Όλοι ψάχνουμε να βρούμε την αληθινή αγάπη στο πρόσωπο ενός συντρόφου. Αυτού του μοναδικού ανθρώπου που θα μας χαρίσει απλόχερα όλη τη ζεστασιά, τη φροντίδα, την ευτυχία και την προστασία που έχει να μας προσφέρει. Μπορεί όμως κανείς να περιγράψει με λόγια αυτή την αγάπη; Είναι εξαιρετικά πολύπλοκο, η αγάπη βρίσκεται παντού γύρω μας και γίνεται εμφανής μόνο μέσα από πράξεις και συναισθήματα που προκαλεί.

Κάπου εκεί έξω υπάρχει μια μερίδα ξεχωριστών ανθρώπων που μπορούν και αγαπούν με όλη τους την καρδιά, δίνοντας έτσι νόημα και χρώμα στην ουσία της αληθινής αγάπης. Δεν μπορεί κανείς να μετρήσει την αγάπη που έχουν να δώσουν αυτοί οι άνθρωποι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι υπέρμετρη και ανιδιοτελής. Δε ζητούν ποτέ ανταλλάγματα, ούτε αναγνώριση για όσα προσφέρουν. Τα αισθήματα τους πηγάζουν απ’ τα βάθη της ψυχής τους και γι’ αυτό είναι αυθεντικά.

Έχουν παλμό τα συναισθήματα και δεν απαντώνται σε γκρίζες ζώνες. Τα πάντα στη ζωή τους βιώνονται στα άκρα. Από τ’ άσπρο στο μαύρο κι απ’ το μαύρο στο κόκκινο αφού το πάθος τους είναι αστείρευτο. Αγαπούν με όλο τους το είναι, αλλά διαγράφουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Ωστόσο, πριν φτάσουν από το ένα σημείο στο άλλο έχουν εξαντλήσει όλα τα πιθανά ενδεχόμενα, παλεύοντας με όση δύναμη διαθέτουν.

Έχουν καθαρή ψυχή και βοηθούν, εμπιστεύονται, δίνονται και αγαπάνε υπερβολικά. Γι’ αυτό και πληγώνονται πιο πολύ από τον καθένα. Τα μάτια τους λένε αλήθειες και οι κουβέντες τους είναι ξηγημένες. Έτσι, γνωρίζεις ότι το «ναι» και το «όχι» τους είναι απόλυτα και ξεκάθαρα.

Φλερτάρουν συχνά με τα όριά τους βάζοντας στην άκρη τυχόν εγωισμούς για χάρη όσων αγαπούν. Δεν παραιτούνται εύκολα και αναζητούν αφορμές για ν’ αντέξουν περισσότερο απέναντι στην όποια δυσκολία. Δίνουν μάχη προκειμένου να προστατέψουν ό,τι τους ενδιαφέρει και ξέρουν καλά ότι κανείς δεν είναι τέλειος. Δεν ζητούν μια κάλπικη τελειότητα. Επιλέγουν να σ’ αγαπήσουν γι’ αυτό ακριβώς που είσαι.

Επιλέγουν να μην αγαπούν καθόλου αν δεν μπορούν ν’ αγαπήσουν στα άκρα. Δεν αφήνουν ανόητες φοβίες να τους κρατούν πίσω και να τους αιχμαλωτίζουν σε κλουβιά. Αν και αρχικά μοιάζουν επιφυλακτικοί, στην πορεία ανοίγονται σαν σελίδες από βιβλίο. Όσο διαβάζεις, τόσο πιο κοντά στην πηγή της υπόθεσης θα φτάνεις. Δε διστάζουν να φανερώσουν τις αδυναμίες τους, ακόμη κι αν γνωρίζουν ότι μπορούν να μετατραπούν σε όπλο εναντίον τους στην περίπτωση που πέσουν στα λάθος χέρια.

