσι, τα παιδιά στην προ εφηβεία και στην εφηβεία γίνονται πολύ σκληρά.

Γι’ αυτή τη συμπεριφορά υπάρχουν πολλές εξηγήσεις όμως δεν θα σταθούμε σε αυτό. Το θέμα είναι τι μπορείς να κάνεις εσύ για να προστατέψει το δικό σου παιδί, είτε είναι κορίτσι είτε αγόρι.

Το βασικό βέβαια είναι να καταλάβεις πως γίνεται κάτι τέτοιο -αν και δεν είναι πολύ δύσκολο αφού θα δεις την συμπεριφορά του παιδιού σου να αλλάζει (ανάλογα το χαρακτήρα του παιδιού μπορεί να γίνει πιο σκληρό και ατίθασο ή πολύ πιο ευαίσθητο). Αν είναι στη εφηβεία βέβαια είναι λίγο πιο δύσκολο όμως θα παίξει ρόλο πόσο σε εμπιστεύεται και πως θα το πλησιάσεις για να σου μιλήσει.

Δες λοιπόν τι μπορείς να κάνεις όταν κοροϊδεύουν το παιδί στο σχολείο

Εξήγησε στο παιδί πως δεν φταίει.

Οι κλίκες σε οποιαδήποτε ηλικία μπορεί να είναι καταστροφικές για την αυτοεκτίμηση του παιδιού. Μια κλίκα συνήθως εκφοβίζει ή κοροϊδεύει ένα παιδί που δεν είναι σε αυτήν χωρίς λόγο. Εξηγώντας στο παιδί πως δεν φταίει για αυτά που το κοροϊδεύουν (και θα του τα εξηγήσεις ένα ένα) το βοηθάς να μη χάνει την αυτοεκτίμηση του όσο μικρό και αν είναι

Υποστήριξε το παιδί να βρει μια λύση μόνο του

Αυτό φυσικά αν κρίνεις πως τα πράγματα δεν έχουν ξεφύγει πολύ. Αυτή η λύση είναι κυρίως για τα έφηβα παιδιά. Βρίσκοντας μόνο του το παιδί τη λύση (με τη δική σου βοήθεια προτείνοντας του πράγματα) το βοηθάς να λύνει τα προβλήματα της ζωής μόνο του

Αντιμετώπισε το τρυφερά στο σπίτι.

Σίγουρα το κάνεις, αλλά αυτή είναι μια πιο ευαίσθητη περίοδος. Το παιδί πρέπει να ξέρει πως όσο σκληρός και αν είναι ο κόσμος έξω στο σπίτι θα πάρει πάντα την αγάπη και το σεβασμό που πρέπει. Έτσι εκτός από το να αισθάνεται πάντα καλύτερα θα αποκτήσει και παραπάνω εμπιστοσύνη.

Ενθάρρυνε το να βρει συμμάχους.

Αυτό είναι κυρίως για τα παιδιά στη εφηβεία. Πρόσεξε: όχι να μπει σε μια κλίκα και να κάνει ότι του κάνουν. Να έχει φίλους που θα είναι δίπλα του. Οι κλίκες πλησιάζουν πιο δύσκολα ένα παιδί σε παρέα

Πες στο παιδί να ενημερώσει τους καθηγητές.

Όλα τα παιδιά έχουν έναν δάσκαλο ή καθηγητή που τον νιώθουν πιο κοντά τους. Πολλά παιδιά ίσως το αρνηθούν γιατί φοβούνται για περισσότερα κοροϊδευτικά σχόλια. Όμως πρέπει κάποιος ενήλικας να έχει το νου του.Αν δεν το κάνει το παιδί φρόντισε να το κάνεις εσύ

Μην αφήσεις το παιδί να δει τον εαυτό του σαν θύμα

Είναι πολύ εύκολο ένα παιδί στην εφηβεία να δει τον εαυτό του σαν θύμα, όμως πρέπει να βρεις τον τρόπο να εξηγήσεις στο παιδί σου πως πρέπει να χρησιμοποιήσει αυτές τις εμπειρίες για τη μετέπειτα ζωή του.

Πηγή

Η ΔΕΠΥ (διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητα) είναι η συχνότερη νευροβιολογική διαταραχής της παιδικής ηλικίας. Τα περισσότερα παιδιά με την συγκεκριμένη διαταραχή παρουσιάζουν έλλειψη συγκέντρωσης, υπερκινητικότητα και παρορμητική συμπεριφορά. Διαπιστώνεται πως η εμφάνιση συμπτωμάτων παρορμητικότητας και υπερκινητικότητας δεν καθιστά υποχρεωτική την εκδήλωση διαταραχών στο επίπεδο της προσοχής. Όπως και το αντίστροφο. Η διαταραχή συγκέντρωσης δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκη την εμφάνιση διαταραχών στο επίπεδο της παρόρμησης και της κινητικής διέγερσης.

Το παιδί με ΔΕΠΥ δίνει την εικόνα ενός παιδιού ενεργητικού και υπέρ-δραστήριου. Μεταπηδάει από την μία δραστηριότητα στην άλλη χωρίς να τελειώνει καμία από αυτές. Παρουσιάζεται ως ένα παιδί υπερβολικά ομιλητικό και θορυβώδες και αντιδραστικό σε καταστάσεις που απαιτούν συμμόρφωση και τη πλήρη συγκατάβασή του να τηρήσει τους κανόνες που χρήζουν πιστής υπακοής.

