Με αφορμή την επερχόμενη παράσταστη “Ύβρις”, η Ιωάννα Κινινή, στο ρόλο της Αντιγόνης, δίνει τη δική της οπτική για το έργο, αλλά εκφράζει και τις σκέψεις της για την κοινωνική του πλευρά:

Η “Ύβρις” του Νίκου Τουλιάτου μοιάζει να είναι κάτι παραπάνω από μια θεατρική πράξη — είναι ένα τελετουργικό. Πώς βίωσες αυτή τη συνάντηση του σώματος, της φωνής και του ρυθμού; Σε ποιο σημείο ένιωσες ότι η “ύβρις” γίνεται βίωμα και όχι απλώς ρόλος;

«Πράγματι, είναι σαν μια τελετουργική παράσταση. Είναι πολύ δυνατή από όλες τις απόψεις. Η συγκεκριμένη παράσταση είναι ιδιαίτερη, γιατί ο ρυθμός και ο ήχος παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο τόσο για την ίδια την παράσταση, όσο και για εμάς που είμαστε μέρος όλου αυτού.

Προσωπικά ένιωσα τεράστια χαρά που βρίσκομαι σε αυτήν την ομάδα, με αυτόν τον σκηνοθέτη, γιατί μου μαθαίνει πράγματα που μέχρι στιγμής ούτε εγώ η ίδια ήξερα ότι θα μπορούσα να καταφέρω. Δεν πίστευα πως θα μπορέσω να προσεγγίσω την «Αντιγόνη» σε τόσο μικρή ηλικία, και ευχαριστώ τον Νίκο Τουλιάτο που με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε αυτή την ευκαιρία.

Η παράσταση βασίζεται στον ήχο και τη μουσική· άλλωστε, η ομάδα έχει το όνομα «Ηχοποιοί», οπότε είναι φυσικό όλη η δημιουργία να στηρίζεται πάνω σε αυτό. Δεν μπορώ να κρύψω πως δυσκολεύτηκα πολύ στην αρχή να συνδεθώ με όλη αυτή τη διαδικασία και να αρχίσω να «ακούω» πραγματικά, όχι απλώς να «παίζω», αλλά να αφουγκράζομαι όλους τους ήχους που υπάρχουν εκείνη τη στιγμή.

Χρειάζεται πολλή συγκέντρωση και υπομονή. Πρέπει να είσαι ανοιχτός στο να δοκιμάσεις πράγματα που ίσως να μην είχες σκεφτεί ποτέ ότι μπορείς να κάνεις. Με βοήθησαν όμως πάρα πολύ, τόσο ο σκηνοθέτης όσο και όλοι οι ηθοποιοί, στο να ξεκλειδωθώ και να χαλαρώσω. Έτσι, άρχισα σιγά σιγά να αφήνομαι σε όσα νιώθω, βιώνω, ακούω και βλέπω, με λίγα λόγια, σε όλα όσα συμβαίνουν μέσα στην παράσταση.

Νιώθω πολύ ενθουσιασμένη που είμαι μέρος όλου αυτού και ελπίζω να αρέσει και να αγγίξει πραγματικά τους ανθρώπους που θα έρθουν να μας δουν!»

Το έργο αντλεί από μια αρχέγονη έννοια — την ύβρη ως υπέρβαση του μέτρου.
Πιστεύεις πως ο σύγχρονος άνθρωπος διαπράττει σήμερα μια νέα μορφή ύβρεως; Κι αν ναι, πού τη βλέπεις πιο έντονα;

«Φυσικά και υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι που διαπράττουν «Ύβρη». Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε με την παράσταση είναι πως τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε μέχρι σήμερα. Υπάρχει ακόμη μια Αντιγόνη, η επανάσταση. Υπάρχει ακόμη και η «Μήδεια», δηλαδή υπάρχουν γυναίκες που σκοτώνουν τα παιδιά τους ή τόσες γυναικοκτονίες που ακούμε καθημερινά όλα αυτά τα χρόνια. Ναι, είναι άνθρωποι που διαπράττουν «Ύβρι».

Αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι μέσα μας και δεν αποφασίσουμε να σταματήσουμε να καταστρέφουμε την ανθρωπότητα, όλο αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ. Με στεναχωρεί και με θυμώνει που, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν τόσοι «άνθρωποι» που κάνουν τόσο κακό· που σκοτώνουν επειδή –υποτίθεται– «αγαπούν». Μπορεί να με βγάλει από τα ρούχα μου η φράση «την σκότωσα γιατί την αγαπούσα». Όχι! Δεν την αγαπούσες στ’ αλήθεια· δεν ξέρεις καν τι σημαίνει αγάπη.

Ένας άνθρωπος που σκοτώνει, που βιάζει, που κακοποιεί –έστω και λεκτικά– δεν ξέρει να αγαπάει, δεν ξέρει να φέρεται, δεν ξέρει τίποτα. Συγγνώμη που είμαι τόσο απόλυτη, αλλά στις μέρες που ζούμε, δεν μπορεί το μυαλό μου να χωρέσει όλες αυτές τις φράσεις και τις πράξεις. Μου είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσω πως υπάρχουν άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο που θέλουν συνειδητά να κάνουν κακό.

Αν δεν αποφασίσουμε εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε εσωτερικά, δεν θα εξελιχθούμε ποτέ ως άνθρωποι. Μόνο αυτό μπορώ να πω σε αυτή τη φάση: ας κοιτάξουμε λίγο περισσότερο τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι και ας αφήσουμε τους άλλους.»

Το να είσαι ηθοποιός δεν σημαίνει απλώς να «παίζεις». Απαιτεί πολλά περισσότερα απ’ όσα νόμιζα, και σιγά σιγά τα ανακαλύπτω, μέσα από τη δουλειά και τις εμπειρίες που αποκτώ.

Ιωάννα Κινινή

Η παράσταση φαίνεται να ισορροπεί ανάμεσα στο λόγο και στον ήχο, σχεδόν σαν μια “συμφωνία” ανθρώπινων συναισθημάτων. Πώς λειτουργεί για σένα αυτή η μουσικότητα στη σκηνή; Σε βοηθά να «μπεις» πιο βαθιά στο συναίσθημα ή απαιτεί μεγαλύτερη πειθαρχία;

«Εντάξει, νιώθω πολλά και έντονα συναισθήματα μέσα μου. Είναι πραγματικά μοναδικό αυτό που ζω αυτή τη φάση της ζωής μου. Νιώθω τυχερή και ευγνώμων που βρίσκομαι σε αυτή τη συγκεκριμένη παράσταση.