Αν κάποια στιγμή ο άνθρωπος που θα ξεπερνούσε τα όρια του και θα έκανε τα πάντα για σένα φτάσει στο σημείο να σε σιχαθεί, τότε σίγουρα έχεις μια πραγματική ήττα στο ενεργητικό σου. Παθιάζονται μ’ έναν τρόπο σχεδόν επιθετικό ή απομακρύνονται απόλυτα. Δεν ασπάζονται τη θεωρία του ν’ αγαπάς τους ανθρώπους λιγότερο από το άνευ όρων. Δεν είναι στη φύση τους κάτι τέτοιο.

Όταν αποφασίσουν να φύγουν, φεύγουν μια και καλή. Δε μένουν στη μέση τελειωμένων καταστάσεων και δεν προσπαθούν να αναγκάσουν κανέναν να τους θυμάται όταν πλέον δεν υπάρχουν πουθενά.

Ξέρεις, πονούν διπλά όταν φεύγουν. Και γι’ αυτόν που αφήνουν πίσω αλλά και γιατί αναγκάστηκαν να φύγουν. Γνωρίζουν όμως ότι έφυγαν δίνοντας τη μάχη τους και ξέρουν πότε ν’ αποδεχτούν την ήττα τους. Ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν. Είναι άσκοπο να επιμένουν όταν πρέπει να αποχωρήσουν προκειμένου να μπορέσουν να προχωρήσουν.

Τα έχουν βρει με τη μοναξιά τους και και δεν επιθυμούν να γεμίσουν τα κενά τους με ό,τι πιο φθηνό βρεθεί στο δρόμο τους. Τα συναισθήματα τους πρέπει να είναι αληθινά και πάνω απ’ όλα δυνατά. Δε φοβούνται την ισχύ τους. Επικαλούνται τη σιωπή και χωρίς να λένε πολλά αφήνουν τις πράξεις τους να μιλήσουν αντ’ αυτών.

Μπορούν να γίνουν ό,τι καλύτερο θα βρει κανείς στη ζωή του ή ό,τι χειρότερο αν αναγκαστούν να τον διαγράψουν. Ό,τι τους δώσεις θα εισπράξεις. Αν όμως τους δώσεις την αγάπη και το σεβασμό σου, θα την εισπράξεις πίσω στο δεκαπλάσιο. Δε θέλουν να καταλάβουν τα πάντα. Πολλές φορές απλά αποδέχονται όσα δεν κατανοούν. Αφήνουν την καχυποψία και τις άμυνες στην άκρη. Τα τείχη δεν τους ταιριάζουν.

Μην υποτιμάς τα συναισθήματά τους. Δεν μπορείς να γνωρίζεις καν πόσο θάρρος χρειάστηκαν για να ξεγυμνώσουν την ψυχή τους μπροστά σου. Αν τους κάνεις να σε σιχαθούν θα σε διαγράψουν μια για πάντα. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Θα σε αγνοήσουν τόσο που ίσως αρχίσεις να αμφιβάλλεις για το αν όντως υπάρχεις.

Αν σταθείς τυχερός και η ζωή σε ανταμείψει μ’ έναν τέτοιον άνθρωπο, μην τον αφήσεις να χαθεί. Κράτα τον κοντά σου. Πέρνα το χρόνο σου μαζί του και μην τον σπαταλάς σε ανθρώπους που σ’ αγαπούν μόνο όταν βολεύουν οι συνθήκες. Δεν ξεγελιούνται από τυχόν λάθη του παρελθόντος ή τις άσχημες πλευρές του εαυτού σου γιατί διακρίνουν σε σένα όλη εκείνη την ομορφιά που θεωρείς ότι έχεις χάσει. Θα σε βοηθήσουν να σταθείς στα πόδια σου όταν θα νομίζεις ότι δεν αντέχεις άλλο και θα είναι εκεί για να σου προσφέρουν την αγκαλιά τους σε κάθε σου στιγμή. Δύσκολη ή εύκολη.