Αντιμετώπιση της ΔΕΠΥ

Είναι σημαντικό να έχουμε υπόψιν το εξής: O στόχος της σωστής διαπαιδαγώγησης δεν είναι αποκλειστικά και μόνο η εξάλειψη των προβλημάτων, αλλά η προσπάθεια καταστολής τους μέσα από κατάλληλες παιδαγωγικές πρακτικές. Πρώτο και κύριο μέλημα είναι αποδοχή, τόσο του γονιού όσο και του εκπαιδευτικού, των ιδιαίτερων συμπεριφορικών χαρακτηριστικών του παιδιού και έπειτα η υιοθέτηση νέων παιδαγωγικών πρακτικών που στηρίζονται στη θεωρία της “θετικής αντίθεσής”. Για παράδειγμα, ο Kazdin, διευθυντής του Κέντρου Μελέτης Παιδιού του Πανεπιστημίου του Yale λέει: ««ερωτώνται οι γονείς τι πρέπει να κάνουν, εάν θέλουν το παιδί τους να σταματήσει να ουρλιάζει, να κοπανάει την πόρτα, ή να σπάζει αντικείμενα. Η δική μας απάντηση περιλαμβάνει την ενίσχυση, την ήρεμη ομιλία, το απαλό κλείσιμο της πόρτας και τον προσεκτικό χειρισμό των αντικειμένων».

Στο σχολικό πλαίσιο, υπάρχουν 10 βασικά πράγματα που θα πρέπει να γνωρίζουμε:

Ο εκπαιδευτικός δεν πρέπει να «πιέζει» τον μαθητή με ΔΕΠΥ να εκτελεί όλες τις εργασίες καθιστός. Το κυρίαρχο μέλημα του εκπαιδευτικού είναι η αποδοχή της διαφορετικότητας των μαθητών. Ιδιαίτερα οι μαθητές, που τα προβλήματα αυτορρύθμισης, συγκέντρωσης και υπερκινητικότητας είναι απόρροια νευρολογικών διαταραχών, ο εκπαιδευτικός οφείλει να αναγνωρίσει ίδιες δυνατότητες στα άτομα με διαφορές μάθησης και να αναπτύξει εναλλακτικές μεθόδους.

Προτείνεται ο εκπαιδευτικός να αναθέτει εργασίες στο μαθητή με ΔΕΠΥ που μπορούν να διεκπεραιωθούν, ενώ ο ίδιος ο μαθητής είναι όρθιος. Αυτό φυσικά επιτυγχάνεται στο βαθμό που δεν διαταράσσεται η ομαλή λειτουργία του εκπαιδευτικού έργου. Με τον τρόπο αυτό, δεν καταπιέζονται οι ορμές/τάσεις του παιδιού για συνεχή κίνηση. Είναι σημαντικό να συμβαίνει κατόπιν συμφωνίας, ώστε σταδιακά να μπορεί ο μαθητής να περιορίσει τον αριθμό εργασιών.

Θα πρέπει να εντοπιστούν τα ερεθίσματα που προκαλούν τον μαθητή με ΔΕΠΥ ανησυχία, μέσω της παρατήρησης και καταγραφής της συμπεριφοράς του. Η παρατήρηση και η καταγραφή της φυσικής δράσης του Αντώνη διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην επιτυχή αντιμετώπιση των δυσκολιών του. Εντοπίζοντας τη πηγή ανησυχίας, ο εκπαιδευτικός μπορεί να εμποδίσει τα ερεθίσματα εκείνα που αποτελούν τροχοπέδη στην ομαλή συναισθηματική και σωματική λειτουργία και να συνεισφέρει στην εμφάνιση αυτών, που ο μαθητής ανταποκρίνεται θετικά.

Συνιστάται ο μαθητής με ΔΕΠΥ να κάνει εργασίες στο σπίτι (π.χ. καθαριότητας). Η ανάθεση εργασιών στα πλαίσια του εκπαιδευτικού έργου, αλλά η απομάκρυνση από οποιαδήποτε δραστηριότητα στο οικογενειακό περιβάλλον, δεν ενδείκνυται για την σωστή διαπαιδαγώγηση του μαθητή. Το παιδί χρήζει ίδιας μεταχείρισης και στις δύο συνθήκες. Στο σπίτι πρέπει να διοχετεύει την ενέργεια του με δραστηριότητες καθημερινές και -γιατί όχι-ωφέλιμες για το σπίτι.

Ο εκπαιδευτικός είναι σημαντικό να απλοποιεί το εκπαιδευτικό έργο που θέλει να διδάξει, χωρίζοντάς το σε μικρότερα μέρη. Ο μαθητής με ΔΕΠΥ,  λόγω της διαταραχής προσοχής, πιθανόν να δυσκολεύεται να ακολουθήσει μακροσκελή οδηγίες, να διεκπεραιώσει δραστηριότητες που απαιτούν σταθερή και διαρκή πνευματική προσπάθεια καθώς φαίνεται να διασπάται εύκολα από εξωτερικά ερεθίσματα και συχνά να αντιμετωπίζει έντονα δυσκολίες οργάνωσης. Έτσι, προτείνεται η ανάθεση έργων που χωρίζεται σε επιμέρους κομμάτια.

Η θετική ενίσχυση-επιβράβευση επιφέρει σημαντικά αποτέλεσμα στο μαθητή με ΔΕΠΥ. Είναι γνωστό πως όλοι μαθητές, ανεξαιρέτου μαθησιακού επιπέδου, αποδίδουν αποτελεσματικότερα με τη χρήση ενισχυτών και επιδοκιμασιών, κυρίως όταν εφαρμόζεται σε παιδιά που λόγω νευρολογικών και άλλων διαταραχών έχουν ελλιπή κίνητρα μάθησης. Η επιβράβευση παρακινεί τον μαθητή με ΔΕΠΥ να καταρτιστεί πνευματικά αρτιότερα. Δημιουργεί συναισθήματα ικανοποίησης και προσμονής, τα οποία καθίστανται ευεργετικά για την οικοδόμηση περεταίρω γνώσης.