Νομίζω πως χρειάζονται και τα δύο: από τη μία η πειθαρχία, κι από την άλλη όλη αυτή η εμπειρία με τον ήχο που με βοηθά να προσεγγίσω με έναν διαφορετικό τρόπο την «Αντιγόνη». Ακούγοντας όλα όσα συμβαίνουν στην παράσταση, νιώθω πως συνδέομαι βαθύτερα με αυτήν. Είναι μια ιδιαίτερη παράσταση, και αυτό με αγγίζει ακόμη περισσότερο και με πεισμώνει ώστε να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό.

Είναι δύσκολο να συμμετέχεις σε μια παράσταση όπου συνδυάζονται ο ήχος και η υποκριτική, αλλά αυτό είναι και το μαγικό σημείο, όταν συμβαίνει πραγματικά και όταν, τελικά, καταφέρνεις να συνδεθείς βαθιά με όσα διαδραματίζονται εκείνη τη στιγμή. Για μένα, αυτό είναι το σημαντικότερο.

Το να είσαι ηθοποιός δεν σημαίνει απλώς να «παίζεις». Απαιτεί πολλά περισσότερα απ’ όσα νόμιζα, και σιγά σιγά τα ανακαλύπτω, μέσα από τη δουλειά και τις εμπειρίες που αποκτώ.»

Αν έπρεπε να ορίσεις την “Ύβρη” με μια φράση που πηγάζει από την προσωπική σου αλήθεια,
ποια θα ήταν; Και τι θα ήθελες να “πάρει μαζί του” ο θεατής φεύγοντας από την αίθουσα;

«Αρχικά, να πω πως είναι πολύ ωραία ερώτηση αυτή. Θα ήθελα, πρώτα απ’ όλα, ο θεατής που θα δει τη συγκεκριμένη παράσταση να «σκεφτεί φεύγοντας» πως, αν εμείς οι ίδιοι δεν αλλάξουμε κάποια στιγμή τον τρόπο σκέψης μας, η λέξη «Ύβρις» θα παραμένει πάντα επίκαιρη.

Αυτό που μου αρέσει πολύ στην παράσταση είναι πως δείχνει την πραγματικότητα «στο πιάτο». Είναι τόσο επίκαιρη και τόσο δυνατή, που σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα. Γιατί, πραγματικά, όλα όσα είχαν γραφτεί τότε από τον Ευριπίδη και τους άλλους τραγικούς ποιητές, συμβαίνουν μέχρι και σήμερα — το 2025! Είναι τρομερό αν το σκεφτεί κανείς, ότι δεν έχουμε αλλάξει ουσιαστικά ως κοινωνία.

Θα ήθελα, λοιπόν, ο θεατής να φύγει σκεπτικός· να του δημιουργηθούν σκέψεις και συναισθήματα γύρω από αυτό που είδε. Να μπει σε μια διαδικασία εσωτερικού διαλόγου. Κυρίως αυτό.

Όσον αφορά τώρα το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να βρω μια φράση. Η «Ύβρις» από μόνη της είναι μια τόσο δυνατή λέξη. Σημαίνει όταν κάποιος διαπράττει μια πράξη που δεν θα έπρεπε — «διέπραξες ύβρη». Αν πρέπει να πω ποια εικόνα μου έρχεται πρώτη στο μυαλό όταν ακούω αυτή τη λέξη, είναι η «γυναικοκτονία». Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο πέρα από αυτό.

Με στεναχωρεί βαθιά όλα όσα συμβαίνουν· το γεγονός ότι, αντί να προχωράμε και να εξελισσόμαστε ως άνθρωποι με όνειρα και αξίες, πηγαίνουμε ένα βήμα πίσω. Αυτό δεν μπορώ εύκολα να το δεχτώ μέσα μου.»

Κάθε φορά που ανεβαίνεις στη σκηνή, κουβαλάς κι ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Τι αφήνεις πίσω σου όταν τελειώνει η παράσταση; Και τι κρατάς μαζί σου στο τέλος κάθε βραδιάς;

«Σίγουρα κουβαλάμε πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μας όταν παίζουμε σε μια παράσταση. Κρατάω μέσα μου όλα όσα έχω μάθει, μέσα από όσα έχω βιώσει σε όλη αυτή τη διαδρομή, από την αρχή έως το τέλος. Όταν μπαίνεις στη διαδικασία να μάθεις έναν ρόλο, χρειάζεται να βιώσεις πολλά και έντονα συναισθήματα.

Κάθε ρόλος κάτι μας μαθαίνει· κάτι ανακαλύπτουμε και για τον ίδιο μας τον εαυτό μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία. Όλα αυτά θα τα έχω πάντα μέσα μου. Θα αφήσω, βέβαια, πίσω μου τα έντονα συναισθήματα που βίωσα ως «ρόλος» και όχι ως Ιωάννα. Αφήνω πίσω μου, γενικότερα, όσα ένιωσα μέσα από τον ρόλο μου.

Όταν τελειώνει μια παράσταση, σιγά σιγά βγαίνεις από όλη αυτή τη φάση και επιστρέφεις στην πραγματικότητα. Αφήνεις κι ένα δικό σου κομμάτι πάνω στη σκηνή και προχωράς. Φεύγεις από τον «θεατρικό σου ρόλο», αφήνεις όλα όσα ένιωσες εκεί, και συνεχίζεις με τον εαυτό σου.»

Αν η “Ύβρις” ήταν ένα στάδιο προσωπικής εξέλιξης, ποιο επόμενο βήμα θα ήθελες να ακολουθήσει στη διαδρομή σου ως ηθοποιός ή δημιουργός; Κάτι που να σε πάει ακόμη πιο πέρα;

Χμ… δύσκολη ερώτηση αυτή. Ως ηθοποιός, θα ήθελα να έρθουν πράγματα που αγαπώ και που με εξελίσσουν. Φυσικά, εύχομαι να έρθουν ευκαιρίες που θα με πάνε πιο πέρα, που θα με εξελίξουν όχι μόνο ως ηθοποιό, αλλά και ως άνθρωπο. Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου· έχω μάθει να αφήνομαι στη ζωή και να εμπιστεύομαι την κρίση του εαυτού μου.

Πιστεύω πως όλα έρχονται τη στιγμή που είμαστε πραγματικά έτοιμοι να τα δούμε. Μου αρέσει πολύ η φράση: «Όλα θα έρθουν, αρκεί να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για να τα δεις». Αυτή η φράση με αντιπροσωπεύει απόλυτα. Για να έρθουν πράγματα σε εμάς —πέρα από την τύχη— οφείλουμε να είμαστε ανοιχτοί μέσα μας.

Οπότε, δεν μπορώ να απαντήσω με απόλυτη σιγουριά σε αυτή την ερώτηση. Μπορώ, όμως, να πω πως θα ήθελα να έρχονται πράγματα που με εξελίσσουν και με αντιπροσωπεύουν, τουλάχιστον στο καλλιτεχνικό μου κομμάτι. Ως ηθοποιός, θέλω να κάνω πράγματα που αγαπώ πραγματικά.