Της Μαρίας Τσιρίγου

Πηγή

Ανοίξτε τους την πόρτα να φύγουν. Κανένα μην κρατήσετε ποτέ με το ζόρι. Ό,τι κι αν ζήσατε στο παρελθόν, δεν είναι πια τίποτα άλλο από μια ξεθωριασμένη ανάμνηση. Πόσες σκιές να αντέξει η καρδιά μας να έχει. Πόσα ψίχουλα αλήθειας να ζητιανεύει από ανθρώπους που έρχονται στη ζωή μας επιλεκτικά.

Ανοίξτε τα μάτια. Σε κάθε σας δύσκολη στιγμή, σε κάθε σας ανάγκη, πόσους μετρήσατε δίπλα σας; Πόσους αλήθεια από αυτούς που είχες δεδομένους δέχτηκες το χέρι που είχες ανάγκη; Δυστυχώς, οι δύσκολες στιγμές θα φανερώνουν αλήθειες. Θα μας βγάζουν από τη δύσκολη θέση μιας μεγαλύτερης απογοήτευσης από αυτούς που έρχονται εποχιακά στη ζωή μας.

Με σιγουριά μπορώ να πω πως τα μεγαλύτερα χαστούκια τα έφαγα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές. Εκείνες που περίμενα κι εγώ, όπως όλοι μας, τους “σίγουρους” φίλους στο πλάι. Εκείνες που με ξάφνιασαν γνωστοί που έμειναν βράχοι δίπλα μου.

Ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε μεγάλες κουβέντες. Δύσκολες κουβέντες. “Πάντα” θα είμαι κοντά σου. Πόσες φορές αλήθεια το τιμήσαμε αυτό; Πόσα εμπόδια υπερπηδήσαμε για να το βγάλουμε ασπροπρόσωπο; Ένα για πάντα με ημερομηνία λήξης. Αν μονάχα λέγαμε θα είμαι εδώ για λίγο, πριν να φουρτουνιάσει μέσα μας θα είχαμε αλήθεια λιγότερους πληγωμένους ανθρώπους.

Οι άνθρωποι έχουν τα μεγάλα υπέρλαμπρα λόγια έτοιμα. Εκεί, να προκαλέσουν θαυμασμό, σιγουριά, ασφάλεια. Δεκάρα δεν δίνουν αν μπορούν να φέρουν εις πέρα τις υποσχέσεις τους. Και κάπως έτσι σιγά – σιγά, σχεδόν προγραμματισμένα πια, σταματήσαμε να ελπίζουμε, να δίνουμε την καρδιά μας με όλη μας την ψυχή.

Αφήσαμε τη λογική να μας περιορίζει. Να μας χαστουκίζει. Να κρατά καμπανάκια κάθε που πάμε να συνδεθούμε με άνθρωπο. Μα αλήθεια, αντέχεται αυτή η μοναξιά της ψυχής; Να μην μπορείς να χαρείς με την καρδιά σου το όμορφο συναίσθημα του δούναι και λαβείν. Γεμίσαμε καχυποψία κάθε καλή πράξη που δεχόμαστε από ανθρώπους που αλήθεια μας νοιάζονται. Μάθαμε να λέμε συνέχεια “γιατί” να συμπεριφέρεται ο άλλος καλά σε εμάς. Τι να χρειάζεται αλήθεια. Ευτυχώς ακόμη δεν χάθηκε η ανθρωπιά. Ίσως να σπανίζει, μα αλήθεια ακόμα υπάρχει.

Αν επιμένουμε να κρατάμε ανθρώπους στη ζωή μας που πηγαινοέρχονται, το μόνο που κάνουμε είναι να παρατείνουμε μονόδρομες σχέσεις. Κι ας είναι φιλικές, ερωτικές, ας τις ονομάσουμε ό,τι ζητά η καρδιά μας, αυτοί που πραγματικά θέλουν να είναι στη ζωή μας, δεν το κουνάνε ρούπι από δίπλα μας. Ούτε στις φουρτούνες μας, ούτε στις μαύρες μας.