Η συνεργασία γονέων και εκπαιδευτών είναι θεμελιώδης για την εκπαίδευση του μαθητή με ΔΕΠΥ. Είναι μείζονος σημασίας το να μη διαφοροποιούνται οι παιδαγωγικές μέθοδοι του παιδιού στο σπίτι και στο σχολείο, καθώς το παιδί υπάρχει πιθανότητα να αποδιοργανωθεί. Πρέπει να υπάρχει εξαρχής μία συζήτηση των δύο εμπλεκόμενων ώστε να γνωστοποιηθεί τί προξενεί στο παιδί ενόχληση και τι τον βοηθάει για να εφαρμοστούν οι κατάλληλες πρακτικές.

Η σταθερότητα σε όλες τις δραστηριότητες του μαθητή με ΔΕΠΥ έχει θετική επίδραση στη συμπεριφορά του. Η σταθερότητα και η ρουτίνα αποτελούν σημαντικές συνιστώσες για την αποφυγή ψυχικών και συναισθηματικών μεταπτώσεων. Αυτό, διότι η ίδια η φύση του μαθητή με ΔΕΠΥ που στερείται υπομονής και προσήλωσης, τα καινούργια ερεθίσματα τον αποπροσανατολίζουν. Η συνεχής έκθεση σε συνηθισμένα ερεθίσματα προξενεί θετικά συναισθήματα. Το παιδί έχει ανάγκη από οργάνωση.

Για τη διαχείριση της συμπεριφοράς του μαθητή με ΔΕΠΥ, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να θέτουν ένα μικρό αριθμό κανόνων. Η πληθώρα κανόνων δεν βοηθούν τον μαθητή, καθώς είναι δύσκολο να τους κατανοήσει και να τους εφαρμόσει. Το πρόβλημα προσοχής και της υπερκινητικότητας δεν του επιτρέπουν να εστιάσει σε καθέναν από αυτούς και να τους ακολουθήσει. Εκ των πραγμάτων περιορίζεται και η έμφυτη τάση του για δράση.

Η αξιοποίηση των θετικών στοιχείων του μαθητή με ΔΕΠΥ είναι ιδιαίτερα σημαντική για την εκπαίδευσή του. Κάθε παιδί, ενώ διαγιγνώσκεται με την ίδια διαταραχή, είναι διαφορετικό. Ο εκπαιδευτικός είναι σημαντικό να αξιοποιήσει τα θετικά του στοιχεία  και να τα κατανοήσει και ο ίδιος, ώστε να μπορέσει μεταγενέστερα να προβεί στη διεκπεραίωση του κατάλληλου εκπαιδευτικού έργου και στην εκτέλεση παιδαγωγικών μεθόδων που ανταποκρίνονται στις ατομικές ανάγκες του κάθε μαθητή με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Η γνώση των πραγμάτων που προσελκύουν το ενδιαφέρον του μαθητή με ΔΕΠΎ, αποτελεί σημαντικό εφόδιο για τον εκπαιδευτικό. Επιδιώκει να στρέψει τη προσοχή του μαθητή σε αυτά που τον ενδιαφέρουν και εν συνεχεία μπορεί και διοχετεύσει την ενέργειά του εκεί.

Τα θετικά στοιχεία της ΔΕΠΥ

Η ΔΕΠΥ δεν πρέπει να φαντάζει ως κάτι αρνητικό. Έχει διαπιστωθεί πως οι εγκέφαλοι των ανθρώπων με ΔΕΠΥ επεξεργάζονται γρηγορότερα πληροφορίες και παράλληλα καθίστανται πιο παραγωγικοί και δημιουργικοί σε πολλά πράγματα. Η λέξη διαταραχή στη πλειονότητα των περιπτώσεων προσλαμβάνει αρνητική χροιά. Το άτομο κουβαλάει επ’ αόριστον το στίγμα του “προβληματικού” με αποτέλεσμα να οδηγείται αυτοβούλως στη κοινωνική απομόνωση. Η διάγνωση της διαταραχής εξυπηρετεί έναν και μόνον σκοπό: την διευκόλυνση των ειδικών για τον ακριβή εντοπισμό των προβλημάτων, ο οποίος θα συμβάλλει καθοριστικά στην οργάνωση και υλοποίηση της κατάλληλης θεραπευτικής προσέγγισης.

Παραδείγματα διακεκριμένων ανθρώπων που μετέτρεψαν το ελάττωμά τους σε προτέρημα:

«Katherine Ellison. Η παγκοσμίου φήμης ξένη ανταποκρίτρια και δημοσιογράφος έχει τιμηθεί με το βραβείο Pulitzer. Έχει γράψει βιβλίο για την αντιμετώπιση της ΔΕΠΥ καθώς τόσο αυτή όσο και το παιδί της την είχαν.»

«Michael Phelps. Ο πιο πετυχημένος ολυμπιονίκης όλων των εποχών. Είχε κακές επιδόσεις στο σχολείο γιατί δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί και να μείνει ακίνητος για μεγάλο διάστημα. Τελικά διοχέτευσε την υπερκινητικότητα του στην κολύμβηση με τα γνωστά αποτελέσματα.»

Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαιρέτως δυσκολιών, μπορούν να γίνουν ικανοί για τα πάντα. Αρκεί να επικεντρωθούν στα θετικά στοιχεία της συμπεριφοράς τους. Κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε ανάξιος. Η κοινωνία με τις στερεοτυπικές αντιλήψεις και προκαταλήψεις οδήγησαν τον άνθρωπο με την όποια ιδιαιτερότητα σε αυτό το συμπέρασμα. Κανένας, ακόμα, δεν γεννήθηκε θεατής αλλά πρωταγωνιστής-και αγωνιστής- στη ζωή του.

Από: Μαρία Τσουρέκα

Από πολύ μικρή ηλικία στα σχολεία μας εφοδιάζουν με την πεποίθηση πως όλοι μας έχουμε ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες στη ζωή μας,πράγμα που μεγαλώνοντας συνειδητοποιούμε πως δεν είναι αλήθεια.

Η ταξική διαφορά των ανθρώπων έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τις ευκαιρίες που θα έχει ο καθένας μας τόσο σε μορφωτικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.Τα σπουδαία μυαλά πάνε μπροστά δεν αντιλέγω,αλλά πολλές φορές δεν τους έχει δοθεί το βήμα για να αποδείξουν την σπουδαιότητά τους και έτσι χάνονται.Έχουμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων που κατέλαβαν υπεύθυνες θέσεις, χωρίς να έχουν τα απαραίτητα προσόντα,στερώντας τη θέση από κάποιους που άξιζαν να βρίσκονται εκεί ,χάρη στις γνωριμίες ή το επώνυμο τους.Επίσης υπάρχουν περιπτώσεις που η απουσία χρημάτων δεν άφησε παιδιά να μετεκπαιδευτούν και η πολιτεία απλώς τους γύρισε την πλάτη. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις,που επιβεβαιώνουν όμως τον κανόνα. 

Η χώρα μας δεν φημίζεται για την αγάπη της προς τους νέους ανθρώπους,καθώς βάζει τα δυνατά της για να τους εποδίζει να εξελίσσονται στην γενέτειρα τους,όμως καυχιέται με περίσσεια υπερηφάνεια για τα κατορθώματα τους σε άλλες χώρες.Έχουμε μια δωρεάν παιδεία που βασίζεται στις γνώσεις των παιδιών από τα φροντιστήρια λες και είναι δεδομένο ότι όλα τα παιδιά έχουν την δυνατότητα να δώσουν χρήματα για να κάνουν πράγματα που θα έπρεπε να καλύπτει η ”δωρεάν” παιδεία τους.Στιβάζουνε τριάντα νέους σε μια αίθουσα και μετά τους κατηγορούνε κιόλας για τη μη σωστή λειτουργικότητα του μαθήματος.

Μοιράζουνε βιβλία που είναι γεμάτα με λάθη και ανακρίβειες και κάνουνε τους μαθητές να ανταγωνίζονται για το ποιός θα γίνει ο καλύτερος παπαγάλος και ποιός θα πάρει τον μεγαλύτερο βαθμό,αδιαφορώντας για το πώς θα δώσουν στα παιδιά τα εφόδια για να βγούν στην κοινωνία,χωρίς να τους καλλιεργήσουν την κριτική τους σκέψη.Δεν θέλουν λοιπόν ενήλικες που να διεκδικούν και να αγωνίζονται για τα δικαιώματα τους αλλά ενήλικες που θα δέχονται όποια αλήθεια τους παρουσιάζεται χωρίς να φέρνουν αντίρρηση.

Το <<Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της>>δεν βγήκε τυχαία είναι μια μεγάλη αλήθεια που την βιώνουμε καθημερινά.Αναγκαζόμαστε να υπομένουμε καταστάσεις να αφήνουμε όνειρα ανεκπλήρωτα φοβούμενη πως δεν θα τα καταφέρουμε και κάπου εκεί χάνουμε το παιχνίδι.

Ρώτα τους γονείς σου. Τους παππούδες σου. Τους ενήλικες της γειτονιάς σου. Η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών φέρνουν στην μνήμη τους  ,με νοσταλγία, τα μαθητικά χρόνια. Αν είσαι μαθητής , μπορώ να φανταστώ την αγωνία που έχεις να ξεφύγεις από αυτήν την καθημερινή βαρετή ρουτίνα. Αν πάλι τελείωσες το σχολείο , σε φαντάζομαι να πετάς από την χαρά σου που επιτέλους μπήκες στον κόσμο των μεγάλων. Τέρμα τα διαγωνίσματα, τέρμα οι απουσίες , οι αποβολές , οι φωνές των καθηγητών , οι βαρετές πρώτες ώρες , οι πληκτικές έβδομες ώρες , η προσμονή του κουδουνιού , οι….άσχημες βαθμολογίες στους ελέγχους. Και αν σου ζητήσω να γυρίσεις πίσω σε όλα αυτά; Γελάς μου φαίνεται. Σκέφτεσαι πως είναι ανοησία να επανέλθεις σε αυτά τα βασανισμένα χρόνια της μαθητικής σου πορείας . Σου έχω μια έκπληξη. Αποδεδειγμένα , κάθε άνθρωπος , ανεξαρτήτως φύλου , επαγγελματικής σταδιοδρομίας, αποζητά απεγνωσμένα την εποχή που καθόταν στα μαθητικά θρανία!