Σε ευχαριστούμε πολύ Ιωάννα και καλή επιτυχία!

Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας

«ΥΒΡΙΣ» | Μια Παράσταση του Νίκου Τουλιάτου για ένα Ρυθμοποιητικό Θέατρο, με την ομάδα «Ηχοποιοί» | Από 3 Νοεμβρίου στο Θεάτρο «Αλκμήνη»

Με αφορμή την Παράσταση, «Τιμάνδρα», η Νάνα Παπαδάκη δίνει τη δική της οπτική για το έργο, σε μια σύντομη συνέντευξη που παραχώρησε στον cityvibes.gr και τον Γιώργο Μαλέκα:

Το έργο “Τιμάνδρα” εξερευνά πολύπλοκα θέματα όπως ο έρωτας, ο πόλεμος και η γυναικεία σεξουαλικότητα μέσα από το αρχαίο σκηνικό του. Ως ηθοποιός, πώς προσεγγίσατε την ενσάρκωση ενός τόσο ιστορικά και συναισθηματικά φορτισμένου χαρακτήρα;

Όπως σωστά λέτε, το έργο εξερευνά τον έρωτα, τον πόλεμο, τη γυναικεία σεξουαλικότητα, αλλά, κυρίως, αναφέρεται στην πολιτική και κοινωνική σύνδεσή τους και για αυτό το επέλεξα. Επειδή, ακριβώς, δεν περιορίζεται σε μια, ακόμη, ερωτική ιστορία, και στη «φόρτιση» που αυτή επιφέρει, αλλά, μέσω αυτής, ανοίγεται στη μεγάλη εικόνα, η οποία ξεκινά απ’ τα βάθη της ιστορίας και φτάνει ως τις μέρες μας. Άρα δεν στέκομαι τόσο στον χαρακτήρα, δεν παίζουμε ψυχολογικό θέατρο, αλλά στην «Ιδέα», δηλαδή σε κάτι που, συνήθως, προσπερνούμε, κυρίως, όταν πρόκειται για μια γυναίκα. Εστίασα, λοιπόν, στη γυναίκα, ως φορέα ιστορικών, κοινωνικών, πολιτικών ζυμώσεων πάνω στο ίδιο της το σώμα και, φυσικά, το μυαλό, μιας και πρόκειται για εταίρα, δηλαδή γυναίκα ερωτική και καλλιεργημένη, δηλαδή ερωτική, επί της ουσίας. Και, κυρίως, ανοιχτή να βαδίσει, με όλο της το είναι, πάνω στο έδαφος της αμφιβολίας. Εκεί εντοπίζω τη δική μου ενσάρκωση της Τιμάνδρας. Ακόμη και «χωροταξικά» βρίσκομαι, επί σκηνής, σε ένα «άδειο» κέντρο,  δίχως κανένα κράτημα από θεατρικό φροντιστήριο, κατευθείαν απεύθυνση στο κοινό ή χορογραφημένη κίνηση. Πάνω σε αυτό το έδαφος καλούμαι να υπάρξω. Η κάθε ενσάρκωση της Τιμάνδρας έχει τη δική της δυσκολία. Στη δική μου εντοπίζω την πύκνωση γύρω από έναν ιστορικό και φιλοσοφικό λόγο που αρθρώνεται πάνω σ’ ένα ανεξερεύνητο έδαφος.  

Άνθρωποι, απ’ όλη την ηθική και πνευματική γκάμα, ζούσαν και στην αρχαιότητα. Υπήρχαν προδότες, ηλίθιοι, έξυπνοι, κουτοπόνηροι, ανοιχτά μυαλά, κλειστά μυαλά, πολιτικοί με όραμα, πολιτικάντηδες, λαοπλάνοι, άνθρωποι έντιμοι, άνθρωποι φοβισμένοι, άνθρωποι τρυφεροί. Τα ίδια όπως και τώρα.

Νάνα Παπαδάκη

Δεδομένου του φιλοσοφικού βάθους του έργου, ποιες προσωπικές ιδέες ή σκέψεις σας επηρέασαν περισσότερο κατά τη διάρκεια της ενσάρκωσης της Τιμάνδρας;

Με απασχόλησε το «συλλογικό όριο» πάνω στο οποίο κινείται η ψυχή και η σκέψη αυτής της γυναίκας. Το όνομά της, που σημαίνει «αυτή που τιμά τον άνδρα», είναι, προφανώς, ειρωνικό, γιατί ποιο άλλο όνομα θα έδιναν οι άντρες σε μια εταίρα, παρά το ότι τους τιμά! Ούτε, επίσης, αποτελεί μια ηρωίδα της αρχαιότητας. Δεν ήταν ηρωίδα, εταίρα ήταν. Και για μένα αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί συνήθως βλέπουμε την «αρχαιότητα» μέσα από ένα «ηρωικό» πρίσμα. Άνθρωποι, απ’ όλη την ηθική και πνευματική γκάμα, ζούσαν και στην αρχαιότητα. Υπήρχαν προδότες, ηλίθιοι, έξυπνοι, κουτοπόνηροι, ανοιχτά μυαλά, κλειστά μυαλά, πολιτικοί με όραμα, πολιτικάντηδες, λαοπλάνοι, άνθρωποι έντιμοι, άνθρωποι φοβισμένοι, άνθρωποι τρυφεροί. Τα ίδια όπως και τώρα. Δεν ήταν ανώτεροι, επειδή κάποια σπουδαία μυαλά έζησαν, τότε, ανάμεσά τους, ούτε είμαστε εμείς ανώτεροι, επειδή κατεβάζουμε καινούριες εφαρμογές στο κινητό μας. Αλλού είναι το θέμα και το έργο, που συνδυάζει τη γυναίκα, τη φιλοσοφία, το χιούμορ και τον έρωτα, ήταν το πιο κατάλληλο για να μιλήσω για πράγματα που θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να είναι αυτονόητα και τα οποία ο συγγραφέας του Θοδωρής Καλλιφατίδης θίγει με απαράμιλλη γλαφυρότητα και μαεστρία. Άλλωστε ο ίδιος, ως καθηγητής φιλοσοφίας, αλλά και σπουδαστής του Θεάτρου Τέχνης, ήταν ο πλέον κατάλληλος για να συνδυάσουμε, επί σκηνής, θέατρο και φιλοσοφία, κάτι που για εμένα είναι ζητούμενο, στην εποχή που ζούμε. Η εμπλοκή μου με την παράσταση ξεκίνησε απ’ την αρχική ιδέα, προχώρησε στην παραγωγή και έφτασε μέχρι την ενσάρκωση μίας εκ των τριών εκδοχών της Τιμάνδρας, κάτι που είχαμε συμφωνήσει με τον συγγραφέα εξαρχής. Η ματιά του Καλλιφατίδη με εκφράζει απόλυτα γιατί είναι πρωτότυπη, βαθιά, πολιτική. Η δραματουργία που μας κατακλύζει δεν δίνει στη γυναίκα τον ρόλο που της αξίζει και, πρωτίστως, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Δεν γίνεται πάνω στο σώμα μας να εκφράζεται μόνο η απατημένη σύζυγος, η αδίστακτη ερωμένη, η αφοσιωμένη μάνα και άλλα στερεότυπα που προφανώς αφορούν, αντίστοιχα, και στους άντρες. Ούτε γίνεται όταν λέμε σώμα να εννοούμε μόνον το γυναικείο. Και οι άντρες έχουν σώμα, δεν είναι ασώματοι. Στο έργο του Καλλιφατίδη βρήκα μια γυναίκα όμορφη, καλλιεργημένη, δυνατή. Πιο σύγχρονη από πολλές άλλες σύγχρονες εκδοχές της.