Εκεί μας αγαπάνε διπλά. Γιατί ξέρουν πως όσοι νοιάζονται προσφέρουν μόνο την αγάπη τους. Μόνο αυτή μπορεί να γιατρέψει και να κάψει το παρελθόν. Δίπλα μας μετράνε μόνο αυτοί που έμειναν. Δεν έχει σημασία αν είναι λίγοι ή πολλοί. Το μόνο που μετρά είναι ότι δεν έφυγαν στη φουρτούνα μας.

 Χριστιάνα Παναγίδου

Πηγή

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και όλα είναι τελείως διαφορετικά, σε σύγκριση με ότι έχουμε βιώσει ως τώρα, σε αντίστοιχη περίοδο στο παρελθόν. Τέτοιες μέρες μετρούσαμε, με την διαφήμιση του Jumbo, τις μέρες πριν να έρθουν οι γιορτές. Οι βιτρίνες ήταν στολισμένες και όλοι ήμασταν σε γιορτινή διάθεση. Τώρα διανύουμε το δεύτερο lockdown και το δεύτερο κύμα πανδημίας. Είναι δύσκολη περίοδος για όλους μας. Ό καθένας βιώνει στην δική διαφορετική καθημερινότητα, στην νέα πραγματικότητα. Ευχή όλων να έχουμε υγεία φέτος, να μην χάσουμε τους δικούς μας ανθρώπους και σύντομα να περάσει αυτό.

Κάπου χαμένη στις σκέψεις μου και στη προσπάθεια μου να ξεφύγω και να οργανώσω την ¨lockdown Κυριακή”, χτύπησε το τηλέφωνο μου. Μου εξήγησαν ότι έχουν να μου παραδώσουν ένα δέμα. Μέσα σε μια ώρα χτύπησε η πόρτα και έμεινα άφωνη! Μια τεράστια σακούλα με κόκκινες κορδέλες…ένα δώρο για εμένα! Μέσα σε μια γυάλα τρία κόκκινα τριαντάφυλλα, τα δικά μου τριαντάφυλλα. Με παρομοίωσα με τον μικρό πρίγκηπα και το τριαντάφυλλο του. Βρίσκομαι στο δικό μου πλανήτη , είναι τα δικά μου τριαντάφυλλα, η δική μου συντροφιά στην ρουτίνα μου. Πόσο μοναδικό και πολύτιμο μοιάζει το δώρο μου! Με κατέκλυσαν συναισθήματα χαράς, ευτυχίας τόσο που ήθελα να πηδήξω, να τρέξω να το πω σε όλους. Θυμήθηκα τότε που ήμουν μικρούλα και ο Άγιος Βασίλης μου έφερνε το δωράκι μου. Έψαξα να βρω την κάρτα η οποία έγραφε ” Καλημέρα Μαρία μου! Όμορφα και ζεστά Χριστούγεννα να έχουμε. Φιλάκια πολλά!!” Πόσο χρωματιστά, κατακόκκινα θα γίνουν φέτος τα Χριστούγεννα μου και όλη η περίοδος πριν να έρθουν.

Αναλογίστηκα τις γιορτές και τις ώρες που περνούσα με τα αγαπημένα μου πρόσωπα στο παρελθόν και πόσο δεδομένα τα θεωρούσα όλα , σε σημείο να πάψω να τα εκτιμώ.

Πόσες δόσεις ευτυχίας μπορούν να σου δώσουν τέτοιες απλές ανεπάντεχες κινήσεις, να ενισχύσουν την ψυχική σου ευημερία. Αυτές οι μικρές ανεπάντεχες κινήσεις σεβασμού, εκτίμησης, αγάπης, είναι που σε κάνουν να νιώθεις ευγνώμων για τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου, έστω και εάν είναι μακριά σου. Έστω και εάν δεν μπορείς να τους συναντήσεις λόγω lockdown. Έστω και εάν δεν μπορείς να εκφράσεις την ευγνωμοσύνη σου με μια αγκαλιά και ένα φιλί.