Για να μπορέσω να σε ευαισθητοποιήσω λίγο για την μεγάλη αξία του σχολείου ,δώσε προσοχή στα παρακάτω! Εκατομμύρια παιδιά αλλά και ενήλικες, κυρίως γυναίκες, σ’ όλο τον κόσμο δε γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση, καθώς δεν είχαν τη δυνατότητα να πάνε σχολείο. Ακόμα, σύμφωνα με στατιστικές μελέτες της Unicef ,123 εκατ. παιδιά δεν μπορούν να πάνε στο σχολείο . Από τα 123 εκατομμύρια παιδιά που απουσιάζουν από το σχολείο, το 40% ζουν στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, και το 20% σε εμπόλεμες ζώνες! Οι αριθμοί είναι τραγικοί σε συνδυασμό με την έλλειψη ενδιαφέροντος του δυτικού κόσμου για αυτές τις συνθήκες. Και εδώ είναι η ειρωνεία . Απαξιώνουμε το σχολείο την στιγμή που άλλα παιδιά αδυνατούν να μορφωθούν και λαχταρούν να μάθουν έστω τα βασικά που θα τους επιτρέψουν να επιβιώσουν…

Εντάξει αρκετά με την μελαγχολία , πίσω στα δικά μας !Προσωπικά , βαριόμουν απίστευτα τις πρωινές ώρες που είχαμε άλγεβρα. Όχι ότι πρόσεχα πολύ. Συνήθως έκραζα τους πρώην μου με την κολλητή μου(αυτό είναι μια άλλη ιστορία ). Το σχολείο ήταν ο χώρος της μάθησης φυσικά, αλλά και του χαβαλέ. Κυρίως για αυτό το αναζητούν οι περισσότεροι . Δεν θα σου λείψουν , φίλε , οι πλάκες που κάνατε εκεί στο τελευταίο θρανίο, οι ωριαίες που “έτρωγες” επειδή αντιμίλησες στην καθηγήτρια, οι σχολικοί χοροί; Και έπειτα , δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην θεωρεί ως καλύτερη ανάμνηση την 7ημερη της Τρίτης λυκείου. Μέσα στο χάος των πανελληνίων , στα ατελείωτα βιβλία που χρειάζονταν για να αποστηθίσεις, ήταν η μόνη αχτίδα φωτός! Άσε που η μανούλα πρωί πρωί σηκωνόταν για να σου ετοιμάσει το τοστάκι ενώ εσύ μουρμούριζες  μια ξερή καλημέρα και ίσα ίσα προλάβαινες να την χαιρετήσεις και έφευγες σφαίρα για το σχολείο , επειδή είχες αργήσει….

Πέρα από την πλάκα , η αλήθεια είναι πως το σχολείο διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο στην ανάπτυξη της προσωπικότητας ενός ατόμου , πόσο μάλλον στην μόρφωση που λαμβάνει. Δεν είναι τυχαίο που τα πρώτα χρόνια της ζωής του , ο άνθρωπος εντάσσεται στο σχολικό περιβάλλον  και κοινωνικοποιείται με τους συνομηλίκους του. Από εκεί και πέρα το σχολείο αναλαμβάνει την χρόνια εκπαίδευση του ατόμου , μέχρι και την ενηλικίωση του , όπου ως ενεργός πολίτης δραστηριοποιείται ως κύτταρο του κοινωνικού συνόλου. Επιπροσθέτως, υπάρχει γνωριμία με τη γλώσσα, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, αλλά και την ιστορία και τον πολιτισμό άλλων λαών.Με άλλα λόγια , οι μαθητές καλλιεργούν τις κλίσεις και τις ικανότητές τους, μαθαίνουν υποχρεώσεις και ευθύνες, το σωστό και το δίκαιο ώστε να γίνουν άνθρωποι συνετοί, με αρχές και αξίες.Όπως αναφέρει και ο άγιος Κοσμάς Αιτωλός :«Καλύτερα, αδελφέ μου, να έχεις ελληνικόν σχολείον εις την χώραν σου, παρά να έχεις βρύσες και ποτάμια, διότι οι βρύσες ποτίζουν το σώμα, τα σχολεία όμως ποτίζουν την ψυχή. Και ωσάν μάθεις, παιδί μου, γράμματα, τότε λέγεσαι άνθρωπος»

Ποιος ξέρει. Ίσως κάποτε ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει την αξία των μαθητικών χρόνων , πριν αυτά παραμείνουν μια ανάμνηση στο νου του…

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Μια γυναίκα επικεφαλής φυλής του Μαλάουι είναι η γυναίκα που ακύρωσε 850 γάμους παιδιών μέσω ενός νέου νόμου που θέσπισε για την πρόληψη των παιδικών γάμων.

Η Τερέζα Καχινταμότο, αρχηγός της περιφέρειας Dedza του Μαλάουι, ισχυρίστηκε ότι η απόφασή της να λάβει θέση ήρθε από την αγανάκτηση της να βλέπει τα 12χρονα κορίτσια να περπατούν γύρω με τα μωρά στους γοφούς τους.

Σύμφωνα με έρευνα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών το 2012, περισσότερα από τα μισά κορίτσια του Μαλάουι είναι παντρεμένα πριν από την ηλικία των 18 ετών. Επιπλέον, η χώρα κατατάσσεται στην 8η θέση από τις 20 χώρες που πιστεύεται ότι έχουν τα υψηλότερα ποσοστά γάμου παιδιών στον κόσμο.