Το έργο θίγει επίσης θέματα όπως η ελευθερία και η ουσία της ζωής. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας πώς αυτά τα θέματα βρίσκουν απήχηση στο σύγχρονο κοινό, από τη δική σας οπτική γωνία;

Θα μιλήσω πάλι απ’ την οπτική γωνία της δικής μου «ενσάρκωσης» της Τιμάνδρας, που είναι αρκετά σύνθετη. Ας πούμε, σ’ ένα σημείο, αναφέρεται το αν είναι προτιμότερο να έχει κανείς πολλές επιλογές όπως π.χ. να ζει στην Αθήνα ή στο αυστηρό καθεστώς της Σπάρτης. Σκέφτομαι, επηρεαζόμενη απ’ όσα ζούμε, ότι, πλέον, έχουμε φτάσει στο σημείο όλες οι επιλογές που έχουμε να αποτελούν, επί της ουσίας, την ίδια μία και μοναδική επιλογή, αυτή που δεν θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της κοινωνίας. Όλες οι δραματουργίες τείνουν προς την ίδια κατεύθυνση. Δεν ξέρω λοιπόν και εγώ εάν είμαι ελεύθερη, όπως νομίζω, ή εάν η πληθώρα επιλογών είναι η ίδια, μία και απαράλλακτη, επιλογή που συμφέρει την υπάρχουσα κατάσταση και απλά αλλάζουμε σκηνικά και ρούχα, από θέατρο σε θέατρο, από σκηνή σε σκηνή, αγοράζουμε το ίδιο προϊόν, σε πολλές, φαινομενικά, διαφορετικές εκδοχές, σκεφτόμαστε και κάνουμε όλοι τα ίδια. Επίσης, η ουσία της ζωής, για εμένα, είναι η υπέρβαση και εάν το θέατρο απομακρυνθεί από αυτή του τη λειτουργία, τότε δεν επιτελεί τον ρόλο του, απλά συντηρείται και συντηρεί.  

Την επόμενη φορά που θα επισκεφτεί ένα μνημείο (σ.σ. το κοινό) να σκεφτεί ότι όλοι οι άνθρωποι που ζούσαν τότε και για τους οποίους περηφανεύεται δεν ήταν όλοι ευφυείς, υπήρχαν και «αρχαίοι» βλάκες.

Νάνα Παπαδάκη

“Τι πιστεύετε ότι πρέπει να πάρει το κοινό από την παράστασή σας και το έργο στο σύνολό του;”

Ένα έναυσμα για να δει κανείς την πολύπαθη «αρχαιότητα» διαφορετικά, μέσα απ’ την κοινωνική και πολιτική της σκοπιά, τη γυναίκα ως φορέα «Ιδεών», να δει και, κυρίως, να ακούσει μια όμορφη ιστορία, αρκετά σύνθετη είναι αλήθεια, να αναρωτηθεί αν υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να «συγκινείται» στο θέατρο. Την επόμενη φορά που θα επισκεφτεί ένα μνημείο να σκεφτεί ότι όλοι οι άνθρωποι που ζούσαν τότε και για τους οποίους περηφανεύεται δεν ήταν όλοι ευφυείς, υπήρχαν και «αρχαίοι» βλάκες. Να δει τη χώρα ως έναν ζωντανό οργανισμό εν εξελίξει και όχι ως τελειωμένη υπόθεση. Χρειάζεται απ’ όλους μας καθημερινή εγρήγορση. Και πιστεύω ότι έργα που φέρνουν τη φιλοσοφία στη σκηνή είναι εξαιρετικά χρήσιμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Σε ευχαριστούμε πολύ!
Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μάλεκας

«Τιμάνδρα», του Θοδωρή Καλλιφατίδη | Από 6 Απριλίου στο θέατρο ΕΛΕΡ.

Με αφορμή την πρεμιέρα της παράστασης «Moment», η ηθοποιός και σκηνοθέτης της παράστασης, Ειρήνη Αναγνωστοπούλου, μιλώντας στον Γιώργο Μαλέκα, μας τοποθετεί στο δικό της «χωρο-χρόνο» και μας μιλάει για την παράσταση:

Σύντομη κριτική:

Μια παράσταση «ονειρική», ικάνη να σε ταξιδέψει στο χρόνο, με τρόπο διαφορετικά αντιλαμβανόμενο στον κάθε ένα μας. Θέτει ερωτήματα, τα οποία καλείσαι μόνος να απαντήσεις, μέσα από απίστευτη ερμηνεία – κινησιολογία… Ναι! Σε απορροφά!

Γιώργος Μαλέκας, cityvibes.gr

Ε: Δε θα ρωτήσω τόσο για το βιβλίο και τις προθέσεις του, διότι είμαι σίγουρος ότι το έχεις απαντήσει. Θα ρωτήσω όμως: Υπάρχουν στιγμές που ανατρέχεις ξανά πίσω σε αυτό;

Α: Ναι, στο βιβλίο του Alan Lightman ανατρέχω ακόμη, όπως το έκανα και κατά τη διάρκεια των προβών, κυρίως ξαναδιαβάζοντας αφηγηματικά κομμάτια που έχουν να κάνουν με τη συνειδητοποίηση της παροδικότητας μας. Της παροδικότητας των στιγμών, και της επίγευσης που αυτές μας αφήνουν. Όταν θέλω να μου υπενθυμίσω να αναστοχάζομαι πάνω στα πράγματα, να τους αφήνω χρόνο να αποτυπωθούν και να αποδεχθώ οτι πέραν τούτου δεν υπάρχει άλλος τρόπος να «κρατήσω» τις στιγμές.