Αυτές οι μικρές στιγμές είναι να μας θυμίσουν τον στόχο μας, να ξεπεράσουμε τις κακουχίες που βιώνουμε. Να μας θυμίσουν πόσο η παρουσία των δικών μας ανθρώπων ομορφαίνει την καθημερινότητα μας, πόσο τα μικρά πράγματα και οι μικρές κινήσεις, έχουν την μεγαλύτερη αξία, διότι δεν είναι υλική, γι’ αυτό και είναι ανεξάντλητη.

Μου θύμισε λοιπόν ότι έχω υγεία μου ακόμη και οι άνθρωποι γύρω μου. Ότι μπορώ ακόμη να χαίρομαι, να γελάω και να ελπίζω σε κάτι θετικό. Μου θύμισε πόσο σημαντικό είναι να προσφέρεις και να αποδέχεσαι. Επίσης μου θύμισε ότι δεν είμαι μόνη. Υπάρχουν άνθρωποι αυτήν την περίοδο, μόνο με την σκέψη τους, μου κάνουν παρέα, μου συμπαραστέκονται και με εκτιμούν.

Είναι περίοδος που όλοι μας βαλλόμαστε και είναι λογικό να υπάρχουν στιγμές που χάνεται η αυτοπεποίθηση, η πίστη και η ελπίδα. Εκεί ακριβώς δεν χρειάζεται μια μεγάλη και ακριβή πράξη να δείξουμε σε έναν δικό μας, ότι τον αγαπάμε. Αρκούν οι μικρές, καθημερινές κινήσεις που δείχνουν ότι τον σκεφτόμαστε. Απλές χειρονομίες, χωρίς υπερβολές, ένα λουλούδι, μια σοκολατένια χριστουγεννιάτικη φιγούρα, μια γλυκιά κουβέντα, μια κλήση στο κινητό. Να μας θυμίσει ότι όλοι έχουμε ανάγκη να βάλλουμε λίγη μαγεία στην καθημερινότητα μας, μέσα από απλές κινήσεις αγάπης και στοργής.

Ας το προσπαθήσουμε…και ας αλλάξουμε την καθημερινότητα των άλλων και την δική μας!!!

Μαρία Ζαμπίδου

Γιατί έχουμε απομυθοποιήσει τα πάντα γύρω μας; Πως φτάσαμε εκεί και γιατί συμβαίνει αυτό; Η απομυθοποίηση των πάντων είναι γεγονός. Ο όρος αυτός καθαυτόν σχετίζεται με την ανάδειξη των πραγματικών διαστάσεων είτε αυτό είναι κατάσταση, είτε είναι ένα άτομο, είτε οτιδήποτε έχουμε πλέξει γύρω του έναν μύθο. Είναι λοιπόν η αφαίρεση του μύθου, της μυθικής διάστασης που το περιβάλλει. Προς καλύτερη κατανόηση θα ήθελα να θέσω κάποια παραδείγματα , τα οποία αφορούν τις ανθρώπινες σχέσεις, τη ζωή και το θάνατο, τον ίδιο τον άνθρωπο.