Η αρχηγός Καχινταμότο προσπαθεί να το αλλάξει αυτό κάνοντας ένα βήμα κάθε φορά κι έχει ξεκινήσει ακυρώνοντας πάνω από 850 γάμους παιδιών, στέλνοντας εκατοντάδες νέες γυναίκες πίσω στο σχολείο για να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους και κάνοντας εκπληκτικά βήματα για την κατάργηση των τελετών καθαρισμού που απαιτούν νεαρά κορίτσια να πάνε σε κατασκηνώσεις σεξουαλικής εκκίνησης.

Η Καχινταμότο δήλωσε ότι ανέλαβε δράση κάνοντας τουλάχιστον 50 υποεπιτροπές της να υπογράψουν συμφωνία για τον τερματισμό του παιδικού γάμου στην περιοχή εξουσίας της. «Τους είπα: «Είτε σας αρέσει είτε όχι, θέλω να τερματιστούν αυτοί οι γάμοι», δήλωσε η Καχινταμότο στο Al Jazeera. Εκτός από τη συμφωνία, η Καχινταμότο έδωσε εντολή στους ηγέτες να ακυρώσουν τυχόν γάμους ανηλίκων και να στείλουν εκ νέου όλα τα κορίτσια στο σχολείο.

«Δεν θέλω γάμους νέων», δήλωσε ο Καχινταμότο στα Ηνωμένα Έθνη. «Πρέπει να πάνε στο σχολείο. Κανένα παιδί δεν πρέπει να βρεθεί στο σπίτι ή να κάνει δουλειές του σπιτιού κατά τη διάρκεια του σχολικού χρόνου».

Πηγή

Έφτασε, λοιπόν, αυτή η ώρα της χρονιάς που τα μπάνια και οι βραδινές ατασθαλίες αντικαθίστανται από σχολικές αγορές και ύπνο από νωρίς. Ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Όσο και να αντιστεκόμαστε (εμείς και τα παιδιά μας), η πρώτη μέρα στο σχολείο πάντα έρχεται. Οι παρακάτω πρακτικές θα βοηθήσουν όλη την οικογένεια για μια ομαλή επιστροφή στη ρουτίνα του ύπνου:

1. Βάλτε το παιδί για ύπνο λίγο πιο νωρίς κάθε φορά

Τα παιδιά συνήθως κοιμούνται πιο αργά το καλοκαίρι για πολλούς λόγους. Όταν κάνουμε την μετάβαση από τις ξέγνοιαστες νύχτες και μέρες στα…βάρβαρα πρωινά ξυπνήματα, τα πράγματα είναι κάπως δύσκολα. Η καλύτερη προσέγγιση είναι η σταδιακή. Ακόμα κι αν το παιδί σας έχει αρχίσει το σχολείο, μπορείτε σιγά σιγά να το βάζετε όλο και νωρίτερα για ύπνο μέχρι να επιστρέψετε στην γνωστή, επιθυμητή ώρα.

2. Οργανώστε δραστηριότητες και γεύματα από πριν

Η αρχή μιας σχολικής χρονιάς σημαίνει και ταξινόμηση εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Ο προγραμματισμός των γευμάτων νωρίτερα μέσα στη μέρα βοηθάει στην αποφυγή προβλημάτων σχετικών με το φαγητό τη νύχτα και επίσης, στη χαλάρωση του παιδιού σας πριν τον ύπνο.

3. Διατηρήστε τη ρουτίνα ύπνου για όλη την οικογένεια

Είναι καλύτερο η ρουτίνα του ύπνου να είναι παρόμοια για όλα τα παιδιά της οικογένειας, γιατί αν ένα παιδί πρέπει να πάει για ύπνο πιο νωρίς από το άλλο, τότε μπορεί να του είναι πιο δύσκολο να προσαρμοστεί. Το ίδιο είναι καλό να ισχύει και για τους γονείς – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα κοιμάστε την ίδια ώρα, αλλά θα τηρείτε απ’ τη μεριά σας τα δικά σας ωράρια.

4. Διατηρήστε συνέπεια στη ρουτίνα του ύπνου

Τα παιδιά αναζητούν τη ρουτίνα περισσότερο απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Όταν ξέρουν τι να περιμένουν, τους είναι πιο εύκολο να νιώσουν ασφάλεια και υποστήριξη – διευκολύνοντας έτσι και τη ρουτίνα του ύπνου. Το παιδί σας ανυπομονεί για την ώρα που θα περάσετε μαζί πριν κοιμηθεί, επομένως προσπαθήστε να ακολουθήσετε και πάλι την ίδια ρουτίνα και αφιερώστε του τον χρόνο που έχει μάθει να μοιράζεστε μαζί μέχρι να αποκοιμηθεί.

5. Περιορίστε την ώρα που περνάει στην οθόνη πριν τον ύπνο

Ο έντονος φωτισμός (ειδικά απ’την τηλεόραση και τα κινητά) μπορεί να προκαλέσει υπερδιέγερση και να μειώσει τη μελατονίνη, δυσκολεύοντας το παιδί να αποκοιμηθεί. Είναι καλύτερο να περνάει (λίγο) χρόνο στην οθόνη νωρίτερα μέσα στη μέρα, και όχι πριν πάει για ύπνο. Προτιμήστε ένα βιβλίο ή μια ήσυχη δραστηριότητα που προάγει ένα πιο ήρεμο περιβάλλον πριν τον ύπνο.

Γενικά, η μετάβαση από τη μια εποχή στην άλλη φέρνει μαζί της και αναπόφευκτες προκλήσεις. Η υπομονή και η συνέπεια είναι απαραίτητες για όποια μετάβαση. Και παρόλο που οι αλλαγές χρειάζονται χρόνο, δίνοντας έμφαση στις υγιείς συνήθειες ύπνου, τα παιδιά θα μπουν ξανά στους ρυθμούς τους φυσιολογικά.