Ε: Μίλησε μας για το «χρόνο». Τι ρόλο διαδραματίζει στη δική σου καθημερινότητα;

Α: Συνήθως είμαι ο άνθρωπος που κάνει ταυτόχρονα χίλια πράγματα και ποτέ δεν του φτάνει ο χρόνος, που αργεί στα ραντεβού του, που τα αφήνει όλα για την τελευταία στιγμή, που κινητοποιείται πολύ από την έννοια του deadline, και που εν ολίγοις …τρέχει και δεν φτάνει! Μέσα σε αυτόν τον καθημερινό πανζουρλισμό ωστόσο υπάρχουν και μικρές «εγκοπές». Μικρά διαστήματα όπου σταματάω την δράση- γιατι τον χρόνο δεν μπορώ να τον σταματήσω- και αφήνομαι έστω και λίγο στο μη στοχο-προσηλωμένο βίωμα. Εκεί είναι και η χαρά.

Ο χρόνος όμως παγώνει και σε κάτι υπέροχα φιλιά που την ώρα που τα δίνεις μια μικρή εσωτερική φωνούλα λέει: «Αυτό είναι η ευτυχία, μη το ξεχνάς»

Ειρήνη Αναγνωστοπούλου

Ε: Πότε νιώθεις ότι παγώνει;

Α: Στ ΄αλήθεια; Ποτέ. Μόνο στις φωτογραφίες, τις οποίες όταν κοιτάζω κατακλύζομαι από νοσταλγία και δεν μου είναι πολύ ευχάριστο. Ο χρόνος όμως παγώνει και σε κάτι υπέροχα φιλιά που την ώρα που τα δίνεις μια μικρή εσωτερική φωνούλα λέει: «Αυτό είναι η ευτυχία, μη το ξεχνάς»

Ε: Και πότε ότι κυλάει πολύ γρήγορα;

Α: Κυλάει γρήγορα όταν παίζω με το παιδί μου ή όταν τρέχω από το ένα πράγμα στο άλλο. Κυλάει γρήγορα … πάντα. Από την άλλη είμαι ευτυχής γιατί ο χρόνος μου κυλάει πολύ γεμάτα. Είτε αυτό έχει να κάνει με φόρτο εργασίας και το δημιουργικό κομμάτι, είτε με στιγμές οικογενειακής ζωής, που είναι το πιο ουσιαστικό κομμάτι της εν τέλει, σύμφωνα με την προσωπική μου ζυγαριά.

Ε: Πόσο δύσκολη ήταν η μεταφορά ή η διασκευή ενός βιβλίου σε θεατρική παράσταση;

Α: Ήταν ένα ομολογουμένως πολύ απαιτητικό εγχείρημα. Ένα λογοτεχνικό έργο μπορεί να εμπνεύσει πολλές διαφορετικές διασκευές και εγώ η ίδια αν ξαναέκανα το ίδιο βιβλίο έναν χρόνο μετά, θα έκανα κάτι τελείως διαφορετικό. Το δυσκολότερο είναι , να διατηρήσεις τον νοηματικό άξονα που θα επιλέξεις ή που έχεις κατανοήσει από το λογοτεχνικό και στη θεατρική του μεταφορά. Και μεγάλη πρόσκληση είναι τα αφηγηματικά κομμάτια που δεν εμπεριέχουν σκηνική δράση ή που μεταφέρουν εικόνες μιας ολόκληρης πόλης, εικόνες πλήθους, που κάνουν άλματα στον χώρο ή στον χρόνο. Ο λογοτέχνης μπορεί με μια πρόταση να κάνει αυτά τα άλματα. Ο δραματουργός και στη συνέχεια ο σκηνοθέτης… δεν μπορεί! Πρέπει να…σπάσει το κεφάλι του κυριολεκτικά!

Είμαι ηθοποιός που παράλληλα γράφει για το θέατρο και έχει σκηνοθετήσει κάποιες φορές- με το ΜΟΜΕΝΤ να είναι η πιο απαιτητική ως τώρα. Ούτε συγγραφέα τολμώ να με αποκαλέσω. Δεν είναι σεμνότητα.

Ειρήνη Αναγνωστοπούλου

Ε: Τελικά, ποιον ρόλο προτιμάς; Αυτόν του σκηνοθέτη ή του ηθοποιού;

Α: Καταρχάς δεν μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου σκηνοθέτη. Όχι ακόμη. Είμαι ηθοποιός που παράλληλα γράφει για το θέατρο και έχει σκηνοθετήσει κάποιες φορές- με το ΜΟΜΕΝΤ να είναι η πιο απαιτητική ως τώρα. Ούτε συγγραφέα τολμώ να με αποκαλέσω. Δεν είναι σεμνότητα. Απλά τέσσερα ή πέντε θεατρικά έργα δεν κάνουν για μένα κάποιον συγγραφέα. Από αυτές τις τρεις ιδιότητες προτιμώ του ηθοποιού!! Και ονειρεύομαι στην επόμενη καλλιτεχνική δουλειά μου να συμμετέχω με την ευθύνη μόνο αυτού του ρόλου. Η θέση του σκηνοθέτη έχει ένα αφόρητο άγχος. Η πίεση είναι τεράστια. Είναι τόσο πολλά τα μέτωπα, που η διαδικασία κάποιες στιγμές γίνεται σχεδόν βασανιστική. Όταν δε έχεις στους ώμους σου και την οργάνωση παραγωγής… περνάς όσο δύσκολα περνάει και ο Αλμπερτ, ο ήρωας του ΜΟΜΕΝΤ , που έχει μισό χρόνο να κοιμηθεί!
Από την άλλη υπάρχει το μικρόβιο- έρχεται μια καλή ιδέα και λες… πάμε να το κάνουμε… Οπότε, όσο κι αν είναι πολύ απαιτητικό το εγχείρημα, δεν μπορώ να πω οτι δεν θα το ξανατολμήσω!

Ε: Πώς κυλάει η συνεργασία με τους συμπρωταγωνιστές σου;

Α: Η συνεργασία με τους ηθοποιούς, όταν τη βιώνει κανείς από τη θέση του σκηνοθέτη, περνάει από πολλά στάδια. Στην αρχή αγαπιόμαστε όλοι πολύ, μετά χρειάζεται να κερδίσεις πολλές φορές ξανά και ξανά την εμπιστοσύνη τους. Μετά έρχονται αμφιβολίες, διαφωνίες και αναπόδραστα κάποιες εντάσεις. Χρειάζεται άπλετη υπομονή και επιμονή. Προς το τέλος η ομάδα σφίγγει ενόψει της ολοκλήρωσης της διαδικασίας και ξανα- αγκαλιάζεται. Είμαι ευτυχής γιατί μεταξύ όλων των ηθοποιών υπάρχει στ αλήθεια ομαδικό κλίμα και είναι μια θερμή και αγκαλιασμένη ομάδα. Μέσα σε αυτό το κλίμα δοτικότητας είμαι πραγματικά ευτυχής που συνεργάζομαι και ως ηθοποιός με τον Ηλία Βογιατζηδάκη, τη Χριστέλα Γκιζέλη, τον Λάμπρο Παπαγεωργίου και τον Γιάννη Πλιάκη.