Ένα μεγάλο μέρος της κατάρρευσης του μύθου πλανάται γύρω απ’ τον έρωτα. Γνωρίζουμε συνεχώς καινούρια πρόσωπα, υποψήφια να μας κάνουν ευτυχισμένους. Να μας κάνουν να γνωρίσουμε ξανά και ξανά την αγάπη, κάθε φορά μέσα από μια άλλη σκοπιά, διαφορετική. Όλα μοιάζουν ιδανικά και ειδυλλιακά. Είναι ο άνθρωπος σου, το άλλο σου μισό. Στα μάτια του νιώθεις ότι βρήκες τον έρωτα της ζωής σου ολόκληρης και είσαι διατεθειμένος να κάνεις τα πάντα για χάρη του. Απ’ τη μια, υπάρχει η μειονότητα πλέον, κατά την προσωπική μου άποψη πάντα, η οποία ανήκει στις τυχερές ομάδες που όντως ευτυχούν μακροχρόνια και παραμένουν αγαπημένοι εσαεί. Είμαστε όμως και εμείς οι πολλοί, στην αντίπερα όχθη, που λόγω βιωμάτων και πεπραγμένων μας, τείνουμε περισσότερο προς την κυνικότητα και τον ρεαλισμό. Κάποια στιγμή ο έρωτας φεύγει δυστυχώς και ξεμπροστιάζει μπροστά στα μάτια σου τον άνθρωπο που μέχρι πρότινος δήλωνες τρελά ερωτευμένος και ενθουσιασμένος. Αντικρύζοντας τον πραγματικό εαυτό του συντρόφου σου, συνειδητοποιείς τελικά ότι ίσως ο έρωτας σου δεν ήταν στρωμένος από ροδοπέταλα, όπως νόμιζες και πλέον μπορεί να σε ενοχλεί το καθετί που θα κάνει. Όταν πάψει να υπάρχει ο θαυμασμός, τότε ξέρεις ότι ήρθε και η αρχή του τέλους.

Σε παλαιότερα χρόνια τα πράγματα ήταν υπεραπλουστευμένα. Γνώριζες έναν άνθρωπο, τον αγαπούσες και περνούσες όλη σου τη ζωή μαζί του. Αυτό ήταν το γενικότερο μοτίβο. Στον σημερινό κόσμο, που τα πάντα γίνονται με τρομακτικά γρήγορους και έντονους ρυθμούς, η καθημερινότητα και οι ανάγκες της έχουν αλλάξει υπέρ του δέοντος. Ο καθείς κοιτάζει να αποκατασταθεί επαγγελματικά και συνήθως δεν του περισσεύει χρόνος για να ασχοληθεί με την προσωπική του ζωή. Δεν θα δώσει λοιπόν τόση αξία στη σχέση, γιατί πολύ απλά θέλει να επενδύσει αλλού. Μα ακόμα και να υπάρχει κάποια σχέση στη ζωή του, περιστοιχισμένη από προβλήματα, δεν θα φροντίσει να τη βελτιώσει, αλλά το πιθανότερο είναι να την τερματίσει. Και αυτό συμβαίνει πολύ απλά για τον λόγο ότι όλοι είμαστε αναλώσιμοι καλώς η κακώς. Εκτός αυτού, ένας θεμελιώδης λίθος για μια σωστά δομημένη σχέση, είναι η υπομονή. Η σημαντική αυτή αρετή δυστυχώς εκλείπει αρκετά στις σημερινές σχέσεις και τη θέση της έχει δώσει στον εγωισμό, αιτία η οποία έχει καταστρέψει ακόμα και τους μεγαλύτερους έρωτες.