Πηγή

Μια δασκάλα στην Αμερική αποφάσισε να βοηθήσει τους μαθητές της να ανοιχτούν και να μιλήσουν για τα προβλήματά τους έτσι ώστε να έρθουν όλοι κοντά μεταξύ τους και να τους διδάξει πως πρέπει να κατανοούμε και να αποδεχόμαστε τον διπλανό μας γιατί δεν ξέρουμε ποτέ τι μπορεί να κουβαλά μέσα του.

“Χθες ήταν πιθανώς μια από τις πιο σημαντικές μέρες που έζησα ποτέ στο σχολείο.

Ζήτησα από τους μαθητές μου να γράψουν σε ένα κομμάτι χαρτί τι τους ενοχλούσε, τι τους χαλούσε τα κέφια, τι ήταν βαρύ στην καρδιά τους, τι τους έβλαπτε, κ.λπ. Φυσικά ανώνυμα. Έπειτα έπρεπε να βάλουν το χαρτάκι μέσα σε μια σακούλα. Σε δεύτερη φάση, ανακατέψαμε τα χαρτιά και ο καθένας πήρε από ένα για να διαβάσει τυχαία τη φράση καποιου συμμαθητή του – φυσικά κανείς δεν ήξερε ποιανού είναι.

Πράγματα όπως αυτοκτονία, γονείς στη φυλακή, ναρκωτικά στην οικογένειά τους, το να πεθαίνει κάποιος γονιός, αρρώστιες, ακούστηκαν όλα. Κάποια παιδιά έβαλαν τα κλάματα, κάποιοι θέλησαν να πουν ποιο χαρτάκι αντιστοιχούσε σε αυτούς, 

Ήταν μια απίστευτα δύσκολη (ψυχολογικά) μέρα, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι τα παιδιά μου θα κρίνουν λίγο λιγότερο, θα αγαπήσουν λίγο περισσότερο και θα συγχωρήσουν λίγο πιο γρήγορα. 

Αυτή η σακούλα κρέμεται στην πόρτα της τάξης για να τους υπενθυμίσει ότι όλοι κουβαλάμε το δικό μας χαρτάκι με το δικό μας βάσανο. Θα το αφήσουμε στην πόρτα. Καθώς έφυγαν, τους είπα, δεν είναι μόνοι, ότι όλοι τους αγαπάμε και ότι θα έχουμε ο ένας τον άλλον”.

Πηγή

Δεν πάω πουθενά με ξένους

Το σχολείο τελείωσε. Όλοι οι συμμαθητές της Μελίνας έχουν φύγει. Μόνο εκείνη περιμένει υπομονετικά έξω στο πεζοδρόμιο. Μια κυρία περνάει από μπροστά της. «Έλα μαζί μου», της λέει. «Δεν έρχομαι, γιατί δε σας ξέρω», απαντά η Μελίνα. Κι όσο κι αν επιμείνει η κυρία, η Μελίνα θα περιμένει, όπως της είπε να κάνει η μαμά… Μια ιστορία που εξηγεί με όμορφο τρόπο στα παιδιά ότι δεν πρέπει να ακολουθούν ποτέ τους ξένους αλλά να ακούνε πάντα τους γονείς τους.

Συγγραφέας: Ντάγκμαρ Γκαίσλερ
Για παιδιά 3+

Δε θα χαθώ ποτέ!

Η Λουλού και η μαμά της πάνε στην πόλη για ψώνια. Στην αγορά έχει πολλή βαβούρα και η Λουλού έχει καρφώσει τα μάτια στο κόκκινο παλτό της μαμάς της για να μην τη χάσει. Δυστυχώς, όμως, δε συμβαίνει το ίδιο με ένα μικρό αγόρι που στέκεται μόνο του δίπλα στον πάγκο με τα φρούτα… Και μόνο η σκέψη ότι ένα παιδί μπορεί να χαθεί μέσα σε πολύ κόσμο είναι εφιαλτική. Τι θα κάνει το παιδί αν χάσει τους γονείς του ή μπερδευτεί και χρειαστεί να ζητήσει βοήθεια από κάποιον ξένο; Ποιον μπορεί να εμπιστευτεί; Ένα πολύ χρήσιμο βιβλίο με συμβουλές και οδηγίες για το πώς πρέπει να αντιδράσουν γονείς και παιδιά σε μια τέτοια περίπτωση.

Συγγραφέας: Geisler Dagmar
Για παιδιά 5+

Το σώμα μου είναι δικό μου

Γεια σας! Είμαι η Κλάρα και έχω κάτι πολύ ξεχωριστό! Είναι το σώμα μου και ανήκει μόνο σ’ εμένα. Είμαι περήφανη για εμένα και το σώμα μου. Μερικές φορές θέλω να νιώθω κοντά σε κάποιον. Υπάρχουν όμως στιγμές που δε θέλω να με αγγίζει κανένας. Όποτε πάει κάποιος να με αγγίξει και δε μου αρέσει, τότε λέω: «Σταμάτα! Μη με αγγίζεις! Δεν το θέλω!» Ένα βιβλίο που θα βοηθήσει τα παιδιά να αποκτήσουν σωστή εικόνα για το σώμα τους και να μάθουν περισσότερα για τον εαυτό τους και τους άλλους.