Σε ευχαριστούμε πολύ, Ειρήνη!

“ΜΟΜΕΝT” της Ειρήνης Αναγνωστοπούλου | Μια παράσταση εμπνευσμένη από το βιβλίο του Alan Lightman «Τα Όνειρα του Αϊνστάιν». | Έναρξη: 22/2

Με αφορμή την πρεμιέρα της παράστασης «spa – σε κατάρα» του Στέφανου Παπατρέχα, η «Κατερίνα» (Κωνσταντίνα Κλαψινού), παραχώρησε στον cityvibes.gr και στον Γιώργο Μαλέκα μια συνέντευξη για τη δική της οπτική στο έργο:

Ε: Τι σημαίνει για εσένα «κατάρα»; Το χρησιμοποιείς στην καθημερινότητα σου; Με ποιά έννοια;

Α: Μόνο με χιούμορ, όπως ακριβώς την χρησιμοποίησε ο Στέφανος Παπατρέχας για το έργο μας, μπορώ να δεχτώ την λέξη και την έννοια της κατάρας. Δεν πιστεύω καθόλου σε αυτά και γι΄ αυτό όταν μου είπε το θέμα του καινούργιου του έργου, γέλασα με το άκουσμα και μόνο μιας ινδιάνικης κατάρας. Πιστεύω στην θετική και την αρνητική ενέργεια που εκπέμπει ο άνθρωπος, αλλά μέχρι εκεί.

Ε: Πώς περνάει τη μέρα της στο Spa η «Κατερίνα»;

Α: Η Κατερίνα μου, αντιμετωπίζει τα πάντα ως ακόμα μία εμπειρία. Την ενθουσιάζει το παραμικρό, δοκιμάζει χωρίς αντίσταση όλα όσα την υποχρεώνει το πρόγραμμα να κάνει και περιμένει με ανυπομονησία να βγει έξω και να πει στον αγαπημένο της πώς πέρασε. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που θα έρθει αντιμέτωπη με όσα την τρομάζουν και με ανθρώπους που θα προσπαθήσουν να της μειώσουν όλα όσα έχουν μεγάλη αξία για εκείνη. Εκεί βλέπουμε μια εντελώς διαφορετική Κατερίνα, έτοιμη να βγάλει νύχια και να υπερασπιστεί τα πιστεύω της.

Είμαι πιο προσεκτική και πιο ενοχική όταν έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που δεν έχω οικειότητα.

Κωνσταντίνα Κλαψινού

Ε: Σε τι βαθμό / σε ποιά στοιχεία της προσωπικότητάς σου ταυτίζεσαι με την «Κατερίνα»;

Α: Παρά το γεγονός πως κατάφερε να με κάνει να την αγαπήσω και να την θαυμάσω, το σίγουρο είναι ότι είμαστε πολύ μακριά με την Κατερίνα. Είναι ένας άνθρωπος που πιστεύει πολύ στους άλλους και στα ειλικρινή τους αισθήματα, κάτι που εγώ καταφέρνω με δυσκολία και όχι συχνά. Εκφράζεται με απίστευτη ειλικρίνεια και είναι τρομερά αυθόρμητη. Εγώ είμαι πιο προσεκτική και πιο ενοχική όταν έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που δεν έχω οικειότητα. Έχει συνδυάσει την ευτυχία της με την συντροφικότητα, σε αντίθεση με μένα που δεν ένιωσα ποτέ να το έχω ανάγκη. Χαίρομαι όταν μου συμβαίνει, αλλά ξέρω ότι μπορώ να ζήσω και να είμαι καλά και χωρίς αυτό.

Ο Στέφανος πιστεύω θέλησε να παίξει από τη μια μεριά με το παράλογο που έχει το έργο ως συνθήκη – μια ινδιάνικη κατάρα που απειλεί να μεταμορφώσει όλον τον δυτικό κόσμο σε πράσινα άλογα – και με τα ευτράπελα που αυτή φέρνει, αλλά από την άλλη και με τη ζωώδη πλευρά, τις ορμές, τα ένστικτα ή ακόμη και τη φύση μας ως ζώα, που οι άνθρωποι έχουμε λίγο ξεχάσει στην ανάγκη μας να ευχαριστήσουμε τους γύρω μας και να είμαστε σωστά και υποδειγματικά μέλη μιας κοινωνίας.

Κωνσταντίνα Κλαψινού

Ε: Πώς ερμηνεύεις τα «πράσινα άλογα»; Πόσο κοντά είναι στην φράση που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας; 

Α: Μου αρέσουν πολύ τα λογοπαίγνια και με τράβηξε εξαρχής ο τίτλος στο έργο του Στέφανου που παίζει με τις λέξεις. Έτσι, λοιπόν, και όσο αφορά στα πράσινα άλογα, κάποιοι θεωρούν πως η κανονική γραφή είναι «πράσσειν άλογα», το να πράττει δηλαδή κανείς παράλογα, χωρίς λογική. Ωστόσο, ψάχνοντάς το λίγο παραπάνω, δεν είναι τελικά σίγουρο πιο από τα δυο είναι σωστό («πράσσειν άλογα» ή «πράσινα άλογα»), γιατί την έκφραση πράσινα άλογα την συναντάμε και σε άλλες γλώσσες και ουσιαστικά αναφέρεται σε κάτι που δεν υπάρχει, κάτι τρελό και ανήκουστο. Ο Στέφανος πιστεύω θέλησε να παίξει από τη μια μεριά με το παράλογο που έχει το έργο ως συνθήκη – μια ινδιάνικη κατάρα που απειλεί να μεταμορφώσει όλον τον δυτικό κόσμο σε πράσινα άλογα – και με τα ευτράπελα που αυτή φέρνει, αλλά από την άλλη και με τη ζωώδη πλευρά, τις ορμές, τα ένστικτα ή ακόμη και τη φύση μας ως ζώα, που οι άνθρωποι έχουμε λίγο ξεχάσει στην ανάγκη μας να ευχαριστήσουμε τους γύρω μας και να είμαστε σωστά και υποδειγματικά μέλη μιας κοινωνίας.