Ένα άλλο κομμάτι της ανθρώπινης ζωής, με ιδιαίτερη βαρύτητα, το οποίο έχει ήδη απομυθοποιηθεί παραδόξως, χωρίς όμως να υπάρχει άλλη επιλογή, είναι αυτό του επερχόμενου θανάτου. Κόσμος πεθαίνει κάθε μέρα, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, είτε από φυσικά αίτια, φτάνοντας στο τέλος του δρόμου της ζωής, είτε γιατί η μοίρα θέλησε να δείξει άλλη κατεύθυνση για αυτόν. Ο λόγος που θίγω το συγκεκριμένο ζήτημα είναι ότι τελευταία παρατηρώ όλο και πιο έντονα την αποδοχή του θανάτου σαν ένα καθημερινό συμβάν, όπου έπειτα οι ζωές συνεχίζουν σαν να μην άλλαξε τίποτε. Πεθαίνουν άνθρωποι μας, αγαπημένοι και αντί να θρηνήσουμε βουβά μόνοι μας, σεβόμενοι την κατάσταση και τον χαμό του θανόντος, σπεύδουμε να δημοσιοποιήσουμε το γεγονός στα μέσα κοινωνικής μας δικτύωσης και όχι μόνο. Αλήθεια, που αποσκοπεί αυτή η τάση; Είμαστε τόσο συναισθηματικά ” ανάπηροι” που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τη σοβαρότητα και τη βαρύτητα ενός τέτοιου θέματος; Υπάρχει η ανάγκη για δήθεν συμπόνοια απ’ τον κάθε άγνωστο εκεί έξω που πρέπει να αποτυπωθεί με ένα γραπτό σχόλιο κάτω απ’ την είδηση του θανάτου; Αν η απάντηση είναι ναι, αναλογιστείτε σε τι επιφανειακό δήθεν κόσμο διαλέξαμε να ζούμε και πόση μοναξιά νιώθουμε μέσα μας που περιμένουμε από ”τρίτους” να απαλύνουν την θλίψη μας. Σαφώς βέβαια και η ζωή συνεχίζεται αλλά καλό είναι να θέτονται κάποια σεβαστά όρια και να τηρείται το << Μέτρον Άριστον >>.

Η απομυθοποίηση λοιπόν μπορεί να φανερωθεί σε διάφορες εκφάνσεις της καθημερινότητας όπως είδαμε. Είναι ένα φυσικό επακόλουθο αλλά δεν θα πρέπει πάντα να μας επηρεάζει και να μας κατευθύνει.

Γιώτα Τηγανίτη

Καθόλου δύσκολο δεν είναι να παντρευτείς. Καθόλου. Το δύσκολο είναι να παραμείνεις παντρεμένος.

Κάθε μέρα που φεύγει, παίρνει μαζί της λίγη ανεμελιά, μερικές αυθόρμητες στιγμές και αρκετά ξέγνοιαστα βράδια που απλά ανυπομονείς να γυρίσει.

Η αγάπη δεν φεύγει, μένει, απλά αλλάζει και αυτή πρόσωπα χωρίς να σε προειδοποιεί. Πόσο ύπουλη κι αυτή η αγάπη. Τόσο απλή και τόσο σύνθετη ταυτόχρονα. Σύνθετη γιατί φορά την μάσκα που την βολεύει σε κάθε περίσταση. Κι εσύ ανίδεος και άναυδος καλείσαι να αντιμετωπίσεις το κάθε της προσωπείο.

Μια αγάπη που ξεκίνησε σαν ενθουσιασμός, έγινε έρωτας, πάθος, εξελίχθηκε σε «δεν μπορώ χωρίς εσένα» και κατέληξε να φορά λευκό φουστάνι με πολύχρωμα λουλούδια στα μαλλιά και στην καρδιά, περπατώντας περήφανη προς τον αγαπημένο της, σε κάποιο προαύλιο δημαρχείου ή εκκλησίας. Και εκεί ξεκινά ο καιρός, που η αγάπη γίνεται γάμος.

Διάβασα κάπου πως οι μεγάλοι έρωτες δεν φορούν νυφικό. Οι μεγάλοι έρωτες φιλιούνται σε σκοτεινές γωνιές, πάνε εκδρομές, σινεμά, μιλούν και τους βρίσκει το χάραμα, ζηλεύουν, τσακώνονται και μετά χάνονται για να μην θυσιάσουν αυτό τον σπουδαίο έρωτα στον βωμό της άγαρμπης καθημερινότητας ενός γάμου.

Δεν μπορείς να ξέρεις με σιγουριά αν η δική σου μεγάλη αγάπη θα αντέξει το βάρος του νυφικού και του μεγάλου προαυλίου, κάνε όμως, ότι περνά απ’ το χέρι σου μήπως και γλιτώσεις.

Καθόλου δύσκολο δεν είναι να παντρευτείς. Το δύσκολο είναι να αναγνωρίζεις τις μάσκες που φορά η αγάπη σας και να φροντίσεις να έχεις κι εσύ μεγάλη γκάμα στο συρτάρι σου για να φοράς αυτήν που πρέπει κάθε φορά. Αλλιώς το «καράβι θα φύγει και εσύ δεν θα έχεις προλάβει να βγάλεις εισιτήριο». Το καράβι θα φύγει κι εσύ θα βρεθείς να αναρωτιέσαι τι χάλασε και τι άλλαξε. Όλα αλλάζουν και καλύτερα να το ξέρεις από τώρα που ‘σαι ακόμη στα μέλια.

Μπορεί οι μεγάλοι έρωτες να μην φορέσουν ποτέ νυφικό, αλλά οι αγάπες συχνά φορούν, με μεγάλη επιτυχία.

Υπόσχεση:

Θα προσπαθείς πάντα να φέρνεις ανισορροπίες και κραδασμούς στην ισορροπημένη αας αγάπη. Όχι για κανέναν άλλο λόγο… Έτσι για να μπορείς να στολίζεις το προαύλιο της εκκλησίας με τα πολύχρωμα λουλούδια που θα πέφτουν απ’ τα μαλλιά σου όταν θα παραπατάς.

Πηγή

Πάνε οι εποχές οπου ο άντρας πληρώνει την γυναίκα που τον συντροφεύει.

Ωστόσο υπάρχει μία πολυ χειρότερη κατηγορία

Είναι οι άντρες κηφήνες. Δεν το συναντάμε πλέον μόνο στις μεγάλες ηλικίες γυναικών με νεαρούς συνοδούς. Πολλοί άντρες στις μέρες μας βρίσκονται στην ανεργία και συνήθως βολεύεται με την γυναίκα να δουλεύει και εκείνος να την περιμένει να γυρίσει με το μεροκάματο. Κάνουν ότι ψάχνουνε δουλειά αλλά κατα τα άλλα απολαμβάνουν τις απολαβές της κοπέλας τους.

Σπιτώνονται σπό σπιτι του κοριτσιού, με την δικαιολογία ότι θα δουλέψουν σύντομα. Αυτό φυσικά δεν γίνεται ποτέ.

Αυτοί είναι οι άντρες κηφήνες.

Οσο ερωτευμένη και να είσαι αν έχεις σχέση με ένα τέτοιο άτομο καλό είναι να απομακρυνθείς. Οι άνθρωποι δεν αλλά ζουν μόνο οι συμπεριφορές .

Δεν είναι κακό σε ένα ζευγάρι να βοηθάει ο ένας τον άλλο όταν υπάρχει ανάγκη,όταν όμως αυτό γίνεται κατ’εξακολούθηση μάλλον θα πρέπει να σκεφτείς. Ενας άντρας κηφήνας μπορεί να νοιάζεται και να αγαπάει την κοπέλα του, δεν παυει όμως να απολαμβάνει την τακτική του

Το ξέρω πως θέλεις να βοηθάς τον άνθρωπό του, μέχρι όμως σε ένα σημείο.Ακούγεται κυνικό το οικονομικό κριτήριο. Είναι όμως βασικό κριτήριο σε μια σχέση. Αναλογίσου τι έχει πληρώσει για σένα.

Αν η απαντηση είναι τίποτα τότε προφανώς και έχεις μπλέξει με εναν αντρα κηφήνα. Δωστου ένα χρονοδιάγραμμα να βρει δουλεια και αν και πάλι δεν έχει βρει και κυριαρχούν οι δικαιολογίες τότε μα είσαι σίγουρη ότι συγκατοικείς με έναν κηφήνα

Οι αντιδράσεις σου και οι αποφάσεις σου είναι δικό σου ζήτημα