Συγγραφέας: Pro Familia
Για παιδιά 5+

Πώς πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε στα μικρά μας για τους ξένους

Στην ηλικία των τεσσάρων όμως, πολλά παιδάκια έχουν ακούσει ότι δεν πρέπει να πλησιάζουν άγνωστα πρόσωπα. Αλλά, είναι ακόμη πολύ μικρά για να μένουν χωρίς επίβλεψη γιατί δεν έχουν καλή κρίση ή έλεγχο των παρορμήσεων τους. Προσπαθήστε να τους δώσετε να καταλάβουν την έννοια «ξένος».  Στην ηλικία των 4 ετών είναι έτοιμα γι’ αυτό. Ο πιο απλός τρόπος είναι να τα ρωτήσετε αν ξέρουν τι θα πει ξένος και να τους  εξηγήσετε ότι ξένος είναι κάθε άτομο που δεν το γνωρίζουν. Πείτε του ποια πρόσωπα μπορεί να εμπιστευτεί. Εκτός από τους παππούδες και θείες, δείξτε του τους υπαλλήλους και το προσωπικό ασφαλείας, στα μεγάλα καταστήματα και πώς μπορεί να τους ξεχωρίσει, από τη στολή τους για παράδειγμα ή από τη θέση τους στο ταμείο.

Μην το τρομάζετε με φράσεις «όπως δεν θα σε ξαναδώ ποτέ» ή «θα σε πάρουν μακριά από εμένα». Ο σκοπός δεν είναι να το τρομάξετε με τους φόβους σας, αλλά να εντείνεται την προσοχή του.

Στις ερωτήσεις ενός παιδιού 4 ετών ποιος είναι ξένος και ποιος όχι, είναι καλό να απαντάτε για κάθε περίπτωση χωριστά. Όπως «η μητέρα του Νίκου δεν είναι ξένη, είναι φίλη μας, όμως ο ταχυδρόμος είναι ξένος».

Προσπαθήστε να μην τρομοκρατήσετε το παιδί. Πρέπει όμως να είναι πάντα προσεκτικό, αν κάτι συμβεί να ακολουθήσει τις οδηγίες σας και βέβαια μην το αφήνετε ποτέ χωρίς την επίβλεψή την δική σας ή ενός έμπιστου προσώπου.

Πηγή

Σε κάθε σχολείο, η αρτιότητα των εγκαταστάσεων και η εμφάνιση των κτιρίων και των εσωτερικών χώρων είναι σημαντικά για τη δημιουργία ενός φιλόξενου χώρου που προσκαλεί τα παιδιά να περάσουν όμορφα μαθαίνοντας. Δυστυχώς, η συντήρηση των σχολείων μας είναι συνήθως αρκετά χαμηλά στις προτεραιότητες των υπευθύνων, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ζητήματα καλλωπισμού. Είναι κι αυτά πολύ σημαντικά, όμως, ειδικά για τις μικρότερες ηλικίες που αφήνουν ένα όμορφο σπίτι κι ένα χαρούμενο δωμάτιο για να πάνε σ’ ένα σχολείο που συχνά είναι μίζερο και κακοσυντηρημένο.

Ευτυχώς, στον τομέα αυτό γίνονται πολλές προσπάθειες από τους εκπαιδευτικούς, τους συλλόγους γονέων, αλλά και πολίτες – και γονείς – που επιθυμούν να προσφέρουν τον χρόνο και τις δεξιότητές τους εθελοντικά.

Όπως ο κύριος Βασίλης Παντελέων που προσφέρθηκε να ανανεώσει την πρόσοψη του Δημοτικού Σχολείου Περαχώρας στην Κορινθία, ζωντανεύοντας τα χαρακτηριστικά χρωματιστά σπιτάκια που υποδέχονται καθημερινά τα παιδιά – μεταξύ αυτών και το δικό του. Με την «ευκαιρία» της αναστολής λειτουργίας των σχολείων της χώρας, ανέλαβε να συντηρήσει τη διακόσμηση του δημοτικού της περιοχής του, ώστε να μοιάζει σαν καινούργιο με την επαναλειτουργία του. 

Αναγνωρίζοντας αυτήν την κίνηση, το σχολείο ευχαρίστησε δημοσίως τον γενναιόδωρο γονιό: 

Ευχαριστούμε θερμά τον κ.  Παντελέων Βασίλειο, γονέα μαθητή μας, που ανταποκρίθηκε άμεσα στην πρόσκληση του σχολείου να χρωματίσει και να φρεσκάρει τα χαρακτηριστικά σπιτάκια που κοσμούν την πρόσοψη του κτιρίου του Δημοτικού Σχολείου Περαχώρας. Η εθελοντική προσφορά ας αποτελέσει παράδειγμα μίμησης σε όλους!

Η Διευθύντρια & ο Σύλλογος Διδασκόντων του Δημ. Σχ. Περαχώρας

Πηγή

Η Ingeborg Meinster-Van der Duin, μια δασκάλα από το ολλανδικό σχολείο Haarlem Dr. H.Bavinck, ένιωσε τρομερή νοσταλγία για τους μαθητές της κατά την διάρκεια της καραντίνας που τα σχολεία της χώρας είναι κλειστά και αποφάσισε να τους το δείξει με τον πιο δημιουργικό τρόπο!

Κατά την διάρκεια των διακοπών του Πάσχα, οπότε δεν είχε τηλε-μαθήματα, έκατσε και έπλεξε με τα χεράκια της 23 φανταστικά κουκλάκια –ένα για τον κάθε αγαπημένο της μαθητή!

Και επειδή δεν έχει ακόμα την δυνατότητα να τους τα δώσει, τα φωτογράφισε και έστειλε στους γονείς την εικόνα, η οποία βέβαια δεν θα μπορούσε να μη γίνει viral!

Πηγή