Ε: Και κάτι που αφορά την Κωνσταντίνα, που θαυμάζω από μικρός, πολύ: Τι σε εμπνέει πολύ έντονα στη δουλειά σου; Ποια συνθήκη στη ζωή σου, επιβεβαιώνει το «ηθοποιός, σημαίνει φως»;

Α: Έμπνευση για κάθε ηθοποιό, σκηνοθέτη, συγγραφέα πιστεύω είναι οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζεσαι. Όταν βρίσκεσαι με ανθρώπους που μιλάτε την ίδια γλώσσα, που ονειρεύεστε ίδιες αξίας πράγματα, που τους βλέπεις να δημιουργούν και το κεφάλι σου γεμίζει με εικόνες και ιδέες, όλο αυτό σε κάνει να εμπνέεσαι και να θες να δουλεύεις ασταμάτητα χωρίς να νιώσεις στιγμή κουρασμένος και άδειος. Νιώθω πολύ τυχερή που τα τελευταία χρόνια βρίσκομαι διπλά σε τέτοιους ανθρώπους. Με τον Στέφανο Παπατρέχα και τον Λάζαρο Βαρτάνη, ένιωσα από την πρώτη στιγμή ότι μπορώ να πω τα πάντα και να συνεννοηθούμε, χωρίς καν να ανοίξω το στόμα μου. Όλο αυτό είναι το φως. Σε μια κοινωνία με πολλά σκοτάδια, μπαίνεις στο θέατρο με τέτοιους ανθρώπους και όλα γίνονται πιο φωτεινά.

Σε υπερευχαριστούμε Κωνσταντίνα 😊

Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας
Φωτογραφίες Παράστασης: Μάκης Γκαρτζόπουλος

«Spa-σε κατάρα», του Στέφανου Παπατρέχα, από τις 12 Φεβρουαρίου 2024, στο θέατρο «Μικρό Άνεσις»

Μιχάλης Σεβαστέρης. Τι να πούμε για αυτόν τον εξαίρετο κωμικό, αλλά και άνθρωπο. Τζογαδόρος, αλλά δε του αρέσει καθόλου να «Τζογάρει» τις ζωές των ζώων. Vegan, λοιπόν, επίσης! Η συνέντευξη που παραχώρησε στον Γιώργο Μαλέκα και τον cityvibes.gr, με αφορμή την παράστασή του στο Λοσάντζελε είναι απλά worth reading.

Ε: Πόσο καιρό είσαι vegan και πώς ξεκίνησες;

Α: Είμαι εδώ και 12 χρόνια. Από μικρό παιδί είχα προβληματισμούς πάνω σε αυτό το θέμα. Στα 18 μου πρώτη φορά υιοθέτησα δύο γατιά και ένιωσα πως ήρθα πιο κοντά με όλα τα ζώα. Έτσι αποφάσισα αυτό που τόσο καιρό σκεφτόμουν ότι μου ταιριάζει να το δοκιμάσω και σαν πράξη. Στην αρχή ήταν δύσκολα αλλά μόλις βρήκα τα βίγκαν φαγητά που σου ταιριάζουν, έγινε μία συνήθεια και δεν ένιωθα ότι μου λείπει κάτι. Πέρα από βιταμίνη Β12. Πάρτε συμπλήρωμα.

Ε: Τι σε εμπνέει περισσότερο στο «Λοσάντζελε» σαν χώρος;

Α: Ότι είναι ένας χώρος που φτιάχτηκε ειδικά και μόνο για την τέχνη του stand up comedy! Είναι μια πολύ πρωτοποριακή και τολμηρή κίνηση για την Ελλάδα! Παίζω εκεί σχεδόν 2 χρόνια και όλες αυτές οι εμφανίσεις που έχω κάνει στο Λοσάντζελε με βοήθησαν πολύ να διαμορφωθώ σαν κωμικός.

Ε: Διαβάζοντας για το πόκερ και την ενασχόλησή σου με αυτό, θα σου θέσω μια τριάδα και θέλω κατάταξη: ύπνος, σεξ, πόκερ.

Α: Προτιμώ όλα σε ένα. Στριπ πόκερ στο όνειρό μου.
Όχι οκ. 1. Πόκερ, γιατί άμα χάνω δε θα μπορώ ούτε να κοιμηθώ, ούτε να κάνω σεξ. 2 ύπνος. Για να ξυπνήσω και να ξαναπαίξω πόκερ. 3 σεξ. Αλλά μόνο αν με πληρώσουν κανα 20€ για να κάνω.

Ε: Νιώθεις καθόλου “influencer”; όχι απαραίτητα όπως οι instagrammers, παρά με την πραγματική του έννοια: πιστεύεις ότι κάποιος εμπνέεται από σένα; το έχεις νιώσει;

Α: Έχω γίνει γνωστός ως τζογαδόρος οπότε το πολύ-πολύ να ενέπνευσα κάποιον να παίξει το εξοχικό του. Ελπίζω να το διπλασίασε.

Ε: Υπάρχουν άτομα στο χώρο του stand up που θαυμάζεις ή/και θα ήθελες να συνεργαστείτε; (αν δεν έχει γίνει ήδη)

Α: Θαυμάζω αρκετά άτομα στο χώρο. Οι κωμικοί που θεωρώ τους καλύτερους και συστήνω σε όλους να δουν είναι Μαθιουδάκης – Βύρωνας, Χριστοφορίδης, Cain. Ελάτε γκεστ στο τζογαδόρο με γυαλί ηλίου και μπλε φουσκοτό μπουφάν.

Σε ευχαριστούμε πολύ, Μιχάλη!

Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μαλεκας

Ο Μιχάλης Σεβαστέρης είναι (ακόμα) vegan και έχει ετοιμάσει ένα stand up γεμάτο ανατροπές! Συνεχίζονται οι παραστάσεις στο «Λοσάντζελε».

Με αφορμή την παράσταση «Η σημαία των Αθηνών», του Ανδρέα Κεντζού (λεπτομέρειες της παράστασης εδώ), η ηθοποιός Μαρία Μαυροματάκη, στη συνέντευξη, που παραχώρησε στο portal μας και στον Γιώργο Μαλέκα, ξεδιπλώνει το χαρακτήρα της «Σοφίας» και τι ρόλο διαδραματίζει στη φιλοσοφία του κειμένου.

Ε: Η σημαία στο έργο συμβολίζει μια σημαντική παρελθοντική πράξη αντίστασης. Πώς
πιστεύετε ότι οι πράξεις και οι επιλογές του χαρακτήρα σας αντανακλούν ή αψηφούν την
κληρονομιά ενός τέτοιου συμβόλου;

Στη «Σημαία των Αθηνών» του Ανδρέα Κεντζού, που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Μυλωνάς στο Από Μηχανής Θέατρο, ενσαρκώνω τον ρόλο της Σοφίας. Είναι η κόρη ενός ανθρώπου ο οποίος την περίοδο της γερμανικής Κατοχής, μικρό παιδί ακόμη, προέβη σε μια ηρωική πράξη αντίστασης. Για την ακρίβεια, συμμετείχε στην πρώτη πράξη αντίστασης κατά του φασισμού στην Ευρώπη, δίνοντας τον προσωπικό του αγώνα για την ελευθερία. Το προϊόν της δράσης του, η «γερμανική σημαία», βρίσκεται σήμερα στα χέρια της Σοφίας και της οικογένειάς της, κειμήλιο μυστικό και βάρος δυσβάσταχτο. Η Σοφία, θεματοφύλακας της οικογενειακής ιστορίας, φυλάσσει ευλαβικά τη βαριά κληρονομιά, ζώντας η ίδια στη σκιά της, ανήμπορη να τη διαχειριστεί και να ανοίξει τους δικούς της δρόμους. Η ευκαιρία να κάνει ένα βήμα προς την ατομική της ελευθερία δίνεται όταν έρχεται αντιμέτωπη με τις ερωτικές επιλογές της κόρης της και καλείται να ξεπεράσει κοινωνικές συμβάσεις και βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις. Περνώντας από διαφορετικά στάδια και βιώνοντας ποικίλα συναισθήματα κατά τη διάρκεια του έργου, υποχωρεί τελικά μπροστά στην αγάπη, παραδίδοντας το ηρωικό σύμβολο του παρελθόντος εκεί όπου ανήκει: Στο μέλλον. Στους νέους, που έχουν το θάρρος να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στην ελευθερία.

Η κωμωδία υπήρξε ανέκαθεν ένας τρόπος να θίξει κανείς ακόμα και τα πιο σοβαρά ζητήματα.

Μαρία Μαυροματάκη

Ε: Το έργο χρησιμοποιεί τη μαύρη κωμωδία για να εξερευνήσει σοβαρά θέματα. Αντίθεση που αδιαμφισβήτητα προκαλεί αίσθηση! Πώς εξισορροπούνται τα κωμικά στοιχεία με τις πιο σοβαρές πτυχές της ιστορίας του χαρακτήρα σας;

Η κωμωδία υπήρξε ανέκαθεν ένας τρόπος να θίξει κανείς ακόμα και τα πιο σοβαρά ζητήματα. Όταν πρόκειται, μάλιστα, για γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας, που είναι ακόμα νωπά στο συλλογικό ασυνείδητο, και άρα ιδιαίτερα φορτισμένα, ή για φλέγοντα κοινωνικά θέματα που δεν έχουν βρει ακόμα λύση, γεννιέται πολλές φορές η ανάγκη να αποφορτιστούν μέσα από την κωμωδία, η οποία επιδρά συνήθως λυτρωτικά. Στη «Σημαία των Αθηνών» υπάρχει από γραφής μία κωμική διάσταση, την οποία έχει αναδείξει ακόμη περισσότερο η σκηνοθεσία. Ο ρόλος της Σοφίας, ωστόσο, είναι κατά βάση δραματικός. Πρόκειται για μια γυναίκα που ζει με το βάρος της ευθύνης απέναντι στον ήρωα πατέρα της, εγκλωβισμένη σ’ έναν γάμο γεμάτο αδιέξοδα, η οποία καλείται να αντιμετωπίσει καταπρόσωπο την αλήθεια του παιδιού της. Αυτή η μάχη με τον ίδιο της τον εαυτό και τις παγιωμένες αντιλήψεις της, η πεισματική αντίσταση που προβάλλει μέχρι την τελική υποχώρηση, εμπεριέχει ένα κωμικό στοιχείο ιδιαίτερα ενδιαφέρον, που αποτέλεσε μια ωραία πρόκληση και για εμένα κατά τη διάρκεια των προβών. Είναι πραγματικά ιλιγγιώδης ο τρόπος με τον οποίο εναλλάσσονται οι δραματικές με τις κωμικές στιγμές, απόρροια των εσωτερικών συγκρούσεων, όχι μόνο στον ρόλο της Σοφίας, αλλά και σε όλο το έργο.

Ε: Τι μηνύματα ελπίζετε να αποκομίσει το κοινό από τον ρόλο σας;

Λέει κάποια στιγμή ο σύζυγος της Σοφίας: «Η αγάπη μετράει». Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα. Η αγάπη. Στη διάρκεια του έργου η Σοφία περνάει απανωτά σοκ. Αποκαλύπτονται μπροστά της μυστικά που αντίκεινται στις αξίες της και διαταράσσουν τις ισορροπίες της, σπάζοντας τα ταμπού και όλα τα στεγανά της. Όσο κι αν αντιστέκεται στην αρχή, σταδιακά υποχωρεί και συμφιλιώνεται. Το κλειδί για την εξέλιξή της είναι η αγάπη, η αγάπη για την κόρη της, που την οδηγεί στην αποδοχή. Αποδέχεται το παιδί της, αποδέχεται τον άντρα της και στο τέλος αποδέχεται τον εαυτό της.

Η διαδικασία των προβών είναι συνήθως κοπιώδης και ιδιαίτερα δημιουργική, με στιγμές έμπνευσης, αλλά και έντασης, που φέρνουν τους συντελεστές όλο και πιο κοντά, μέχρι να δέσουν μεταξύ τους και να ανέβουν στη σκηνή σαν ένα αρμονικό σύνολο, μία ομάδα.

Μαρία Μαυροματάκη

Ε: Πώς κυλάει η συνεργασία με τους υπόλοιπους συντελεστές;

Κάθε φορά που ξεκινάει μια θεατρική δουλειά, οι ηθοποιοί εντάσσονται σε μια καινούργια οικογένεια, δημιουργώντας δεσμούς με τα υπόλοιπα μέλη. Στη δική μας θεατρική οικογένεια –που είναι οικογένεια και στο έργο– αναπτύξαμε πολύ ωραίες σχέσεις και συνεργαστήκαμε άψογα. Η διαδικασία των προβών είναι συνήθως κοπιώδης και ιδιαίτερα δημιουργική, με στιγμές έμπνευσης, αλλά και έντασης, που φέρνουν τους συντελεστές όλο και πιο κοντά, μέχρι να δέσουν μεταξύ τους και να ανέβουν στη σκηνή σαν ένα αρμονικό σύνολο, μία ομάδα. Νομίζω ότι εμείς το καταφέραμε αυτό στις πρόβες και συνεχίζουμε και στη διάρκεια των παραστάσεων.

«Η σημαία των Αθηνών» του Ανδρέα Κεντζού: Μια μαύρη κωμωδία για τις ανθρώπινες σχέσεις | Έναρξη: 06/02, Θέατρο «Από Μηχανής»

Ευχαριστούμε πολύ!

Επμέλεια συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας